Dag 437 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-10 – Walging en Onbegrip

Dag 432 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-9 – Paniek

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Als en wanneer ik walging ervaar als reactie op iets wat een ander zegt, schrijft, doet of niet doet welke de gedachte in mij triggert als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat walging een ervaring is in en als een afscheiding van mezelf welke een angst inhoudt en dus onderzoek ik in mezelf waar ik bang voor ben. Ik realiseer me dat ik over het algemeen angst ervaar voor een ervaring in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel de ervaring van walging door me heen te laten gaan, zelf te vergeven en los te laten op de uitademing, waarin ik zie in mezelf wat er opkomt als angst als waar ik bang voor ben (om te verliezen) in/als mezelf waarop ik een zelfvergeving toepas en stop in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbegrip te ervaren ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, welke getriggerd wordt door woorden van een ander ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn onbegrip te projecteren op de ander die de woorden spreekt/schrijft als ‘ze neemt het persoonlijk’, waarin ik deze woorden interpreteer als dat degene die ze spreekt/schrijft het niet persoonlijk neemt terwijl in het geheel als schrijven blijkt dat dit wel zo is en het tevens een situatie betreft die persoonlijk is aangezien we nog in persoonlijkheden aanwezig zijn en dus persoonlijk schrijven/spreken/handelen betreft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ te interpreteren alsof de ander ze niet persoonlijk neemt, waarin ik verdwijn in mijn interpretatie over de ander en hierdoor niet in en als mezelf kan zien wat er in mij speelt en wat een projectie is van de ander, welke onbegrip veroorzaakt in en als mezelf over wat er gebeurt in mij.

Als en wanneer ik mezelf bezig zie met het interpreteren van de woorden van de ander en vervolgens in en als afleiding bezig ga met het ‘bewijzen’ dat de ander ‘zichzelf buiten spel zet alsof het niet over zelf gaat’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf buiten spel zet alsof het niet over mezelf gaat zodra ik bezig ga met mijn interpretatie over de ander en deze vervolgens ga verdedigen, aangezien ik dan bezig ben met mijn interpretatie van de ander in en als de geest en dus in interactie ben met mijn eigen geest in en als reactie, in plaats van hier aanwezig te zijn in fysieke realiteit in overweging van de fysieke interactie. Ik stel mezelf ten doel, mijn eigen reactie ten gevolge van mijn interpretatie van de woorden van een ander, te stoppen, te vlagpunten en zelf te vergeven zodra mogelijk, en in en als de adem, hier te zijn in fysieke interactie met de fysieke woorden en fysieke werkelijkheid.

Als en wanneer ik mezelf in onbegrip zie verdwijnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mijn eigen onbegrip creeer door me in afscheiding te houden van mezelf als de ander=de mind en hierin in de geest te doen alsof ik die ander niet begrijp, in plaats van in en als mezelf te zien wat er gebeurt in mij als reactie op een gedachte in mij als interpretatie van de woorden van de ander. Ik realiseer me dus dat ik, zolang ik druk ben met de ander als de ander=de mind, ik mezelf niet zal zien en dus niet zal begrijpen in en als zelfvergeving waarin ik gelijk sta aan en als hetgeen ik werkelijk vergeef in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel mijn eigen interpretatie in afscheiding in en als de geest nader te onderzoeken en zelfvergeven en hierin mijzelf te zien als wie ik ben (geworden) totdat en zodat ik mezelf begrijp/vergeef en hierin de ander.

Wordt vervolgd

What is Effective Self Forgiveness?

aHR0cHMlM0ElMkYlMkZzcGhvdG9zLWEtb3JkLnh4LmZiY2RuLm5ldCUyRmhwaG90b3MtYXNoNCUyRjMwNjg2NF80MTIzNDkxNzIxNTA1NTJfOTM0OTIzOTE1X24uanBn

Voor context lees de serie blogs hieronder welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren.

————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 405 – Verwachting van financiele steun

Ik zie in mezelf hoe ik er vanuit ben gegaan dat bijvoorbeeld mijn ouders mij financieel steunen (wat ze veel hebben gedaan en nog af en toe doen) en ondertussen bezie ik mezelf als minderwaardig doordat ik maar net of net niet voldoende geld ‘verdien’ om rond te komen en me hierin en hierom in eniger mate afhankelijk opstel van in dit geval mijn ouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervan uit te gaan dat mijn ouders mij financieel steunen en dat zij dat graag doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mijn ouders mij financieel zullen steunen en dat zij dit graag doen omdat ik toch hun dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ‘graag doen’ en ‘dochter’ een eenheid vormen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met twee maten te meten op die vierkante meter, waarin ik aan de ene kant gebruik wil maken van hun ‘loyaliteit jegens hun dochter’ en aan de ander kant gelijk wil staan dus niet in de rol als dochter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb gelijk te gaan staan als mezelf jegens mijn ouders door mijn afhankelijkheid van geld en angst hierin om onvoldoende geld bij elkaar te krijgen om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als minderwaardig te zien door deze ongelijke houding in en als afhankelijkheid binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren (= angst = een gedachte = oordeel) binnenin mezelf ten opzichte van mezelf, in mijn tweeslachtigheid ten aanzien van mijn ouders in en als manipulatie in en als de geest gerelateerd aan geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten leiden door de waarde van de geest van binnen als/door geld van buiten, in plaats van mezelf richting te geven in en als leven in gelijkheid en zelfwaardigheid.

Zelfcorrecties volgen

DAY 1: Who I Am as Money

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 284 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren als ik tegenover een afwachtend karakter kom te staan, waarin de ervaring van irritatie aangeeft dat ik me afscheidt van dit karakter in mezelf, en hierin ongelijk ga staan als mezelf, en dus ongelijk, dus inferior of superior, ten opzichte van de persoon die een afwachtend karakter toont, en ten gevolge hiervan op geirriteerde toon te gaan praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op geirriteerde toon te gaan praten als iemand een karakter toont – in dit geval afwachtend – waarvan ik mezelf in mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neerbuigend, dus superior te reageren tegenover een persoon die een afwachtend karakter laat zien, waarin ik in reactie in de geest schiet en dus superior, uit de hoogte in de geest, aanwezig ben in mezelf, waarin ik de onzekerheden onderdruk, welke onzekerheden zich bijvoorbeeld kunnen tonen in een afwachtend karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nors te reageren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik de ander(=de mind)  afhoud, buiten me probeer te houden, aangezien ik niet weet wat ik met dit afwachtende karakter moet doen, maar wel geloof iets te moeten doen, wat ik niet wil, en dus reageer ik nors en houd ik af.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met een afwachtend karakter van een ander, in plaats van in te zien dat ik iets moet met mijn reacties op het afwachtende karakter van een ander, waarin ik mezelf beweeg in het stoppen van mijn innerlijke reacties, welke voldoende zelfbeweging is in het moment, aangezien ik me pas werkelijk als mezelf kan bewegen als ik vrij ben van deze innerlijke reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als reactie op een afwachtend karakter, waarin ik niet ongeloof creeer in/als polariteit in/als geloof dat ik iets moet doen met het afwachtende karakter van een ander, en dus bezig ga met de ander in plaats van met/als mezelf, waarin ik uiteindelijk niet kan geloven wat en hoe ik mezelf manifesteer/gemanifesteerd heb in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van opgeven te hebben in reactie op een afwachtend karakter, waarin ik bij voorbaat opgeef in een geloof dat dit niets kan worden, dat er niets gebeurt, dat er niets verandert, zonder dat ik zelfs maar probeer om mezelf te veranderen door te starten met het inzien en zelfvergeven van mijn innerlijke reacties op een afwachtend karakter, van mezelf en tegenover mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in/als ongeloof in verandering, oftewel in een geloof dat er niets verandert, waarin bestaan in een ongeloof/geloof per definitie al een opgeven is van zelf, aangezien participatie in/als een polariteit van geloof/ongeloof, participatie is in/als de geest, welke een direct gevolg van opgeven heeft, opgeven van zelf aan de geest in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben gezien dat participatie in een geloof, dus religie, of in ongeloof, dus atheisme, beiden per definitie al een opgeven van zelf als startpunt hebben, en er dus per definitie in/als startpunt geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plaats vervangende schaamte te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik van plaats ruil, en mezelf direct definieer als wat ik zie tegenover mij in relatie tot mij, en hierin direct mezelf opgeef en dus direct afwachtend wordt en ben, zonder zelfbeweging, want die heb ik net opgegeven in een geloof  in een relatie die mij definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie mij definieert, welke wederom strekt tot in religie, waarin een relatie met God gecreeerd wordt, waarin zelf gedefineerd wordt in/als deze relatie, en zelf in zelfbeweging dus verdwenen, opgegeven is ten behoeve van de relatie met God, niet ziende dat een relatie met wie dan ook – in dit geval God – per definitie in/als de Geest is, welke Heilig gemaakt is, en waarin nu dus een relatie bestaat via de Heilige Geest, maar nog steeds een relatie, en dus in/als startpunt in/als de Geest, dus in een startpunt in Polariteit in Ongelijkheid, en dus ongelijkheid voortbrengend wereldwijd, geloven de dat men Go(e)d doet.

The Crucifixion of Jesus Series

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bezig te zijn met een religie in/als de geest, de religie van Zelf, door mezelf te definieren in/als relaties met wie of wat ik tegenover me krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schaamte over het afleggen van mezelf te projecteren op degene die ik tegenover me krijg in een afwachtend karakter, oftewel in een karakter waarin zelf dus is afgelegd/weggelegd/onderdrukt, in plaats van in te zien dat ik mijn schaamte wegleg op de ander, zonder te zien dat ik me feitelijk schaam voor wie ik ben in/als relatie, welke ik projecteer op de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben in/als relatie, zonder werkelijke schaamte te ervaren en dus zonder werkelijk zelf te veranderen, want zolang ik geen werkelijk schaamte in/als zelf ervaar, zal ik niet veranderen, maar proberen de ander(=de mind) en/of de situatie te veranderen waarop ik mijn schaamte projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk de schaamte zelf te willen ervaren en werkelijk te willen veranderen, aangezien ik hierin moet toegeven dat ik alles in het verleden verkeerd heb gedaan in een startpunt in/als de geest in/als zelfinteresse, participerend in de Religie van Zelf, zonder werkelijk te veranderen.

Day 311: The Secret to Self-Realisation

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke een vermomming is van angst om mezelf onder ogen te zien in relatie tot het afwachtende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, aangezien ik ook niet weer wat te doen en zeggen, en er dus feitelijk 2 afwachtende karakters bij elkaar zitten, waarin geen zelfbeweging aanwezig is en dus niets gebeurt, behalve de ervaring van afwachting met vele innerlijke reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren in/als mezelf als ik ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke walging afkeer bewerkstelligd, en in deze afkeer keer ik me af van mezelf in/als afwachtend karakter en dus tevens van degene tegenover mij in/als afwachtend karakter, en dus hoef ik mezelf niet onder ogen te zien en dus hoef ik mezelf niet te veranderen, met als excuus een ervaring van walging welke ik geloof als zijnde ‘hier hoor ik niet te wezen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van walging in/als de geest, zonder verder zelfonderzoek hierin toe te passen, en dus wederom in geloof te verkeren in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin weg te wezen, in plaats van mijn wezen te onderzoeken en in/als mijn wezen in/als zelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te wezen van wie ik in wezen ben en ben geworden door geloof in reacties in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin zelf afwachtend te worden, afgescheiden van zelf dus af-wezig, afwezig zonder zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet overgeven in een relatie, in plaats van in te zien dat ik de relaties stop in mezelf zodat ik op kan staan in/als zelf, en mezelf in/als geloof in relaties in Zelfreligie, stop, dus als het ware opgeef.

Reptilians – The Purpose of Spirituality for Me – Part 14

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in een reactie van irritatie, norsheid en/of neerbuigendheid als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van mezelf in/als afwachtend karakter en in/als deze afscheiding geirriteerd, nors en/of neerbuigend reageer. Ik realiseer me dat ik me hierin neerbuig in/als de geest door toe te geven/in te geven in/als reactie in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er voor ervaring onder de irritatie, norsheid en neerbuigendheid aanwezig is door diep in te ademen en de reacties te stoppen en/of door me heen te laten gaan in de adem.

Ik sta mezelf niet toe te reageren naar een ander buiten mij in irritatie, norsheid en neerbuigendheid, en hierin mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen. In plaats hiervan onderzoek ik de reacties in mezelf en pas zelfvergevingen toe, eventueel later in schrijven, totdat ik vrij ben van reactie. Indien nodig loop ik weg om tot mezelf te komen.

Atlanteans – When Energy has more Value than Life – Part 40

Als ik mezelf zie participeren in reacties van ongeloof en/of opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in geloof in de Geest in God, welke automatisch ongeloof in zelfverandering inhoudt, waarin  ik dus per direct vastzit in Polariteit van Geloof-Ongeloof in/als de Geest.

Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet langer toe te participeren in Polariteit van Geloof-Ongeloof. Als ik de ervaring van ongeloof en opgeven gestopt heb zie in zelf, zie ik wat er mogelijk is in het moment van afwachting.

Als ik mezelf zie participeren in plaatsvervangende schaamte, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van schaamte over wie ik ben geworden, projecteer op iets/iemand buiten mij. Ik onderzoek in zelf wat het is waar ik schaamte voor ervaar en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik sta mezelf niet langer toe de ervaring van schaamte weg te duwen en te projecteren op een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke relaties ik gelegd heb in mezelf, met/als de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij, waar ik me voor schaam, waarin ik me realiseer, dat zolang ik een relatie leg – dus mezelf neerleg en lieg – ik iets wil van de ander buiten mij, en dus wil ik geen afwachtend karakter tegenover mij, want hetgeen ik wil zal het afwachtend karakter niet toepassen, aangezien het karakter alleen maar afwacht.

Ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe en ik corrigeer mezelf in/als het vrijmaken van de relaties met het afwachtende karakter.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van afschuw en walging op in reactie op een afwachtend karakter, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar en verberg onder een ervaring van afschuw – schuwen –  en walging als excuus voor afkeer, dus als excuus voor me afkeren van het afwachtende karakter – binnen en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de angst te onderzoeken die me doet afkeren van mezelf in een ervaring van afschuw en walging. Ik schrijf, ik onderzoek de ervaringen in mezelf en laat deze door me heen gaan, ik pas hier zelfvergevingen op toe, totdat het stil wordt in mij en ik mezelf enigszins kan bewegen.

Ik sta mezelf toe weg te lopen indien nodig, en ik sta mezelf toe de reacties later uit te schrijven en in het moment alleen de reacties te stoppen in zelf, zodat ik deze niet projecteer op een ander buiten mij en hierin opnieuw consequenties creeer.

Ik sta mezelf niet langer toe consequenties te creeren door te reageren in projectie op een afwachtend karakter tegenover mij, in realisatie dat in het creeren van consequenties, ik het zicht in mezelf belemmer en het proces van zelfverandering verleng, aangezien ik dan moet ‘wachten’ op de volgende mogelijkheid waarin het afwachtende karakter zich toont, en ik dus het afwachtende karakter in mezelf langer in stand dus in leven houd, in plaats van zelf op te staan in/als leven.

Reptilians – Be Still and Know – I am God – Part 22

desteniartists.blogspot.nl

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Als ik in een periode last ervaar van mijn darmen, waarin de stoelgang eruit wil en tegelijkertijd wordt vastgehouden, ervaar ik ’s ochtends een gevoel van walging bij het eten klaar maken welke ik mee neem naar werk. Deze ervaring gaat even door me heen, en ik heb mezelf aangeleerd deze gelijk te stoppen en gewoon het eten klaar te maken. Ik heb mezelf uberhaupt aangeleerd gewoon te eten, wat er ook aan de hand is, of ik nou honger heb of niet. Maar laat ik met dit ene punt beginnen. Ik weet niet of het een stoppen of een onderdrukken is van deze ervaring van walging. En wat is de ervaring van walging eigenlijk?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een moment een ervaring van walging door me heen te voelen gaan als ik eraan denk dat ik zo het eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze ene ervaring van walging al op te geven, al opgegeven te hebben zelfs, maar in een moment besluit ik deze geen aandacht te geven en ga ik gewoon eten klaarmaken en al het andere doen wat moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als ik het eten klaar heb gemaakt en al het andere heb gedaan wat nog moet gebeuren, waarna ik kan gaan zitten en even kan gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het moment van walging wat ik ervaar als ik bedenk dat ik zo meteen eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de gedachte in mij ‘nee he niet weer’, als ik  ’s ochtend last ervaar van mijn darmen en ik eten moet gaan klaarmaken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een slachtoffer te voelen van de tweestrijd die ik in mijn darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tweestrijd in mijn darm te ervaren, waarin de ontlasting met kracht eruit geduwd wil worden en waar de ontlasting met dezelfde kracht wordt tegen gehouden, totdat dit zo vaak gebeurtdat de prikkel tot ontlasten minder en minder wordt en er alleen nog maar een tegen houden en op het laatst een stilte is, waarin het lijkt of er helemaal niets meer gebeurt en of de ontlasting nooit meer eruit zal en wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de tweestrijd die ik ervaar in mijn fysiek, waar ik geen invloed op lijk te hebben maar waaraan ik volledig overgeleverd sta of zit toe te kijken, wanhopig van het ongemak en de ervaring van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik geen invloed lijk te hebben op de tweestrijd in mijn darm van eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig overgeleverd te staan of zitten toekijken of eigenlijk meer ‘toevoelen’ naar de ervaring van eruit duwen en vasthouden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen van het ongemak en de ervaring van machteloosheid die ik ervaar in de tweestrijd van het eruit duwen en vasthouden van de ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn als ik niet lekker kan eten ’s middags maar in plaats hiervan pijn en verdriet ervaar bij iedere hap die ik neem, waardoor ik niet uitkijk naar de maaltijd maar wel moet eten om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn en verdriet te ervaren bij iedere hap die ik neem als ik in een periode last ervaar van een tweestrijd in mijn darm van de ontlasting eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te kijken naar de maaltijd als afwisseling van de dag.

(hierover volgt een apart blog).

Als ik in mezelf een moment de ervaring op zie komen van walging bij het eten klaarmaken/de gedachte aan het eten klaarmaken voor de middag, dan stop ik, ik adem. Ik stop even waar ik mee bezig ben, ik ga even op mijn hurken zitten en omarm mezelf. Ik ervaar wat er is, misschien verdriet, pas indien nodig een zelfvergeving toe en/of adem door de ervaring heen, laat de ervaring helemaal door me heen gaan zodat ik er gelijk aan kan gaan staan.

Ik realiseer me in dit schrijven dat ik walging als angst ervaar voor de ervaring van machteloosheid tegenover de tweestrijd in mij, en hierbij direct het opgeven. Ik adem. Ik realiseer me dat ik in dit moment nog geen invloed heb op de tweestrijd in mijn darm, aangezien het al gemanifesteerd is/ik het al gemanifesteerd heb op zo’n moment en ik de consequentie wandel; maar ik heb wel invloed op het participeren of stoppen in een ervaring van machteloosheid en opgeven. Ik adem, totdat de ervaring van verdriet, machteloosheid en opgeven wegebt en start met het eten klaarmaken of ga door met de andere bezigheden in de ochtend.

Ik realiseer me dat ik angst vermomd als walging ervaar voor het herhalen van deze ervaring. Op een dag waarin ik de ontlasting vasthoud in deze tweestrijd, komt deze ervaring keer op keer terug doordat de ontlasting op de opgeslagen ervaring duwt. Dit geeft een enorme strijd in mij waarin ik me ga wapenen tegen deze ervaring door de dag heen.

Ik realiseer me dat dit wapenen een verzet is die de ervaring van strijd geeft en dus de tweestrijd in mezelf als ervaring – welke nu fysiek gemanifesteerd is als consequentie – versterkt. Ik adem. Iedere keer dat de ervaring opkomt stop ik even waar ik mee bezig ben, ik adem in, ik adem in de ervaring en zie wat er opkomt, pas eventueel een zelfvergeving toe en adem uit, en laat los. Ik ga door totdat de ervaring wegebt, en ga dan door met waar ik mee bezig ben. Ik geef mezelf richting in de adem en dat is alles wat ik doe in dit moment.

Ik erken dat dit een enorme uitdaging is aangezien ik dit patroon al jaren ervaar en hierin niet werkelijk onderzocht heb wat er speelt in mij aangezien ik geen gereedschap had om mezelf hierin richting te geven.

Ik erken dat het oneerlijk is dat ik mijn geest fysiek gemanifesteerd heb en hierin fysieke pijn en ongemak, en dat dit over het algemeen bepaald is in het DNA hoe we de geest manifesteren. Hierin realiseer ik me tegelijkertijd dat ik het hiermee moet doen, dat ik niets anders kan dan dit proces wandelen en mezelf oppakken hierin. Ik ben de enige die dit kan en die hierin beslist, onafhankelijk van de oorzaak. Iedereen heeft een programma mee gekregen en dit gemanifesteerd. Het programma hebben we niet gekozen, en hierin ligt de ervaring van oneerlijkheid. Echter, de gelijkheid ligt in het feit dat we allemaal een programma hebben en dat we hierin allemaal een enorm zwaartepunt hebben die we door zullen moeten wandelen, waarin we onszelf hebben toegestaan dit programma en hierin het zwaartepunt in eerste instantie te manifesteren en creeren. Dit is het mijne.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 153 – Herinnering – Snoepje in mijn keel

Ik zit op de achterbank van de auto. We zijn een dagje uit geweest met het gezin. Ik heb een rangetje in mijn mond. Dit rangetje schiet opeens mijn keel in en ik moet het doorslikken. de hele weg naar huis heb ik om de halve minuut pijn in mijn borst van dit rangetje. Ik ervaar dit alles in stilte, durf niets te zeggen/wil niets zeggen.

Vandaag na het koffie drinken met s in de shopping-mall ligt er een zuurtje bij de rekening. Ik stop het in mijn mond – s zegt dat het heel zoet is waardoor ik al twijfel ervaar of ik het wel op wil eten – en het schiet mijn keel in. Ik slik een paar keer, niets, het zit vast in mijn keel. Ik sta op en zeg, shit, shit. Het snoepje zit vast in mijn keel. Ik kan gewoon ademhalen maar ik ervaar paniek, dat het snoepje daar blijft zitten, niet omhoog komt en niet omlaag gaat. Ik probeer het door te slikken met water wat niet lukt. Ik hoest, en gelukkig, het snoepje komt eruit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als het snoepje in mijn keel schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het snoepje vast blijft zitten in mijn keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als het snoepje in mijn keel blijft zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het spreken met een snoepje in mijn mond het snoepje per ongelijk – slip of the finger – per ongeluk heel door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in het spreken en ook niet bij het eten van het snoepje, en hierin in ongelijkheid in mezelf te zijn en in deze onrust van de ongelijkheid het snoepje door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik naar het ziekenhuis ofzo moet als het snoepje er niet zomaar uitkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tegen de mensen hier moet zeggen dat er een snoepje in mijn keel zit en dat iedereen hierin ziet hoe onrustig ik in mezelf aanwezig ben.

——————————————————————————

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren op de achterbank van de auto met de pijn in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me volledig in mezelf gekeerd te voelen met deze struggle die ik voer in mezelf met het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bij de pijn op mijn borst die maar terug blijft komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te vertellen dat ik het rangetje heb doorgeslikt en nu pijn op mijn borst heb hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam en heel alleen te voelen in het doorstaan van het gebeuren en de pijn van het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet verteld heb dat ik een rangetje heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een rangetje heel heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geve van het feit dat ik niet wil vertellen dat ik het rangetje heel heb doorgeslikt, en me hierin af te scheiden van mezelf door in schuld te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging van mezelf te ervaren over hoe ik anderen de schuld geef, welke ik in mijn keel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te moeten kotsen van mezelf in/als mijn gedrag hoe ik anderen de schuld geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrust in mezelf te creeren van het participeren in schuld, me hierin af te scheiden van mezelf, en me vervolgens opnieuw af te scheiden van de walging die ik hierin ervaar over mezelf, en om dit alles steeds te verbergen/ontlopen creeer ik onrust/ongeduld/nervositeit in mezelf zodat ik mezelf in/als schuld niet hoef te zien en ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bijna te laten stikken in een snoepje in onrust welke ik creeer in mezelf en ‘gewoon’ ben in mezelf om mezelf achter te verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen van schaamte en verdriet over wie ik ben in het schuld geven aan een ander, waarin ik mezelf vasthoud in schuld in plaats van mezelf te vgergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schuldgevoelens te projecteren op anderen door anderen de schuld te geven van alles wat ik zelf geloof niet te kunnen oplossen en dus niet wil oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn geloof als zelf-religie te gebruiken als excuus om iets niet op te hoeven lossen waar ikzelf verantwoordelijk voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden in een dichtgeknepen keel en vastgesnoerde borst, zodat ik de walging niet hoef te ervaren als wie ik ben participerend in schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging=angst te ervaren voor wie ik ben in schuld in/als bewustzijn, en dus onderdruk ik mezelf om dit niet te hoeven ervaren, zonder in te zien dat ik juist in deze onderdrukking de angst creeer aangezien ik ongelijk ga staan in/als/aan mezelf in schuld, waardoor ik mezelf niet kan zien, vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in schuld geven en ervaren en in plaats hiervan mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke specifieke gebeurtenissen ik anderen de schuld wil geven, zodat ik kan zien waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen, mezelf kan vergeven en vervolgens kan corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel met aandacht in/als zelf te eten en met aandacht in/als zelf te spreken.

Ik leg mijn tong tegen de bovenkant van mijn gehemelte en ontspan mijn kaken. Hierin kan ik dieper ademhalen in de borst en gaat de keel open.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin ik walging ervaar zodat ik kan zien waar ik me heb afgescheiden in angst van mezelf, mezelf kan vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van mijn programma die ik geworden ben zodat ik niet verdwijn in emoties in het zelfonderzoek en mezelf alsnog/opnieuw afscheid. Als ik emoties ervaar bij het benoemen van een programma in mezelf dan is dit een aanwijzing dat ik me geidentificeerd heb als dit programma en me hierin heb afgescheiden van mezelf.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 112 – Angst als startpunt

Ik heb een relatie gestart uit angst, en als ik dat niet gedaan zou hebben zou dat ook uit angst geweest zijn. Ik heb deze relatie gestopt, en de angst van ervoor komt maximaal omhoog. Eigenlijk zie ik dat wat ik op dit gebied ook doe, er altijd angst een rol speelt. En als ik iets doe zonder angst komt erna de twijfel omhoog als angst of ik wel het juiste gedaan heb, wat veroorzaakt wordt door deze angst. In dit punt leef ik constant in angst, beweeg ik in angst, praat ik in angst, is mijn fysiek verkrampt van angst. Ik ben geboren in deze angst en ik weet niet hoe ik dit kan stoppen, ik weet niet wie ik ben zonder deze angst en hierin komt het karakter van opgeven levensgroot naar voren. Waar het op neer komt is dat ik niet weet wie ik ben als ik alleen sta zonder (relaties in/als) de mind. Wat een afschuwelijk slachtofferblog is dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ergeren over dit blog wat ik schrijf, en door deze ergenis bijna geen zelfvergevingen uit te willen schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te walgen in deze angst welke zich fysiek manifesteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf te ondersteunen in deze walging als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus hierin te willen laten vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan ondersteunen in deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boel kort en klein te willen slaan uit frustratie die ik ervaar door fysieke stagnatie, welke natuurlijk voortkomt uit de stagnatie/vastzetting in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te worden van het feit dat er nu weer nadruk ligt op een agreement waarin fysieke seks zo ondersteunend is, welke mijn frustratie in relatiesysteem van het niet vinden van een passende partner volledig triggert en waarin ik mezelf volledig frustreer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze frustraties op het niet kunnen vinden van een passende partner terwijl ik dat wel graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren dat ik in seksualiteit wel intiem kan zijn maar niet in expressie in woord, waardoor er uiteindelijk geen seks meer plaatsvindt zolang er geen basis als agreement in vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus zelfvertrouwen te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te draaien in dit eeuwige frustratiecirkeltje in plaats van mezelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit frustratiecirkeltje creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met deze angst, frustratie en schaamte mezelf in de weg te zitten voor het eventueel aangaan van een agreement aangezien ik me zo schaam voor dit verlangen en hierin de frustratie van het steeds niet vervulde verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te mogen verlangen naar een relatie van mezelf doordat ik weet dat ik toch alleen zal moeten staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf hierin af te scheiden van het verlangen naar een relatie als agreement, waarin ik zoveel verdriet ervaar over het niet lukken al zo lange tijd van het wandelen van een ondersteunende agreement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van het verdriet wat ik ervaar om het niet lukken van het wandelen van een agreement met een ander, waarin ik steeds maar niet weet wat een agreement met mezelf is, en waarin ik niet begrijp hoe ik een partner moet vinden en wat als dat niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik straks oud ben en het me niet is gelukt om in mijn bloesemjaren een agreement te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik straks geen bloesemjaren meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen wat bloesemjaren inhoudt.

SEX! Natuurlijk wat anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus gefrustreerd te zijn dat ik geen seks kan beoefenen op het moment, wat op het moment ok is maar waarin ik constant angst als mezelf als constante angst ervaar dat het nooit zal gebeuren, waarin ik mezelf volledig bezet door de mind als bezeten zijn in angst voor een gemis in de toekomst, waardoor ik mezelf nu mis en dus een gemis in de toekomst (van) zelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bezetten door de mind als bezeten zijn in/als de mind, waardoor ik als bezet door het leven ga, waarin dus helemaal geen plaats is voor een agreement met een ander aangezien ik als bezet als bezeten ben in/als de mind,  in plaats van een en gelijk als zelf te leven, Hier Aanwezig.

Als ik mezelf rond zie cirkelen in deze angst voor een gemis in de toekomst, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf hier kan halen in deze mindbezetenheid, waarin ik mezelf werkelijk volledig bezet en geen reden meer zie om mezelf hier te halen, welke ik weerspiegeld zag/zie in (e)x.

Ik ga zitten en omarm mezelf, en sta mezelf toe het verdriet en de wanhoop te ervaren. Als ik mezelf hiervan probeer weg te houden door een weten in/als de mind dat het niet echt is, lukt het me niet hier doorheen te komen. Dus ik zit, ik zie mezelf onder ogen en realiseer me dat dit een mindconstruct is die zich in mij gemanifesteerd heeft die alleen ikzelf kan stoppen en welke niet 1-2-3 gestopt is. Ik realiseer me dat ik dit mindconstruct niet ben als Leven, maar dat ik mezelf heb toegestaan het te worden en dat ik het dus ook kan stoppen. Echter het is vanaf de geboorte meegegeven en verder zelf ontwikkeld in de loop der jaren, dus ik zal tijd en geduld nodig hebben om er in op te staan. Ik realiseer me dat het geen zin heeft me ervoor te schamen, aangezien dit alleen een nieuwe laag creeert. Ik realiseer me dat het geen zin heeft het stom te vinden om gevangen te zitten in dit mindconstruct, aangezien ook dat alleen een nieuwe laag creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom als dom te vinden dat ik gevangen zit in dit mindconstruct terwijl ik toch ‘beter weet’. Niet dus.

Ik adem, ik huil, ik ben hier. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verdere corrective statements te kunnen en willen toepassen op het moment.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

www.equalmoney.org