Dag 364 – Spinnenweb

File:Web kruisspin.jpg

Ik stond vanochtend in de tuin en zag een prachtig spinnenweb. De spinnen hier maken hun webs dwars over de tuin, aangezien deze klein is. Ze kunnen dus op erg onpraktische plekken zitten waar ik doorheen loop om bij de dieren of bij een plant te kunnen. Deze zat net zo hoog met 2 draden zodat ik er langs/onderdoor kon.

Oh, dan moet ik goed aanwezig blijven, anders wandel ik er zo doorheen, ‘denk’ ik nog.

Vervolgens ga ik bezig in het hoofd met een ander hoekje in de tuin, en terwijl ik bezig ben in het hoofd met dit hoekje, loop ik naar dit hoekje, je raadt het al…..door een draad van het web heen. Een klein stukje van het web gaat stuk, en er zit nog 1 draad, dus de spin blijft zitten en behoudt zijn plek in een iets kleiner web wat een beetje gehavend is aan 1 kant.

Tjonge, vrij ernstig, zo snel verdwenen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik aanwezig moet blijven en vervolgens geheel in de geest te verdwijnen en niet meer te zien wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gedachten zijnde het web van een spin stuk te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als de spin zeer te doen door in gedachten te verkeren, en hierin zelfs het huis van de spin deels mee te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hier zelf bang voor te zijn, dat iemand hier ‘in gedachten’ mijn schutting binnen rijdt met een auto, en zo een stuk van mijn huis meeneemt door onoplettendheid door aanwezigheid in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten dat ik direct in gedachten over een hoek van de tuin verdwenen ben waardoor ik het huis van de spin een een stukje kapot loop, terwijl deze zo prachtig gemaakt was.

Overigens zit de spin er nog steeds, dus het wat gehavende web is gebleven met spin erin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan in gedachten te gaan over een indeling in een hoek van de tuin, aangezien dit zogenaamd ‘onschuldige’ gedachten zijn, waarin ik me niet direct realiseer dat ik hierin mezelf toesta in de geest te verblijven en hierin steeds verder verdwijn op weg naar andere gedachten.

Als ik mezelf in gedachten zie verdwijnen over een hoek van de tuin en de indeling hiervan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in gedachten ga, en dat dit betekent dat ik in de geest verdwijn, waardoor ik net zo goed mijn fysiek verkramp als aanwezig in ander soort gedachten. Gedachten leiden tot gedachten en verbranden het fysiek in en als omzetting van substantie naar energie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik iets wil plannen qua indeling in het hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit ‘plannen’ fysiek kan aanpakken.

Als ik mezelf zie verdwijnen in gedachten over wat ik zie in de tuin, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zodra ik een gedachte creeer, niet geheel aanwezig ben in mijn fysiek, maar wel in en als waarneming van wat ik doe in de geest, en dus kan ik hier in zien.

Ik verbind mezelf door mezelf te oefenen in de adem aanwezig te blijven als ik in het tuintje ben, en zo te zien wie en wat er allemaal om me heen aanwezig is, zodat ik zo min mogelijk schade toe richt aan het insectenleven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik doe als ik na zo’n waarneming van mezelf, aanwezig in een gedachte, alsnog geheel in de geest verdwijn, wat het moment is dat ik ‘hierin stap’, in en als het gedachtenleven, dus uit de waarneming van wat ik doe in de geest, de geest in waarin de waarneming verdwijnt en ikzelf dus verdwijn en in en als gedachten besta.

The Consciousness of the Spider

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 256 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Angstdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; en op Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende dimensies.

In een korte chat met AndreaR werd me duidelijk dat we eerst jaren door het patroon wandelen als het zich manifesteert voordat we het teruglopen en stoppen met dit te creeren. “We are all at the end point of patterns we created over an entire lifetime”.

Dit geeft me weer moed. Ik zag gisteren zelf dat dit patroon doorwandelen zoals het zich manifesteert, het enige is wat ik kan doen, zodat ik de lagen kan inzien en vergeven, iets wat ik nog nooit gedaan heb, ook al heb ik dit gemanifesteerde patroon al ‘zovele malen’ als consequentie gewandeld. Ik zag ook dat er steeds een laagje afgaat, en tegelijkertijd ervaar ik het patroon fysiek heftiger en zwaarder dan voorheen, wat me deed wankelen.

Tevens kwam in de LF chat met de groep naar voren hoe falen het punt is waar iedere programmering op gebaseerd is en hoe dit gerelateerd is aan een punt in zelf waar we geloven nooit doorheen te komen, als zijnde ‘onmogelijk’. Exact het punt wat ik hier wandel en wat ik ervaren heb, keer op keer en wederom op dag 254 en 255.

De dimensies heb ik in dag 255 geschreven; hier starten de zelfvergevingen op de angstdimensie.

*

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier nooit meer uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik in een depressie blijf zitten, in plaats van in te zien dat ik mezelf depress, onderdruk, door te bewegen in angst als reactie op het patroon wat zich aandient als fysieke manifestatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn hier het fysiek zijn mis te lopen, in plaats van in ieder moment mezelf terug te halen in het fysiek, hier, terug in de adem, en me te focussen op wat fysiek voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit punt niet werkelijk te zien dat dit doen een beslissing is, waaruit blijkt dat ik nog iets te winnen heb door de beslissing niet te nemen, welke wederom met angst verbonden zal zijn, en dus moet ik verder de lagen afpellen/doorwandelen en zelfvergeven totdat ik de beslissing helder zie en hierin opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor verminking/misvorming van mijn fysiek terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan, dat ik het beter kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet het beste haal uit mezelf, in plaats van een en gelijk te gaan staan in/als mezelf in deze angst en hierin de angst te stoppen als wat het beste is, voor mezelf en voor ieder ander als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te ver te gaan waardoor mijn fysiek onherstelbaar verminkt/misvormd is als fysieke consequentie in mijn fysieke gedrag, en ik dit niet meer terug kan draaien, in plaats van in te zien dat ik niets terug kan draaien, dat ik alleen mezelf kan stoppen in verminking en misvorming van mezelf als fysiek door mijzelf in participatie in verminkende, misvormende gedachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een pushende kracht in mezelf, waarin ik geen onderscheid kan maken tussen wat controle is en wat levenskracht is en deze twee krachten als strijd ervaar in mijn fysiek, welke de fysieke nood geeft, wat tevens aangeeft dat ik ze in strijd heb gemanifesteerd/dat ik mezelf in strijd heb gemanifesteerd, in plaats van dat ze samenwerken/in plaats van dat ik samenwerk met mezelf in lichaam en geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens naar een doel te streven als oplossing, in plaats van hier te zijn en in hetgeen ik doe als proces in schrijven en schrijven en schrijven, de oplossing te zien als mezelf in ieder moment in het doorwandelen van de patronen die ik door mijn hele leven heen gemanifesteerd heb zonder van slag te raken en hierin mezelf te gaan slaan, als het patroon zich aandient als manifestatie, en hierin opnieuw reactie in mezelf op te wekken, maar in plaats hiervan te zien dat ik gemanifesteerd heb en te zien hoe en wat ik hierin uit kan schrijven en zelf kan vergeven, nu zonder de lading van angst – aangezien zolang ik in angst zelfvergevingen toepas, ik opnieuw angst manifesteer in mezelf – zodat ik mezelf vrij maak om mezelf te corrigeren, adem, voor adem, patroon voor patroon, zodat ik op een moment hierin terug kan lopen in het proces totdat ik zie hoe ik het gecreeerd heb.

Als ik mezelf in angst zie schieten als reactie op een patroon welke zich aandient als fysieke manifestatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in een fysieke consequentie zit en dat ik nog niet zie hoe ik deze start in creatie. Dus kan ik alleen zelfvergevingen toepassen op wat zich nu manifesteert zodat ik een laag van angst kan doorwandelen. Ik zie in mezelf wat in het moment de werkelijke angst is en schrijf deze op. Ik maak me niet druk over het feit dat ik wellicht opnieuw dezelfde angst uitschrijf, aangezien de lagen zich opgestapeld hebben en min of meer op dezelfde punten gebaseerd zijn, en dus lijkt het of ik telkens opnieuw hetzelfde punt doorloop, wat ook zo is, alleen net een andere gerelateerde laag. Hoe meer lagen als relaties ik weghaal van het punt, hoe dichterbij ik bij het punt zelf kom, totdat ik op een gegeven moment het punt zelf kan zien.

Ik realiseer me dat ik vooral bang ben voor mijn eigen reacties op deze fysieke manifestatie, als zijnde ‘ik kan het niet meer aan’. Het heftiger worden van de ervaring geeft aan dat ik dichter bij het punt kom, en dat ikzelf als controle als systeem alles in de strijd gooi om mezelf hiervan weg te houden. Ik zie tevens dat de ervaring heftig is maar wel korter wordt, dat ik er sneller doorheen beweeg, al lijkt het alsof ik opnieuw opgeef. Het is de ervaring van opgeven die ik doorwandel, en het is aan mij om te beslissen of ik doorwandel of opnieuw opgeef en toegeef aan de ervaring van opgeven als leidende factor in mezelf en ten onder te gaan in lijden.

Ik realiseer me dat ik nog angst ervaar zolang ik niet zie hoe ik het creeer, aangezien ik weet dat ik het opnieuw zal creeren om mezelf in de manifestatie/fysieke consequentie onder ogen te zien.

Ik stop, ik adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opnieuw en opnieuw creeren van de fysieke consequentie en mezelf hierin aanval en wil dwingen direct in de oorzaak te zien, terwijl ik in dit oordelen en aanvallen en dwingen mezelf weg houd van direct zien, van begrijpen, aangezien vergeven werkelijk begrijpen is, werkelijk begrijpen vergeven is, en zolang ik mezelf niet vergeef, zal ik niet begrijpen en dus niet direct zien.

Ik stel mezelf ten doel de lagen door te wandelen in mezelf die opkomen gerelateerd aan de fysieke manifestatie in mezelf, en hierin mezelf te vergeven, totdat ik mezelf werkelijk vergeven heb.

2012 — Why Self Forgiveness?

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/