Dag 438 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-11 – Opgeven

Dag 437 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-10 – Walging en Onbegrip

(zie bovenstaand blog voor context en gehele blogserie)

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in en als een reactie in en als mezelf op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in en als een reactie in en als de geest welke een reactie is op mijn eigen gedachte die ik aanmaak ter controle wanneer ik getriggerd word door een interpretatie van een gedachte van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd, bestaande in en als angst om de controle te verliezen in en als een geloof dat een gedachte van een ander op mij geprojecteerd mij persoonlijk iets aan kan doen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf direct iets aandoe zodra ik de gedachte van een ander interpreteer in en als de geest en hierin een gedachte activeer in en als de geest ter bescherming dus controle van mezelf bestaande in en als de geest, in en als interpretatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een gedachte van een ander moet interpreteren en erop moet reageren, in plaats van de woorden van de ander door me heen te laten gaan waarin ik tevens kan zien wat de ander zegt over zichzelf en of dit eventueel iets met mij te maken heeft, welke pas een lading krijgen in en als de geest als ik deze interpreteer en erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van een ander te laden met interpretatie en reactie in en als de geest in en als mezelf en mezelf hierin op te laden in en als energie welke betekent opgeven van leven in en als mezelf in en als het fysiek aangezien voor het vormen van deze energetische lading, er fysieke substantie nodig is welke ik onttrek aan mijn eigen fysiek en waarbij ik tevens verdwijn in en als mijn eigen interpretatie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf behoud als ik mezelf verdedig in en als controle in en als een gedachte in en als de geest, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf gewaar ben in en als de geest in en als bewustzijn, waardoor het lijkt of dit is wie ik ben, ik als het bewustzijn, wat niet werkelijk zo is, ik ben alleen verdwenen in en als de illusie van mezelf bestaande in en als energie in en als de geest in en als bewustzijn als hetgeen waar ik me bewust van ben en welke ik zo gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek waarin het geest bewustzijn systeem fysiek gemanifesteerd is en de fysieke substantie gebruikt om zichzelf in leven te houden in en als energie.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een aantal gedachten gevormd heb die ik geloof en waarin ik verdwijn, waarin en waardoor ik uiteindelijk geloof dat ik dat ben, dat ik die ik geloof die ben in en als een gedachte, moet verdedigen en als dat niet lukt, als ik niet weet waar ik moet beginnen hierin, zo zelfonoprecht is het, dan geef ik op. Ik realiseer me dat ik druk ben met interactie in en als mijn eigen geest, met mijn eigen gedachten en reacties, in plaats van fysiek hier aanwezig te zijn in communicatie met de fysieke realiteit en de woorden die gesproken en/of geschreven worden en dus dat ik mezelf allang opgegeven heb als ik me in de geestelijke interactie in en als reactie bevind. Ik realiseer me dus dat ik in en als de geest, de toestand waarin ik me bevind aangeef en dus geef ik mezelf feitelijk een aanwijzing van wat er gaande is in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, te letten op de aanwijzingen die ik mezelf geef in en als de geest zodat en waarin ik mezelf zie in de toestand waarin ik me bevind en als ik zie wie ik ben in dat moment, dan ben ik in staat om hierin iets te veranderen en dus is de ervaring van opgeven evenzo een mogelijkheid om te stoppen met participatie in en als deze constructie en mezelf te ondersteunen in en als de adem, in en als het fysiek in en als de mogelijkheid tot zelfvergeving en zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in plaats van mezelf op te geven.

Wordt vervolgd

http://anartistsjourneytolife.files.wordpress.com/2012/05/information-roots-pencil-acrylic-on-paper-16x20in-2009.jpg

(Click on picture for artist)

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

PENTAX Image

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een groep kinderen/jongeren die niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad, welke geactiveerd wordt in mij door harde stemmen, geschreeuw, lawaai en gebonk in en rondom het speeltuintje naast het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke getriggerd wordt door het geluid van een voetbal vlak naast het huis en in en rondom het speeltuintje en door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geluid van een voetbal op de straat vlak naast het huis als trigger-punt te laten bestaan in mij van een afbeelding in mij in/als de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke angst activeert voor hetgeen gebeurt in deze verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te activeren in mij door participatie in verbeelding in de geest van schade aan plant en dier in mijn tuintje, getriggerd door geluid van een voetbal en/of harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai vlak naast de deur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om plant en dier te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, welke geactiveerd wordt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ergens tegenop moet kunnen, in plaats van in te zien dat ik alleen gelijk kan staan/gaan staan aan mezelf in en als de ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet in staat ben om plant en dier te beschermen, welke komt door een ervaring van participatie in de geest in en als angst, waarin ik mezelf onmachtig maak ten opzichte van de ervaring van angst, en dus niet tegen mezelf in en als ervaring van angst op kan door te geloven dat deze ervaring werkelijk is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ervaring ben in en als angst in de geest, waarin ik me in het geloof in gedachten welke angst activeren, ondergeschikt maak aan de gedachten en activatie van een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ondergeschikt te maken aan gedachten als activatie van een ervaring van angst, en dus geloof ik ‘er niet tegenop te kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding van een situatie waar er pas maatregelen worden genomen als het te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘waarschuwen’ geen zin heeft aangezien er toch niet geluisterd wordt en/of dat waarschuwen het effect juist versterkt, in plaats van in te zien dat waarschuwen – het schuwen van de waarheid – gepaard gaat met angst, en als er in en als angst gesproken wordt als waarschuwing, dus in schuwing van de waarheid over zelf, de gesproken woorden (in en als angst), angst voortbrengen en dus een tegenovergesteld effect creeren.

*

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen in de geest van schade aan schutting, tuin, plant en dier, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan breng ik mezelf hier in het fysiek door me te richten op een fysieke handeling in huis of tuin.

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen waarin ik getreiterd en gepest wordt, in en als een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ondergeschikt maak aan de geest als angst, waarin ik een ervaring creeer van er niet tegenop kunnen.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van angst als er niet tegenop kunnen te onderzoeken in mezelf en te zien waaraan ze gerelateerd zijn als gedachten als afbeelding in mij, opgeslagen als herinnering.

Als ik mezelf zie participeren in een geloof in een gedachte dat ‘waarschuwen geen zin heeft‘, bevestigd in mezelf in en als een afbeelding als herinnering, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me ik me begeef in een ervaring van angst in de geest, gerelateerd aan een herinnering waarin ik mijn zelfbeweging heb weggegeven, welke angst in mij creeert; angst voor mezelf die mezelf ondergeschikt maakt, weggeeft, aan de geest in mezelf – de geest geven – in plaats van mezelf te vergeven en hierin mezelf aan zelf terug te geven.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen te onderzoeken in mij door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik mezelf heb weggegeven, opgegeven ten behoeve van de geest en dus ten behoeve van relaties in en als de geest, bestaande in en als angst om alleen te staan.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn ten aanzien van mezelf in situaties waarin ik mezelf opgeef ten behoeve van relaties in en als de geest, ingegeven door een ervaring van angst in mij, gekoppeld aan een ervaring van angst om alleen te staan, en te onderzoeken wat het is dat ik bang voor ben om te verliezen in het specifieke moment, wat er triggert, wat voor gedachten en plaatjes er in mij opkomen, wat ik ervaar, hoe ik fysiek verander, welke consequenties ik creeer, zodat ik deze gehele ervaring als herinnering kan stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf in staat stel mezelf stap voor stap, adem voor adem, te corrigeren tot een wezen in eenheid en gelijk in/als zelfvertrouwen.

Ik stel mezelf ten doel, in gezond verstand, als niet participerend in en als angst, op te komen in en als spreken voor plant en dier als wezens die niet kunnen spreken in een taal die wij als mensen verstaan, en gerelateerde angsten hieraan te onderzoeken in zelf door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, totdat en zodat het stil wordt in mij en ik werkelijk kan staan in en als gelijkheid als zelf als leven als plant en dier, in samenwerking  met en ondersteuning van elkaar.

Image © Shutterstock

The Consciousness of the Bees – Part 1

The Consciousness of the Bees – Part 2

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 115 – Overgave in relatie tot ‘ik kan het niet’ als hoofd-karakter.

Het woord overgave, met name in relatie tot relaties, komt vaak in me naar boven. Eigenlijk heb ik geen idee wat dit woord betekent. Je moet in de overgave gaan. Overgave aan wat, aan de mind, aan de relatie? mmm dat lijkt me niet.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de overgave in een relatie welke ik relateer aan overgave aan de relatie in/als de mind, waarin ik in deze angst me dus verzet tegen de overgave en hiermee een polariteit creeer rondom het woord overgave.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlangen naar overgave te ervaren welke ik relateer aan overgave in een relatie waarin beiden toegeven aan de relatie en dus toestemmen met een relatie in wederzijdse liefde, waarin zover ik kan zien dit nog steeds is gebaseerd op wederzijdse angst en het opvangen van elkaar in deze angsten, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een relatie in/als de mind met toestemming voor het opvangen van elkaars angsten in zogenaamde wederzijdse liefde=angst.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord overgave niet te begrijpen en dus een soort van blanco hierin te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik kan het niet’ in mij te ervaren.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zowel afkeer als een soort van romantiek te ervaren bij het woord overgave gerelateerd aan relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamming en wanhoop en opgeven te ervaren ten gevolge van de gedachte ik kan het niet.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te hebben laten bestaan van 2 mensen man en vrouw die na lang touwtrekken eindelijk toegeven aan elkaar en aan de ‘liefde’ voor elkaar, waarin dit dan dus eigenlijk een toegeven is aan de liefde=angst=bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me maar niet lukt om zo’n relatie in overgave te vinden/manifesteren, in plaats van in te zien dat dit ook geen voorstelling is die werkelijkheid dient te worden wat de reden is dat ik hierin steeds niet ‘verder’ kom, aangezien het niet overeenstemt met het doel wat ik voor mezelf heb in dit leven, namelijk een en gelijk als zelf worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus iets na te streven in/als de mind wat niet overeenstemt met het werkelijke doel in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus als mind en als zelf niet in gelijkheid in overeenstemming te bewegen, welke zich weerspiegelt in de relaties die ik tot nu toe heb ervaren en wat zich manifesteert in mijn darmen, namelijk een darm als levend organisme die wil bewegen en een mindstructuur die dit bewegen belemmert/verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin verwarring te ervaren aangezien het hierin lijkt alsof ik moet overgeven aan de beweging van leven en dus de controle als mindstructuur hierin moet stoppen om me te kunnen bewegen als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overgeven te zien als toegeven, afgeven van de controle, in plaats van overgave te zien als een bewegen in/als de adem, waarin de gedachten, gevoelens en emoties die ik zie voorbijkomen me laten zien waar ik me heb afgescheiden van mezelf als leven in/als de adem, welke afscheiding ik kan stoppen door deze gedachten, gevoelens en emoties te vergeven, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf als leven en kan bewegen in eenheid en gelijkheid als zelf als leven, waarin ikzelf als zelfbeweging aanwezig ben en me in deze zelfbeweging beweeg op wat zich aandient, in zelfvertrouwen, wat een vertrouwen is op zelf waarin ikzelf in staat ben in het moment te antwoorden zonder te bedenken wat ik moet zeggen of te reageren in reactie; hierin heb ik in de adem de leiding. Hierin zou je kunnen zeggen dat de mind de controle stopt en hiermee de leiding afgeeft aan zelf als leven in/als de adem, wat wordt ervaren als overgave.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me niet kan overgeven aan mezelf als leven, waarin ik als mind de controle wil blijven voeren, in plaats van in te zien dat overgeven hier een actief proces is van het vergeven van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind als reacties die ik geworden ben, en hierin wordt overgeven een actief proces waarin ik mezelf richting geef, in plaats van een passieve afgifte van controle, welke we zo vaak hebben toegestaan als passief afgeven van onze zelfsturing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf star en hardnekkig te vinden omdat ik de mindcontrole niet zomaar afgeef, in plaats van in te zien dat ik ooit mijn zelfsturing zomaar heb afgegeven wat de meest traumatische ervaring is die er kan zijn voor Zelf als Leven, en dus keer ik deze ervaring nu om door stug vast te houden aan het enige wat ik nog geloof over te hebben van mezelf/waar ik nog enigszins controle in denk te behouden, namelijk mezelf en hoe ik mezelf ken in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van hardnekkig vasthouden in/als controle en een plotseling alles afgeven zonder enkele zelfsturing, waarin ik in beide gevallen geen zelfverantwoordelijkheid neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb binnen deze polariteit van vasthouden en overgeven mezelf weg houd van zelfverantwoordelijkheid, welke dus duidelijk een excuus is in/als de mind om doelbewust te weigeren zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stagneren als ik ervaar dat er geen kans is op Leven, welke juist mezelf de mogelijkheid tot leven in mezelf stopt aangezien ik stagneer, de adem stop/inhoud en weiger nog te bewegen, waarin ik de kans op Leven buiten mezelf heb gelegd waarin ik kans op leven definieer als een ander of meerdere mensen die ook het proces tot leven wandelen, waarmee ik samen kan wandelen, waarin ik zelf wel de beslissing heb genomen het proces tot leven te wandelen maar niet te weten hoe dit te doen als er geen ander is in relatie tot mij die dit ook doet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven nog afhankelijk te zien van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik maar blijf vastklampen aan de ander=de mind, en dus werkelijk stagnatie creeer als er geen mogelijkheid is om te leven via gevoelens van/voor de ander=de mind.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmkramp te manifesteren door te weigeren zelf te leven als zelfexpressie, waar de geweigerde zelfexpressie de schildklierfunctie ‘minderwaardig’  laat functioneren, waardoor er een vertraagde darmbeweging met tot gevolg darmverkramping ontstaat, met alle gevolgen van dien als dysbiosie in de darm, tot dat de darm zelf de oorzaak wordt van de belemmerde zelfexpressie en fysieke beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlamming in de achterkant/onderkant van mijn bekken te ervaren, waardoor ik het liefst niet en nooit meer beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een nooit meer willen bewegen als toekomstprojectie te creeren doordat ik in het moment verlamming ervaar waarin ik geloof dat het me nooit gaat lukken, en hiermee het ‘nooit meer’ zelf te creeren in een enkel moment.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier fysiek aanwezig te zijn maar constant in de mind geloven de dat ik de polariteit en de vraagstukken in de mind moet onderzoeken, net zolang totdat ik een antwoord ‘krijg’ in/als de mind die me gerust stelt/tevreden stelt, waarin het antwoord natuurlijk een verzekering moet zijn op een relatie waarin ik nog steeds kan leven via de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de mindparticipatie en het volgen van gedachten mijn eigen fysiek te saboteren en consequenties als in mijn gedachten te creeren voor mezelf en de ander die in hetzelfde patroon zit, en tevens het verenigd bewustzijnsveld in stand te houden door het creeren van energie in participatie in/als de mind, en zelf niet effectief te zijn in de praktische toepassingen overdag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in zelfinteresse hierin nog voorrang te geven op leven in/als de adem als wat het beste is voor alle leven door relatie-opties in de mind in de toekomst te onderzoeken en dus projecteren, uit angst dat ik achterblijf en niet ‘mee mag/kan’ in Leven, in plaats van in te zien dat ik met deze mindparticipatie juist het achterblijven creeer aangezien ik hierin mezelf de mogelijkheid ontneem om hier aanwezig te zijn in de Adem in Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik geen relatie-opties zie, waarin ik paniek ervaar tot niet kunnen leven aangezien ik nooit geleerd heb hoe te leven als zelf in/als de Adem, maar alleen maar weet hoe te leven via de ander=de mind.

Realisaties/zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinneringen als gedachten eraan ten grondslag liggen welke me ertoe gezet hebben mijn zelfsturing af te geven, zodat ik hierin zelfvergeving en zelfcorrectie kan toepassen en mezelf richting kan geven in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke angsten er ten grondslag liggen aan de doelbewuste weigering om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik realiseer me dat vrijwel niemand weet hoe te leven in/als de Adem, en dus hoef ik ook niet bij de ander=de mind aan te kloppen.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ afkomstig is van de moeder en dat ik die gedachte heb meegekregen en gemanifesteerd in mijn darmweefsel. En ten gevolge van een geloof in  ‘ik kan het niet’ als zijnde ik kan het niet zelf heb ik mezelf als zelfsturing als zelfvertrouwen afgegeven, overgegeven aan de ander=de mind, waarin ik een situatie heb gecreeerd waarin ik het inderdaad niet meer zelf kan aangezien ik de zelfsturing heb weggegeven aan de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en ondersteuning te vragen bij het deconstrueren van de gevolgen van de gedachte ‘ik kan het niet’, welke in combinatie met ‘het heeft geen zin‘ een totaal verlammend en daarin langzaam verwoestend effect heeft op mijn fysiek.

ik stel mezelf ten doel mezelf in ieder moment opnieuw als nieuw te ondersteunen, waarin ik van moment tot moment, van adem tot adem mezelf ondersteun tot leven in/als de Adem, welke ik zelf ervaren heb en dus mezelf bewezen heb dat het ondersteunen in ieder moment effectief is en dat ik hiermee zelf de nieuwe toekomst creeer in/als ondersteuning, waarin een nooit en altijd woorden als gedachten zijn die ‘altijd’ blokkeren in de ondersteuning, en dit is de enige altijd als zekerheid die er is: ondersteuning in het moment in/als de adem.