Dag 644 – Lichamelijk verval – bij de tandarts

tandarts

Ik was gisteren bij de tandarts. Doordat mijn ‘oude’ tandarts ermee gestopt is en ik bij deze was gebleven terwijl ik allang verhuisd ben naar een ander woongebied zat er wat langer tijd dan ik normaal aanhoud tussen twee consulten. Toen de tandarts stopte vond ik het tijd om in de omgeving een tandarts te zoeken, echter ook hier ging wat tijd overheen doordat ik bij de eerste niet helemaal tevreden was en doordat ik een half jaar druk was met andere zaken waardoor ik het niet goed voor elkaar kreeg om dit op te pakken.

Welnu ik heb een praktijk gevonden die me bevalt en de twee gaatjes zijn gevuld. De tandarts gaf aan dat het eigenlijk iets te lang had geduurd met betrekking tot een optimale preventieve behandeling van een gaatje in een kies. Overigens is er heel veel correctie nodig om mijn gebit weer in optimale – zo goed als mogelijk in overweging van leeftijd, kwaliteit van de tanden etc – conditie te brengen. Een proces wat ik wel aan wil gaan en wat ik tevens wil gebruiken als ondersteuning om meer af te stemmen op mezelf in en als mijn fysiek en door de geestbewustzijnsstructuren heen te wandelen.

Het resultaat van de behandeling bevalt me. Er kwamen echter wel wat gedachten en emotionele ervaringen omhoog zittend in de stoel, waar ik doorheen heb geademd om me op mijzelf en de behandeling te concentreren. Hier neem ik de ervaringen en gedachten en plaats ze in zelfvergeving ter ondersteuning en voorbereiding van mezelf verder in dit traject.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik te lang gewacht heb met een adequate behandeling, iets wat ik over het algemeen goed bijhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben en dat dit grote gevolgen heeft voor mijn gebit, terwijl de tandarts dit niet zo aangaf en het gaatje op zo’n manier heeft gevuld waarbij het kleine restant aan ‘bederf’ zoals ze dit noemen binnen de afgesloten ruimte van de kies, in 96% van de gevallen wordt opgeruimd door het lichaam zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zwakte te ervaren in mijn tanden wat me doet herinneren aan een droom die ik soms had toen ik heel erg vermoeid was, dat mijn tanden uit vielen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn tanden uitvallen/dat ik zo verzwakt raak dat mijn tanden uitvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik lang gewacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in dit wachten/uitstellen van iets oppakken ten behoeve van mijn lichaam, mede doordat ik ‘bezet’ was in en als de geest en ook in de praktijk, door een privé-situatie gecombineerd met het feit dat ik een nieuwe tandarts moest vinden waar ik voorlopig verder kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag te wisselen van tandarts en huisarts terwijl nu blijkt dat de ontwikkelingen zoveel verder zijn en dat de jongere tandartsen zo enthousiast zijn over nieuwe technieken die beschikbaar zijn welke ik nooit aangeboden heb gekregen bij de oude tandarts, wat ik eigenlijk ook wel prima vond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte van mijn vader te hebben overgenomen dat ‘tandartsen altijd van alles aanbieden wat vooral geld kost’ en hierdoor genoegen te nemen met een simpele, eenvoudige aanpak en niet verder te zien in wat de tandarts af en toe benoemde als mogelijkheid, terwijl juist mijn tanden misschien wel meer nodig hebben aangezien ik vanaf jongs af aan al veel gaatjes heb gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gedacht dat na het wisselen van de amalgaanvullingen voor witte vullingen, mijn gebit een soort van balans had gevonden doordat ik een lange periode geen of bijna geen gaatjes had, waardoor ik onzorgvuldiger ben gaan worden met de frequentie van de controles (van 2x per jaar naar 1x per jaar) en wat door de wisselingen, over dit tijdsbestek is heen gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verdovingen altijd wel heftig te vinden om weer fysiek af te voeren en het gevoel te hebben dat deze verdoving sterker was en langer duurde voordat het was uitgewerkt dan ik me kan herinneren van voorgaande behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het fysieke verval dat ik waarneem in mijn gebit en me hierin meer geconfronteerd te zien met het aanvaarden van fysiek verval dat onvermijdelijk is, ook al is het lichaam tot veel meer in staat naarmate de invloed en impact van de geest vermindert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van mooie, gezonde en sterke lichamen, bij mezelf en bij anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag fysiek de symptomen van het ouder worden te bemerken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de fysieke symptomen van het ouder worden wel kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen, alsof ik bijna aan het einde van mijn leven ben, waarin ik me nu realiseer dat dit mijn geestbewustzijnssysteem kan zijn die zich bijna aan het einde van zijn invloedrijke bestaan bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en angst te ervaren dat mijn gebit niet sterk genoeg is voor de gehele restauratie en dat al mijn tanden uitvallen als ik dat laat toepassen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een stap voor stap proces is waarin mijn tanden en kiezen zich uiteindelijk beter kunnen handhaven als ze beter op hun plek staan wat mijzelf weer kan ondersteunen om mezelf beter op mijn plek, in en als mijzelf, in en als mijn fysiek te plaatsen en stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gebit minder goed te verzorgen/laten behandelen dan de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ongemak in mijn mond dat gepaard zal gaan met de verschillende behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de behandelingen een verminderend effect hebben op het vermogen om te eten, terwijl het uiteindelijk juist zal ondersteunen in het kauwen en dus verteren van de voeding.

kleurplaat_van_de_tandarts_

Ik stel mezelf ten doel om in overleg met de tandarts een behandelplan te maken, de kosten te bekijken en hiermee te beginnen zodra mogelijk en tevens hierin de verdovingen te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel de komende twee jaar de verzorging en behandeling van mijn gebit meer naar voren te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan en door te zetten met het proces van het bevrijden van mijzelf van het invloedrijke bestaan van mijzelf in/als mijn geestbewustzijnssysteem door te stoppen met deelname in en volgen van gedachten, gevoelens en emoties en in plaats hiervan de gedachten, gevoelens en emoties als invloedrijke structuren zelf te vergeven en mezelf te corrigeren met nieuwe, levende woorden tot in eenheid en gelijkheid en ik stel mezelf ten doel het proces met mijn gebit te gebruiken ter ondersteuning van mezelf in dit proces van bewustzijn naar gewaarzijn.

full_consciousness-awareness-back-to-basicsBack to Basics

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 273 – Expressie en de Darm – Ruimte – Het huis in Zegveld

Ik las in een chat een zin over de belangrijkheid van Ruimte voor ieder mens. Het is een begrip wat ik hier en daar wat vervormd heb, als zijnde ruimte als groot huis durf ik niet in te nemen, ruimte voor mezelf om niet zoveel ‘rekening te houden’ met andere mensen om me heen heb ik ook niet zoveel durven innemen – waarin ik met rekening houden bedoel aanpassen in gedrag aan het gedrag van anderen in mijn omgeving en hierin mijn aandacht op een ander te vestigen, dus in het bewustzijn aanwezig te zijn, en zo zelf geen ruimte over te houden – en ruimte in mezelf gevend/willend aan kleine excuses en vrijheden om iets ‘op mijn eigen manier’ te doen.

PENTAX Image

Probleem:

Ik begin bij het huis in Zegveld. De realisatie van het nemen van een beslissing op basis van een gedachte dat het huis te groot is voor mij alleen en dat het oneerlijk als niet reeel is om daar alleen te wonen, sloeg me in het gezicht toen ik de woorden las over de belangrijkheid van ruimte. Ik kan kort zijn: ik mis de ruimte, in het huis en om het huis. Met name als je af en toe met 2 mensen in een huis rond hobbelt, is een ruimte zoals het huis in Zegveld heeft, echt heel prettig.

Oplossing:

Onderzoek van het begrip ruimte in mezelf, alleen en in aanwezigheid van een ander.

Uitschrijven van de redenen welke hebben meegespeeld tot het nemen van de beslissing van verhuizing (waar met name mijn eerste mindconstruct in SRA2 over gaat, welke ellenlang is, dus het uitschrijven vind grotendeels hierin plaats).

Beloning:

Balans vinden in ruimte in binnen- en buiten wereld.

Stoppen van de ervaring van gemis van ruimte buiten mij.

Gedachtendimensie:

Ik mag niet alleen in dit grote huis wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet alleen in dit grote huis mag wonen.

Afbeeldingsdimensie:

Mijzelf in een groot huis, alleen, met een wezenloos gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf af te beelden alleen in een groot huis met een wezenloos gezicht.

Backchatdimensie:

Ik ben alles kwijt wat me lief is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles kwijt ben wat me lief is.

Ik offer mezelf op

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf opoffer door weg te gaan uit het huis, in plaats van in te zien dat ik juist voor mezelf heb gekozen door vanaf de basis in communicatie een eventuele relatie op te bouwen, en als dit niet lukt, mezelf uit de relatie te halen, aangezien het destructief is voor mezelf en voor de ander om hierin te blijven in ongelijkheid in een situatie waarin ik weet dat ik de communicatie niet voor elkaar ga krijgen en de relatie hierdoor niet voor elkaar ga krijgen, aangezien ik hier niet in wil staan als de communicatie niet als basis werkt, en deze blijft niet werken als ik niet meewerk doordat ik dit niet wil.

Life Review – Real Communication

Ik krijg het financieel niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het financieel niet voor elkaar krijg in dit huis, wat ik al 7 jaar probeer, en waarin ik wel steeds rondkwam maar tegelijkertijd steeds de gaten aan het vullen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gaten te vullen in mijn bankrekening, welke feitelijk gaten vullen zijn van de blanco-gebieden in mezelf die ik niet in wilde zien, en waar ik ook geen tijd voor heb om in te zien zolang ik bezig blijf met gaten vullen in mijn bankaccount.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tevreden gevoel te hebben bij het voor elkaar krijgen van de gaten vullen in mijn bankrekening, en tegelijkertijd steeds meer te zien dat ik het hier in dit huis niet voor elkaar zou krijgen om de blanco gaten in mezelf te vullen, aangezien ik bezig ben en moet zijn met het gaten vullen in de bankrekening om te kunnen blijven wonen waar ik woon.

Ik krijg het alleen niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen niet voor elkaar krijg, het onderhoud en de financien voor het huis, en dus een deur openlaat voor een ander in het huis, welke angst geeft dat ik iemand in huis toelaat wat ik eigenlijk niet wil als oplossing om in het huis te blijven wonen.

Ik blijf alleen achter in dit huis

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alleen achter blijf in dit huis en hier geen relatie kan opbouwen (?) aangezien het huis vrij afgelegen ligt en ik niet gemakkelijk heen een weer kan reizen en/of te bereiken ben.

Reactiedimensie (gevoelens/emoties):

Verlies, verdriet, schuld, opoffering, veroordeling, eenzaamheid, angst

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat m en ik niet door het punt van communicatie heen zijn gekomen terwijl we de rest van de praktische basis op hadden gebouwd, en dit ene punt van communicatie als niet communicatie haalde alles onderuit, waarop ik mijn beslissing heb gebaseerd de relatie te stoppen, maar waarmee ik ook alles wat we wel hadden opgebouwd, moest achterlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlies te ervaren bij het achterlaten van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld te ervaren bij het alleen wonen in het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opoffering te gebruiken als reden om het huis te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het huis te verlaten terwijl nog niet geheel helder was wat de beweegredenen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te ervaren alleen in het huis nadat m weg was, en hier niet opnieuw ‘alleen achter te willen blijven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik in de eenzaamheid een beslissing zou nemen om m weer toe te laten in het huis – aangezien ik geen logische reden zag om hem niet toe te laten in zo’n groot huis – welke in werkelijkheid gebaseerd zou zijn op angst om alleen achter te blijven in een ervaring van eenzaamheid en angst dat ik het financieel niet zou redden en/of niet genoeg zou overhouden om alsnog te verhuizen, en dus iemand toe zou laten ter samenleving als overleving terwijl ik dit niet zo werkelijk wilde.

Fysieke Gedragsdimensie:

Fysiek niet ‘op kracht’ komen door te lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en door teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek niet op kracht te komen in lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek onvoldoende tot trainen van mijn spieren te komen op en manier die ik leuk  vind in groepsverband op muziek, aangezien er daar weinig beschikbaar is in een klein dorp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek achter de feiten aan te hobbelen en niet op kracht te komen en dit te compenseren met de mooie woonomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wandelingen in Zegveld wel te missen als beweging waar ik het gemakkelijker en prettiger vond om te gaan wandelen doordat ik daar direct in de weilanden liep.

Consequentiedimensie:

Verhuizing waarin de verschillende beweeg-redenen van tevoren niet geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verhuizen voordat de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van twijfel, splitsing en missen in mijzelf te creeren door te verhuizen voordat ik de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht heb door een ervaring van haast en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van haast en angst mijn beslissingen te laten beinvloeden, waardoor ik beland in zelftwijfel en hierin mezelf mis in zekerheid in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en haast – gelinked aan financien – te laten bepalen om te verhuizen zonder volledig onderzoek van tevoren, waarin ik moest kiezen of dit huisje dat werd aangeboden te aanvaarden waarin ik mezelf financieel stabiel maak, en achteraf de punten door te lopen in zelf, of het huisje af te slaan, de punten in zelf eerst door te lopen, welke mezelf (langer) in financiele onzekerheid zou houden, waarin ik de onduidelijke schommelingen in de economie te riskant vond om langer uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beslissing welke in gezond verstand is gemaakt – en tevens een consequentie – te laten beinvloeden door zelftwijfel welke ontstaat door de ervaringen die omhoog komen als consequentie van deze beslissing.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel de redenen die opkomen in en als gemis van iets in mezelf, gekoppeld aan het huis in Zegveld, alsnog te onderzoeken in mezelf – deels in het mindconstruct – en hierin in vrede in en met mezelf te komen en zijn.

Als ik mezelf zie neigen tot het nemen van een beslissing in haast en angst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in ‘in haast en angst genomen beslissingen’ twijfel en splitsing in mezelf creeer door te handelen in angst en haast, welke een handeling is in de geest, afgesplitst van mezelf in gezond verstand, aanwezig in de adem Ik zie in mezelf of het mogelijk is langer de tijd te nemen voor het nemen van een beslissing en wat de consequenties zijn van wel of niet een beslissing nemen. Ik zie in mezelf wie ik ben in het moment van haast en angst en waar ik bang voor ben, wat de angst voor verlies inhoudt, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf gelijk te stellen aan al hetgeen ik hier lastig vind te ervaren in het nieuwe huis, waarin ik me dus heb afgesplitst van deze ervaring in mezelf, waarin ik opnieuw in de ervaring van twijfel en gemis en splitsing ga gerelateerd aan de verhuizing, aangezien hetgeen ik hier lastig vind, in het huis in Zegveld niet aanwezig was, en dus denk ik dat het daar ‘beter’ was in het moment van afscheiding van een lastige ervaring in het nieuwe huis.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van dit proces en dit mindconstruct, en tegelijkertijd mezelf te pushen de punten in te zien en op te pakken en de ervaringen van afscheiding die ik steeds tegenkom, in zelf te vergeven, zodat ik mezelf vrij maak om te corrigeren in het fysiek.

PENTAX Image

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 134 – Mijn ervaring op de ander geprojecteerd

Ik zie nog steeds in mezelf de neiging, of eigenlijk in eerste instantie een automatisme, om te geloven dat datgene wat ik ervaar in reactie op de ander, over die ander gaat. Het meest duidelijke voorbeeld is toch in samenleving met een dier, Roy de cavia bijvoorbeeld. Ik meen te zien dat hij niet lekker in zijn vel zit, dat er iets is, dat hij wat ‘bedrukt’ is lol. Maar wat is er werkelijk? Al weken speelt in mijn achterhoofd het idee dat ik een maand weg ga en dat de diertjes een maand naar een opvang moeten terwijl we ook al net verhuisd zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat de diertjes naar een opvang moeten dus moeten verplaatsen terwijl ze 2 maanden geleden ook als moesten verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bedrukte gevoel hierover te projecteren op de diertjes, waarin ik in Roy meen te zien dat hij er bedrukt van wordt, in plaats van in te zien dat ik bedrukt ben/mezelf onderdruk met schuldgevoelens en zorgen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te menen te zien dat Roy niet lekker in zijn vel zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het teveel is voor de diertjes om na net een verhuizing weer te moeten verplaatsen, in plaats van in te zien dat ik het dus teveel vind voor mezelf om net na een verhuizing weer te moeten verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het teveel is om net na een verhuizing weer te moeten verplaatsen in een maand op reis gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van ‘teveel zijn’ echt is, in plaats van in te zien dat de mind het ervaart als teveel, terwijl als ik fysiek hier ben en zie in de situatie, ik zie dat ik alles prima geregeld heb en dat ik precies op tijd alles klaar heb en in rust ben.

Ik stel mezelf mezelf direct te stoppen en mezelf hier te halen met mijn stem zodra ik mezelf in een gedachte zie gaan over het teveel ervaren in/als de mind van een reis en een verhuizing in 1 jaar. Ik realiseer me dat ik in/als de mind graag een scenario creeer als ervaring van ‘oooh het is teveel, ooooh ik stort in, ooooh ik kan het niet aan’, ter generering van positieve energie als ‘wat heb ik toch een enerverend leven’. Ik sta mezelf niet toe energie te genereren in/als stress, welke populair is in de westerse wereld. Hoe meer stress, hoe bruisender het leven, wat geen leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stress te creeren door een bruisend leven te creeren en positieve energie weer uit die stress te creeren als opnieuw een bruisend leven als energie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik een adrenaline-verhoging ervaar in mijn fysiek als directe reactie op een positieve dan wel negatieve energie/ervaring.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te brengen in de adem zodra ik een verhoogde adrenaline-spiegel in mijn fysiek ervaar. vervolgens onderzoek ik in de adem hoe ik deze adrenaline-verhoging in werking heb gezet.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag, adem voor adem op te pakken wat gedaan moet worden zonder projecties in de toekomst, aangezien het teveel ervaren wordt gegenereerd door deze opstapeling van gebeurtenissen geprojecteerd in/als de mind, waarin de mind dus de ervaring laat zien van ‘het is teveel’. Hierin ondersteunt de mind me dus in het laten zien dat ik teveel aanwezig ben in/als de mind in een opstapeling van plaatjes en projecties.

Ik stel mezelf ten doel iedere projectie op Roy of een ander dier te onderzoeken, aangezien ik daarin zie wat me ‘dwars zit’ in/als de mind. Tegelijkertijd zie ik in gezond verstand hoe het fysiek met de diertjes gaat zodat ik ze kan ondersteunen als dit fysiek nodig is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me schuldig voelen in ieder moment aangezien ik hierin mezelf onderdruk en mezelf en de diertjes niet effectief kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe stress als positieve dan wel negatieve energie opwekking altijd terug te brengen is op een ervaring van angst, zodat ik in mezelf als angst kan zien waarin ik verkeer.

——————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 66 – Internet als prikkel

(Offline geschreven 7 juli 2012)

Geen internet. Ik zie in mezelf hoe ik via internet mezelf impulsen geef. Nu ik geen internet heb – en de verhuizing gedaan is – weet ik opeens niet meer zo goed wat te doen. Er is genoeg te doen. Ook blogs schrijven offline, die ik later online kan zetten.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om mezelf te bewegen vanuit mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen via prikkels van buitenaf, onder andere via internet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zonder prikkels van buitenaf niet te weten wat ik moet doen, waardoor ik mezelf blijf prikkelen, wat te zien is in een prikkelbaar darmsyndroom door een geprikkeld slijmvlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te prikkelen met reacties op de prikkels van buitenaf, waardoor mijn darmslijmvlies geprikkeld raakt en blijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn stil te vallen als ik niet geprikkeld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om stil te vallen, wat ik associeer met geen beweging meer in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb prikkelen met bewegen te associeren, en dus blijf ik mezelf steeds prikkelen om in beweging te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven zonder prikkels niet zo leuk te vinden, zonder te weten wat leven nu eigenlijk is doordat ik altijd geprikkeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan ontspannen zonder in slaap te vallen, en als ik in slaap val word ik wakker met een opgeladen hoofd wat niet prettig is, en dus blijf ik mezelf in beweging houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te slapen of te bewegen, wat beiden niet in de adem is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een film kijken als ontspanning te gebruiken, en dat kan nu ook niet aangezien ik ook geen tv-aansluiting heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben dat ik ben overgestapt van kabel-internet/tv naar adsl-internet/tv, en sindsdien een aantal keer zonder tv of internet zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deels overgestapt te zijn voor een financieel voordeel, welke allang weer is uitgegeven aan het oplossen van de storingen die zijn meegekomen bij de nieuwe provider.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld als reden te gebruiken om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn achter te blijven bij de mensen van de groep in het proces, in plaats van in te zien dat het mijn eigen proces is en ik dus niet kan achterblijven aangezien ik de enige ben die het proces kan lopen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het proces laat versloffen als ik te lang geen internetverbinding en dus geen communicatie heb met de meeste mensen van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de internetverbinding niet hersteld wordt en het me heel veel geld gaat kosten om het toch te herstellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het blog schrijven online motiverender vind als offline, terwijl het blogschrijven gisteren offline net zo ondersteunend was als online; het brengt me tot zelf-intimiteit met mezelf, en dat is wat het blogschrijven doet: mezelf zien in mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb motivatie nodig te hebben van iets van buitenaf om blogs te schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te prikkelen door de klussen in huis zo snel mogelijk af te willen hebben, waardoor mijn mind tevreden is en rust kan vinden, zonder in te zien of mijn fysiek niet een dagje rust nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen op klachten in mijn fysiek te letten als graadmeter of ik rust moet nemen of door kan gaan, in plaats van in/als mezelf te zien of ik niet tijd nodig heb om even stil te staan bij alle veranderingen die plaats vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf emotioneel te verwaarlozen door pas te stoppen als mijn fysiek klachten vertoont, zonder in een eerder stadium de rust te vinden om even stil te staan bij mezelf als de emoties die ik geworden ben, zodat ik mezelf kan vergeven en omarmen in de angsten en veranderingen die ik doormaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door mezelf emotioneel te verwaarlozen en niet eens te voelen dat ik rust nodig heb totdat opeens de emoties zijn opgehoopt en ik last krijg van deze emoties via mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet precies te zien waar ik de emoties wegdruk en opsla, totdat het zogenaamd te laat is en ik fysieke klachten ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om bij mijn emoties stil te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als emoties als lastpak te zien, die me vertraagt in wat ik wil doen en zou willen doen, welke ik fysiek gemanifesteerd heb en waardoor nu dus mijn fysiek me vertraagt in wat ik wil doen en zou willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen en mijn fysiek mezelf te laten stoppen, om vervolgens verontwaardigd en verongelijkt te zijn dat ik fysieke klachten heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen door de fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf emotioneel labiel te vinden als ik fysieke klachten ervaar, waardoor ik me terugtrek en het liefst met niemand praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door de fysieke klachten, uit angst dat als ik ze toon er meteen een stempel op me gedrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander een stempel op me kan drukken, in plaats van in te zien dat ik mezelf bestempel door te reageren op de stempels die een ander over zichzelf op mij projecteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen met/door reacties in/als de mind op de oordelen als stempels van de ander=de mind.

 Zodra ik mezelf zie zoeken naar prikkels van buitenaf, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat mijn fysiek het meeste ondersteunt: is dit beweging als werken in/om het huis, of is dit juist fysieke rust nemen en bijvoorbeeld een blog schrijven of een interview luisteren/lezen.

 Ik verbind mezelf met mezelf door blogs offline te schrijven zolang er geen internetverbinding is ter ondersteuning van mezelf in het zien van mezelf in mijn eigen woorden en in het deconstrueren van de structuren in mezelf als mind-systeem, waarin ik mezelf omarm in het vrijkomen van de emoties die ik heb opgeslagen en geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik gedachtes heb onderdrukt en deze als emoties heb opgeslagen in mijn fysiek, waar ik mezelf alleen van kan bevrijden door het uitschrijven van zelfvergevingen op de structuren die ik geworden ben, waarna ik mezelf kan corrigeren in het fysiek.

 www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoneysystem.org

Dag 63 – De impact van verhuizen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inpact van de verhuizing op de konijntjes onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard me af te vragen wat het woord impact betekent maar geen rust/tijd/mogelijkheid te hebben het op te zoeken aangezien ik nog geen internet heb en tussendoor op werk een blog schrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik moet lachen of huilen nu ik gisteren verhuisd ben, waarin de neiging tot huilen eigenlijk voornamelijk komt doordat ik zie dat de konijntjes bang zijn, zich niet van hun plek bewegen en het niet naar hun zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de konijntjes uit hun veilige, rustige, groene plek met ruimte heb weggehaald naar een plek waar het minder groen, rustig, veilig en ruim is, waardoor ze erop achteruit zijn gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het veranderen van plek als achteruitgang te zien voor de konijntjes, waarin duidelijk naar voren komt dat ik de oude en de nieuwe plek met elkaar vergelijk, wat me een schuldgevoel geeft wat me ineffectief maakt in het gelijk gaan staan aan de nieuwe situatie en deze zo leefbaar mogelijk te maken voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leefbaar moet maken voor de konijntjes, in plaats van in te zien dat ze zelf een en gelijk zijn als leven en ik ze de ruimte kan geven om in/als leven te wennen aan hun nieuwe situatie, waarin ik het zo comfortabel als mogelijk kan maken voor ze.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf aan de ene kant spannend te vinden om al het groen om me heen als rustige veilige plek te moeten ‘missen’ en aan de andere kant juist fijn en overzichtelijk om alleen een lekker warm terras te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te delen in de ene en de andere kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vorige week een boompje te snel in te graven uit angst voor uitdroging van de wortels, zonder te kunnen zien hoe alles in elkaar past in het kleine terras, waardoor ik nu het boompje nogmaals moet verplaatsen omdat ik de ruimte en de woning van de konijntjes verkeerd als gekeerd in de mind heb ingeschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles in het hoofd dus in de mind goed kan inschatten, wat ik als richtlijn gebruik voor plaatsbepaling, zonder het praktisch op z’n plaats te passen en zien en dan te beslissen in de praktijk wat de beste plek is voor boom, plant en dier om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles van tevoren in het hoofd in te willen schatten zodat ik maar 1x hulp hoef te vragen en alles meteen op z’n plek kan zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inrichting het liefst alleen zelf te willen doen en gefrustreerd te raken als bepaalde klussen te zwaar zijn of te onhandig zijn om alleen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken door dingen alleen te wilen doen die niet alleen mogelijk zijn, in plaats van in te zien dat er genoeg te doen is alleen, en dat ik datgene samen kan doen op het moment dat er mogelijkheid toe is doordat ik iemand gevraagd heb of doordat het toevallig ter sprake komt en er iemand in de buurt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn lichaam te hebben en overweldigd te worden door de enorme bende in huis door de verhuizing waarin zoveel klussen te doen zijn dat ik stil val en blijf nadenken over welke te starten, en tevens geen tijd/rust wil nemen om te eten, wat beide – overweldigd worden en geen rust nemen om te eten –  duidelijke kenmerken zijn van overname door/in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten overnemen door de mind nu de verhuizing achter de rug is en ik ervaar dat dit mijn beslissing is geweest en ik hierin echt alleen sta in het nieuwe huis, met verantwoordelijkheid voor de konijntjes en de caviaatjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu al over in te zitten dat ik over 3 maanden een maand naar afrika ga en nog geen oplossing heb voor de diertjes doordat ik verhuisd ben en de buurvrouw in het oude huis niet meer voor de diertjes kan zorgen in hun vertrouwde omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik over 3 maanden weer een grote verandering teweeg breng voor de diertjes, wat veel te snel na elkaar is, in plaats van eerst in deze situatie te doen wat het beste is en over 3 maanden opnieuw in te zien wat het beste is en niet mee te gaan in de snelheid van de mind die vooruit wil lopen en ondertussen oordeelt als te snel.

Ik realiseer me dat hoelanger ik nadenk over wat te doen, hoe minder ik werkelijk in de praktijk doe en hoe meer de mind geactiveerd wordt. In de fysieke bezigheid kan ik mezelf corrigeren zodra nodig.

Datgene wat ik niet alleen kan laat ik liggen totdat er iemand is met wie ik het samen kan doen; ondertussen pak ik de klussen op die ik alleen kan doen.

Ik verbind mezelf met mezelf door klus voor klus, adem voor adem, op te pakken.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met vergelijken van de leefsituatie van de konijntjes voor en na en zie in deze situatie hoe ik het zo comfortabel mogelijk voor ze kan maken in dit moment, en over 3 maanden zie ik opnieuw wat de beste oplossing is als leefplek voor de konijntjes.

www.eqafe.com/free

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

Dag 36 – Participatie en verhuizing

Door een verhuizing en alles wat hiermee samen hangt hier in huis, kom ik weinig toe aan het lezen van blogs van anderen, en heb ik tevens mijn dip lessen 1 of 2 maanden op hold gezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard hebdat ik me schuldig voel omdat ik te weinig participeer en anderen ondersteun in de groep van mensen die het proces in desteni wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik te weinig participeer en ondersteun in desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te vinden dat ik te weinig participeer in de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo ‘te houden van’ participeren in de groep, wat voortkomt uit gevoelens van ongemak en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van ongemak en onzekerheid te ervaren tijdens het participeren in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe anderen alle artikelen en producten uit eqafe kunnen lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel minder lees dan andere mensen in de groep van desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het me nooit gaat lukken om alles te lezen zoveel informatie is beschikbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hopeloos achterlopen met lezen te hebben ten opzichte van anderen in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb soms liever een uurtje tv te kijken dan en artikel te lezen, waarbij ik me later enigszins schuldig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me later enigszins schuldig te voelen als ik liever een keer een uurtje tv kijk dan een artikel lees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben heel veel tv te kijken in plaats van artikelen te lezen terwijl ik 2 of 3x per week een uurtje tv kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te participeren in desteni en de greep op de werkelijkheid te verliezen, waarin ik het leven zoals ik het ken als werkelijkheid omschrijf, wat grotendeels niet werkelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn ‘oude leven’ los te laten en volledig te participeren in dat wat het beste is voor alle leven, uit angst om te verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik in mijn oude leven zal verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me uit alle macht te zien vasthouden aan dat wat ik ken, en verdriet te ervaren bij het loslaten ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik niet rechtstreeks met x kan communiceren en er telkens een ruis gecreeerd wordt tussen ons, dan wel door hem, dan wel door mij, waardoor er altijd 1 iemand boos is wat de communicatie stil legt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken en alleen nog maar mensen in de groep van desteni heb om mee te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik alleen nog maar op internet kan communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x als het gewone praktische leven te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen in het praktische wat moet gebeuren zonder x, die praktisch zo snel en handig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt mezelf te pushen de praktische zaken op te pakken, waardoor ik bij de pakken neer ga zitten en erin omkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden bedolven onder het praktische werk zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn verlamd te raken en niets uit te voeren, waardoor al het praktische van de verhuizing in het 100 loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm bang te zijn voor de verhuizing, voor een verhuizing op zich.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen en bedolven te worden in de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds bang te zijn dat x boos wordt en me niet meer helpt met de verhuizing, omdat ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet verdien dat x me helpt met de verhuizing, aangezien ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet beantwoorden aan iemand zijn liefde om geholpen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hulp kan vragen aan mensen die ‘van me houden’, om vervolgens bang te zijn dat ze niet helpen als ik niet beantwoord aan hun liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stapeldol te worden van wel of geen liefde beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al dan niet beantwoorde liefde te koppelen aan al dan niet helpen, in plaats van in gelijkheid ondersteuning te geven en ontvangen zonder voorwaarden van zogenaamde liefde.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoelens over het te weinig participeren in de groep en het te weinig lezen van artikelen en blogs, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waardoor ik schuldgevoelens creeer; vaak is het doordat ik in mezelf merk dat ik mezelf niet effectief toepas waardoor ik minder lees dan ik zou kunnen en willen. Ik pas zelfvergevingen toe op dit aspect en corrigeer mezelf door mezelf te pushen mijzelf zo effectief mogelijk toe te passen, ook als het druk is, in de praktijk en/of in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te ervaren van de drukte in mijn hoofd, waardoor ik niet meer weet welk blog ik moet lezen als ik weinig tijd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met weinig tijd niet meer te kunnen kiezen welk blog te lezen, in plaats van in te zien dat ieder blog een blog is om te lezen, het maakt niet uit welke ik kies, en ieder blog is er 1, al is het er maar 1 die ik lees.

Als ik angst ervaar om bedolven te worden onder de praktische klussen, dan stop ik, ik adem. Ik maak een lijst van wat gedaan moet worden, en ga deze een voor een doen, in de adem. Als ik zie dat het echt in het 100 dreigt te lopen, wat over het algemeen niet zo is, dan ga ik hulp vragen aan wie op dat moment beschikbaar is.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet om de illusie van al dan niet beantwoorde liefde, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit een proces is, waarin ik deze aspecten doorwandel. Hierin komen aspecten naar boven die niet aangenaam zijn. Ik hoef er niet iets mee te doen, ik zie ze, en vergeef mezelf datgene wat ik heb toegestaan in mezelf in relatie tot het al dan niet beantwoorden van liefde. Het is komende maand liefdesmaand, dus dat zal ondersteuning geven.

Ik verbind mezelf met mezelf door te participeren in het maken van 4 vlogs over liefde, waarmee ik mezelf en wellicht anderen ondersteun in het inzien in het thema liefde, en tevens in het effectief toepassen van mezelf in een drukke periode.

Ik verbind mezelf met mezelf door iedere dag minimaal 1 blog te lezen in de adem; liever 1 gelezen in de adem dan 2 of meer overheen gelezen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de controle te verliezen over de verhuizing als ik tijd neem om in de adem een blog te lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik tijd neem voor mezelf tijdens de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen tegenover x als ik me geen zorgen maak over de verhuizing, aangezien hij eigenlijk niet wil verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met schuld moet betalen.

Dag 25 – Druk met eigen huis en tuin

Een verhuizing in zicht, wat maakt dat ik druk ben met eigen huis en tuin. Wat ik afwissel met het werken op de computer als proces in het ondersteunen van mezelf en anderen in het onszelf vrij maken van de systemen die we geworden zijn, zodat we een wereld kunnen ondersteunen in eenheid en gelijkheid voor/van alle leven.  Ik bemerk in mezelf dat ik neig naar het huis en tuinwerk als excuus te gebruiken om minder werk voor alle leven te verrichten. Zelf-interesse in eigen huis en tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen huis en tuin belangrijker te vinden, of liever gezegd als belangrijker te ervaren dan het leven in ongelijkheid op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden me op het computerwerk te richten als er onrust als een verhuizing in zicht is, in plaats van in te zien dat ik dat gebruik als afleiding; op dit moment hoef ik niets te doen voor de verhuizing, ik heb vandaag gedaan wat nodig is, en dus kan ik nu rustig werken aan het lezen en schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet direct ervaar als ongelijkheid, ook niet aanwezig of in ieder geval niet met mij van doen heeft, waardoor ik me niet kan voorstellen dat ik er iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet zie, niets met mij te maken heeft, in plaats van in te zien dat ik als mind mijn ogen sluit voor de ongelijkheid op aarde, zodat ik het niet zie en dit dus als excuus kan gebruiken om niet te hoeven veranderen ten behoeve van eenheid en gelijkheid op aarde en lekker mijn eigen kleine leventje kan voortzetten, waardoor ik in stand houd dat ik niets zie in dit kleine leventje van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed doe aangezien ik niemand kwaad doe in mijn omgeving, in plaats van in te zien dat iedere participatie in gedachte, gevoel en emotie als reactie binnenin mij op alles wat ik zie om me heen, ‘kwaad’ doet aan de hele wereld door de ongelijkheid als polariteit in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen recht heb op een leuk huisje om zelf in te wonen, in plaats van in te zien dat dit voortkomt uit schuldgevoel van mijn participatie in de polariteit in/als de mind, waarmee ik het onrecht als ongelijkheid in de wereld in stand houd, een wereld waar we allemaal recht hebben op een leuk huisje om zelf in te wonen, en in plaats van mijn participatie in/als de mind te stoppen ga ik me schuldig voelen en participeer daarmee alsnog in de mind door een relatie met de mind te behouden via schuldgevoel, als excuus om niet alleen te staan zonder deelname in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedurende de voorbereiding van de verhuizing energie als onrust en nervositeit te creeren, en daarmee de polariteit als ongelijkheid in de wereld te bevorderen, in plaats van adem voor adem alles te regelen in het moment en te schrijven wat gedaan moet worden, zonder onnodige onrust als energie te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verhuizing te koppelen aan stress en veel werk, waarmee ik automatisch energie creeer in/als de mind, in plaats van in te zien dat deze stress niet nodig is als ik alles adem voor adem oppak en uitvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten beinvloeden dan wel bevestigen in/als de mind door de statistieken te geloven dat een verhuizing een van de meest stressvolle situaties is in een mensenleven, in plaats van in te zien dat ik rustig alles adem voor adem kan oppakken wat gedaan moet worden, me realiserende dat het een luxe-probleem is om hierdoor stress te creeren als ik me realiseer hoeveel mensen op aarde geen dak boven hun hoofd hebben, laat staan de mogelijkheid om van huis te veranderen en na te denken over een schutting dan wel een kleur verf op de muur.

Ik sta mezelf niet toe stress te creeren voortkomend uit het veranderen van woonplek. Ik heb alles voorbereid en voldoende tijd om het rustig uit te voeren; als ik stress ga creeren bevorder ik de ongelijkheid in de wereld door de polariteit in/als de mind te versterken met de energie die ik creeer in mijn zogenaamde stress, en daarmee de mogelijkheid verklein voor alle mensen op aarde om in gelijkheid een praktische en comfortabele ruimte te bewonen.

Als ik stress ervaar, realiseer ik me dat dit voortkomt uit dezelfde onrust die een groot deel van de mensheid op aarde ervaart, namelijk het ontbreken van een praktische en comfortabele woonomgeving, voortkomend uit de ongelijke geldverdeling op aarde. Het wisselen van woonruimte raakt aan de angst om geen woonplek en geen/onvoldoende geld te hebben en aan de onzekerheid die we ervaren als de controle in/als de mind verdwijnt op hoe ons leven verloopt. Ik pas zelfvergevingen toe op de onrust en angst die omhoog komt; ik sta mezelf niet toe te participeren in angst en onrust die ontstaat tijdens het wisselen van huis.

Ik stop mezelf direct als ik mezelf zie participeren in het creeren van stress en onrust in mezelf en buiten mezelf als iets niet direct gaat zoals ik gepland heb. Ik adem, en in de adem zie ik hoe ik het op kan lossen. Ik sta mezelf niet toe de ongelijkheid als polariteit op aarde te bevorderen door stress in mezelf te creeren voorkomende uit zelfinteresse als iets niet helemaal loopt zoals ik wil.

Ik adem. Ik ben Hier. Ik pak op wat gedaan moet worden. Ik schrijf. Ik pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf in de praktijk. Ik vraag ondersteuning waar nodig en werk samen met de ander als mezelf. Als ik ongeduldig word omdat de ander het niet doet zoals ik het zou doen, dan stop ik, ik adem. Ik zie of hoe de ander werkt tot datgene leidt wat moet gebeuren voor het huis, en als dat zo is, dan laat ik de ander het doen zoals diegene het doet. Als ik zie dat de ander niet begrepen heeft hoe ik praktisch iets graag zou willen, bespreek ik nogmaals met de ander wat ik bedoel en laat de ander dan zijn/haar werk doen. Ondertussen doe ik zelf wat gedaan moet worden.

Als een resultaat anders is dan ik voor ogen heb, dan stop ik, ik adem. Ik zie of het zo praktisch is, wellicht zelfs praktischer, en als dat zo is, dan laat ik het zoals het is. Als ik er echt ontevreden over blijf pas ik zelfvergevingen toe op mijn emotie van ontevredenheid en doen we de klus overnieuw.

Ik verbind mezelf met mezelf door alle fysieke klussen die gedaan moeten worden in plezier uit te voeren, en door in plezier samen te werken met de mensen die me ondersteunen. Ik realiseer me dat het een verandering is die me ondersteunt en waarin ik plezier ervaar. Er is geen reden tot stress, angst, onrust en ongeduld. Als ik deze wel ervaar zie ik in mezelf wat er gaande is en wat ik kan toepassen om dit te stoppen en de volgende keer te voorkomen.

Ik realiseer me dat ik op dit moment niet kan voorzien hoe de komende 6 weken gaan verlopen. Als ik zie dat ik in een patroon verval ga ik schrijven; de dagelijkse blogs zijn een ondersteuning in het proces, ook tijdens deze verhuizing.