Dag 429 – Hoop doet leven – werkelijk?

Ik was in een kort gesprekje met een vrouw; we hadden het eerst even over het weer gehad welke in de weersvoorspelling flink kouder gaat worden, van +10 graden naar rond het vriespunt, welke temperatuurdaling buiten voelbaar begint te worden, al is het nog zacht. Vervolgens liep het gesprek via andere zaken tot aan het moment waarop ze vertrok en zei: “het is zo lekker nu buiten, ik hoop dat het zo blijft”. Ik antwoordde hierop: ‘dat heeft geen zin, je weet al dat het kouder gaat worden’. ‘Ja maar toch hoop ik het’, zei ze; ‘hoop doet leven, toch?’. ‘Nee, zei ik, ‘hoop doodt leven’. Zo ging het nog even verder waarin ze steeds met een andere invalshoek kwam waarom hoop iets is om te bewaren in onszelf welke leidde tot hoe haar opa geleefd had en met allerlei ‘volzinnen’ zoals zij dat noemde, zijn participatie in de geest onder woorden had gebracht. Volzinnen die niet zoveel fysiek om handen hadden zoals ik bemerkte, maar die wel ‘interessant’ klonken en in ieder geval indruk op haar gemaakt hadden.

Ik had die dag net het interview geluisterd van de Reptilians over wensen en hopen en dromen. Hoe de resonantie van hoop in onszelf aanwezig is en ‘lijkt’ op zelfbeweging als zelfmotivatie, alleen vindt hoop plaats in en als beweging in en als de geest en vindt zelfbeweging/zelfmotivatie plaats in en als het fysiek. Dus, het resultaat is een verschil van ‘fysiek niets doen en in de geest bewegen in ervaringen’ en ‘werkelijk fysiek bewegen en fysiek verandering bewerkstelligen’.

Hoop doet dus niet leven, hoop geeft een ervaring van leven in en als verbeelding in en als de geest, waardoor we in het fysiek geen actie ondernemen, niet eens fysiek aanwezig zijn maar vertoeven in een prettige ervaring van hoop in en als de geest. Hierdoor verloedert het leven in en als het fysiek, welke zichtbaar is in ons fysieke, aardse bestaan. Iedereen hoopt op betere tijden en verwacht half of helemaal dat dit ‘vanzelf wel weer aanbreekt’. Zelfs dus, als er al bekend is dat het niet zo is, zoals hier met de temperatuur die lager wordt de komende dagen. Toch blijft er hoop, enkel en alleen om zelf een goed gevoel te geven als een ervaring van leven.

Deze woordenwisseling duidt aan in het klein hoe de mens gefocussed is op hoop in en als de geest tegen beter weten in en dit wil bewaren tegen beter weten in, zonder de oorzaak en de werkelijke fysieke consequenties te onderzoeken van het participeren in en als een ervaring in en als de geest en zelfs deze ervaring te blijven verdedigen alsof het waar is, gestoeld op verhalen uit het verleden.

Het feit dat we een ervaring van leven creeren in onszelf geeft feitelijk aan dat we zelf niet in leven zijn, we leven niet, we participeren in ervaringen en gebruiken deze als motivatie om onszelf te bewegen; we hebben een ervaring nodig in en als de geest als motivatie om onszelf in beweging te zetten. Dit is serieus een gegeven welke zelfonderzoek nodig heeft als onderzoek van wie we zijn in en als de geest, wat de oorzaak hiervan is en wat de fysieke consequenties hiervan zijn – en – hoe we kunnen beginnen met verandering brengen hierin binnenin onszelf.

Day 526: Stimulation: Existence as One Word – Part 4

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hopen op betere tijden in en als de geest, in en als een verwachting dat deze wel aan zullen breken vroeg of laat, dat het zich wel zal oplossen, terwijl als ik werkelijk zie in en als gezond verstand, ik weet dat iemand zich fysiek in moet zetten om de verandering te bewerkstelligen, het zal niet uit de hemel komen vallen, net als Jezus niet uit de hemel zal komen vallen, en dus als ik de verandering niet fysiek inzet zal een ander de verandering fysiek in moeten zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek achterover te hangen in en als een ervaring van hoop in en als de geest, bedoeld om mezelf een beter gevoel te geven over mezelf en over mijn leven, zodat en waarin ik niet rechtstreeks hoef te zien en ervaren wie ik ben (geworden) in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik het niet doe ik dus verwacht dat een ander het doet – ‘het’ als hetgeen ik graag zie gebeuren, waarin ongedefinieerd is wie ‘het’ dan is, welke grotendeels neerkomt op iets buiten mij als een God of Jezus die uit de hemel komt en de wereld redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbewust te hopen en verwachten dat Jezus uit de hemel komt en de wereld redt en hierin, in en als deze ervaring van hoop en verwachting zelf lekker achterover kan hangen in en als de geest in en als een Go(e)d gevoel.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van hoop, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat, zolang ik participeer in en als een ervaring in en als de geest, mezelf demotiveer om te bewegen in en als het fysiek aangezien mijn aandacht als mezelf gevestigd is in en als de geest. Ik stel mezelf ten doel, mezelf te vestigen in en als het fysiek in en als de adem in en als de fysieke toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie van de verslavende ervaringen van Go(e)dgevoelens in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van verwachting als ‘wachten’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wacht op iets of iemand buiten mij en dat dit ik hierin verwacht dat een ander mijn zaakjes opknapt. Ik realiseer me dat alleen ikzelf mijn zaakjes op kan pakken door mijn ervaringen in en als de geest uit te schrijven, te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren. Ik stel mezelf ten doel zelf verantwoordelijkheid te nemen en zelfverantwoordelijk te zijn voor mijn eigen ervaringen in en als de geest, te zien wat ik dien te doen en te zien wat niet bij mij hoort en hierin effectief te zijn/worden in en als zelfdirectie in en als zelfbeweging.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ‘Go(e)d gevoel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens van weg wil, dat ik iets hier in het fysiek onprettig vindt om onder ogen te zien. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat ik niet wil zien in en als mezelf in en als het fysiek waarin ik mezelf ondersteun met toepassing van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrectie en door toepassing van ademhaling.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik hoop op verandering tegen beter weten in, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf alleen tot verandering kan bewegen als ik werkelijk zie wat hier is en hierin gelijk sta aan en als mezelf in en als de huidige toestand/situatie. Ik stel mezelf ten doel te zien wat de fysieke situatie is in en als realiteit en mezelf de reacties te vergeven die opkomen hierin, waarin ik gelijk sta/ga staan aan het fysiek aanwezig zijn in de huidige toestand/situatie waarin ik me bevind en van hieruit zie ik welke zelfcorrectie nodig en mogelijk is.

***

Klik op de links voor onderzoek

Stop carrying the past
—————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/
Advertenties

Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

Na het lezen van een blog van Cathy over verwachten van het onverwachte werd me iets duidelijk: ik ervaar angst welke vanuit een herinnering in mijn ogen ‘plotseling’ omhoog komt, en door het ervaren van deze angst verwacht/geloof ik dat dat waarvoor ik angst ervaar ook gaat plaats vinden. Waarmee ik het in dit geloof opnieuw creeer. En zo blijf ik in herinneringen en angsten lopen. En dit kan iets leuks als iets opwindends als een ontmoeting zijn, waarin ik wacht/hoop op dit onverwachte, als zijnde ‘nu gaat het eindelijk beginnen’, welke met de liefde te maken heeft en dus ook angst is, en het kan iets niet leuks zijn waarin ik het ervaar als een ergste nachtmerrie die zal plaats vinden, wat net zo goed weer het verliezen van zo’n liefde kan zijn; het is divers. Ik werd de laatste paar dagen soms opeens ’s nachts wakker met kloppend hart, vol van adrenaline, met angst voor iets dat zou gebeuren wat ik echt niet meer wilde maar wel bang voor was, en door deze angst in het ’s nachts wakker worden ging ik geloven dat het ook zou gaan gebeuren zonder dat ik er controle over heb.

Zodra ik dit inzag verdween de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het herhalen van een herinnering als gebeurtenis in het verleden, en vervolgens bang te zijn dat het echt zou gaan gebeuren doordat ik deze angst ervaar en dus moet het wel gaan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst te geloven als zijnde iets wat moet/zal gebeuren zonder dat ik er invloed op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak op deze manier geloofd te hebben dat er iets leuks als een ontmoeting van een nieuwe liefde zal gebeuren als ik dit gevoel van opwinding als verwachting van iets onverwachts ervaar, in mijn ogen plotseling vanuit het niets, waarin ik niet gezien heb dat deze opwinding dezelfde energie als angst is en dus morgen gewoon als angst kan/zal manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op gebeurtenissen die zijn voorgeprogrammeerd in het mindsysteem en er trots op te zijn als ik gebeurtenissen voorvoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er trots op te zijn als/dat ik gebeurtenissen voorvoel, waarin ik mezelf als speciaal zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat ik de angst zelf creeer/herhaal door herinneringen/programmeringen uit het verleden waarin ik mijn zelfbeweging heb weg gegeven en me overgeleverd heb aan manipulatie in/als de mind, te geloven en hiermee opnieuw te creeren doordat ik in dit geloof deze herinnering opnieuw ga volgen in manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er goed aan doe om deze herinneringen in/als manipulaties in/als de mind te volgen, en hierin te bewegen als het goede-persoon-karakter, waarin ik deze herinneringen als manipulaties wel moet blijven volgen om te voldoen aan het goede-persoon-karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze verwachting hoop te creeren op een gebeurtenis als herinnering uit het verleden die me eindelijk hieruit haalt en tot leven brengt, welke in feite een hoop op liefde is die me een gevoel van leven geeft, zonder in te zien dat als er al een liefde naar voren komt, dit een vermomde angst is die me niet hier haalt maar in de illusie van de mind als ik het niet in wil zien in realiteit, en dus creeer ik hierin tegelijkertijd een onwil om te wandelen in realiteit want dan zal ik mijn illusies in gaan zien, en dus blijf ik liever hopen in/als de mind op betere tijden; no problem, ik vermaak me wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vermaken in/als de mind in hoop op betere tijden, niet ziende dat ondertussen de fysieke wereld vergaat door verkeren in illusie in/als de mind, aangezien niemand iets uitvoert maar afwacht in/als de mind en zich daar zo go(e)d als mogelijk vermaakt in relatie tot zijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen sturing in situaties heb, dat het niet geoorloofd is om iets te zeggen, om nee te zeggen, om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, alleen maar omdat IK HET NIET WIL.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die het niet wil onvoldoende reden is om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, aangezien ik niet precies begrijp wat er gebeurt en zolang ik niet begrijp wat er gebeurt heb ik geen recht om nee te zeggen, ook al zie/ervaar ik in mezelf dat er iets wezenlijks niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturing in deze momenten volledig weg te geven, uit angst om op te staan, en vervolgens deze herinnering te herhalen en herhalen en te blijven zitten/liggen/hangen in deze herinnering van machteloosheid als angst; machteloos in een situatie van mind-manipulatie die ik niet begrijp en waarin ik dus niets durf te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf het zwijgen op te leggen doordat ik iets niet begrijp, en niet de steun ervaar om te spreken zonder dat ik het begrijp, maar alleen omdat ik in mezelf ervaar dat er iets niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te steunen in het spreken zonder dat ik iets begrijp, alleen omdat ik in mezelf ervaar dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onvoldoende reden te zien om te spreken en te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, zonder te zien dat ik hiermee instem in manipulatie in/als de mind, en in deze instemming mezelf toesta hetzelfde patroon in mezelf te manifesteren en gaan leven als herhaalde herinnering, dan wel als slachtoffer, dan wel als dader.

Als ik mezelf in angst zie schieten dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een herinnering ervaar waarin ik machteloosheid ervaar en bang ben om mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, waarin ik geloof dat ik zelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen en richting te geven aan mezelf en hiermee aan de situatie, en dus stem ik opnieuw in met manipulatie in/als de mind, en ga ik opnieuw de cirkel rond. Ik sta mezelf niet toe mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, in het geloof dat ikzelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen, waarin ik nu zie dat ik mezelf als ‘reden’ zie, dus als mind, wat aangeeft waarom ik mezelf als onvoldoende ervaar aangezien ik mezelf al minderwaardig heb gemaakt aan mezelf als leven in het geloof in de mind in manipulatie, en aangezien ik ervaar dat deze manipulatie bestaat in polariteit en altijd polariteit creeert, creeer ik automatisch schuldgevoelens hierover, en ervaar ik mezelf als niet waardig genoeg om voor/in op te staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten te stoppen zodra ik ze in me omhoog zie komen. Ik onderzoek waar de angst als herinnering vandaan komt en schrijf de herinneringen uit en vergeef en corrigeer mezelf hierin, zodat ik mezelf kan stoppen in deze angst-programmering.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met manipulatie in/als de mind, zodat ik niet opnieuw minderwaardigheid en eventuele schuldgevoelens creeer. In plaats hiervan los ik de minderwaardigheid uit het verleden op door in zelf te zien en uit te schrijven waar ik participeer en geparticipeerd heb in polariteit welke schuldgevoelens creeert doordat ik denk iets fout te doen; fout als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in hoop in verwachting van het onverwachte als iets wat mijn leven zal veranderen. Ik adem, ik ben Hier. Ik schrijf zelfvergevingen en zelfcorrecties zodat ik mezelf in het fysiek kan corrigeren en kan gaan bewegen in/als de adem als wat het beste is in eenheid en gelijkheid voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van angst-liefde.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free