Dag 290 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet gehoord word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘niet gehoord worden’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst welke opkomt als ik denk dat ik niet gehoord word, welke zich ten toon spreidt als irritatie, waardoor ik niet direct herken en erken dat ik in angst verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik niet gehoord word, welke een verdwijnen is in een geloof in een gedachte dat ik niet gehoord wordt en hierin een geloof dat wat ik denk te zien in een ander, iets zegt over mij en/of de woorden die ik spreek, in plaats van in te zien dat a-het niet horen van een ander, iets zegt over die ander – welke uiteenlopende redenen kan hebben die ik niet kan inzien en niet hoef in te zien – en dat b-het geloof in een gedachte in/als mezelf hetgeen is wat werkelijk iets zegt over mij en waarin ik mijzelf definieer.

*

Als ik mezelf zie participeren in een irritatie als reactie op een te snel ja zeggen zonder dat er gehoord is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in angst verkeer voor mijn eigen angst die opkomt als ik niet gehoord word door te geloven in mijn eigen gedachte als ‘je doet alsof’. Ik realiseer me dat ik me per direct identificeer aan deze gedachte, geprojecteerd op degene die me in dat moment niet hoort.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te horen als ik neig tot in reactie gaan op symptomen van een niet luisteren van de ander naar wat ik zeg. Ik luister naar mezelf in reactie en angst en pas zelfvergevingen toe op wat ik zie, hoor en ervaar in mezelf.

Ik onderzoek tevens wat ik wilde zeggen, of ik het wil herhalen en wie ik ben in het moment van spreken. Ben ik aanwezig in zelfinteresse in mijn eigen woorden of ben ik aanwezig in de adem in communicatie met de ander?

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het oninteressant is wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte  ‘dat het oninteressant is wat ik zeg’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om oninteressant te zijn en van alles te zeggen wat een ander verveelt, aangezien ik zelf snel verveeld ben als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf snel verveeld te zijn als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind, welke aangeeft dat ik verdwijn in gedachten over de woorden van de ander die ik bestempel als interessant, in plaats van hier aanwezig te blijven in mezelf in de adem, en te luisteren naar de woorden die de ander spreekt zonder er iets van te vinden, aangezien het iets ervan vinden hetgeen is wat ik als vervelend ervaar aangezien ik hierin verdwijn in een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waardoor ik in reactie ga in mezelf, als reactie op dit geloof in de definitie van mezelf als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waarin ik vervolgens mezelf als vervelend ervaar in/als reactie, en waarin ik me dus verveel, welke komt doordat ik allang in de geest verdwenen ben, waarin ik me nogal snel verveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in de geest te verdwijnen en hierin mezelf snel te vervelen, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek, te ademen, en te luisteren naar woorden die gesproken worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier aanwezig te willen zijn en te willen luisteren naar woorden die gesproken worden, aangezien ik dan verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf en mijn reacties, welke ik verward met verantwoordelijkheid nemen voor de ander en de ander zijn/haar woorden, niet ziende dat ik alleen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen gedachten over de ander zijn/haar woorden; hetgeen ik niet wil en hetgeen ik angst voor ervaar, en dus ga ik weg in de geest, me niet realiserende dat zodra ik weg ben, ik mezelf gelijk stel aan mijn eigen gedachten over de ander, en ik alleen nog maar in en als deze gedachten vertoef, en hoe meer een ander eventueel uitweidt, hoe meer ik uitweid in gedachten hierover.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring dat het oninteressant is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem. ik onderzoek in mezelf wie ik ben in het moment van spreken.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van iets oninteressant vinden van wat een ander zegt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik iets bestempel dus beoordeel als oninteressant, ik aanwezig ben in de geest, die iets al snel oninteressant vindt als er geen energie uit te behalen valt. Dus ik realiseer me dat iemand iets vertelt waar ik geen energie uit kan halen en welke ik dus als oninteressant ervaar en beoordeel, zodat ik in deze beoordeling alsnog energie kan genereren.

Ik stop, ik adem, ik breng mezelf hier in het fysiek door iets fysiek vast te pakken of door mijn ogen op iets fysieks te richten en door te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander door me heen te laten gaan. Ik pas zelfvergevingen toe op hetgeen ik hierin vind in mezelf als gedachten over en reactie op de woorden van een ander.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te lang en teveel praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring  ‘dat ik te lang en teveel praat’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren langdradig te zijn en een ander hiermee te vervelen, met de draden van mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik langdradig ben (geworden) in lange draden verwikkeld in/als bewustzijn in creatie van gedachten, terwijl ik liefst kort en duidelijk communiceer.

*

Als ik mezelf zie participeren in angst dat ik te lang en teveel praat, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik langdradig ben gewoorden lol geworden door in reactie te verdwijnen in de geest, en hierin lange draden te creeren als relaties als oordelen in mezelf, over mezelf en over de ander, en dus mezelf ga verwoorden in lange draden, voortkomend uit het onderbewustzijn, uit de reacties die ik heb onderdrukt en opgeslagen gedurende de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties als lange draden in/als bewustzijn in het onderbewuste in eerste instantie te stoppen, en hierna te onderzoeken door middel van schrijven, het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en te zien uit welke gedachten ze zijn voortgekomen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik teveel aandacht vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte  ‘dat ik teveel aandacht vraag’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om teveel aandacht te vragen als ik praat, aangezien ik als ik aandacht vraag als ik praat, ik verantwoordelijkheid moet nemen voor de woorden die ik spreek, en dus hier aanwezig moet zijn om in de woorden te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om hier aanwezig te zijn en in de woorden te staan die ik spreek.

*

Als ik mezelf zie participeren in angst om in de woorden te staan die ik spreek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik angst ervaar om aanwezig te zijn in de woorden die ik spreek, ik niet 100% zeker ben van de woorden die ik spreek en/of ik niet 100% zeker ben van mezelf aanwezig in de woorden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wie ik ben op het moment dat ik woorden spreek en hierin niet 100% aanwezig durf te zijn door middel van schrijven,het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door participatie in en als angst, en hierin mezelf te absorberen waarin het onmogelijk lijkt om mezelf te bewegen en structuur te brengen in het ontrafelen van de structuren in mijn eigen geest.

Ik realiseer me hierin dat ik mezelf weg houd van overzicht en structuur, aangezien (ik als) de geest weet, dat als ik overzicht en structuur aanbreng in het proces, ik mezelf als de geest zal ontwarren en stoppen van participatie in en als structuur als systeem. de geest is opgebouwd in en als een gestructureerd systeem, en dus zal ik door middel van het aanbrengen van structuur, de geest kunnen ontwarren, inzien, zelfvergeven en corrigeren.

*

Als ik mezelf zie verdwijnen in angst als afleiding van het toepassen van gestructureerd het proces wandelen, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf wat ik aan het wandelen was en waarom ik mezelf in dat moment aflaat leiden/weg laat leiden de geest in. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik tegen kom in/als angst en omarm mezelf hierin. In de omarming, in de adem, breng ik mezelf terug in het fysiek totdat ik rustiger word.

Ik stel mezelf ten doel structuur toe te passen in het proces van schrijven om zo effectief mogelijk de structuren in mezelf in de geest te ontwarren.

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

—————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 83 – Zelfcorrecties op werk – 1

Op werk zie ik een paar dezelfde patronen terugkomen. Ik werk in een winkel waar bij de verkoop van producten veel advies gevraagd wordt ter ondersteuning van ‘de gezondheid’. Dit woord zal ook een her-defenitie krijgen maar op dit moment benoem ik het even globaal als gezondheid. Een klant vlak voor sluitingstijd stelde allerlei vragen over bepaalde supplementen, en als ik een antwoord gaf weerlegde hij dit antwoord direct zonder naar het hele antwoord te luisteren. En toch bleef hij vragen stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de klant die vragen bleef stellen en keer op keer het antwoord direct te weerleggen met een wetenschap in/als de mind waarin de wetenschap ook duidelijk niet werkelijk onderzocht was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedeeltelijk te ergeren omdat de klant vlak voor sluitingstijd binnen kwam en ik voor het eerst sinds weken een keer op tijd kon gaan opruimen en een bus zou kunnen halen waardoor ik weer eens op een ‘normale’ tijd thuis zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te lopen voor de klant uit ergenis en angst dat ik op dit tijdstip nog een uitgebreid adviesgesprek zou moeten houden, waarin de klant natuurlijk zogenaamd achter me aan blijft lopen in/als de mind, aangezien er geen ho-stop te bekennen is maar alleen maar een leegte waarin hij me blijft zoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de klant toch nog een basisadvies te geven waar hij eventueel mee verder zou kunnen, en in plaats daarvan alleen maar te hebben lopen kissebissen over de vragen die hij stelde om direct het antwoord te weerleggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na afloop een pijnlijk gevoel over te houden waarin ik een ervaring van zoeken zag in de klant waarin hij in zichzelf natuurlijk op dezelfde manier de antwoorden in zichzelf direct weerlegt als weglegt in/als de mind, waarin een soort van radeloos om zich heen praten ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet ten volle geprobeerd heb de klant een basisadvies aan te bieden als uitgangspunt voor zijn zoektocht in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in de winkel zo rechtstreeks kan zijn als ik gisteren even was tegen deze man, waarin ik hem duidelijk zie dat als hij direct weglegt wat ik als antwoord op zijn vragen geeft het geen zin heeft om te vragen en antwoorden, waarin ik zag dat hij hiernaar wel luisterde en heel even stil werd, om vervolgens weer door te gaan op dezelfde manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een schuldgevoel tegenover de klant te blijven zitten, in plaats van in te zien dat het een schuldgevoel is naar mezelf toe aangezien ik niet ten volle heb aangeboden wat ik zie dat in mijn kunnen ligt, wat het enige is wat ik kan veranderen, namelijk mezelf, en om dit schuldgevoel in mezelf te maskeren als niet op te staan neem ik de schuld van de klant op me zodat ik daar druk mee ben en dus niet hoef op te staan, waarin zowel de klant als ik met een ontevreden ervaring vertrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de klant gisteren de deur uit te kijken door op te gaan ruimen, ondertussen niet begrijpende dat hij niet uit zichzelf vertrekt als hij me ziet opruimen vlak voor sluitingstijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in het moment te realiseren dat het veel meer tijd kost om weg te lopen in een gesprek dan direct volledig aanwezig te zijn en een antwoord te geven in mijn beste kunnen.

Ik stel mezelf ten doel in de winkel iedere klant een antwoord te geven in mijn beste kunnen in dat moment, ongeacht het tijdstip dat ze binnen komen. Als het tijdstip echt een probleem is vraag ik de klant een andere keer terug te komen waarin meer tijd is om iets te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met weglopen voor wat ik ervaar als vervelende klanten, waarin ik me net zo ga gedragen als de klant, namelijk vervelend als verveeld in/als de mind, door weg te lopen en van binnen te wensen dat de klant vertrekt.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat gepast is in de situatie om wel of niet te zeggen, in plaats van hier een algemene regel voor mezelf in te willen vaststellen.

Ik stel mezelf ten doel geen verwachtingen in mezelf te creeren over het tijdstip van naar huis gaan, aangezien ik in deze verwachting mijn eigen ergenis creeer als het niet gaat zoals ik ‘verwacht’ in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel me geen zorgen te maken over het later thuis zijn en eventuele vermoeidheid en tijdstip van eten; per dag bereid ik voor wat ik kan eten en ik bereid dit zo voor dat ik het zowel op een vroeger of later tijdstip in de bus op kan eten, zodat het wat het eten betreft niet uitmaakt of ik iets later naar huis ga.

Ik stel mezelf ten doel de verwachting van op tijd vertrekken, welke gebaseerd is op een ervaring als herinnering in het verleden, zelf te vergeven en los te laten, zodat ik niet op basis van een herinnering mezelf en de ander in beste kunnen te kort doe. Als ik echt zie in mezelf dat het te vaak te laat wordt op werk, kan ik dit gaan bespreken en veranderen, maar op dit moment is dit niet nodig en is het vooral aan mezelf om in/als mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het vervullen van mijn zelfinteresse in de winkel, welke ik zelf creeer door verwachtingen te scheppen in/als mezelf gebaseerd op oude overtuigingen en vervolgens te geloven dat ik het recht heb om hieraan te voldoen.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

Dag 68 – Verveling maakt vervelend: moedwillig lopen treiteren

(Offline geschreven op 9 juli 2012)

Zelfvergevingen in de schoenen van de jongens die moedwillig lopen te treiteren:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand die me vraagt om te stoppen met voetballen op een plek die hier niet geschikt voor is, moedwillig te gaan lopen treiteren samen met mijn vrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen of willen begrijpen waarom deze plek niet geschikt is voor voetballen, terwijl ik ook wel zie dat het een speeltuintje is voor hele kleine kindjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets niet te willen doen omdat iemand het me vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen doen wat iemand me vraagt, ook al is dit het beste voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doelbewust met een stroopwafel tegen de ruit te gaan gooien en hard te gaan lachen als reactie op een vraag van een ander aan mij om te stoppen met voetballen op een plek die hier niet geschikt voor is, om vervolgens snel weg te gaan met mijn vrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in/als de mind, aangezien ik me verveel in/als de mind en iets nodig heb om me op te wekken/te prikkelen in/als de mind

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb positieve energie in mezelf te genereren door het moedwillig treiteren van een ander, om me vervolgens zo vervelend te voelen over mezelf door wat ik aan het doen ben, dat ik alleen maar opnieuw kan gaan treiteren om me even niet zo vervelend te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een persoonlijkheid als treiteren als vervelend aan te nemen om aandacht als energie te ontvangen/genereren.

Als ik mezelf iemand die me vraagt te stoppen met voetballen op een plek die hier niet geschikt voor is, moedwillig zie gaan lopen treiteren, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me alleen maar nog vervelender ga voelen door het treiteren van een ander, waardoor ik nogmaals ga treiteren om van dit vervelende gevoel af te komen.

Als ik me verveel in/als de mind, zie ik in mezelf dat ik me beweeg als energie als verveling, waardoor ik vervelend ga worden, voor mezelf en voor anderen. Ik pas zelfvergevingen toe op het vervelen van mezelf en de ander. Ik realiseer me dat de verveling een toestand is die voortkomt uit het niet weten wat te doen met/in/als mezelf. Ik zie in mezelf of er iets is wat ik zou willen doen, zonder dat ik mezelf en/of een ander verveel. Als er iets is wat ik kan gaan doen zonder vervelend te zijn, dan doe ik dit. Als er niets in me opkomt, dan ga ik zitten en adem, totdat de verveling stopt en er vanzelf iets naar boven komt wat ik kan doen.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als verveling als vervelend onder ogen te zien, zodat ik mezelf kan stoppen in het vervelend zijn en ik me niet langer hoef te vervelen en vervelend hoef te zijn.

Zelfvergeving als mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toch nog iets te zeggen naar de jongen die net onverwacht sorry heeft gezegd, terwijl ik ervaar in het moment dat het voldoende iss maar het woord sorry niet vertrouw.

Als ik mezelf door zie gaan met spreken terwijl ik ervaar in het moment dat het voldoende is, dan stop ik, ik adem. Of ik het vertrouw of niet, als ik ervaar dat het voldoende is, is het voldoende. Ik realiseer me dat ik mezelf niet vertrouw en daarom wil ik toch nog iets doorduwen bij de jongen.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als zelf te vertrouwen door mezelf als mind te zien, te stoppen en te vergeven zodat ik mezelf in de praktijk kan corrigeren en niet een ander tot correctie probeer te dwingen door nogmaals te benoemen dat iets wat diegene gedaan heeft niet leuk is.

 www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net