Dag 323 – Gedachten en Zelfmoord

Disclaimer:

Voor wie rondloopt met terugkerende gedachten over zelfmoord die neigen naar een werkelijk beroven van het fysieke leven, zoek professionele hulp ter ondersteuning van jezelf via een specialist om te voorkomen dat je jezelf en/of een ander schade toebrengt. Realiseer je, zelfmoord is Nooit een werkelijke oplossing voor hetgeen je ervaart in jezelf. Eenmaal stabiel in jezelf als voldoende in staat om jezelf te ondersteunen, kun je het proces van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen wandelen, om werkelijk in jezelf te gaan zien hoe het patroon als gedachten tot zelfmoord zich gemanifesteerd heeft kunnen hebben in jezelf.

Equalitylife11-50%

Velen onder ons lopen met gedachten over zelfmoord rond, en velen van ons hebben dit soms of meerdere ‘malen’ overwogen om ook daadwerkelijk uit te voeren. En vrijwel iedereen onder ons staat passieve zelfmoord toe in zichzelf door zelf te bombarderen met gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, waarin we laten bepalen door de geest als gedachten, gevoelens en emoties wie we zijn, hoe we bewegen, welke woorden we spreken en welk gedrag we vertonen, waarin we ons fysiek langzaam opbranden en ons Zelf als Levend Wezen onderdrukken, wegdrukken, dood drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben als ik mezelf van mijn fysieke leven beroof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het in ‘de Hemel’ beter is dan hier op aarde, dat ik in de hemel veilig ben voor mijn gedachten, gevoelens en emoties, en dat de pijn die ik ervaar afkomstig is van mijn fysiek, niet ziende realiserende en begrijpende dat de pijn die ik ervaar, afkomstig is van de gedachten die gevoelens en emoties produceren welke ik fysiek opsla en waarin ik mijn vlees misbruik ten behoeve van het creeren van deze gedachten, gevoelens en emoties, waardoor mijn fysiek de pijn vertoont die ik in eerste instantie in en als de geest manifesteer en toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de gedachten als dat het me beter lijkt dat ik doodga, te moeten volgen in en als mijn fysiek en hierin overweeg om mijn fysiek te doden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik als ik mijn fysiek dood, ik hetgeen ik vermijd onder ogen te zien op aarde, alsnog onder ogen zal krijgen ‘in de hemel’, in de dimensies, en dan zonder de ondersteuning van mijn fysiek en van mijn fysieke medemens hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen ik fysiek op aarde heb toegestaan en gemanifesteerd heb – binnenin mezelf en buiten mezelf – waarin ik als enige ‘optie’ zie om dan maar mijn fysieke leven weg te halen, denkende en gelovende dat ik op deze manier onder de pijn en zelfverantwoordelijkheid uitkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de pijn verdwijnt als mijn fysiek verdwijnt, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier mijn eigen ondersteuning weghaal, namelijk mijn eigen fysiek als punt van referentie in en als fysieke stabiliteit, zodat ik  het proces kan wandelen van zien  wie ik ben geworden in en als de geest in en als ongelijkheid, bestaande in polariteit en dus instabiel, waarin ik de mogelijkheid heb om mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben zonder fysiek, aangezien ik in en als mijn fysiek pijn ervaar, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn fysiek zelf pijn heb gedaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijzelf werkelijk te ondersteunen in en als het fysieke bestaan aangezien ik dit van niemand geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een leven op aarde toe te staan, in mezelf en buiten mezelf, welke zo ongelijk verdeeld is en in fysiek erbarmelijke staat, waarin vele mensen geen andere uitweg zien dan zichzelf van het fysieke leven beroven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat gedachten over zelfmoord in de kern in verband staan met geld en de ongelijke verdeling hiervan, bestaande in en als angst om tekort te komen, het niet te redden, oneerlijk bedeeld te zijn, buitengesloten te worden etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ondanks het feit dat ik fysiek niet in erbarmelijke staat verkeer, toch te overwegen om mezelf van het leven te beroven zolang ik niet bereid ben om volledig zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben geworden in en als de geest en voor beslissingen die ik heb genomen en/of heb toegestaan, bestaande in (een geloof in) participatie in gedachten, gevoelens en emoties in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat zelfmoord en/of gedachten over zelfmoord, in de kern niet voortkomen uit zelfhaat maar uit haat als wraak naar een ander toe, ergens in het leven ooit zo toegepast in de geest en voortlevend op, in en als deze herinnering zolang deze niet gecorrigeerd wordt door mijzelf, waarin ik mijzelf compromitteer en dus haat in zelf als zelfhaat creeer als gevolg van een ervaring van wrok waarin ik niet bereid ben deze ervaring op te geven en mezelf en eventueel de ander te vergeven voor iets wat ooit gebeurd is, waarvan ik me afhankelijk heb gemaakt en waarvan ik dacht dat ik er recht op had, en als dit niet zo blijkt te zijn, houd ik mijn expressie in, maak ik mezelf expressieloos, waarin ik feitelijk mezelf dood.

Desteni-I-Process Lite and Pro

Als ik mezelf zie participeren in een talmen en dralen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor de beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er geen excuus is om te talmen en dralen in het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie talmen en dralen tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, te stoppen met talmen, mezelf het talmen te vergeven, en nader te onderzoeken in mezelf waarom ik draal in het nemen van zelfverantwoordelijkheid, wat de angst is die hierin verborgen ligt, door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten ten behoeve van eenheid en gelijkheid voor mens, dier, plant, aarde  – als ‘Alle Leven‘ in deze wereld – welke begint bij gelijke financiele basismogelijkheden voor ieder mens als in een Basisinkomen waarin voor ieder mens gelijke mogelijkheden gecreeerd worden tot Zelf Educatie welke leidt tot Werkelijke Zorg voor een ieder – mens, dier, plant, aarde –  in en als Leven als wat het Beste is voor Ieder-Een.

*

Gedetaileerde beschrijvingen over Zelfmoord en Paranoia (Engelstalig):

Suicide Paranoia – 1: What is Paranoia?

Suicide Paranoia – 2: How/Why Thought is (and creates) Paranoia

Suicide Paranoia – 3: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimensin (Part One)

Suicide Paranoia – 4: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimension (Part Two)

Suicide Paranoia – 5: How Consciousness disconnects from Reality in State of Paranoia

Suicide Paranoia – 6: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension)

Suicide Paranoia – 7: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension Part Two)

Suicide Paranoia – 8: Giving-up on Self and Giving-in to Paranoia

Suicide Paranoia – 9: Understanding, Stopping and Changing Paranoia

Suicide Paranoia – 10: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Two)

Suicide Paranoia – 11: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Three)

Suicide Paranoia – 12: Self Forgiveness and Self Commitments

Suicide Paranoia – 13: Self Forgiveness and Self Commitments (Part Two)

Suicide Paranoia – 14: Suicide and Blame

Suicide Paranoia – 15: Suicide and Blame (Part 2)

Suicide Paranoia – 16: Suicide and Blame (Part 3)

Suicide Paranoia – 17: Suicide and Blame (Part 4)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 132 – Mens-en-Massa

Vandaag kreeg ik mezelf te zien in mijn reactie op een reactie in/als de mind van de ander. Ik gaf aan dat ik niet over anderen wilde praten als roddelen, en die ander nam het even persoonlijk en werd iets venijnig. Kort hierna ben ik 2x terug gelopen om het duidelijk te bespreken, dat het geen persoonlijk verwijt is maar dat ik het praten over anderen wil stoppen, en dus ook het luisteren hiernaar. De eerste keer begreep ik haar taal verkeerd waarin ik dacht dat ze iets zei als ‘prima, dan spreken we niet meer’, wat al eerder gebeurd was en wat niet mijn bedoeling was. Hierna liep ik weer terug en besprak het nogmaals, waarin ze zei, ja ik snap het , als jij hier niet over wilt spreken dan doen we dat niet. Ik ga heus niet zomaar stoppen met helemaal communiceren. Ik voelde de tranen omhoog komen, waarin ik in mezelf zag en zie dat het me meer raakt dan ik dacht als iemand gewoon stopt met communiceren als ik aangeef niet te willen participeren in het praten over anderen als roddelen. Het punt echter wat ik hierna in mezelf zag is dat ik op zo’n moment zelf vaak mijn rug heb toegekeerd en dus feitelijk zomaar stop met communiceren. Niet met zoveel woorden, maar meer alsof die persoon heeft ‘afgedaan’, het heeft verpest wat niet meer goed te maken valt. En ook hierin moest ik mezelf in de adem houden en zulke gedachten direct stoppen voordat het een leven zou gaan leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door na 1 foutje van iemand wat in mijn ogen echt niet door de beugel kan, iemand als afgedaan te beschouwen en hierin direct ongelijk te gaan staan als zijnde beter, in plaats van in te zien dat het is uit angst dat ik mezelf terugtrek/isoleer zodat ik niet meer de onzekerheid hoef te ervaren van een situatie waarin iemand dingen uitspreekt in ongelijkheid die ik zie maar die ik niet effectief weet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander effectief moet kunnen stoppen, en omdat dat me niet gelukt is in het verleden ben ik gaan geloven dat ik iemand ben die nooit haar mond opentrekt, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf effectief hoef te stoppen in mijn eventuele reacties op het gedrag/de uitspraken van een ander en pas dan kan spreken effectief als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak juist wel mijn mond open te trekken voortkomend uit het geloof dat ik dit te weinig doe, en dus mezelf ertoe zettend het wel te doen zonder de situatie te bekijken en in te schatten op effectiviteit van de woorden die ik spreek, en dus feitelijk te spreken in zelfinteresse om mezelf te bewijzen dat ik wel durf te spreken of om hierin als het ware iets goed te maken wat ik in het verleden heb laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te spreken in/als de mind in zelfinteresse om iets goed te maken uit het verleden waarin ik nagelaten heb te spreken en dit beter wel had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zulke momenten hartkloppingen te ervaren van nervositeit van het gaan spreken waarin ik vergeet in de adem te zijn en hierin dus vergeet in te zien of het wel effectief als mezelf is wat ik wil gaan spreken of dat ik toch nog iets wil zeggen uit zelfinteresse, vermomd in theorie als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me heel ongemakkelijk te voelen als iemand bij mij in/als de mind komt spuien, waarin ik dit ongemak wil stoppen door het spuien van de ander te stoppen in plaats van mijn eigen reacties van ongemak eerst te stoppen voordat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan huilen terwijl ik dit liever niet had gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever niet te zijn gaan huilen aangezien ik dit als zwaktebod zie, als iets waarin ik mezelf laat kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten kennen in mijn ongemak en in mijn verkeerd doen van dingen als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen laten zien dat ik ook een mens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te willen afscheiden van het menszijn als de massa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin boven de massa te gaan staan in/als de mind in afscheiding wat gelijk is als goed als de mind als energie boven de aardse mens gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar boven de aardse mens als massa te gaan staan zodra ik me onveilig voel, waarin ik me isoleer in/als de mind om mezelf veilig te stellen, zonder in te zien dat ik hierin ook boven mezelf als massa ga staan en dus mezelf afscheid van mijn massa als fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als massa te offeren ten behoeve van de mindoverleving in angst/afscheiding als suggestie van veiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wel prettig te voelen in deze suggestie van veiligheid in/als de mind, aangezien dit veilig wel prettig als bekend aanvoelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heel naar gevoel te ervaren als ik mezelf laat zien/kennen als mens-en-massa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen als ik me laat zien/kennen als mensenmassa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen als ik opga in de mensenmassa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen welke een identiteit als verzameling energetisch opgebouwde karakters is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als verzameling energetisch opgebouwde karakters en geloof dat dat is wat ik ben, in plaats van in te zien dat dat  niet is wat ik ben maar wat ik ken, en ik wil blijkbaar niet dat anderen mij als zodanig kennen dus houd ik mezelf liever verborgen als afgescheiden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik zoals ik in de eerste zv schrijf wat ik bij een ander doe, iemand aan de kant schuiven na 1 verkeerde opmerking, ik dat ook met mezelf doe, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan de kant te schuiven na het maken van 1 foutje als 1 verkeerde opmerking welke ik mezelf niet meer kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaker in mezelf de zin te horen ‘dat zou ik mezelf niet kunnen vergeven’, waarin ik er dus vanuit ga dat er zaken zijn die ik mezelf niet kan vergeven en dat die zo in mij bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan als iemand die ik zelf niet kan vergeven.

Tot zover voor vandaag.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 90 – Herkenning in/als de mind als ‘veiligheid’

Vandaag sprak Sylvie over het ontvangen van de signalen van de ander(=de mind). Zelfvergevingen op de ontvangst van de signalen? ik was druk bezig met mijn reacties op deze signalen te vergeven, maar dat is nog geen zelfvergeving op het ontvangen van signalen. Is een triggerpunt een ontvangst?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant de signalen van x als zijn liefde voor mij te ontvangen waardoor ik in constante reactie verkeer, en dus niet kan spreken/zijn als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijdens opgroeien constant de signalen van liefde voor mij te ontvangen van de ouder waardoor ik in constante reactie verkeer, en dus niet heb leren spreken/zijn als zelf, maar alleen heb gesproken in/als dit reactiepatroon in/als verdediging tegen deze liefde, aangezien ik geloof dat deze liefde via mij geleefd kan worden, en dit geloof komt doordat ik de signalen al heb opgevangen en het dus lijkt of het ‘via mij’ is, in plaats van in te zien dat deze signalen de gedachten, gevoelens en emoties van anderen zijn die zoeken naar bevestiging als vestigingspunt in/als de mind om een relatie te leggen en energie te creeren in/als de mind ter overleving van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet met iemand samen kan leven die constant signalen uitzendt zonder in zelf te zien, wat ook zo is als ik deze signalen automatisch ontvang en me ‘eigen maak’ door te geloven dat ik er iets mee moet, waarin ik dus niet met mezelf kan leven in ‘contact’ met de ander die signalen uitzendt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de signalen van de ander in/als de mind heb geinterpreteerd als dat ik er iets mee moet doen, hierop moet reageren, waartegen ik me ben gaan verzetten en dus ben ik in mezelf gaan reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te gaan reageren op de signalen van de ander= de mind zonder in te zien hoe en wanneer ik dit doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb degene die het signaal uitzendt de schuld te geven van dit uitzenden als uitlokking van mij in/als reactie, in plaats van in te zien dat ik zelf dit signaal ontvang wat aangeeft dat het een herinnering in mij aanraakt waar ik gewend ben automatisch op te reageren.

Als ik mezelf zie reageren op een signaal van de ander=de mind, dan stop ik, ik adem. Ik ga eerst in het signaal zien en pas zelfvergevingen toe op het ontvangen van dit signaal waarin ik me uit laat lokken tot reactie; vervolgens pas ik zelfvergevingen toe op de reactie zelf als ik die nog heb gegeven. Ik ga schrijven om te zien welke herinnering geraakt wordt waardoor ik het signaal ontvang in herkenning en dus in reactie ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb herkenning als prettig want veilig te ervaren, in plaats van in te zien dat herkenning een herkenning van de mind is en dus gebaseerd op een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tegelijkertijd veiligheid en ergenis te ervaren in dit signaal in herkenning, en dus reageer in ergenis op mezelf op het feit dat ik niet wil veranderen doordat ik me veilig voel in deze reactie als herkenning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te willen voelen en toch niet te willen reageren in herkenning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ervaring van veiligheid in/als mezelf in het fysiek, waardoor ik reacties in/als de mind als herkenning nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren als deze ervaring van veiligheid in herkenning in/als de mind wegvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als deze veiligheid in herkenning in/als de mind wegvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben tegen mezelf in te gaan als ik deze veiligheid in herkenning in/als de mind loslaat, in plaats van in te zien dat ik aan loslaten een ervaring van weggaan heb gekoppeld in plaats van loslaten toe te passen in zelfvergeving en zelfcorrectie waarin het een gelijk gaan staan is, een en gelijk als zelf en niet aan het signaal van de ander, wat een weggaan is in/als de mind, weg van zelf als leven in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben zonder het ontvangen van deze signalen en dus vasthoud aan het ontvangen van deze signalen in/als/uit veiligheid als geloof in wie ik ben hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een aantrekken en afstoten te creeren in het ontvangen van deze signalen waarin ik alleen wil gaan staan dus zonder ontvangst van signalen en tegelijkertijd deze signalen niet durf los te laten, waardoor ik zelf erg onduidelijke/tweeslachtige signalen uitzend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onduidelijk tweeslachtige signalen uit te zenden in/als de mind, en dus ook onduidelijke tweeslachtige relaties te creeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in/als de mind te zien, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren waarin ik een en gelijk als zelf wordt aanwezig in het fysiek, waarin geen onveiligheid bestaat aangezien er geen ruimte meer is in afscheiding als angst in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten onder ogen te zien, waarin ik gelijk ga staan als mezelf als angst en dus de angst kan stoppen, ga zelf vergeven en corrigeren in het fysiek waarin ik gelijk als veiligheid ben een en gelijk als zelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in herkenning in reactie waarin ik mezelf stop in reactie, mezelf vergeef en mezelf corrigeer in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel specifieker te worden in het benoemen van de herkenning welke veiligheid geeft in reactie.

Dankjewel Sylvie voor het naar voren brengen van dit punt.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com

www.desteni.net