Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen’? waarin ik wil dat de harde stemmen en geluiden stoppen, in plaats van in te zien dat hetgeen ik werkelijk wil dat stopt als wat het enige is waar ik werkelijk invloed op heb, mijn eigen harde stemmen en geluiden binnenin mij zijn als gedachten, reacties en backchat, welke een lawaai in mij creeren en mijn water beroeren, getriggerd door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai van buitenaf waarin ik angst ervaar; angst om geen richting te kunnen geven voortkomend uit het feit dat ik nooit geleerd heb om mezelf richting te geven in het stoppen van mijn gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, waarin ik neig tot het toepassen van de enige oplossing die ik gekend heb in en als een poging om mijn gedachten, reacties en backchat te stoppen in mezelf, welke is ‘weggaan’ van de situatie, in plaats van in te zien dat door weg te gaan, ik niets oplos, maar mezelf juist meer en meer isoleer door steeds weg te gaan, daadwerkelijk in fysieke realiteit of in mezelf in de geest, als een terugtrekken, zonder dat ik werkelijk iets oplos in mezelf door mezelf richting te geven in het stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en corrigeren van gedachten, reacties en backchat in mezelf en mezelf hierin de mogelijkheid geef Hier te komen en blijven, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, waarin ik mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben als normaal beschouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben, als normaal te beschouwen, waarin ik alles wat hier buiten valt, als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, welke een startpunt is in de geest waarin ieder een ‘eigen’ programma heeft welke geleefd wordt, altijd geleefd is en dus als ‘normaal’ wordt beschouwd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor alles wat buiten mijn ervaring van normaal valt, aangezien alles wat hierbuiten valt, mijzelf bestaande in en als de normaliteit van mijn bestaan in en als mijn programmering in en als de geest, mij angst aanjaagt aangezien het mij bedreigt in mijn bestaan in en als de geest in mijn ‘eigen’ programmering als hetgeen ik ken als ‘wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met stress te reageren op de angst die omhoog komt bij alles wat onverwacht en onbekend is en wat ik dus als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, waarin ik ervaar de controle te verliezen, aangezien ik alleen controle ervaar in, als en over mijn eigen programmering welke ik zo heb opgebouwd dat de regels alleen voor mij duidelijk en bekend zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, waarin ik ervaar geen invloed te hebben op de kinderen want ik ben niet de opvoeder, waarin ik denk en geloof dat alleen de opvoeder ‘het recht heeft’ de kinderen richting te geven.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ervaar geen invloed  te hebben op de kinderen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘het recht niet heb’ de kinderen richting te geven, in plaats van in te zien dat ik, wederom, mezelf ten eerste dien richting te geven door te stoppen met participatie in backchat, zodat ik direct in mezelf zie/leer zien en invloed heb op en als mezelf, en hierin zie wat eventueel het beste is om een ander te ondersteunen in en als voorbeeld als mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik allereerst mezelf dien te stoppen in participatie in backchat en reacties en gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in participatie in gedachten, reacties en backchat, en waar terugkerende gedachten, reacties en backchat aanwezig zijn, onderzoek ik de aard hiervan in een schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en totdat ik zie welke verbindingen en koppelingen en relaties ik gelegd heb ten aanzien van harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een uitvlucht gebruik in participatie in een gedachte als backchat, welke mij een beter gevoel geeft als zijnde een illusie van en als een uitvlucht, in plaats van de participatie in gedachten/backchat te stoppen in mezelf.

Ik realiseer me dat ik probeer te ontsnappen uit de leiding als de richting in en als mezelf in zelfverantwoordelijkheid en zo via de backdoor als backchat, in de voorgeprogrammeerde inrichting in en als de geest beland.

Ik stel mezelf ten doel uitvluchten in participatie in gedachten als backchat te stoppen in mezelf, en terugkerende gedachtenpatronen nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, en  hierin te zien waar dit aan gelinked is als zijnde een relatie als controle in en als de geest waarin ik mezelf vast en bestaande houd in en als controle in en als de geest, zodat en waarin ik in en als dit schrijven verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets als abnormaal beschouw en bestempel ten behoeve van bescherming van mezelf, bestaande in en als mijn eigen programmering, welke ik als ‘normaal’ beschouw.

Ik realiseer me dat ik angst voortzet en creeer in mezelf door vast te houden aan hetgeen ik als ‘normaal’ en dus als ‘veilig’ beschouw, accepteer en aanvaard in mezelf, welke slechts is wat ik ken in en als levenslange (voor)programmering in en als de geest, deels ontwikkeld gedurende dit leven en deels voortgezet via de genen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik als normaal beschouw en aanvaard, en waarom, zodat ik mezelf langzaamaan kan bevrijden van de ‘normaliteit’ van de geest als voorprogrammering, door schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin per direct ongelijk opstel ten opzichte van de ouders die een kind opvoeden zonder te weten hoe het geest bewustzijn systeem werkt. Ik realiseer me dat ik dit doe om me beter te voelen en zo mijn angst niet te hoeven ervaren die in mij waart; angst omdat ik de antwoorden ook niet exact weet en angst die gerelateerd is aan een opvoeding in een ‘niet weten hoe richting te geven’.

Ik stel mezelf ten doel, mijn participatie in een beter voelen direct te stoppen, mezelf te onderwijzen in de werking van het geest bewustzijn systeem, dag voor dag, adem voor adem, en situaties van een ervaring van niet weten nader te onderzoeken in mezelf door middel van schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen ik wel weet, te delen indien ik vrij ben van reactie in mezelf, en te antwoorden binnen mijn kunnen op iedere vraag die mij gesteld wordt, zodat er werkelijke, praktisch toepasbare informatie in de wereld komt ten aanzien van de werking van het geest bewustzijn systeem, en er ouders zullen zijn/komen die in staat zijn/worden om kinderen op te voeden als wat het beste is voor al het leven.

Wordt vervolgd

Parenting – Perfecting the Human Race

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 138 – Terug in herinnering

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een situatie die ik gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn en verdriet te ervaren van het niet willen loslaten van een situatie die ik gestopt heb in praktijk maar nog niet in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in twee werelden te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we nog gewoon terug kunnen, dat het even een proberen is en als het niet lukt dat we dan gewoon kunnen leven zoals 8 maanden terug waarin het een aantal weken ok was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen de weken waarin het ok was te herinneren, en het punt van ongelijkheid als ongelijk startpunt, welke elke dag terug kwam, gewoon te vergeten alsof het er niet toe doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mooie herinneringen vast te houden en te geloven, en hiermee twijfel te behouden in mezelf over het nemen van de beslissing om alleen te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heimwee te ervaren naar het leven samen in het oude huis, waarin het heimwee vooral een heimwee is naar een plaatje wat ik heb bij dit leven in het oude huis, gecombineerd met de ervaring van hoe we nu meer in gelijkheid kunnen communiceren dan destijds in 1 huis, welke komt doordat we meer zelfstandig zijn geworden door meer in onszelf te staan, ook al worstelen we allebei met het alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of we dit toch niet samen in het huis hadden kunnen doorwandelen, waarin ik voor het gemak vergeet dat samen in dit huis ik juist de hele tijd met mijn hoofd in een huis alleen zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit van hier leven uit het oog te verliezen, waarin ik zie dat er hier in dit moment niets aan de hand is, dat ik er een drama van maak in mijn hoofd door herinneringen op te halen die ik niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb herinneringen niet los te willen laten door het toestaan van twijfel in mezelf, en door in de herinneringen te gaan zoeken probeer ik daar een antwoord te vinden op de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen, of eigenlijk probeer ik een antwoord te vinden als bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen, en zoek ik dus met angst naar deze bevestiging, waarin ik eenzijdig zie in angst in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik gemist heb dat we uberhaupt geen gelijk startpunt hadden door het verschil in rijkdom waarin we zijn opgegroeid en leefden/leven op het moment van ontmoeting waarin ik dit verschil in startpunt heb proberen op te lossen door huis en haard te delen, waardoor er geen ruimte en rust is geweest om het startpunt in onszelf te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is huis en haard te delen en x hierin een gelijk startpunt te bieden van waaruit we kunnen onderzoeken of we beiden vanuit het startpunt voor eenheid en gelijkheid voor alle leven in onszelf willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huis en haard als gelijk startpunt te bieden om dit vervolgens weg te halen zodat de ongelijkheid in de communicatie zichtbaar wordt, zonder me te realiseren dat door het huis als gelijk startpunt weg te halen, er 2 ongelijkheden ontstaan waarin de ander niet zo gemakkelijk prettige woonruimte vindt in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de enige mogelijkheid waarop het misschien had kunnen lukken in gelijkheid in communicatie te komen weg te halen doordat ik me verstikt voelde in de afhankelijkheid van de ander aan mij hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het ongelijke startpunt wat we hebben gehad in ons leven en nu in ons leven hebben in Nederland, waarin ik deze ongelijkheid heb proberen weg te nemen/verdoezelen door huis en haard te delen, zonder werkelijk te zien dat ik hierin mezelf compromitteerde in het onderzoeken of een gelijk partnerschap wel mogelijk is voordat huis en haard worden gedeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel en angst als startpunt te hebben gebruikt voor het starten van een relatie.

Als ik mezelf zie participeren in herinneringen als zoektocht naar een bevestiging van de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen door alleen te gaan wonen en of het ook anders had gekund, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te zien dat het ook anders had gekund, dat we ook samen hadden kunnen blijven wonen in het oude huis en dat we/ik door het punt heen zouden kunnen wandelen maar dat het mijn angst en zelfinteresse was waardoor ik ben weggegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik ben weggegaan met de gedachte dat er wel een betere relatie mogelijk is met wel een gelijk startpunt, qua huisvesting/werk en qua innerlijk startpunt, om er nu langzaam achter te komen dat ik de boot gemist heb in zelfinteresse, in plaats van in te zien dat ik een jaar lang in mezelf onderzocht heb wat ik wilde toen we samen waren en dat dit voor mij echt kiezen is voor mezelf, waarin ik nu mezelf saboteer in zelftwijfel met een gedachte over het wel of niet kunnen hebben/krijgen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even snel in een jaartje door het punt van alleen gaan staan heen kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit een proces is van minimaal 7 jaar, en dat ik hierin gekozen heb om dit alleen in een huis te wandelen aangezien ik zie in mezelf dat ik hierin het meest stabiel ben en mijn angsten van alleen staan het best onder ogen krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel snel terug te willen in een herinnering van een veilige relatie, waarin ik me alleen de ‘goede’ dingen herinner, om mezelf weg te houden van de realiteit van het werkelijk alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verbrand als ik werkelijk onder ogen zie dat ik werkelijk alleen ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf nu steeds verbrand/afbrand in het vasthouden aan herinneringen en gedachten van zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen terug rennen in de droom van de relatie die x me voorspiegelt, waarin ik nu zie dat er binnen de relatie een mogelijkheid is tot het veranderen in een agreement, maar dat de hele relatie weghalen geen praktische oplossing is om tot een agreement te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het stoppen als weghalen van de relatie als enige mogelijkheid om de structuren zichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zomaar huis en haard wil en kan delen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik nu juist niet zomaar wil, aangezien ik dan de mogelijkheid in mezelf weghaal tot het alleen staan binnen een relatie/agreement waarin ik terug naar huis kan waar ik beter in zelf kan zien, om later opnieuw samen te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze factor zomaar weg te halen bij mezelf en hiermee mezelf onderuit te halen, dan wel in het moment door direct te gaan samen wonen, dan wel achteraf door te vinden dat ik het samen wonen maar gewoon door had moeten zetten.

Ik zie in mezelf dat ik bij het eindpunt begonnen ben uit angst voor het alleen staan wat ik vertaal als alleen gelaten worden, in plaats van eerst alleen te staan en vanuit dit startpunt te zien of een relatie/agreement mogelijk is, als hier zich een mogelijkheid voor aandient. Ik realiseer me dat het zo moeilijk is nu omdat we al veel praktische zaken in het huis voor elkaar hadden, die we nu weer hebben moeten loslaten. Dit is de consquentie van beginnen bij het eindpunt.

Ik realiseer me dat als ik echt samen wil leven, ik hierin zal moeten veranderen en wellicht hierin ook moet starten in een nieuw huis waar ik niet eerst alleen heb gewoond, aangezien ik in een huis waarin ik eerst alleen woon, mijn territorium ga verdedigen. Ik realiseer me dat dit een reactie is in/als de mind, maar wel een reactie die ik  niet zomaar opzij kan schuiven. Als ik dit wil veranderen in mezelf heb ik 100% zelfwil hierin nodig, en geen zelftwijfel over de situatie, aangezien ik deze zelftwijfel zal gebruiken om mijn territorium te verdedigen.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als mind als territorium te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik met zorg omga met mezelf en de ander=de mind zonder de hele boel onderuit te halen in sabotage vanuit toegepaste kennis en informatie over eenheid en gelijkheid.

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 69 – Prikkeldraad

(Offline geschreven op 10 juli 2012)

In het nieuwe huis met het kleine tuintje heb ik prikkeldraad op de schutting rondom gespannen om d katten weg te houden bij de konijntje. Een praktische oplossing die een heleboel reacties teweeg brengt. Het wordt geassocieerd met kampen, gevangenis, afzichtelijk. Ikzelf had ook moeite met het aanzicht maar na wat aanpassingen vond ik het wel een mooi hekje. Totdat ik de afkeer ion de buurt merkte, die invloed heeft op hoe ik benaderd word. En nu ik dit weet, zit ik compleet vast in mijn eigen opgestelde prikkeldraad zeg maar, oftewel natuurlijk in mijn eigen mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er zo vijandig op mij gereageerd wordt in de buurt doordat ik het tuintje anders inricht dan de meesten zouden doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of de mensen daadwerkelijk vijandig reageren aangezien er met de meeste mensen geen directe communicatie is.

Ik verbind mezelf met mezelf door het verdriet te stoppen in mezelf en in te zien dat ik niet weet wat de ander vindt of niet vindt, en dat datgene wat de ander vindt iets is voor de ander om in te zien; ik zie alleen in mijn eigen reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar het prikkeldraad te zien en me te schamen en ongemakkelijk te voelen door de gedachte als bewustzijn dat iedereen constant op mijn tuintje let, me constant in de gaten houdt en me achter mijn rug om belachelijk maken om hoe ik het tuintje met prikkeldraad heb gemaakt.

Ik verbind mezelf met mezelf door de gedachte dat iedereen op me let te stoppen en hier te zijn in de adem, iedere keer opnieuw als ik aan het prikkeldraad denk. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe op gedachten of emoties die opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al mijn plezier in het nieuwe huisje de kop in te laten drukken door de onderdrukking van mezelf als bewustzijn als angst.

Ik verbind mezelf met mezelf door datgene waar ik plezier in heb rustig op te pakken, mezelf bij de hand te nemen in de angst en me voorzichtig te bewegen in/als mezelf, wat het enige is wat werkelijk blijvend plezier geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant bang te zijn en bij ieder geluid te schrikken en te denken dat de mensen aan komen kloppen om iets te zeggen van het prikkeldraad, of om iets kapot te maken in mijn tuintje.

Ik verbind mezelf met mezelf door bij ieder geluid wat ik hoor waar ik van schrik, diep in te ademen en een moment stil te staan/zijn, om vervolgens uit te ademen en de schrik onvoorwaardelijk los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wonen in dit middelpunt onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind als bewustzijn onderschat te hebben, zowel van mezelf als van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten dat ik zo bang als alert ben iedere minuut, en eigenlijk weet ik dit ook weer wel en ervaar ik dit al mijn hele leven op de achtergrond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik iets doe in deze nieuwe buurt wat veel mensen niet leuk vinden.

Ik verbind mezelf met mezelf door in te zien wat maakt dat ik me schuldig voel, zodat ik dit kan stoppen en/of mezelf kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat mensen mij leuk vinden, wat geen vrijheid in communicatie geeft aangezien ik mijn expressie aanpas aan wat ik denk dat mensen leuk vinden.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de mensen me leuk vinden, ik nooit vrijheid als expressie als plezier zal ervaren, aangezien ik niet aan de wensen van anderen zal kunnen voldoen.

Ik verbind mezelf met mezelf door direct te stoppen met de wens of gedachte dat mensen me leuk vinden. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mezelf te creeren waarin ik geloof dat iedereen mij leuk vindt, waarna ik mezelf teleurstel/laat schrikken als blijkt dat dit niet zo is, waarin ik dus schrik van het keer op keer verlaten van mezelf voor het leuk gevonden willen worden door de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet vrij meer te durven bewegen rondom het huisje, terwijl ik daar tijdens de verhuizing geen last van had en me hier juist vrij voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in beweging dus vrij van de mind te voelen, en zodra een situatie ‘vast ligt’ ga ik de vastheid van de mind als bewustzijn ervaren en me hieraan aanpassen, waardoor mijn plezier vedwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in/als de mind aan te passen aan de situatie die zogenaamd vastligt waarmee ik mezelf vastzet in/als de mind als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn plezier te onderdrukken door mezelf vast te zetten in angst als bewustzijn.

Als ik mezelf zie participeren in angst als bewustzijn om te bewegen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit precies hetzelfde punt is als met x in huis naar voren kwam, namelijk het vastzetten van mezelf in/door mijn bewust-zijn van de aanwezigheid van de ander/anderen om me heen en het aanpassen van mezelf als expressie hieraan, waardoor ik me niet vrij durf te bewegen. Met x lag er een laag van afkeer/boosheid bovenop, welke afkeer en boosheid van en naar mezelf was doordat ik wist dat ik in een situatie leefde die ik was ingestapt uit angst voor wat ik nu ervaar: pure angst voor wat ik ervaar als onvoorspelbaarheid en onachtzaamheid van alle mensen om me heen als de ander=de mind, waardoor ik me volledig heb teruggetrokken uit de matrix, en hierin een gebrek aan zelfvertrouwen; een gebrek aan vertrouwen in mezelf als bescherming van/in/als mezelf, welke ik juist creeer door in angst als bewustzijn als alertheid in/als de mind te bewegen.

Ik realiseer me dat deze angst niet zomaar verdwijnt van de ene op de andere dag; dit is het proces van het vrijmaken van de structuren in/als mezelf; het proces van alleen staan.

Ik verbind mezelf met mezelf door de structuren die ik geworden ben uit te schrijven, zodat ik mezelf kan zien in de woorden die ik schrijf en mezelf kan vergeven wie ik geworden ben als structuren in/als de mind als angst als bewustzijn. Hierin ervaar ik zelfintimiteit als een en gelijk worden met mezelf als mind en hierin/hierdoorheen als leven.

www.desteiiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Dag 65 – Voetbal – Pispaaltje

 Om het kleine tuintje heen wordt gevoetbald in het speeltuintje, waarbij de bal dicht bij de schutting komt en tegen de ruit gaat.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal in het tuintje komt op de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal tegen de plantjes aankomt waardoor de plantjes knakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pispaaltje te worden van de jongelui hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit zo vervelend te vinden van verhuizen, alsof ik opnieuw mijn ‘plekje’ moet veroveren voordat ik geaccepteerd word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geaccepteerd moet worden, in plaats van mezelf te accepteren als een en gelijk als zelf worden, wat niet een en gelijk als angst als bewustzijn is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te willen gaan zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom niemand de kinderen corrigeert die hier aan het voetballen zijn in een speeltuintje voor hele kleine kindjes, terwijl er 200 meter verderop een voetbalveld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik gelijk kan staan aan de jongeren, in plaats van in te zien dat ik gelijk als zelf kan staan door de angst te stoppen, net als de konijntjes die rustig in het kabaal een en gelijk als zelf zitten, zonder angst voor wat er eventueel kan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden dat ik naast het speeltuintje woon waar veel kabaal is van tijd tot tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist wel of juist niet iets moet zeggen tegen de jongeren over het voetballen, waarbij ik juist wel iets gezegd heb en er een tijdje bij ben gaan zitten en gevoeld heb hoe zwaar de bal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vroeger zogenaamd kattekwaad uit te halen en hondenpoep door een brievenbus gegooid te hebben als zijnde pesten, waardoor ik nu bang ben dat dat bij mij gaat gebeuren nu ze een ijsstokje door de brievenbus gegooid hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat nu ik mijn gezicht heb laten zien, ze juist hier de hele tijd gaan voetballen en kabaal maken om mij te pesten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pesten persoonlijk op te vatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stom te vinden dat ik niet met jongeren om kan gaan, of eigenlijk niet weet hoe ik met ze om kan gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen tegenover de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de hele tijd zulke uitdagingen te krijgen hier om en rond het tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik hier te huilen door het kwetsbaar voelen tegenover de jongeren en het niet weten hoe als mezelf te staan in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen doordat ik niet weet hoe als mezelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten hoe ik me op moet stellen tegenover de jongeren, in plaats van in te zien dat het opstellen tegenover niet gelijk staan als zelf is, en dus niet gelijk als/aan de jongeren als zelf, maar tegenover de jongeren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet iemand bij komt zitten als ik daar alleen zit bij de jongeren, iemand die ze beter kent, in plaats van in te zien dat ik er ook niet bij zou gaan zitten als ik er zelf geen last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen iets te doen als ik ergens last van heb, en anders de boel de boel te laten en geen vinger uit te steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen voor mezelf te zorgen en niet voor de ander als het niet nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een dwaas te voelen naast de groep jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me überhaupt een dwaas te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de jongeren iets heel ergs doen door het kabaal dat ze maken, in plaats van in te zien dat het echt nog jonge kinderen zijn die hun energie kwijt moeten aangezien ze niet geleerd hebben hoe zichzelf richting te geven, net als wij allemaal, maar alleen hun energie kunnen uitleven in plaats van te leven als zichzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die jongeren gelijk moet leren dat ze energie aan het uitleven zijn en dit kunnen stoppen, in plaats van in te zien dat ik mijn energie aan het stoppen ben, en dat zij hier voornamelijk zijn op dit moment om mij te laten zien waar ik in angst en reactie ga in/als de mind, zodat ik dit kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de jongeren te kunnen gaan spelen aangezien ik niet zou weten hoe, maar alleen maar vraag met iets te stoppen, dus eigenlijk alleen maar benoem wat ze niet goed doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kunnen spelen met de jongeren, en als ik dit niet kan, voel ik me minderwaardig aan mezelf als mindbeeld van wat ik volgens mezelf als mind eigenlijk zou moeten kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren te denken dat ik met jongeren moet kunnen spelen, in plaats van in te zien dat dat helemaal niet hoeft, ook voor de jongeren niet; ik kan een en gelijk als mezelf zijn en als dat niet spelen met de jongeren is dan is dat ok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de jongeren met mij bezig zijn, in plaats van in te zien dat ik met hen bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel van aanvaard zijn in Zegveld te missen, waar ik 2 jaar over heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er weer 2 jaar over doe voordat het ok is dat ik hier woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het recht niet heb om hier te wonen en te vragen of ze voorzichtig willen doen met de voetbal, dat is alles wat ik wilde vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet gewoon geluisterd wordt als ik vraag of ze voorzichtig willen doen met de voetbal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vraag waarschijnlijk verkeerd te stellen uit angst dat ze me belachelijk maken, waarmee ik door de toon van mijn stem juist de reactie uitlok waar ik bang voor ben, namelijk dat ze niet luisteren en me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen als jongeren me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld zo hard te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet fijn te vinden dat ik me hier niet meer kan verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te overwegen om later niet opnieuw konijntjes te nemen omdat ik ze kwetsbaar vind in dit huisje, wat mij kwetsbaar maakt in dit huisje, terwijl ik het zo leuk vind als ze hier vrolijk los lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb konijntjes te kwetsbaar te vinden voor deze wereld, waarin ik verdrietig ben om hoe belachelijk de wereld in elkaar steekt als het onschuldige leven te kwetsbaar is om hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het onschuldige leven pijn wordt gedaan of dood wordt gemaakt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf als onschuldig leven pijn gedaan wordt of wordt dood gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen correcties te willen schrijven, wat aangeeft dat ik in de slachtofferrol wil blijven zitten in plaats van mezelf als angst als slachtoffer te stoppen en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iets te zeggen van een situatie die ‘geen rekening houdt’ met het onschuldige leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen van een situatie die geen rekening houdt met onschuldig leven, waardoor ik bij voorbaat als bang word/ben en hiermee juist de situatie aantrek dan wel versterk.

 Als ik mezelf in angst zie schieten door kabaal om het tuintje heen, dan stop ik, ik adem. Ik kijk naar de diertjes en zie hoe ze rustig zitten, een en gelijk als zelf. Ik zie hen als levend voorbeeld en ga zelf in de adem, net als de diertjes. Als er echt gevaar is sta ik op en ga spreken; als er geen gevaar is maar alleen maar angst voor een eventuele situatie, dan blijf ik zitten, pas zelfvergevingen toe, ga schrijven en corrigeer mezelf.

 Praktisch gezien let ik erop dat ik het tuintje niet te kwetsbaar maak door bijvoorbeeld aan de buitenkant wat robuustere planten neer te zetten die tegen een stootje als een voetbal kunnen, zodat ik (me) geen zorgen ga zitten maken als er kinderen spelen en daarmee situaties aantrek/creeer die deze angst/zorgen reflecteren.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als angst te stoppen in iedere situatie die zich voordoet in en om het huisje.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoney.org

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net

Dag 59 – Lamlendig, lamgeslagen en slapjes

Ik voel me totaal gesloopt. Wat is het dat me sloopt? Ik ben gisteren 2 uurtjes op een afscheidsfeestje geweest waar veel bekenden op waren. Ik ben er geweest van 18.00 – 19.45 uur. Wat gegeten, een glaasje wijn gedronken, een kopje koffie. terugreizen, 21.00 thuis. Ervoor een dag gewerkt. een wat drukke dag op werk, maar verder niet zoveel anders. Zoals te zien in de omschrijving was het geen ‘uit de hand gelopen’ afscheidsfeestje voor mij. Dus waardoor ervaar ik mezelf als gesloopt?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal gesloopt te voelen, alsof ik mijn armen en benen niet op kan tillen, alsof ik mezelf niet op kan tillen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stil te vallen zonder zelfvergevingen, terwijl ik echt niet stil ben van binnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nauwelijks op mijn stoel te kunnen zitten zo lamlendig en slapjes voel ik me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als totaal afwezig te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik met bekenden niet mezelf uitdruk zoals ik zou willen, wat oordelen geeft over mezelf geprojecteerd op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen oordelen te projecteren op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen dag vrij te kunnen veroorloven aangezien ik over een week ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het afronden van de zaken hier in het oude huis, en bang dat het me niet lukt om af te ronden in het oude huis, terwijl ik alles prima heb voorbereid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gesloopt te voelen door angst voor een definitieve verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om definitief te veranderen, waarin het woord definitief hetgeen is wat angst aanjaagt; definitief als infinity met de- ervoor in plaats van in-, dus eindig in plaats van oneindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het woord eindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te houden van het woord eindig en alles wat eindigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat er gebeurt op een feestje met bekenden, wat aangeeft dat ik niet Hier aanwezig ben op het feestje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te worden van de interactie met mensen, wat aangeeft dat ik dus aan het inter-acten ben, de act die ik opvoer en die plaats vindt tussen mensen, in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf, onafhankelijk van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te slopen door te inter-acten in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb automatisch op de interactie over te gaan als er teveel mensen om me heen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf niet uitdruk als zelf als leven in communicatie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om mezelf uit te drukken als zelfexpressie als Leven, en dus kan ik mezelf niet vergeven dat ik mezelf niet uitdruk als zelfexpressie als leven door een toekomstprojectie van ongeloof, waarin ik mezelf juist vasthoud in de automatische piloot van interactie door het niet kunnen vergeven van mezelf van deze automatische interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet onvoorwaardelijk te vergeven en voor wat ik geworden ben.

http://journeytolife.aldinhrvat.com/day-68-self-forgiveness-letting-go-a-complete-release/

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst te willen veranderen voordat ik mezelf kan vergeven, uit angst dat ik niet verander terwijl ik wel mezelf vergeef, wat ik ervaar als wel spreken maar niet doen, waarmee ik mezelf geen mogelijkheid geef tot verandering als ik mezelf niet werkelijk vergeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen op mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ontzettend stom te vinden in de interactie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden op een feestje te zijn waar iedereen lol maakt doordat ik niet durf te zeggen dat er geen lol is zolang de wereld in brand staat en dus maar net doe of alles ok is, terwijl volgens mij zichtbaar is dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf oneerlijk te vinden door aanwezig te zijn op het feestje en niet echt mee te doen wat een ongemakkelijke ervaring geeft, in plaats van in te zien dat ik meer zelf-eerlijk/zelf-oprecht ben dan voorheen waarin ik meer meedeed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik door het ervaren van ongemak niet eerlijk ben doordat ik de pret verpest voor anderen die zien dat ik ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen zien dat ik ongemak ervaar, terwijl ik niet weet wat anderen zien, alleen wat ik zelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oordeel te hebben op anderen die net doen alsof, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard oordeel te hebben op mezelf die net doet alsof, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard dit net doen alsof van mezelf te projecteren op anderen waardoor ik geloof dat zij net doen alsof en niet ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe, waarin ik me schuldig voel dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven, aangezien ik niet weet wie ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, terwijl dat nu juist het hele punt is, ik weet niet wie ik ben als Leven en daar voel ik me dom en schuldig over, en dus doe ik net alsof (ik het wel weet).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, waarin ik iedereen die dit niet weet en leeft veroordeel als projectie van mijn eigen niet weten, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te veroordelen waarin ik mezelf zie als net te doen alsof ik weet wie ik ben.

Verschillende punten komen naar voren in dit blog, die ieder op zich meer specifieke uitwerking vragen. Vandaar wellicht het gesloopt, lamlendig en lamgeslagen voelen door meerdere punten die tegelijk opkomen, waarin lamlendig en lamgeslagen al sprekende woorden op zich zijn. Het lam Gods?

Ik start met wat moet gebeuren als eerste, namelijk het inpakken en verhuizen.

Ik stel mezelf ten doel de spullen in te pakken en alles af te ronden in het oude huis, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel de punten die opkomen specifiek te benoemen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te staan mezelf volledig te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.com

Dag 49 – Angst in het midden van het rumoer

Het nieuwe huisje heeft een klein terras wat ‘in het midden’ ligt. In het midden direct aan/tussen 2 straten. Straten in een woonwijk met veel kinderen dus er wordt stapvoets gereden. Het in het midden heeft iets prettigs en tegelijkertijd roept het angst op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in het midden iets prettigs te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze met de auto zo het tuintje binnen rijden waar de konijntjes lopen en de plantjes staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als de mensen weten dat ik voor eenheid en gelijkheid sta, en ik raak hiermee iets in hun ego, ze het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ego van andere mensen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik/we bang ben/zijn voor het kapot maken van elkaars spullen of leven als plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik dieren en tere planten als kwetsbaar omschrijf aangezien ze zo gemakkelijk kapot te maken zijn, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als kwetsbaar te beschouwen en dus gemakkelijk kapot te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen me kapot maken, in plaats van in te zien dat ikzelf als ego als mind mezelf als Leven kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als normaal te beschouwen dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat je niet hoeft op te passen op straat of waar dan ook voor het kapot maken van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen een wereld te kennen waarin het Leven kapot wordt gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te doen alsof ik er niet ben zodat ik ook niet kapot gemaakt kan worden, in plaats van in te zien dat ik mezelf zo kapot maak door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kapot te maken door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het kwetsbare niet gezien mag worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het kwetsbare niet te willen laten zien in deze wereld uit angst dat ik hierop gepakt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn gepakt te worden als ik mezelf als kwetsbaar laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het logischer te vinden als ze wel een keer het tuintje binnen rijden dan dat het niet gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in het oude huis in Zegveld te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in/als de mind te verlaten, in plaats van in te zien dat ik mezelf als Leven heb verlaten en keer op keer verlaat zolang ik blijf schuilen in mijn veilige plekje in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken door gedachtes over wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren, terwijl ik als ik aanwezig ben in het huisje geen angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik angst moet ervaren als ik ga verhuizen.

Als ik mezelf zie participeren in angst voor wat er eventueel kan gebeuren in de toekomst in het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, anders zou ik geen angst ervaren. Ik breng mezelf Hier. Is er in dit moment iets aanwezig in de fysiek werkelijkheid wat me bang maakt, wat me triggert? Ik pas specifieke zelfvergevingen toe op de angst en op een eventueel trigger-punt. Ik adem in de angst en maak mezelf gelijk aan de angst, waarin ik de angst absorbeer en de afscheiding van dit punt in mezelf stopt.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf gelijk te maken aan iedere angst die ik ervaar in relatie tot het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, totdat ik Hier kan Leven in de adem in het midden van het rumoer.