Dag 659 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfcorrecties

paspopjes

Vervolg op:

Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

Dag 657 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfvergevingen

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte dat ik persé een bepaald kledingstuk aan wil waarbij een nieuwe combinatie nodig is en dit op de vroege ochtend voordat ik naar werk ga, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er op dit moment geen tijd is om iets nieuws te combineren en uitproberen en dat als ik dit voortzet, ik mezelf in een ervaring van haast begeef in en als de geest waarin ik uiteindelijk mezelf frustreer en dit voortzet de gehele dag door.

Ik realiseer me dat als ik me in de vroege ochtend in ervaringen als bijvoorbeeld haast en frustratie ga begeven, ik hierin een toon zet voor de gehele dag wat ik het beste kan voorkomen.

Ik realiseer me dat ik in en als dit ‘persé’ een bepaald kledingstuk aan willen, deel te nemen in een voorstelling van hoe dit me staat en hoe ik me hierin voel en dit als positieve energetische ervaring te willen gaan manifesteren om mezelf beter te voelen en opvallender dan zonder dit bepaalde kledingstuk, waarin ik energie genereer welke uiteindelijk keert tot een negatieve energetische ervaring van bijvoorbeeld haast en frustratie als het niet lukt zoals ik me voorstel in en als de geest en/of geen tijd heb om dingen te proberen met dit bepaalde kledingstuk.

Ik realiseer me dat ik het beste, om haast en frustratie te voorkomen, een gehele andere kledingcombinatie kan pakken en aantrekken waarvan ik weet dat ik me hier lekker in voel en dat het staat ‘goed’ staat en past bij de werksituatie en dat ik de nieuwe combinatie beter op een ander tijdstip eerst kan uitproberen.

Ik stel mezelf ten doel om het bepaalde kledingstuk waarvan ik denk dat ik dit aan wil, te laten rusten voor dit moment en mijn deelname in een voorstelling van hoe het me staat in en als de geest, te stoppen en een gehele andere combinatie te pakken waarin ik me lekker voel en wat passend is bij de werksituatie en wat me hierin ‘goed’ staat, in en als de realisatie dat als ik nu dit bepaalde kledingstuk ga aantrekken, ik van hieruit combinaties ga proberen te maken met dit ene kledingstuk waaraan ik neig vast te blijven houden en wat veel tijd inneemt terwijl ik met een geheel ander setje veel sneller tot een resultaat kom waarmee ik ook tevreden ben.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip wat kledingcombinaties uit te proberen als en wanneer ik een bepaald kledingstuk aan wil wat een nieuwe combinatie/nieuw kledingstuk inhoudt.

Als en wanneer ik bij het doen van nieuwe aankopen, mezelf zie deelnemen in gedachten dat ik het liefst alles in één keer heb aangekocht en op orde heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag door deelname en geloof in deze gedachte en de gedachte is in principe gebaseerd op (en bestaat als) angst als controle (waarop ik de zelfvergevingen heb toegepast en eventueel kan uitbreiden indien nodig), wat het plezier wegneemt in het bekijken en onderzoeken van een nieuw te kopen kledingstuk.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen voor het kopen van een nieuw kledingstuk waarin ik mezelf herinner dat ik niet alles in één keer hoef te kopen maar dat ik het een plezierig en dankbaar proces kan maken voor mezelf van bekijken en onderzoeken van de mogelijkheden van een nieuw te kopen kledingstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een een ervaring van innerlijke vreugde, gekoppeld aan een bepaalde kleur en/of een bepaald kledingstuk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde onderdruk omdat ik me realiseer dat er meer factoren zijn die uitmaken of ik een kledingstuk beter wel of niet kan kopen, zoals draagbaarheid, kosten, combineerbaarheid met andere kledingstukken en hierin neig ik ernaar om de vreugde weg te drukken en geen onderdeel te laten maken van de besluitvorming.

Ik stel mezelf ten doel om de innerlijke vreugde in en als mezelf ten aanzien van een bepaalde kleur of kledingstuk te erkennen en onderdeel te laten vormen van de besluitvorming tot het al dan niet kopen van een kledingstuk, samen met andere factoren zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid met andere kledingstukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van teleurstelling omdat ik een kledingstuk met een kleur waarbij ik innerlijke vreugde ervaar uiteindelijk niet aanschaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde wellicht niet erkend heb als onderdeel van en als mezelf en dat ik het hierin gekoppeld heb aan de kleur/het kledingstuk en het dragen/hebben hiervan, in afgescheidenheid van mezelf, waardoor ik teleurstelling ervaar als ik het kledingstuk niet meeneem.

Ik realiseer me dat het gekoppeld is aan een kindervaring waarin ik als klein meisje een kleur mooi vond, waarbij ik destijds niet hoefde te letten op de meer praktische zaken zoals kosten, draagbaarheid en combineerbaarheid, waarin ik me tevens realiseer dat ik nu ik hiervoor verantwoordelijkheid draag en dit uit ervaring, ik uiteindelijk het meest tevreden ben met een gekozen kledingstuk waarbij ik de praktische zaken tevens in overweging heb genomen en dat als ik iets kies wat niet praktisch is waardoor ik het eigenlijk niet kan dragen, ik de innerlijke vreugde niet kan uitdrukken in een fysieke expressie van mezelf in het dragen van dit kledingstuk en dus, blijft het niet meer dan een innerlijke ervaring.

Ik stel mezelf ten doel een kledingstuk te kiezen waarin ik zowel de praktische aspecten zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid als de kleur en het kledingstuk zelf, in overweging neem en zo kom tot een aankoop van een product waarin ik de vreugde/tevredenheid over het kledingstuk tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan in het dagelijks leven.

Als en wanneer ik angst ervaar voor onvoldoende budget en/of onverwachte uitgaven als ik een kledingstuk of misschien twee koop, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin dien te kijken naar de beweegredenen van de aankoop waarin ik ervaar alsof ik iets doe wat niet het beste is, waarin de aankoop op zichzelf niet het probleem hoeft te zijn maar meer wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in de beweegredenen van de aankoop (met behulp van zelfvergeving op de energetische ervaringen zoals in deze blogs uitgeschreven, waarin ik focus op mijn ademhaling) en van hieruit te beslissen of ik een aankoop wel of niet doe en wanneer.

Als en wanneer ik me zie focussen op de vraag of een kledingstuk/kleur ‘mooi staat bij mijn gezicht’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit punt in overweging dien te nemen, mezelf kennende dat als bijvoorbeeld niet staat bij mijn gezicht, ik een kledingstuk niet zal dragen en dus is het geen praktische aankoop die ik in vreugde tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan.

Ik realiseer me dat ik het soms jammer vind dat ik kledingstukken die ik mooi vind maar die me niet staan, niet kan kopen want niet zal dragen, waarin ik me realiseer dat ik in dit ‘jammer vinden’ me focus op wat ‘niet kan’ in plaats van te zien wat wel kan, wat weer te maken heeft met vergelijkingen in en als de geest en de hoeveelheid keus/aanbod die er is.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de kledingstukken die ik eventueel wel kan kopen en als ik een kledingstuk in handen heb die ik mooi vind maar die me niet staat en/of past en wat ik dus niet zal dragen, hierin te ademen en als er nog energetische ervaringen opkomen, mezelf hierin in het moment te omarmen en vergeven en erop te letten dat ik niet in veroordelingen ‘schiet’ in en als mezelf naar mezelf toe over hoe ik eruit zie, wat wel en niet kan bij mijn lichaam en/of gezicht en de staat van mijn fysiek op dat moment en indien nodig, een punt later op te pakken hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uit te schrijven en/of spreken met behulp van zelfvergevingen en van hieruit de mogelijkheid te openen om mezelf te corrigeren.

Het leuke van het uitschrijven van een praktisch punt als deze is dat het direct zichtbaar is hoe effectief de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie werkt en tevens hoe een klein praktisch punt (als het kiezen, aankopen en aantrekken van kleding) verbonden is/kan zijn met bijvoorbeeld een stemming die de gehele dag bepaalt en/of met bijvoorbeeld dieper gelegen punten zoals kindervaringen of een kijk en oordeel op het eigen lichaam wat verder onderzocht kan worden.

Tot zover ‘wat trek ik aan vandaag’.

DIDDL023Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 593 – De fysieke ervaring van energie in het lichaam – een begin

beloning-3Ik ben begonnen met direct in mijn gedachten te zien die in verband staan met mijn fysieke conditie en gevoeligheid van het lichaam voor gedachten, welke ik voornamelijk ervaar in het buikgebied en schoudergebied en waarmee ik consequenties creëer in onder andere mijn darmen. Afgelopen weekend wordt me duidelijk hoe de ‘rush’ die ik ervaar binnenin mezelf als reactie, gerelateerd is aan een enorme aanval is van zelfoordelende gedachten, zo snel en zoveel dat ik alleen de energetische gevolgen als ‘rush’ ervaar en niet direct zie wat eraan vooraf gaat en/of wat ik hierin doe. Hetgeen ik fysiek ervaar is een totale fysieke afmatting van mezelf, binnenin mezelf. Hierin vraag ik me af waar dit zo vandaan komt en ik zie een relatie met een patroon van zelfoordeel van mijn vader die ik vanaf kinds af aan waarneem in kleine fysieke bewegingen en hoor in zijn woorden. Echter dit is voor later om te onderzoeken.

Hetgeen vanochtend duidelijk wordt voor me is hoe ik automatisch deelneem in een ervaring van jaloezie/benijden, die ik niet eens direct als zodanig herken. Het is een gewoonte en ik voelde vanochtend – terwijl ik hierin deelnam – hoeveel pijn ik hierin ervaar binnenin mezelf. Ik schrok terwijl ik plaatjes bekeek van een vrouw die ik ken die, afgaande op de foto, aanwezig is in een relatie met een man. Hier neem ik waar dat ze een intimiteit hebben opgebouwd die ik ‘benijdenswaardig’ vind. Op zo’n moment ga ik direct in de vergelijking en mezelf verminderen in waar ik zelf sta in de relatie met mijn partner en in relatie tot mezelf. Hierin vergeet ik de gehele weg die we beiden wandelen en hoe hierin ‘natuurlijk’ een ‘verschil’ zit – niet als ‘meer of minder’ maar als een waarneming met gezond verstand van waar we ons bevinden in ons proces van zelfrealisatie. Hoe langer en hoe intensiever we iets beoefenen, hoe effectiever de toepassing van hetgeen we beoefenen, in en als onszelf.

Ik kan hierin benoemen dat ik mezelf verminder in vergelijking tot iets of iemand buiten mezelf en dat ik dit constant en automatisch doe/aanvaard/accepteer van mezelf waarin ik niet direct doorzie wat en dat ik dit doe en/of dat ik zo ‘gewend ben’ aan de energie die deze vergelijking in mezelf opwekt dat ik niet verder kijk en daadwerkelijk onderzoek wat ik hierin eigenlijk toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf automatisch te vergelijken ten aanzien van iets of iemand buiten mij en hierin gewend geraakt te zijn aan de energie die dit opwekt binnenin mezelf, waardoor ik niet verder kijk en onderzoek wat ik toesta binnenin mezelf en waardoor ik niet eerder werkelijk door heb gehad hoezeer me dit raakt in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf en/of als ik de energie ervaar binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf aan het verminderen ben door mezelf te vermeerderen in en als een energetische energie-ervaring die ik opwek in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel, mezelf direct te stoppen deel te nemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen deel te nemen in energie die ik ervaar binnenin mezelf als/nadat ik deelneem in een gedachte als dat iemand buiten mij het ‘beter voor elkaar heeft’. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte dat iemand buiten mij het beter voor me elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek zeer te doen en af te matten in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodop te zijn van mezelf in oordeel en afmatting van mezelf, binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het bizar te vinden dat ik niet werkelijk door heb (gehad) hoe ik mezelf afmat en verminder in oordelen ten gevolge van een vergelijking van mezelf met iets of iemand buiten mezelf en alleen steeds opnieuw de fysiek consequenties te ervaren en vervolgens niet te zien/realiseren/begrijpen hoe ik deze manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen schrikken door de oordelen die opkomen binnenin mezelf ten gevolge van een gedachte dat iets of iemand buiten mij het beter voor elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de heftigheid van de gevolgen van de afmattende en diep doordringende gedachten in en als zelfoordeel ten gevolge van vergelijkingen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna geen adem te kunnen halen ten gevolge van de diep in het vlees dringende gedachten in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te (willen) huilen ten gevolge van de zelfoordelen die ik afvuur binnenin en op mezelf, waarin Bernard jaren geleden benoemd heeft dat ik het huilen/het verdriet hierin gebruik als (energetische) beloning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven binnenin mezelf, elke keer een klein beetje meer totdat ik de fysieke consequentie volledig gemanifesteerd heb en ik niet meer op mijn benen kan staan en me totaal ‘murw’ ervaar van binnen ten gevolge van de afvuring van oordelen op mezelf en de energetische vloed  als beloning in en als verdriet die hiermee gepaard gaat/die ik hierop laat volgen. Het is als een mitrailleur die wordt afgevuurd, de snelheid waarmee de oordelen elkaar opvolgen, vandaar dat ik de gedachten als oordelen niet direct zie en alleen het energetische effect ervaar en de fysieke gevolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het heel ‘erg’ te vinden dat ik een mitrailleur met gedachten in en als zelfoordeel afvuur op mezelf en hierin een energie te genereren als beloning in de vorm van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw te denken ‘godverdomme wat is dit heftig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik ben helemaal kapot’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer binnenin mezelf in en als een ervaring van verdriet, die me ineffectief maakt om mezelf te ondersteunen in de situatie die ik onder ogen zie zoals hier het afvuren van gedachten in en als zelfoordeel. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen deel te nemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is. Ik stel mezelf ten doel van hieruit te zien wat zich opent om mezelf (en indien vanuit stabiliteit nodig/mogelijk, een ander) verder in te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden in en als een ervaring van verdriet als beloning ten gevolge van de gedachten in en als zelfoordeel die ik afvuur op mezelf en mezelf zo ineffectief te maken en houden in en als een positie van slachtoffer zonder te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin een slachtoffer ben van mezelf in en als de geest.

Voor dit blog houd ik het bij deze twee punten: het stoppen van deelname in de ervaring van verdriet ten gevolge van de gedachte/ervaring dat het ‘zo erg’ is en het stoppen van deelname in een vergelijking van mezelf in relatie tot iets of iemand buiten mezelf. Dit betreft een groot gebied waarin ik van hieruit de specifieke zelfvergevingen kan gaan toepassen ‘in real time’ op het gebied waar de vergelijking plaatsvindt en waarin ik exacter wil gaan zien hoe ik deze constructie heb opgebouwd en toegestaan in en als mezelf. Hierin stel ik mezelf ten doel te zien hoe ik hetgeen ik benijd, terug kan halen naar mezelf en kan leren leven in en als zelfexpressie binnen mijn fysieke mogelijkheden. Ik stel mezelf ten doel te zien, realiseren en begrijpen waar ik ben in mijn fysieke proces en dit als uitgangspunt te nemen en behouden. Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die opkomen in en als zelfvermindering, zelf te vergeven en de positieve gekoppelde verwachtingen van mezelf, in en als de geest, zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel mezelf uit de verslaving van de opwekkende energie halen – die ik genereer door deel te nemen in een ervaring van verdriet als reactie op de gemanifesteerde consequenties – en te ademen totdat de energie afneemt.

What is the emotional and feeling body of your physical body?

How have energy layers in the physical body been used to contain and hide constructs and programs in your mind?

How will you start becoming aware of energy in your body as you walk from your unconscious mind to your quantum mind and physical process?

Why might you experience more discomfort in your body?

Bron: Energy in Your Body – Quantum Mind Self Awareness

aarden_gronden-300x224

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven.

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 428 – Verongelijking door Vergelijking

Ik zie mezelf nogal eens participeren in vergelijking met anderen, wat anderen doen, hoe ze leven, wat voor relaties ze hebben. Waarin ik mezelf langzaamaan steeds minderwaardiger ga voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met een ander en mezelf hierin minder waard te maken dan ik ben als ik hier ben in en als gelijkheid in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn leven te vergelijken met het leven van een ander, en hierin mijn leven minder ‘fysiek’ te vinden en hierin minder waard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en levens te vergelijken en mezelf hierin te verongelijken in en als emotionele ervaring en zelfs staat van zijn, in plaats van de emotionele ervaringen in te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren, zodat en waarin ik mezelf ondersteun in een gelijk staan aan en als mezelf in wie ik ben en hoe ik leef, in dit moment en hierin te zien hoe ik mezelf kan bevrijden van definities in en als de geest als staat van zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik in de vergelijking een nieuwe laag van ongelijkheid in mezelf creeer.

Afbeelding

Als en wanneer ik mezelf zie vergelijken met een ander en mezelf hierin minder waard maak, dan stop ik, ik adem. Ik adem en realiseer me dat ik in en als de adem, gelijk ben als het fysieke leven, waar ik ook ben, net als ieder ander. Ik stel mezelf te doel, gelijk te staan aan en als mezelf in en als de adem, en mezelf hierin te ondersteunen en terug te brengen in en als mezelf in en als het fysiek in het moment dat ik me gewaar ben dat ik hiervandaan drijf in en als een vergelijking in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een vergelijking van mijn leven met het leven van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik levens vergelijk zoals die gemanifesteerd zijn in en als het fysiek, waarin ik bepaalde zaken meer waard maak en bepaalde zaken minder vanuit het gezichtspunt van mezelf in en als de geest waarin ik polariteit=ongelijkheid manifesteer in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik zie en ervaar als meer en/of minder waard in en als de geest en hierin gelijk te (gaan) staan aan en als leven in en als de adem in en als het fysiek, welke gelijk is in ieder leven.

Als en wanneer ik mijn leven als minder ‘fysiek’ zie/ervaar als dat van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf wat maakt dat ik het andere leven als ‘meer fysiek’ zie en ervaar. Ik realiseer me hierin, dat ik verbeeldingen gemaakt heb bij fysiek en fysiek leven gerelateerd aan ‘buiten leven en fysiek werk doen’. Ik stel mezelf ten doel de woorden ‘fysiek leven’ te herdefinieren voor en als mezelf als leven als aanwezig zijn in en als het fysiek in en als de adem, waar ik ook ben en wat ik ook doe, waarin ik het terug breng naar leven in en als het fysiek, welke niet perse een buitenleven betreft; buiten leven en fysiek werk ondersteunt in het fysiek aanwezig zijn maar is geen definitie van leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van verongelijking, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me ergens van afgescheiden heb in en als mezelf in en als een verlangen naar iets buiten mezelf, welke ik vervolgens projecteer op een plaatje wat ik zie van (het leven van) een ander. Ik realiseer me dat ik geloof in de werkelijkheid van dit verlangen als zijnde meer dan wat ik leef hier als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken welk verlangen ik gecreeerd heb en in stand houd in en als de geest in en als een geloof dat dit werkelijk is wat ik wil en ik onderzoek hoe ik dit gedaan heb, zodat en waarin ik mezelf deze geprojecteerde afscheiding als geprojecteerde wil vergeef en corrigeer en zo mezelf terugbreng in en als mezelf, in en als de adem in en als het fysiek, waarin ik een en gelijk kan zijn/worden als mezelf in zelfwil in zelfbeweging, welke feitelijk hetgeen is wat ik werkelijk wil.

Ik realiseer me dat ik mijn eigen ervaring van verongelijking als ongelijkheid creeer en manifesteer in mezelf door het participeren in afbeeldingen en/als gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest. Ik stel mezelf ten doel de vergelijking en verongelijking in en als mezelf te stoppen door middel van toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, dag na dag wandelend de geest uit, het fysiek in, in en als de Reis naar Leven.

Desteni Artists

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

Why do I Worry about what others Think of Me?

—————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 370 – Jammeren op werk – vervolg

Dag 369 – Jammeren op werk

Als ik mezelf zie denken ‘ik wou dat J terug was’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf geen verantwoordelijkheid neem voor hetgeen gedaan moet worden in een dag, en dat ik als gevolg, ga denken en zo ook geen verantwoordelijkheid neem voor mijn gedachten in en als de geest, maar in plaats hiervan mijn verantwoordelijkheid probeer af te schuiven in en als de geest in een poging mezelf te verlichten en onder de taken uit te komen, wat geen werkelijke fysieke verlichting is maar slechts een illusie in de geest, terwijl hetzelfde werk nog steeds gedaan dient te worden.

Ik stel mezelf ten doel participatie in gedachten als ‘ik wou dat J terug was’ direct te stoppen, te ademen, te focussen op de taken die er liggen en deze 1 voor 1, adem voor adem op te pakken.

Als ik mezelf boos zie worden op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is dan het vorige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat boos worden wederom een poging is in de geest om onder de taken die gedaan moeten worden uit te komen en energie te genereren die mij voortduwen in het toepassen van de taken.

Ik stel mezelf ten doel om de taken die gedaan moeten worden, 1 voor 1 op te pakken, mezelf steeds terug te brengen in en als de adem, en te bewegen. Eventueel spreek ik hardop zelfvergevingen uit onderwijl om mezelf werkelijk te ontlasten van de energetische lading die ik heb opgebouwd ten aanzien van het nieuwe computersysteem en het uitvoeren van taken en om te zien wat er aan ongelijkheid aanwezig is in mezelf waar ik boos om word.

Als ik mezelf zie participeren in een vergelijking van het vorige en het huidige computersysteem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als vergelijking van twee systemen, mezelf verongelijk doordat er in en als een vergelijking van systemen altijd een ongelijkheid plaatsvindt welke een winnaar en een verliezer geef, een plus en een min pool, en dus energie genereert waarin ik mezelf afscheid van mezelf in en als het fysiek.

Ik verbind mezelf door vergelijkingen van systemen te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik tegenkom als verongelijking in en als mezelf, in en als een onderzoek waarin ik denk en geloof een verliezer of winnaar te zijn en energie te ‘winnen of verliezen’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het huidige computersysteem en mezelf hierin adem voor adem te bekwamen zodat ik de werkzaamheden eenvoudig en prettig kan uitvoeren, onafhankelijk van hoeveel werk het is, aangezien de hoeveelheid er niet toe doet als ik adem voor adem mezelf beweeg en doe wat er gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de fouten in het huidige computersysteem te noteren en te bespreken met de helpdesk of het hoofdkantoor.

Als ik mezelf ongeduldig zie worden van de vertraging in het huidige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me heb ingesteld op een bepaald tempo, welke niet gelijk loopt met het tempo van het computersysteem, oftewel onze systemen zijn fysiek niet op elkaar afgestemd.

Ik realiseer me dat het computersysteem zich niet aan op mij kan afstemmen, en dus dien ik me af te stemmen op het computersysteem en zo fysiek gelijk te bewegen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in het automatische tempo in de geest en te zien wat de energetische ervaring inhoudt die opkomt in en als ongeduld. Het is een fysiek onprettige ervaring en ik heb hier iets fysiek gemanifesteerd welke ik steeds ontloop, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken wat deze ervaring inhoudt en zelfvergevingen toe te passen op de bevindingen en op de ervaringen zelf. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe deze ervaring gerelateerd is aan tijd en geld.

Als ik mezelf zie jammeren halverwege de werkdag over de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het niet eenvoudiger maak door te gaan jammeren in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik nu werkelijk om jammer in het moment, wat ik jammer vind, waar ik me van heb afgescheiden en hoe ik hierin een draaikolk van emoties gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek.

ik verbind mezelf door de afscheiding in en als een geloof en gedachten op ervaringen van gemis van iets of iemand buiten mezelf, te stoppen, mezelf te ondersteunen in en als de adem, en mezelf voort te bewegen, in en als de realisatie dat alleen ikzelf dit kan doen en dat dit voor iedereen ‘geldt’.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als ‘ik red het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in de geest, vooruit zie in alle taken, waarin ik verdwijn in de geest, en waarin ik dus niet te redden ben.

Ik realiseer me dat ik gered wil worden in en als de geest, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan redden door te stoppen met participatie in en als de geest, in en als gedachten als ‘ik red het niet’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vooruit zien in de geest, eventueel een lijstje te schrijven op papier met wat er gedaan moet worden die dag om zo de geest te ontlasten, en 1 voor 1 deze taken op te pakken en fysiek uit te voeren, waarin ik mezelf voortbeweeg, in en als ondersteuning van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van geen zin hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deze ervaring opgebouwd heb in en als de zinloosheid van de geest in participatie in gedachten als oordelen over ‘overbodige’ handelingen’.

Ik realiseer me dat wellicht de handelingen overbodig zijn, dat het anders gekund zou hebben, maar dat dit nu eenmaal het systeem is waar we mee werken en dat dit zo dient te worden voortgezet, waarin ik me realiseer dat het creeren van gedachten als oordelen hierover, juist de ervaring van zinloosheid in mij manifesteert, waardoor ik geen zin meer heb.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten ten aanzien van ‘overbodige handelingen’ te stoppen in mezelf, en de taken van het nieuwe systeem op te pakken, mezelf hierin te bekwamen en deze zo effectief mogelijk uit te voeren en zo fysiek samen te werken met wat hier is, onafhankelijk van hoe het ‘was of zou kunnen zijn’.

Ik stel mezelf ten doel het algemene onderliggende patroon van de ervaring van ‘verongelijking’ nader te onderzoeken en te zien waar ik in en als geloof in en als als gedachten als oordeel gemanifesteerd heb in en als afscheiding van mezelf, en hierin mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik jammer vind in en als mezelf en hierin de afscheiding die ik in mezelf gemaakt heb, te stoppen, te onderzoeken, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

Desteni-I-Process – Lite – Gratis

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 369 – Jammeren op werk

De afgelopen twee weken was mijn collega op werk op vakantie. Ik werk in een winkel waarin we grotendeels samen de voorraad op orde houden. Er zijn 3 andere collega’s die meewerken, maar die voornamelijk in een ander filiaal staan, en dus minder zicht op de voorraad hebben in het filiaal waar ik werk. En dus betekent vakantie voor de 1, aardig wat meer werk voor de ander, in hetzelfde aantal dagen werk.

Dit is al veel langer zo en is te doen en als het niet te doen zou zijn is er de mogelijkheid om dit te bespreken en te zien of dit anders is op te lossen. Echter we hebben een nieuw systeem welke veel meer handelingen en administratieve zaken vraagt, en welke nog niet helemaal goed werkt. Tevens waren onze vakanties direct na elkaar gepland, dus we hadden geen overlapperiode. Dit gecombineerd met het ‘prive-proces’ wat gewoon doorgaat en wat ik tevens niet kon delen met de collega – hij was er immers niet – was het aardig doorduwen de afgelopen 2 weken en heb ik mezelf behoorlijk wat zien ‘jammeren’ binnenin mij, op werk. Wat zelfvergevingen op de ervaring van het jammeren op werk waar ik zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen.

Computer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iedere werkdag de afgelopen 2 weken te denken ‘ik wou dat J terug was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb 2 weken lang boos te zijn op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is, en zo niet praktisch op de werkvloer in vergelijking met het vorige systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in en als reactie in mezelf, waarin ik reageer op het nieuwe systeem, welke zoveel minder praktisch is op de werkvloer door vele handelingen in verschillende schermen die nodig zijn om een bestelling te maken met tevens een vertraging in iedere handeling doordat het op internet is aangesloten, waarin ik zie dat ik het nieuwe systeem met het oude vergelijk, het oude ‘eenvoudiger werken’ vind en dus reageer in het werken met het nieuwe systeem, en hierin mezelf verongelijk in en als reactie in mezelf, voortkomend uit een vergelijking die ik maak in de geest tussen ‘het oude en het nieuwe systeem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door systemen met elkaar te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te worden van de vertraging in het nieuwe systeem in iedere handeling waarin ik niet ‘lekker door kan werken’, welke dus aangeeft dat ik niet aanwezig ben in de adem, fysiek, en samenwerk met het systeem, maar ‘lekker door wil werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘lekker door te willen werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer te jammeren in mezelf en halverwege elke werkdag het op te willen geven in de geest, welke komt doordat er nog zoveel handelingen moeten gebeuren door de dag heen, welke ik aan het einde van de dag weer voor elkaar heb, ook al is het steeds een uurtje later voordat ik klaar ben, welke ik ook had kunnen doen zonder jammeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf door ‘vooruit te zien‘ in wat ik nog allemaal moet doen, in relatie tot de tijd die ik heb, in plaats van hier, adem voor adem, de zaken een voor een op te pakken totdat het gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf als ik veel werk en veel verschillende handelingen te doen heb op een dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren en denken ‘ik red het niet’, terwijl ik zie dat ik het gewoon kan doen, en dat het meer een ‘geen zin hebben’ is in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de vele handelingen als overbodig te zien aangezien ze niet nodig waren in het vorige computersysteem, en ze hierin als ‘zinloos’ te ervaren waardoor ik er geen zin in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door een oordeel als ‘overbodig’ in en als de geest, gemaakt in een vergelijking in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door participatie in oordelen en vergelijkingen in de geest, in plaats van in het fysiek samen te werken met wat hier is en te ademen.

Zelfcorrecties volgen want……..ik ga zo naar werk. lol.

Computer

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 76 – Iets mooiers buiten mezelf totdat er niets meer van me over is

Als ik iets buiten mezelf mooier, fijner, leuker vind, ga ik uit mezelf, de mind in, op zoek naar dat mooiers. Ik zie mezelf nu 2 weken allerlei tuintjes vergelijken, waarin ik me opeens realiseer dat ik de ontevredenheid over mijn eigen tuintje zelf creeer. Toen ik dit huisje accepteerde had ik dit niet; het is doordat ik vind dat anderen het net iets mooier, ruimer, groener, rustiger hebben. En ik blijf hiernaar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn tuintje met andere tuintjes te vergelijken, waardoor ik mijn tuintje opeens als niet goed genoeg meer ervaar en alleen nog maar de onrust eromheen zie, terwijl het een heel leuk klein tuintje is en zeker kan worden met wat meer groen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de onrust van de eerste week en de geluiden rondom het tuintje die angst in mij oproepen, het tuintje opeens veel minder leuk te vinden, terwijl het nog steeds hetzelfde tuintje is en er heel veel rustige momenten zijn, zoals ik ook heb ervaren toen ik hier aan het schilderen was, en relatief weinig onrustige momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven hangen in/als de mind in een herinnering van een onrustige eerste week die angst heeft opgeroepen, waardoor ik aanwezig blijf in/als de mind op zoek naar een rustige plek, welke ik creeer als rustig groen tuintje in mijn hoofd, om te kunnen vertoeven en me beter/veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het veiliger is in/als de mind in een plaatje, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind participeer in polariteit in energien, welke niet constant is/zijn en onderhevig aan invloeden van buitenaf, aangezien plus min aantrekt en plus plus afstoot en min min afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energie ben, waardoor ik niet constant ben en onderhevig aan invloeden van buitenaf waarin ik aantrekking en afstoting ervaar, waarin ik me in allerlei bochten wring om aan te trekken of juist niet aan te trekken, af te stoten of afstoten te vermijden, etcetera.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik altijd op de vlucht ben doordat ik geloof dat ik energie ben, en kan worden geabsorbeerd als energie door een ander als energie, in plaats van in te zien dat in mijn vlucht ik mezelf als leven absorbeer door me af te scheiden waar ik voor vlucht, en ik dus constant een ervaring van (vluchten voor) geabsorbeerd worden heb in afscheiding van mezelf als leven, met wie ik ook ben, in plaats van Hier te zijn, constant als de Adem als Zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren dat ik constant ben als leven als de adem, maar in plaats daarvan mezelf heb geabsorbeerd in/als energie omdat ik iedereen dat heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zoek te zijn naar energie buiten mezelf, waarin ik de energie buiten mezelf dus als leuker ervaar dan de energie binnen mezelf, en ik op zoek ga naar iets leukers buiten mezelf om mezelf als leuker te ervaren door mezelf te definieren met dat leukers buiten mezelf, welke direct een angst voor verlies geeft van dat leukers buiten mezelf aangezien ik het niet zelf ben als Leven en ik ‘het’, de energie als illusie, hoe dan ook zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren, waarin ik mezelf als mind als energie als niet genoeg ervaar wat komt doordat ik als de mind mezelf als een halfje ervaar die moet worden opgevuld/aangevuld, wat het moeilijker maakt voor mezelf om in/als mezelf te zijn door het geloof dat ik besta als deze energie en dus mezelf moet aanvullen en ik hierdoor steeds wegloop van in mezelf zien en zijn als de adem.

Als ik mezelf zie weglopen van mezelf op zoek naar of aangetrokken tot iets leukers buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik word aangetrokken door een energie buiten mezelf waar ik me in/als mezelf van heb afgescheiden, en dus moet ik het opvullen/aanvullen met die energie buiten mezelf. In gedachten, gevoelens en emoties zal ik mezelf altijd beter/slechter ervaren dan als iets buiten mezelf. Dit is een gebed zonder end, welke ik alleen kan stoppen in/als mezelf door te stoppen met participeren in deze gedachten, gevoelens en emoties als energie.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere adem aanwezig te zijn, waarmee ik  de gedachten, gevoelens en emoties stop/onderbreek en ik ze niet kan volgen de eeuwigheid van de mind in. De gedachten, gevoelens en emoties die zich aan blijven dienen ga ik inzien, uitschrijven en zelfvergeven.

Als ik mezelf zie vluchten voor/als de angst om geabsorbeerd te worden als energie door de energie van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in mijn vlucht volledig bezet/bezeten word door energie, en ik dus mezelf als leven absorbeer. Ik stop, ik ben Hier. Ik zie in mezelf waar ik me van heb afgescheiden, waar ik zo bang ben en waardoor/waarin ik een ervaring van afscheiding/afschuw gecreeerd heb om mezelf veilig te stellen in/als de mind, gelovend dat ik anders ben, en in dit geloof waan ik me veilig.

Ik realiseer me dat ik de boel heb omgedraaid, dat ik in dit geloof van anders zijn een oneindig gebed van afscheiding gecreeerd heb, waarin afscheiding op afscheiding zich opstapelt totdat ik mezelf volledig geisoleerd heb van alles wat anders is en hierin van mezelf als dit alles wat anders is als wat ik geloof te zijn; door het afscheiding op afscheiding creeren word ik dus steeds minder, doordat ik me van steeds meer aspecten in/als mezelf afscheid, totdat er niets meer van mezelf over is en ik verdwenen ben in/als de mind, en ik mezelf alleen nog kan voeden/opvullen met energie buiten mezelf welke ik als leuker ervaar, en altijd als leuker zal ervaren aangezien ik mezelf gedegradeerd heb tot niets in complete afscheiding van mezelf als leven, constant in angst verkerend voor het verlies van de energie als voeding buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel deze schrale realiteit van afscheiding in/als mezelf te stoppen. In deze schrale realiteit van afscheiding in/als energie heb ik mijn darmslijmvlies schraal gemaakt, totdat er vrijwel niets meer van over was. Dit is iets wat ik niet meer wil meemaken en niemand toewens, en dus kan ik het niet meer toestaan in mezelf en in de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en de ander te ondersteunen in het stoppen van de afscheiding van het fysieke leven in eenheid en gelijkheid door het beantwoorden van de vragen van de ander, in de winkel en elders, en zo veel als mogelijk als in mijn kunnen ligt mezelf en/als de ander de middelen en het gereedschap aan te bieden om onszelf in/als het fysiek te ondersteunen zodat het fysiek weer ondersteuning biedt in het leven op aarde, waarin ik de vraag van de ander als richtlijn gebruik voor wat diegene in dat moment nodig heeft om zichzelf als Leven te ondersteunen, en ik de vraag in mezelf als richtlijn gebruik voor wat ik nodig heb in het moment om mezelf als Leven te ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te (blijven) onderzoeken hoe de mind het fysiek misbruikt en ziek maakt in afscheiding in ongelijkheid van onszelf als Leven, zodat ik zoveel als mogelijk duidelijke richtlijnen kan geven in het ondersteunen van het fysiek van mezelf en de ander.

Zie blog over het ongewenste intimiteiten karakter van zelf willen opvullen met iets buiten zelf

Dag 24 – Ik loop achter – verstopping

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik achter loop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet snel genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nu af te leiden met een gedachte in mijn hoofd dat ik achter loop, in plaats van te schrijven wat me werkelijk dwars zit, dat ik mezelf zo misbruikt heb in reacties dat mijn darm verkrampt en verstopt raakt om de energie die ik creeer te stoppen zolang ik mezelf niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet kan stoppen en dus verstop ik mijn darm, of eigenlijk verstop ik me in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik me verstop in mijn darm waardoor mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten adem te raken van het verstoppen van mijn darm door het verstoppen van mezelf in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik dit patroon kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn als mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven als mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alsof het er van boven weer uit komt, zo verstopt zit ik met emoties, verstopt in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien wat/wie ik/zich verstop(t) in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik met een verstopte darm moet leven, niet ziende hoe ik dit in mijzelf gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn dat ik niet zie hoe ik dit gecreeerd heb, en daarom ook niet te willen stoppen, in plaats van in te zien dat ik pas kan zien als ik mezelf als mind stop, en zolang ik dat niet doe, zal mijn darm mij stoppen door verstopt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mijn darm dat die me stopt door verstopt te raken, in plaats van dankbaar te zijn dat mijn fysiek me stopt als ik het zelf niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te ge/misbruiken door het stoppen niet zelf te doen maar af te schuiven op mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op mijn fysiek, waarmee ik fysieke klachten creeer die ik vervolgens als excuus gebruik om mezelf niet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in rondjes te draaien en er alles aan doe om onder mijn zelfverantwoordelijkheid uit te draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op anderen die rondjes draaien in de mind door het rechtvaardigen van validaties in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik hetzelfde toesta in/naar mezelf en dus in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds de ander die rondjes draait wil stoppen zonder mezelf in mezelf te stoppen met rondjes draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik niet gewoon stop, en daarmee dus eigenlijk (ver)wacht dat het vanzelf stopt, in plaats van in te zien dat het niet stopt als ik niet stop met het participeren in het rondjes draaien in validaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren als mijn darm verstopt is, in plaats van in te zien dat mijn darm wellicht verstopt raakt door de zelfhaat als reactie in/op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf constant te oordelen in plaats van constant te zijn als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te creeren als gevolg van het feit dat ik geen liefde kan ervaren, in plaats van in te zien dat ik het tegenovergestelde creeer en mezelf hiermee gevangen houdt in/als de mind, waar ik afhankelijk blijf van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf afhankelijk te houden van de mind met het zoeken naar liefde voor mezelf, in plaats van in te zien dat het enige wat ik doe is liefde en haat stoppen in mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen, in plaats van in te zien dat ik stop iets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen stoppen als ik zoveel pijn en afkeer ervaar in mijn darmen, waarmee ik de pijn en afkeer in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een constante ervaring van opgeven en laat maar en het heeft geen zin te hebben op de dagen dat ik pijn en verstopping ervaar.

Als ik een emotie van wanhoop ervaar omdat ik niet zie hoe ik mezelf als de pijn kan stoppen, dan stop ik, ik adem. ik stop met zoeken naar een oplossing. Ik accepteer dat ik in dit moment niet zie hoe ik de pijn creeer of gecreeerd heb. Ik stop met mezelf aanvallen omdat ik niet zie hoe ik de pijn gecreeerd heb. Ik sta mezelf niet toe nog meer pijn te creeren door mezelf aan te vallen om het feit dat ik pijn heb gecreeerd en toegestaan te bestaan in mezelf. Ik sta mezelf niet toe mezelf als pijn te bevestigen door mezelf aan te vallen en hiermee mezelf als pijn te vestigen. ik sta mezelf niet toe mezelf als minderwaardig te ervaren omdat ik pijn heb gecreeerd en toegestaan in/als mezelf. Ik realiseer me dat ik niet beter ben dan andere mensen die pijn creeren in/als zichzelf, alleen omdat ik natuurgeneeskunde gestudeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen pijn mag/kan hebben omdat ik toch alles voor handen heb om er iets aan te doen, alles geleerd heb om het te verhelpen, in plaats van in te zien dat verhelpen niet ondersteunt in het stoppen van het toegestane systeem in/als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik al zolang met fysieke klachten rondloop en er zoveel tijd en aandacht in gestoken heb om het te verlichten, waardoor ik nu geen zin meer heb om het nog een keer aan te gaan aangezien ik geloof dat het toch geen zin heeft, in plaats van in te zien dat aandacht steken en verlichten oplossingen zijn van/als/in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat de oplossingen in/als de mind niet voldoende waren om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de pijn,en wellicht heb ik het er zelfs erger mee gemaakt door mezelf vast te zetten in de aandacht van mezelf gevestigd op de  darm in een poging de darm te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mijn darm te bewegen in/als de mind, waarmee ik een verstopping creeer als tegenreactie.

Als ik mezelf zie deelnemen in een poging tot beweging van mijn darm in/als de mind dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het duwen en duwen een tegenreactie geeft, en dat ik hier niet doorheen kan duwen, hoe graag ik ook zou willen. Ik stop mijn ego die dit op wil lossen, nu meteen. In plaats van het op te geven, vergeef ik mezelf als ego/mind dat ik zo aan het drammen en duwen ben en altijd mijn zin wil krijgen, waarmee ik het tegenovergestelde creeer als dit niet lukt, namelijk geen zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verongelijking te ervaren als ik zoveel last van verstopping heb en een ander wandelt vrolijk naar de wc. Ik stop met de ander of mezelf de schuld te geven door mezelf te vergelijken met de ander waardoor een of ander altijd beter is, en de ander of een altijd de schuld krijgt.

Ik stop met het schuld dragen van/voor de ander en van/voor mezelf door het toepassen van zelfvergevingen in/als de adem.

Ik stop met het zoeken naar een eindoplossing, aangezien die me vastzet in de mind als toekomstprojectie, waardoor ik niet kan zien wat ik hier kan toepassen in het moment. In plaats daarvan blijf ik hier bij/met/als mezelf, hoeveel paniek ik ook ervaar. De grootste paniek is gecreeerd door het in de steek laten van mezelf en de angst voor dat het weer gebeurt, en zolang ik in de mind in de toekomst verdwijn zal ik zeker paniek blijven ervaren.

Ik sta mezelf niet mezelf achter te laten in paniek door in de toekomst in/als de mind te verdwijnen. Als ik verder niet weet wat ik moet doen of wat ik kan toepassen, dan is dat zo. Ik adem en blijf hier, bij mezelf; bij zolang het geen als is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik op zo’n eenvoudige manier de klachten zelf heb gecreeerd en toegestaan en ze zelf weer kan stoppen doordat ik ben gaan ronddraaien in/als de mind om het ingewikkelder te maken dan het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven veel ingewikkelder te maken dan het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet de tijd voor mezelf te nemen die ik nodig heb, onafhankelijk van hoe snel of hoe langzaam het is, in een poging om me beter/sneller/grappiger/intelligenter voor te doen dan ik ben; hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd aan te gaan in/als mezelf door mezelf te vergelijken met mezelf als mind, in plaats van een en gelijk te staan in als mezelf als mind, zodat ik hierin mezelf kan zien als leven.

En dus kom ik toch terug bij de beginzin, ik loop achter, wat voortkomt uit een vergelijking van mezelf met mezelf in/als de ander=de mind, wat geen afleiding is maar afscheiding, afscheiding van mezelf als de mind en als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontevreden te zijn over mezelf, welke ik verstopt heb in mijn darm. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontevreden dus als emotie te definieren, in plaats van in te zien dat ik een emotie ervaar in/als afscheiding van mezelf.