Dag 290 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet gehoord word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘niet gehoord worden’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst welke opkomt als ik denk dat ik niet gehoord word, welke zich ten toon spreidt als irritatie, waardoor ik niet direct herken en erken dat ik in angst verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik niet gehoord word, welke een verdwijnen is in een geloof in een gedachte dat ik niet gehoord wordt en hierin een geloof dat wat ik denk te zien in een ander, iets zegt over mij en/of de woorden die ik spreek, in plaats van in te zien dat a-het niet horen van een ander, iets zegt over die ander – welke uiteenlopende redenen kan hebben die ik niet kan inzien en niet hoef in te zien – en dat b-het geloof in een gedachte in/als mezelf hetgeen is wat werkelijk iets zegt over mij en waarin ik mijzelf definieer.

*

Als ik mezelf zie participeren in een irritatie als reactie op een te snel ja zeggen zonder dat er gehoord is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in angst verkeer voor mijn eigen angst die opkomt als ik niet gehoord word door te geloven in mijn eigen gedachte als ‘je doet alsof’. Ik realiseer me dat ik me per direct identificeer aan deze gedachte, geprojecteerd op degene die me in dat moment niet hoort.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te horen als ik neig tot in reactie gaan op symptomen van een niet luisteren van de ander naar wat ik zeg. Ik luister naar mezelf in reactie en angst en pas zelfvergevingen toe op wat ik zie, hoor en ervaar in mezelf.

Ik onderzoek tevens wat ik wilde zeggen, of ik het wil herhalen en wie ik ben in het moment van spreken. Ben ik aanwezig in zelfinteresse in mijn eigen woorden of ben ik aanwezig in de adem in communicatie met de ander?

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het oninteressant is wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte  ‘dat het oninteressant is wat ik zeg’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om oninteressant te zijn en van alles te zeggen wat een ander verveelt, aangezien ik zelf snel verveeld ben als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf snel verveeld te zijn als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind, welke aangeeft dat ik verdwijn in gedachten over de woorden van de ander die ik bestempel als interessant, in plaats van hier aanwezig te blijven in mezelf in de adem, en te luisteren naar de woorden die de ander spreekt zonder er iets van te vinden, aangezien het iets ervan vinden hetgeen is wat ik als vervelend ervaar aangezien ik hierin verdwijn in een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waardoor ik in reactie ga in mezelf, als reactie op dit geloof in de definitie van mezelf als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waarin ik vervolgens mezelf als vervelend ervaar in/als reactie, en waarin ik me dus verveel, welke komt doordat ik allang in de geest verdwenen ben, waarin ik me nogal snel verveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in de geest te verdwijnen en hierin mezelf snel te vervelen, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek, te ademen, en te luisteren naar woorden die gesproken worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier aanwezig te willen zijn en te willen luisteren naar woorden die gesproken worden, aangezien ik dan verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf en mijn reacties, welke ik verward met verantwoordelijkheid nemen voor de ander en de ander zijn/haar woorden, niet ziende dat ik alleen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen gedachten over de ander zijn/haar woorden; hetgeen ik niet wil en hetgeen ik angst voor ervaar, en dus ga ik weg in de geest, me niet realiserende dat zodra ik weg ben, ik mezelf gelijk stel aan mijn eigen gedachten over de ander, en ik alleen nog maar in en als deze gedachten vertoef, en hoe meer een ander eventueel uitweidt, hoe meer ik uitweid in gedachten hierover.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring dat het oninteressant is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem. ik onderzoek in mezelf wie ik ben in het moment van spreken.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van iets oninteressant vinden van wat een ander zegt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik iets bestempel dus beoordeel als oninteressant, ik aanwezig ben in de geest, die iets al snel oninteressant vindt als er geen energie uit te behalen valt. Dus ik realiseer me dat iemand iets vertelt waar ik geen energie uit kan halen en welke ik dus als oninteressant ervaar en beoordeel, zodat ik in deze beoordeling alsnog energie kan genereren.

Ik stop, ik adem, ik breng mezelf hier in het fysiek door iets fysiek vast te pakken of door mijn ogen op iets fysieks te richten en door te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander door me heen te laten gaan. Ik pas zelfvergevingen toe op hetgeen ik hierin vind in mezelf als gedachten over en reactie op de woorden van een ander.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te lang en teveel praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring  ‘dat ik te lang en teveel praat’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren langdradig te zijn en een ander hiermee te vervelen, met de draden van mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik langdradig ben (geworden) in lange draden verwikkeld in/als bewustzijn in creatie van gedachten, terwijl ik liefst kort en duidelijk communiceer.

*

Als ik mezelf zie participeren in angst dat ik te lang en teveel praat, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik langdradig ben gewoorden lol geworden door in reactie te verdwijnen in de geest, en hierin lange draden te creeren als relaties als oordelen in mezelf, over mezelf en over de ander, en dus mezelf ga verwoorden in lange draden, voortkomend uit het onderbewustzijn, uit de reacties die ik heb onderdrukt en opgeslagen gedurende de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties als lange draden in/als bewustzijn in het onderbewuste in eerste instantie te stoppen, en hierna te onderzoeken door middel van schrijven, het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en te zien uit welke gedachten ze zijn voortgekomen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik teveel aandacht vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte  ‘dat ik teveel aandacht vraag’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om teveel aandacht te vragen als ik praat, aangezien ik als ik aandacht vraag als ik praat, ik verantwoordelijkheid moet nemen voor de woorden die ik spreek, en dus hier aanwezig moet zijn om in de woorden te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om hier aanwezig te zijn en in de woorden te staan die ik spreek.

*

Als ik mezelf zie participeren in angst om in de woorden te staan die ik spreek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik angst ervaar om aanwezig te zijn in de woorden die ik spreek, ik niet 100% zeker ben van de woorden die ik spreek en/of ik niet 100% zeker ben van mezelf aanwezig in de woorden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wie ik ben op het moment dat ik woorden spreek en hierin niet 100% aanwezig durf te zijn door middel van schrijven,het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door participatie in en als angst, en hierin mezelf te absorberen waarin het onmogelijk lijkt om mezelf te bewegen en structuur te brengen in het ontrafelen van de structuren in mijn eigen geest.

Ik realiseer me hierin dat ik mezelf weg houd van overzicht en structuur, aangezien (ik als) de geest weet, dat als ik overzicht en structuur aanbreng in het proces, ik mezelf als de geest zal ontwarren en stoppen van participatie in en als structuur als systeem. de geest is opgebouwd in en als een gestructureerd systeem, en dus zal ik door middel van het aanbrengen van structuur, de geest kunnen ontwarren, inzien, zelfvergeven en corrigeren.

*

Als ik mezelf zie verdwijnen in angst als afleiding van het toepassen van gestructureerd het proces wandelen, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf wat ik aan het wandelen was en waarom ik mezelf in dat moment aflaat leiden/weg laat leiden de geest in. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik tegen kom in/als angst en omarm mezelf hierin. In de omarming, in de adem, breng ik mezelf terug in het fysiek totdat ik rustiger word.

Ik stel mezelf ten doel structuur toe te passen in het proces van schrijven om zo effectief mogelijk de structuren in mezelf in de geest te ontwarren.

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

—————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Advertenties

Dag 283 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

publieke tribune

Gedachtendimensie:

Ik kan dit niet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan dit niet dragen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit moet dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de ander – die niet beweegt – moet dragen, en dat kan ik niet.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die zit op de bank, waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief zij – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg. Alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een herinnering als verbeelding waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief de ander – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg; alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een geloof dat de ander afhankelijk van mij is, van wat ik doe, wat ik zeg, doordat alles gebeurt in respons op wat ik doe en zeg.

Backchatdimensie (interne gesprekken):

Dit meen je niet

Ziet iemand zelf niet wat er gebeurt?

Schaamt iemand zich niet?

Ga weg!

Ik wil dit niet

Je doet niks

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘dit meen je niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in respons te zijn door in backchat te praten in/als de geest, in plaats van hier te zijn in zelfexpressie, los van wat en wie zich om me heen al dan niet beweegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ziet iemand zelf niet wat er gebeurt’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te zien wat er in mij gebeurt in participatie in/als backchat in respons op wat ik zie in de ander buiten mij, dus feitelijk in respons op mijn eigen projectie van mezelf op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in respons te leven op mezelf als de ander=de mind, dus op mezelf in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, en hierin mijn projectie als ripple-effect in het fysiek te manifesteren en dus in het leven te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘schaamt iemand zich niet’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of iemand zich niet schaamt omdat hij/zij in automatische respons leeft en dit zogenaamd niet door heeft/waarvan het mij lijkt dat die ander dit niet door heeft aangezien die ander het gewoon blijft voortzetten, hoeveel signalen ik ook geef dat ik het niet prettig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb signalen te gaan geven als respons op het automatische gedrag van wat ik zie in een ander, welke feitelijk signalen zijn als respons op wat ik zie in de ander=de mind als mezelf in de geest geprojecteerd op de ander buiten mij, en vervolgens volgens deze respons ben gaan leven en mijn leven ben gaan leiden, en dus ben gaan lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik geen schaamte ervaar; ik ervaar slechts spijt, regret, enorm, elke dag in nieuwe realisaties, van wat ik gemanifesteerd heb op relatiegebied, welke wellicht gelijk is aan/als schaamte.

How to Transcend Shame and Transform It to Integrity – Part 170

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb immens verdriet dagelijks met me mee te hebben gesjouwed ten gevolge van dit patroon wat ik al levenslang aan het manifesteren ben, in voortzetting van mezelf in oneindig verdriet in/als de geest, als respons op wat ik manifesteer als projectie van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘Ga weg!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand steeds weg te duwen en/of zelf weg te gaan als respons op wat ik zie buiten mij geprojecteerd als mezelf in respons op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven van respons op respons in/als de geest, en hierin mezelf in zelfexpressie volledig kwijt te zijn/kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ik wil dit niet’, en hierin de conclusie te trekken dat ik de relatie niet wil, in plaats van in te zien dat ik niet wil leven zoals ik ben in relatie als respons op de ander buiten  mij, welke slechts respons is op de projectie van mezelf in/als de geest, in/als ripple-effect, op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘je doet niks’, in plaats van zelf iets te doen aan mijn eigen gedrag in respons op wat ik zie in de ander geprojecteerd als mezelf in de geest.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie in participatie in backchat in respons op wat ik in een ander buiten mij geprojecteerd zie van/als mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in backchat reageer/antwoord op een Gedachte/afbeelding in mij die getriggerd wordt door een karakter van een andere persoon buiten mij, welke feitelijk ook weer door mijn ogen gekleurd wordt gezien, dus feitelijk is het Trigger Character ook weer een interpretatie van mijzelf doordat ik getriggerd wordt en in/als reactie zie.

Ik realiseer me dat mijn backchat dus feitelijk een antwoord is op een Gedachte als afbeelding welke ik in mezelf heb opgeslagen, waarin ik dus constant in respons/antwoord leef op mijn eigen opgeslagen Gedachten, welke reacties hierin ik projecteer op de ander buiten mij – die natuurlijk hetzelfde aan het doen is, namelijk leven in/als reactie op zijn/haar Eigen Opgeslagen Gedachte – en omdat ik dit niet wil, reageer ik me af op de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat ik me beweeg in het Onderbewuste, in Backchat en Reacties als gevoelens en emoties, dus beweeg ik me in opgeslagen herinneringen uit de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen backchat als respons op een Gedachte/afbeelding in mijzelf, getriggerd door een karakter buiten mij, gezien door mijn ogen, te stoppen in mezelf. Ik onderzoek in mezelf wat de Gedachte/afbeelding is waarop ik respons/antwoord/reageer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wie ik geworden ben in/als respons op mijn eigen opgeslagen Gedachten als herinneringen, waarin ik me vrij maak om mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik zie in de ander waarop ik reageer als in respons leef, terug te halen naar zelf en te onderzoeken in zelf, wetende dat als ik in respons leef of me juist terugtrek, ik reageer op mezelf participerend in een Gedachte/afbeelding, waardoor ik in afwachting van de ander=de mind leef, wederom geprojecteerd op de ander buiten mij, en dus leef ik in afwachting van wat ik denk te zien in de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat de ander buiten mij ongeveer hetzelfde doet, en dus indien nodig, bespreek wat er gebeurt in mij, als een opening voor zelf en de ander om beiden in zelf in de patronen te zien, waarin het bespreken van wat er gebeurt in mij, tegelijkertijd de zelfexpressie is in het moment.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de ander iets doet en/of zegt, ik nog iets wil van de ander om in respons op te kunnen leven, in plaats van te leven in/als zelfwil in/als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of ik iets werkelijk wil bespreken, of dat ik eerst alleen alles terug naar zelf wil halen ter onderzoek en zelfvergeving en mezelf vrij maak tot het spreken van zelf in zelfexpressie als werkelijke fysieke correctie.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Afwachten II

Consequentiedimensie:

Mezelf verongelijken door middel van inhouden van expressie en verdwijnen in reactie en fysieke gedragsdimensie, dus in de geest; hierin ongelijk gaan staan aan mezelf en de ander, en hierin zelf afwachtend worden;

Alles alleen doen

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mijn leven steeds te hebben ontkoppeld, ontwricht, alle relaties steeds te hebben gestopt, om los te komen van de patronen en om mezelf vrij te maken om de patronen in te zien, en nu ik dan, relatief vrij van uitwendig beknellend ervarende relaties, in de patronen zie, de enorme spijt ervaar van alle potentiele mogelijkheden tot bestendige relaties die ik gestopt ben buiten mijzelf, tot aan abortus toe, niet ziende hoe en dat ik de relaties binnen mijzelf had kunnen stoppen en mezelf hierin had kunnen veranderen.

Reptilians – My Greatest Regret – Part 56

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

publieke tribune

*

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 282 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelftwijfel te creeren ten aanzien van een ontkenning van een ander over het verkeren in een controlemechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel = in splitsing van mezelf – te trekken door te geloven in een ontkenning van een ander in participatie in controlemechanismen in/als vestigen van aandacht, zonder te onderzoeken hoe ik hier zelf in sta en wat ik zelf doe in/als controle in/als aandacht in/als geloof in wat ik buiten mij zie geprojecteerd op een ander, namelijk ontkenning, en door te projecteren buiten mij zonder volledig zelfonderzoek in/als reactie in mezelf, ontken ik mezelf, en dus splits ik mezelf op in/als reactie, en trek ik mezelf in twijfel, en door dit te projecteren op de ander buiten mij maak ik mezelf machteloos tot zelfverandering, en dus zit ik vast in mijn eigen controle in een geloof in machteloosheid in de geest, welke zich, keer op keer, blijft projecteren op iets of iemand buiten mij, aangezien ik door dezelfde ogen blijf zien in/als controle/machteloosheid/projectie, en dus lijkt het alsof het patroon zich blijft herhalen, wat ook zo is, want ik manifesteer wat ik leef in/als mezelf, in dit geval in/als controle, gevestigd in aandacht op iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in cirkeltjes te blijven rondlopen in een geloof in controle in/als aandacht gevestigd op iets buiten mij, waarin de cirkeltjes zich manifesteren doordat ik blijf projecteren buiten mij en dus mijn aandacht in/als controle, buiten mijzelf blijf vestigen, en dus blijf ik mezelf buiten mezelf vestigen, en manifesteer ik mezelf in/als energie in/als controle in/als aandacht in afscheiding van mezelf, en dus trek ik mezelf in zelftwijfel, afgescheiden van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin niet in staat ben tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie met een ander – met name in partnerschap – waarin ik me in partnerschap ergens afhankelijk maak van de ander door projectie van mezelf op de ander in/als aandacht in/als controle, waar ik me vervolgens tegen ga verzetten, tegen deze zelfgemanifesteerde controle in/als aandacht buiten mij, waardoor ik wegloop uit de relatie in een poging om los te komen van de controle in/als aandacht gevestigd buiten mij, en hierin mezelf als oplossing tot het stoppen van de controle mechanismen in mezelf, te ontkennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit met name te manifesteren in partnerschap waarin fysieke intimiteit wordt gedeeld, wat iets is wat ik me al 25 jaar afvraag, namelijk wat het verschil is tussen vriendschap en partnerschap, waarin ik steeds uitkom op seks, en dus is seks als fysieke intimiteit iets wat ik nader dien te onderzoeken om hierin in gelijkheid met/als mezelf te komen in plaats van in afhankelijkheid in/als controlemechanismen van de ander(=de  mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en spijt stress verminderen1 300x252 Stress Verminderen Door Zonder Spijt te Levenweer te hebben gelopen, welke in mij door elkaar heen lopen en me overweldigen in ervaringen van spijt, weggestopt in mijn fysiek, en naar boven komend in een nieuwe relatie als dezelfde onopgeloste punten omhoog komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te aarzelen in het doorwandelen van de punten in/als mezelf in partnerschap aangezien in ieder punt wat ik doorwandel de spijt omhoog kom van hetgeen ik verkeerd gedaan heb in vorige relaties, tot aan spijt toe van het stoppen van die relaties in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik – keer op keer/relatie op relatie – de partner ‘blame’ – de schuld geef’ van hetgeen ik zelf niet heb opgelost in vorige relaties, en omdat ik de spijt van de missers in vorige relaties niet wil ervaren, creeer ik reacties naar de partner in/als projectie van hetgeen ik zelf niet onder ogen wil zien, waarin ik zelf mijn aandacht vestig op de ander en mezelf hierin ontken, en dus de 2 controle-mechanismen toepas waarin ik zelf verstrikt ben geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te genereren en accumuleren in mezelf naar aanleiding van afwijzing gerelateerd aan partnerschap, welke in feite afwijzing is van mezelf in zelfverantwoordelijkheid, keer op keer, relatie op relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren ten gevolge van de ontkenning van een ander in participatie in/als controlemechanismen, waarin ik mezelf en tevens de ander vasthoud en laat bestaan in en als deze controlemechanismen in/als aandacht geprojecteerd op de ander in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfexpressie op te geven ten behoeve van een vasthouden aan een controlemechanisme in/als aandacht, zelf bestaande in/als de geest, in plaats van zelf te gaan staan in/als zelfverantwoordelijkheid in/als zelfexpressie.

 

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te lopen ten gevolge van de afkeer van mezelf in/als ontkenning van mezelf in wie ik ben geworden in/als aandacht als controlemechanisme.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in een ervaring van afwijzing/afkeer in/als reactie op ontkenning als controlemechanisme in/als aandacht gevestigd buiten zelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afkeer en hierin ervaringen van afkeer creeer, in een ontkenning van mezelf in hoe ik besta in de relatie.

Ik realiseer me tevens dat ik ervaringen van afkeer nooit verder onderzocht heb en deze ervaringen geloofd heb als zijnde, ik moet weg, ik ervaar afkeer dus de relatie is ten einde, zonder in te zien dat ervaringen van afkeer bestaan in/als controle mechanismen, en dat ik die met een reden in het leven heb geroepen en ben gaan leven in/als controle in/als ontkenning van mezelf.

Ik realiseer me dat deze afwijzing en afkeer plaatsvind in partnerschap waarin fysieke intimiteit plaatsvindt, waarin ik onder de afkeer lust ervaar, welke me angst aanjaagt, en dus heb ik ooit – waarschijnlijk als heel jong meisje – een laag hierover heen gelegd, welke me weghoudt bij de ervaring van lust, niet wetende dat lust/seksualiteit in onze samenleving niet geintegreerd is in het fysiek, maar afgescheiden plaatsvindt in/als de geest, welke angst aanjaagt en vele andere oordelen oproept in/als afwijzing van zelf in/als het fysiek.

Dus realiseer ik me dat ik ben weggelopen uit relaties waarin ik lust ervaar verdekt onder de afkeer, en in de lust ervaar ik een controleverlies, als ik werkelijk de fysieke intimiteit aan zou gaan, waarin het controleverlies angst aanjaagt, aangezien controle in/als de geest alles is wat ik ken in/als mezelf in/als aandacht gevestigd buiten mezelf, in ontkenning van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verder te zien onder de afkeer en bij lust aan te komen, en in plaats hiervan de afkeer ben gaan leven, welke is gaan accumuleren, en waarin ik verschillende relaties ten einde heb gebracht wat wellicht niet nodig geweest zou zijn als ik in zelf had durven en kunnen zien en als ik had geweten dat lust zich vermomd en/of verbergt als ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand me ooit verteld heeft – tot aan een paar maanden terug Bernard dit aangaf – hoe lust en afkeer als ervaringen met elkaar verweven kunnen zijn in/als controlemechanisme, en ik in deze verwarring, een scala aan relaties heb gelopen en beeindigd en hierin vele lagen in/als reactie in mezelf heb opgebouwd, en tevens schade aan levensomstandigheden van mezelf en/of een ander heb aangebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te hebben gezien, volledig gemist te hebben, hoe lust zich onder afkeer kan verbergen, en hoe ik hierin mezelf dus volledig gemist heb als fysiek wezen in gelijkheid met/als zelf gelijk aan/als seksualiteit, en in plaats hiervan me af te keren van mezelf in/als fysiek wezen gelijk aan/als seksualiteit en verder te leven afgekeerd in de geest  – op zoek naar een perfecte partner in de geest voor seks – waarin ik mijn ervaringen van afkeer projecteer op een ander als mogelijke partner buiten mij, waarin ik me keer op keer afkeer van de fysieke mogelijkheid tot inkeer in/als mezelf in/als het fysiek, en fysiek te onderzoeken wie ik ben in fysieke intimiteit en in/als het fysiek in het algemeen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen van afkeer in mezelf terug te halen naar zelf en te onderzoeken en zelfvergeven, om te zien wat er onder verborgen ligt.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap, adem voor adem, door de ervaringen van afkeer en angst voor controleverlies heen te wandelen en niet mezelf in het diepe te gooien zoals ik altijd gedaan heb in fysieke intimiteit.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van spijt, dan stop ik, ik adem. Ik omhels mezelf in de ervaring, laat de ervaring door me heen ga en sta mezelf toe direct te zien wat ik verkeerd heb gedaan.

Ik realiseer me dat, alleen als ik direct in de ervaring zie en hier doorheen met behulp van zelfvergeving wandel, ik vrij kom  van de ervaring van spijt. En alleen als ik vrij kom van de ervaring van spijt, ben ik in staat om de oneindige cirkel van spijt manifesteren te doorbreken.

Ik realiseer me dat ervaringen van spijt verbonden zijn aan persoonlijkheden en persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, en dus kan ik via spijt zien als ingang van het inzien van waar ik mezelf afhankelijk gemaakt heb van een persoonlijkheid in afhankelijkheid van iets of iemand buiten mij en dus in angst voor verlies van iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van spijt door te lopen en mezelf hierin te ondersteunen in geduld, met het gereedschap van schrijven en toepassen van zelfvergevingen welke leidt tot zelfinzicht, waarin ik mezelf in staat stel op te staan in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel huidige omstandigheden met gezond verstand en plezier te benaderen en niet te verwarren met ervaringen in/als relaties tot herinneringen uit het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de relaties tot/als herinneringen door te lopen in/als mezelf in schrift en zelfvergeving waardoor ik mezelf in staat stel huidige omstandigheden te wandelen in/als zelfverandering/zelfcorrectie van wat ik verkeerd heb gedaan in het verleden in/als afscheiding van mezelf  in projecties op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel herinnering en heden naast elkaar/tegelijkertijd/in gelijkheid in/als zelf te wandelen en te gebruiken als ondersteuning van elkaar (herinnering en heden) in/als mezelf, en niet opnieuw weg te lopen en verder te leven in afscheiding van mezelf in projectie op iets en/of iemand buiten mij, maar in het heden relaties in/als herinneringen terug naar zelf te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek, stap voor stap, adem voor adem, een voor een.

spijt

Agreements
Redefining Relationships

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 35 – Bang om alleen te staan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ene moment het gevoel te hebben dat alles in orde is, en het volgende moment dat alles instort, en dit alles hangt samen met de al dan niet aanwezigheid en ondersteuning van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat x als leven handelt maar dat ik zelf in/als de mind mag praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te praten in/als de mind als wat ik geloof als wat niet het beste is en te handelen als wat ik geloof dat het beste is, waardoor ik steeds verwarring creeer door allerlei mindtalk uit te kramen, wat het onmogelijk maakt om uit te voeren als wat ik geloof dat het beste is of om uberhaupt te zien wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weet of zie wat het beste is, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind geloof te weten/zien wat het beste is, wat niet perse betekent dat dit het beste is als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere handeling of uitspraak door een beoordeling en nabeschouwing te halen, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren zonder oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.

Ik adem. Ik ben Hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden. Als ik iets niet zelf kan zie ik in het moment wie ik het beste om hulp kan vragen. Totdat het gedaan is.

Als ik mezelf zie participeren in zelf-oordeel en nabeschouwing, dan stop ik, ik adem. Ik vergeef mezelf datgene waarin ik mezelf veroordeel, en stop het nabeschouwen in/als de mind, wat feitelijk een zoeken naar reden/rechtvaardiging is voor wat ik gedaan of gezegd heb. In het toepassen van de zelfvergevingen zal zichtbaar worden wie ik ben geworden als mind, zodat ik gelijk kan gaan staan aan mezelf als mind door mezelf te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.eqafe.com

http://www.equalmoney.org

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.