Dag 699 – Isolatie

iglo

Zoals in het vorige blog beschreven beweeg ik me langzaam van ‘liefde’ naar ‘gelijkheid’. Oude bestaande relaties brokkelen af, vallen uiteen. Dit proces is al tijden gaande maar wordt nu meer duidelijk voor mezelf – ook de relaties waarin ik het meeste vasthield en geprobeerd heb om in de fysieke werkelijkheid te brengen, houden op te bestaan, simpel omdat hiervoor beide partijen nodig zijn om het in stand te houden/tot staan te brengen en als één van de twee nog niet staat/wil/kan staan in een principe van gelijkheid, beginnend binnenin zelf, zal de fysieke werkelijkheid de situatie zo tonen waarin een samenzijn niet meer mogelijk is – of nog niet mogelijk is.

Hierin zie ik mezelf onder ogen in een ervaring van isolement. Het oude valt weg, het nieuwe is nog niet gecreëerd. De zelfbeweging die nodig is voor de creatie van het nieuwe, het onbekende, hierin ervaar ik behoorlijk wat onzekerheid en weerstand (dus angst). Echter ook komt er een standvastigheid in door, als een zekerheid van hoe ik het wel wil, zodat ik een fundament kan leggen in vanuit een startpunt van gelijkheid. Zodat het fundament de stevigheid en duurzaamheid zal geven in een eventuele nieuwe situatie in de toekomst, om op voort te wandelen en er niet opnieuw ‘break ups‘ nodig zijn.

Nu eerst zelfvergevingen op de ervaring van isolement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, mezelf te isoleren van mezelf door geheimen te bewaren in mezelf vanaf zeer jonge leeftijd en hierin mijn openheid af te leggen, alsof dit hetgeen was wat ik ‘moest doen’ zonder mezelf af te vragen wat ik eigenlijk aan het doen ben en wat de gevolgen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgesloten in mezelf te ervaren en niet te weten hoe uit te reiken naar anderen behalve door te ‘vragen’ en me hierin  – van tevoren en automatisch – aan te passen aan wat (ik denk dat) een ander wil, in plaats van mezelf in expressie te brengen in wat ik wil/zou willen vanuit een fundament van gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nooit in staat zal zijn om mezelf uit te drukken en uit te reiken naar anderen en hierin vanuit gelijkheid samen te werken en een overeenkomt tot stand te brengen, simpel omdat ik (denk dat ik) niet weet uit te reiken, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit een geheel nieuwe expressie is vanuit zelfbeweging die ik tot nu toe niet heb uitgevoerd en waarin ik me dus oncomfortabel ervaar als ‘buiten het bekende’ als hoe ik altijd en automatisch geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – dus feitelijk gedachten te hebben en deze te geloven als ‘waarheid’ – dat het me niet lukt om voorbij mijn automatismen en comfort te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door automatisch in een ervaring van vragen – als archetype van de bedelaar – te blijven verkeren, niet toe te komen aan het uitdrukken van mezelf en hierin dus steeds opnieuw niet te laten zien wie ik ben en waar ik voor sta en dus, te creëren dat ik niet gezien word en me zo geïsoleerd te ervaren in wie ik werkelijk ben, alleen met/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik angst ervaar om uit te reiken, te stoppen, te ademen en te zien welke energie er onder deze angst als gedachten/ervaringen in me spelen zodat/waarin ik deze benoem en vergeef in en als mezelf, dit vanuit de realisatie dat de energetische ervaringen maken dat ik me ongemakkelijk voel en dat ik hiervoor de tijd kan nemen om mezelf hierin te omarmen en ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik NU uit moet reiken en op deze manier door de angst heenga, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik inderdaad op een gegeven moment door de angst zal heen bewegen in fysieke werkelijkheid om werkelijk tot een verandering te komen, echter een ervaring van NU is vanuit de geest gestuurd en houdt eerder een forceren in en als ik een uitdrukking forceer in mezelf, zal dit ook zo resoneren in wat ik naar voren breng en dus een gevolg/reactie teweeg brengen in anderen naar wie ik me uitdruk die niet wenselijk is.

Ik stel mezelf ten doel om de tijd te nemen om mezelf op mijn gemak te stellen en de surrealistische ervaringen en verwachtingen die in me opkomen, eerst eens goed te bekijken en vergeven voor mezelf en uiteindelijk, als ik hierin stabiel en helder ben, mezelf in uitdrukking te brengen in hetgeen ik zie dat er overblijft in gelijkheid met/als mezelf als wat ik uit wil drukken zonder iets te verwachten als resultaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van NU kracht inhoudt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van NU gebaseerd is op en bestaat uit angst als onderdrukte gedachten en emoties en dat het daarom NU moet gebeuren alsof er anders een verlies plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar en geloven in de energie van een ervaring van NU alsof dit kracht inhoudt en zo niet werkelijk en fysiek af te stemmen op mezelf en van hieruit, een passend moment te vinden en hierin te openen in wat ik wil uitdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets kan verliezen als ik het niet NU doe, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik wat ik wil uitdrukken als mezelf, niet werkelijk kan verliezen en dat hetgeen ik eventueel ‘verlies’, niet werkelijk en gefundeerd was in eenheid en gelijkheid met mijzelf en/in mijn fysieke werkelijkheid maar gebaseerd op een energetische ervaring, gecreëerd als relatie (in gedachten/ervaringen/projecties) in/als de geest.

Als en wanneer ik het gevoel heb NU te moeten handelen, benaderen of uitdrukken en ik hierin een soort van ‘kracht’ ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf forceer vanuit de geest, vanuit een angst dat als ik het NU niet doe, ik het nooit zal doen omdat ik teveel angst ervaar en/of, dat ik zo snel mogelijk van de angst ‘af wil’ en het dus maar liever ‘NU’ doe dan is het maar gedaan. Echter hierin resoneer ik dus feitelijk angst (interessant genoeg de energetische tegenpool van de ervaring van liefde) en ook al spreek ik woorden van gelijkheid, ik resoneer een ongelijkheid aangezien ik ben afgestemd op een ervaring van angst in mezelf en zal dus ook iets van angst in een ander opwekken of, een ervaring van liefde als de angst wordt onderdrukt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te oefenen in het benaderen van anderen (en/of het benaderd worden) vanuit een comfortabele toestand in en als mezelf, dus zonder haast en zonder forceren en hierin de tijd te nemen om mezelf mijn ongemakkelijke ervaringen te vergeven, te onderzoeken wat ik werkelijk wil en hoe ik dit in woorden kan uitdrukken.

comfortabel2

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to accept breakups to be the natural  condition of human relationships instead of acquiring relationship agreement skills to manage the relationships as equals and to support the integrity of the commitment to each other as the expression of self respect and respect of each other as living beings to prevent the fear of being hurt and the fear of vulnerability that is the key to complete trust and intimacy.

Uit: Day 14: Do you Love Breakups?


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 44 – Mezelf fysiek ondersteunen in plaats van te vervloeken in de mind

Mezelf in het fysiek ondersteunen. Als het op fysieke klachten aankomt ‘denk’ ik dat ik mezelf behoorlijk ondersteun, maar is dat wel zo? Ik word boos op mezelf dat de klacht er weer is, ik wil de klacht (dus mezelf als de klacht) weg hebben, en ondertussen doe ik niet werkelijk iets om mezelf te ondersteunen maar blijf ik rond tollen in deze gedachten-kronkels.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf fysiek behoorlijk ondersteun, in plaats van in te zien dat ik mezelf ondersteun qua voeding, maar niet in/als de mind; in/als de mind val ik mijn fysiek constant aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek in/als de mind constant aan te vallen, waarmee ik de fysieke klachten, voortkomend uit oordelen en herinneringen in oordeel, versterk door mezelf opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen als ik fysieke klachten, met name in mijn darmen, ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te kunnen denken “niet weer”, zodra ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik last heb van mijn darmen, in plaats van in te zien dat mijn darmen last van mij als mind hebben, wat zich heeft gemanifesteerd als systeem in mijn darmen waardoor mijn darmen hun fysieke werk niet kunnen uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelf liefde te kennen, mezelf als liefde onvoorwaardelijk, waardoor ik liefde zoek buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaardelijk van mezelf te houden, in plaats van een en gelijk te zijn als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen zien wat ik moet doen als ik dezelfde fysieke klachten in mijn darmen ervaar, terwijl ik weet dat ik mezelf hier ergens blokkeer waardoor ik niet kan/wil zien wat in het moment het beste is om mezelf te ondersteunen, onvoorwaardelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen als ik pijn in mijn darmen en moeite met de stoelgang ervaar, waardoor ik niet meer kan en wil zien wat het beste is om mezelf als leven te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de moeizame stoelgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als ik niet kan poepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van een geobstipeerde darm, dat ik alles wil opgeven in dat moment, niet wetende hoe ik mezelf kan bewegen.

aha, ik weet niet hoe ik mezelf kan bewegen, wat best weleens de oorzaak zou kunnen zijn van de geobstipeerde en verkrampte darm. Me niet kunnen bewegen als Zelf als Leven, wat zich reflecteert in de darm, die zich niet kan bewegen als Zelf als Leven door gehinderd te worden door krampen veroorzaakt als energie in/als het mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten door de gecreeerde energie in/als mindsysteem als reactie als bescherming op andere mindsystemen of zelfs weer op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mindsysteem, wat zich reflecteert in mijn darm die verkrampt en vasthoudt alsof zijn leven er vanaf hangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in/als de mind alsof mijn leven er vanaf hangt, wat voortkomt uit afhankelijkheid van een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor de ander moet zorgen als die ander wil leven via zijn liefde voor mij in afhankelijkheid van mij, aangezien ik geloof dat die ander dood gaat als ik niet voor die ander zorg, aangezien die ander net doet alsof die doodgaat als ik niet voor die ander zorg, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door dit geloof, wat ik projecteer op de ander die dan weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te geloven die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik dood ga als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als die ander, die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg, niet voor mij zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het zorgen voor elkaars geloof en afhankelijkheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een trillend oog te creeren door langdurige participatie in en onderdrukking van de energie die het zorgen voor elkaar in/als de mind geeft.

Als ik mezelf zie participeren in het zorgen voor elkaar en het onderdrukken hiervan in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit patroon in stand houd uit angst om alleen te staan. Zolang ik mezelf blijf vasthouden in angst om alleen te staan, zal ik dit gereflecteerd zien in mijn omgeving door vastgehouden te worden door iemand die bang is om alleen te staan. Ik sta mezelf en de ander niet toe te zorgen voor elkaar in/als de mind als vasthouden in angst in/als de mind in zogenaamde liefde dan wel afkeer. Ik hoef me niet af te keren; deze afkeer creeert slechts een nieuwe reactie van polariserende liefde, aangezien afkeren in/als de mind gelijk is aan angst, wat gelijk is als liefde. Ik ben Hier. In de Adem. Wat een ander doet heeft geen invloed op mij als ik niet participeer in dit patroon en geloof dat ik verantwoordelijk ben voor die ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren uit angst voor eeuwig gevangen te zitten in de liefde=angst van de ander=de mind, waarmee ik mezelf afkeer van het leven en dus de mind in ga, waar ik alsnog of eigenlijk juist voor eeuwig gevangen zit in de liefde=angst van de ander=de mind.

Als ik mezelf mezelf zie afkeren van mezelf in fysieke en emotionele pijn van een moeizame stoelgang, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door me af te keren, ik mezelf voor eeuwig gevangen houd in de liefde=angst van de ander=de mind, oftewel in de angst van/voor het voor eeuwig gevangen zitten in/als mijn eigen mind, waardoor ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fysiek niet vrij kunnen bewegen als ergste te ervaren wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te ervaren bij de gedachte dat ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik me nooit fysiek vrij zal kunnen bewegen, aangezien de vastzettende systemen zich fysiek gemanifesteerd hebben in de darm, waardoor ik me niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als mijn grootste nachtmerrie te zien om voor altijd last te hebben van mijn darmen, waarin dus mijn grootste nachtmerrie is dat mijn darmen als ikzelf als fysiek last hebben van mij als gemanifesteerd mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verdoemd ben tot de mind, waardoor ik me niet vrij kan bewegen als Zelf als Leven.

Liefde voor de ander op voorwaarde dat de ander jou ook lief heeft. Hierop is de afhankelijkheid gebaseerd, hetzelfde als in een kerkelijke vloek, waar je vervloekt wordt als je niet van God houdt/voor God leeft die zogenaamd van jou houdt, waarin van God houden betekent dat je doet wat de door de mens gemaakte regels zijn, geprojecteerd op een Macht als God, welke eigenlijk de Macht als de Mind is van de mens die de regels gemaakt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten vervloeken/mezelf te vervloeken door te geloven dat iemand mij kan vervloeken als ik niet doe wat de ander als de mind als regels gemaakt heeft in voorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slecht/schuldig ben door niet aan de regels van voorwaardelijke liefde te voldoen, waardoor ik mezelf afkeer/vervloek de mind in, zonder in te zien dat ik daarmee juist mezelf slecht en schuldig maak door te participeren in oordelen in/als de mind, wat een ervaring van schuld als gevolg heeft voor alle consequenties die ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene die mij voorwaardelijk lief heeft ook lief moet hebben, in plaats van een en gelijk te zijn als Leven als Gelijkheid=Liefde.

Als ik mezelf zie participeren in mijn ergste nachtmerrie van een toekomstprojectie van me nooit vrij kunnen bewegenin/als het fysiek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier ben, aangezien ik bang ben voor iets in de toekomst. Ik zie in mezelf dat de klachten minder vaak aanwezig zijn, waarmee ik mezelf bewijs dat ik mezelf kan ondersteunen in het stoppen van de fysieke klachten in mijn darm. Ik stop met klagen, aangezien het klagen de klachten in stand houden. Klagen tegen de klaagmuur, participerende in de slachtofferrol, waarin mijn darmslijmvlies weleens de klaagmuur zou kunnen vertegenwoordigen. ik stop met het gebruiken van mijn darm als klaagmuur. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darmslijmvlies als klaagmuur te gebruiken. Het stoppen van het gebruiken van mijn darmslijmvlies als klaagmuur is een eerste stap in het zien hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen op het moment dat de klacht, voorkomende uit het klagen, zich voordoet. Zolang ik blijf klagen over de klachten zal ik niet zien hoe ik de klachten gemanifesteerd heb door het klagen in participatie in de slachtofferrol.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met klagen als ik darmklachten ervaar, wat een eerste stap is in het zien hoe ik de darmklachten uit het klagen in slachtofferrol gemanifesteerd heb.