Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Reactiedimensie:

Zelfcorrecties (Zelfcorrigerende Uitspraken en Doelstellingen):

In het blog van gisteren zie ik duidelijk hoe de emoties die opkomen direct of indirect gerelateerd zijn aan de ervaring van angst en mijn bestaan in deze ervaring van angst.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf verdrietig maak door te denken dat ik iets mis/gemist heb, welke ik probeer op te vullen met een energetische reactie in en als verdriet in mezelf, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik participatie in deze energie gerelateerd aan verdriet, ik mezelf mis, hier aanwezig in de adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf overstuur maak door mezelf niet te sturen door te stoppen met participatie in een emotie van verdriet.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te sturen door te stoppen met participatie in verdriet zodra deze ervaring in mij opkomt, en in plaats hiervan, te ademen, en even heel gericht de 4×4 ademhaling toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat de gedachte is die aan de ervaring van verdriet vooraf ging, zodat ik de illusie die verborgen ligt in deze gedachte, kan ontsluieren door middel van het toepassen van zelfvergeving, waarna ik mezelf corrigeer.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van boosheid en/of irritatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik boos wordt op mezelf als en dat ik mezelf steeds opgeef in een energetische ervaring.

Ik stel mezelf ten doel, als ik boosheid ervaar, te onderzoeken wat hieraan vooraf is gegaan, waar ik mezelf niet effectief heb toegepast, en mezelf dit te vergeven in plaats van boos en geirriteerd te worden.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verongelijking, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ergens heb verongelijkt door in een energetische ervaring te stappen, ongelijk aan mezelf, welke getriggerd is door wat een ander buiten mij zegt of doet.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken wat de ervaring van verongelijking in mezelf getriggerd heeft, welke ervaring van emoties ik in ben gestapt waarin ik mezelf verongelijk, en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onverschilligheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb afgescheiden van mezelf, een verschil heb gecreeerd, in participatie in gedachten en hieruit volgend emoties (en gevoelens) als energetische ervaring, gerelateerd aan een existentiele ervaring van angst en een geloof hierin als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel, als ik onverschilligheid ervaar, te onderzoeken in mezelf hoe de angst gerelateerd is, waar ik bang voor ben, en hierop zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van neerbuigendheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ergens verbogen heb, niet gelijk ben gaan staan als mezelf maar een compromis heb gesloten ten behoeve van de ander(=de mind), waardoor ik mezelf verminder en dit probeer te verhalen in energie door mezelf te vermeerderen ten opzichte van de ander, en dus neerbuigend te gaan doen in gedachten, naar een ander toe.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik mezelf verbogen heb, waar ik een compromis gemaakt heb ten behoeve van de ander = de mind, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van slachtofferschap en onmacht, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me slachtoffer voel van mijn eigen energetische ervaringen en/als de de ervaring van angst, welke ik ervaar alsof ik er niet tegenop kan, geprojecteerd als ‘niet tegen een andere persoon/situatie op kunnen wie/welke mijn ervaring van angst triggert’.

Ik realiseer me dat ik de energetische ervaringen zelf gecreeerd heb als reactie op de geprogrammeerde existentiele ervaring van angst, als afleidingsmanouvre, om mezelf eeuwig bezig te houden.

Ik realiseer me dat dit niet is wie ik ben, deze existentiele angst, maar dat dit een programma is die geactiveerd is een wordt, en dus dat ik mijn participatie hierin kan stoppen.

Ik realiseer me dat de existentiele angst bestaat uit angst voor het onbekende en gerelateerd hieraan angst voor verandering.

Ik stel mezelf ten doel, de energetische ervaringen als stressreactie op de existentiele ervaring van angst, te stoppen in mezelf, door direct in de adem te gaan en gericht de 4×4 adem toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel, stap voor stap, adem voor adem, met mezelf te wandelen en mezelf te ondersteunen door mijn energetische reacties te stoppen en mijn vermogen tot zelfexpressie te vergroten door schrijven, onderzoek en oefening en zo mijn zelfvertrouwen te vergroten, waarin ik mezelf, adem voor adem, in staat stel in het onbekende te stappen zonder een draaiboek van de geest, maar in en als zelfvertrouwen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onbegrip en ongeloof, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens mezelf niet begrijp en niet kan geloven dat ik in onbegrip gehandeld heb, in en als zelfzucht.

Ik stel mezelf ten doel rechtstreeks in mezelf te zien waar ik gehandeld heb in onbegrip in zelfzucht en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al ver heen ben, dat ik al ten onder ben gegaan in gedachten en energetische ervaringen, en dat ik het opgeef.

Ik realiseer me dat ik mezelf vaak heb opgegeven en dat deze ervaring keer op keer getriggerd wordt.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn naar mezelf toe ten aanzien van participatie in gedachten en gekoppelde energetische ervaringen, waarin ik mezelf train op tijd te stoppen en het niet zover te laten komen dat ik mezelf opgeef/opgegegeven heb.

Ik stel mezelf ten doel, heldere herinneringen waarin ik mezelf heb opgegeven te onderzoeken in schrijven en hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe te passen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst, dan stop ik, ik adem.

Ik stop participatie in de angst en als deze terug blijft komen onderzoek ik in mezelf door middel van schrijven, waardoor de angst getriggerd wordt, wat de aard van de angst is, of er een herinnering aan gekoppeld is, hoe en of ik de angst zelf gecreeerd heb en of er een existentieel gedeelte aanwezig is, en of en hoe ik de angst gegeneraliseerd heb. Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op mijn bevindingen in dit schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in samenwerking met de angst te wandelen en me niet te verongelijken, te verminderen ten aanzien van de angst als de geest, en niet langer te verdwijnen in een stressreactie in en als de geest, in en als participatie in emoties (en gevoelens), als afleiding van mezelf, bestaande in en als angst.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te geven zoals ik zou willen ontvangen, adem voor adem, en mezelf te vergeven en corrigeren waar ik dit nalaat, waarin en zodat ik mezelf in staat stel om adem voor adem, een ander te geven zoals ik zou willen ontvangen en ik stel mezelf ten doel een ander te geven zoals ik zou willen ontvangen en te onderzoeken waarin ik dit niet doe/niet wil en mezelf te vergeven en corrigeren, waarin ik me realiseer dat het geven aan een ander gelijk is aan een geven aan mezelf als en wanneer het vrij is van manipulatie om iets gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb me te realiseren en dus te leven dat geven aan een ander gelijk is aan geven aan mezelf, maar altijd verward te zijn in de draden van de geest in manipulatie, waarin ik constante angst ervaar om iets te verliezen.

Full_the-crucifixion-of-the-jesus-crucifying-the-self-part-1

The Crucifixion of Jesus 

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Als ik in een periode last ervaar van mijn darmen, waarin de stoelgang eruit wil en tegelijkertijd wordt vastgehouden, ervaar ik ’s ochtends een gevoel van walging bij het eten klaar maken welke ik mee neem naar werk. Deze ervaring gaat even door me heen, en ik heb mezelf aangeleerd deze gelijk te stoppen en gewoon het eten klaar te maken. Ik heb mezelf uberhaupt aangeleerd gewoon te eten, wat er ook aan de hand is, of ik nou honger heb of niet. Maar laat ik met dit ene punt beginnen. Ik weet niet of het een stoppen of een onderdrukken is van deze ervaring van walging. En wat is de ervaring van walging eigenlijk?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een moment een ervaring van walging door me heen te voelen gaan als ik eraan denk dat ik zo het eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze ene ervaring van walging al op te geven, al opgegeven te hebben zelfs, maar in een moment besluit ik deze geen aandacht te geven en ga ik gewoon eten klaarmaken en al het andere doen wat moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als ik het eten klaar heb gemaakt en al het andere heb gedaan wat nog moet gebeuren, waarna ik kan gaan zitten en even kan gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het moment van walging wat ik ervaar als ik bedenk dat ik zo meteen eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de gedachte in mij ‘nee he niet weer’, als ik  ’s ochtend last ervaar van mijn darmen en ik eten moet gaan klaarmaken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een slachtoffer te voelen van de tweestrijd die ik in mijn darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tweestrijd in mijn darm te ervaren, waarin de ontlasting met kracht eruit geduwd wil worden en waar de ontlasting met dezelfde kracht wordt tegen gehouden, totdat dit zo vaak gebeurtdat de prikkel tot ontlasten minder en minder wordt en er alleen nog maar een tegen houden en op het laatst een stilte is, waarin het lijkt of er helemaal niets meer gebeurt en of de ontlasting nooit meer eruit zal en wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de tweestrijd die ik ervaar in mijn fysiek, waar ik geen invloed op lijk te hebben maar waaraan ik volledig overgeleverd sta of zit toe te kijken, wanhopig van het ongemak en de ervaring van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik geen invloed lijk te hebben op de tweestrijd in mijn darm van eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig overgeleverd te staan of zitten toekijken of eigenlijk meer ‘toevoelen’ naar de ervaring van eruit duwen en vasthouden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen van het ongemak en de ervaring van machteloosheid die ik ervaar in de tweestrijd van het eruit duwen en vasthouden van de ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn als ik niet lekker kan eten ’s middags maar in plaats hiervan pijn en verdriet ervaar bij iedere hap die ik neem, waardoor ik niet uitkijk naar de maaltijd maar wel moet eten om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn en verdriet te ervaren bij iedere hap die ik neem als ik in een periode last ervaar van een tweestrijd in mijn darm van de ontlasting eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te kijken naar de maaltijd als afwisseling van de dag.

(hierover volgt een apart blog).

Als ik in mezelf een moment de ervaring op zie komen van walging bij het eten klaarmaken/de gedachte aan het eten klaarmaken voor de middag, dan stop ik, ik adem. Ik stop even waar ik mee bezig ben, ik ga even op mijn hurken zitten en omarm mezelf. Ik ervaar wat er is, misschien verdriet, pas indien nodig een zelfvergeving toe en/of adem door de ervaring heen, laat de ervaring helemaal door me heen gaan zodat ik er gelijk aan kan gaan staan.

Ik realiseer me in dit schrijven dat ik walging als angst ervaar voor de ervaring van machteloosheid tegenover de tweestrijd in mij, en hierbij direct het opgeven. Ik adem. Ik realiseer me dat ik in dit moment nog geen invloed heb op de tweestrijd in mijn darm, aangezien het al gemanifesteerd is/ik het al gemanifesteerd heb op zo’n moment en ik de consequentie wandel; maar ik heb wel invloed op het participeren of stoppen in een ervaring van machteloosheid en opgeven. Ik adem, totdat de ervaring van verdriet, machteloosheid en opgeven wegebt en start met het eten klaarmaken of ga door met de andere bezigheden in de ochtend.

Ik realiseer me dat ik angst vermomd als walging ervaar voor het herhalen van deze ervaring. Op een dag waarin ik de ontlasting vasthoud in deze tweestrijd, komt deze ervaring keer op keer terug doordat de ontlasting op de opgeslagen ervaring duwt. Dit geeft een enorme strijd in mij waarin ik me ga wapenen tegen deze ervaring door de dag heen.

Ik realiseer me dat dit wapenen een verzet is die de ervaring van strijd geeft en dus de tweestrijd in mezelf als ervaring – welke nu fysiek gemanifesteerd is als consequentie – versterkt. Ik adem. Iedere keer dat de ervaring opkomt stop ik even waar ik mee bezig ben, ik adem in, ik adem in de ervaring en zie wat er opkomt, pas eventueel een zelfvergeving toe en adem uit, en laat los. Ik ga door totdat de ervaring wegebt, en ga dan door met waar ik mee bezig ben. Ik geef mezelf richting in de adem en dat is alles wat ik doe in dit moment.

Ik erken dat dit een enorme uitdaging is aangezien ik dit patroon al jaren ervaar en hierin niet werkelijk onderzocht heb wat er speelt in mij aangezien ik geen gereedschap had om mezelf hierin richting te geven.

Ik erken dat het oneerlijk is dat ik mijn geest fysiek gemanifesteerd heb en hierin fysieke pijn en ongemak, en dat dit over het algemeen bepaald is in het DNA hoe we de geest manifesteren. Hierin realiseer ik me tegelijkertijd dat ik het hiermee moet doen, dat ik niets anders kan dan dit proces wandelen en mezelf oppakken hierin. Ik ben de enige die dit kan en die hierin beslist, onafhankelijk van de oorzaak. Iedereen heeft een programma mee gekregen en dit gemanifesteerd. Het programma hebben we niet gekozen, en hierin ligt de ervaring van oneerlijkheid. Echter, de gelijkheid ligt in het feit dat we allemaal een programma hebben en dat we hierin allemaal een enorm zwaartepunt hebben die we door zullen moeten wandelen, waarin we onszelf hebben toegestaan dit programma en hierin het zwaartepunt in eerste instantie te manifesteren en creeren. Dit is het mijne.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Ik zit totaal vast in een ervaring van verstopping welke zich fysiek gemanifesteerd heeft. En ik snap het niet! Ik snap er geen zak van, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet wat er gebeurt in mij, ik snap de uitleg van Bernard niet. Ik voel me alleen maar ellendig gevangen in deze vervelende fysieke toestand welke nooit meer lijkt te veranderen en welke ik als afschuwelijk ervaar, wat komt doordat ik bang ben dat het altijd zo blijft. Dat is de afschuw, de angst. Fysiek is het vervelend, de gedachte dat het altijd zal duren, nooit zal veranderen, en als het verandert, toch weer terug komt, is de afschuw als vermomde angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen wat er gebeurt in mij en hoe ik dit op kan lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in dit niet begrijpen wat er gebeurt en hierdoor niet weten hoe dit op te lossen, terwijl Bernard steeds zegt dat ik het op kan lossen en dat ik beslis hierin, maar ik begrijp niet hoe, en ik beslis toch dat ik het op ga lossen maar als ik het niet begrijp, hoe kan ik het dan oplossen? Dus beslis ik het blijkbaar niet want ik weet niet hoe dus ga ik er al vanuit dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat het me toch niet gaat lukken om deze fysieke gemanifesteerde toestand op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten lijden/leiden door een niet weten en hierop mijn beslissingen te baseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets meer te willen in deze toestand, niet eten, niet drinken, alleen maar poepen en dat kan niet, waarin ik door dit willen poepen nog meer druk zet op polariteit in mijn lichaam, aangezien ik hierin de tegendruk versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tegendruk in mezelf te versterken en dit zoveel gedaan te hebben dat het een patroon is geworden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel spijt te ervaren dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Patroon:

Woordenboekdefinitie:

1. beschermer van een ontslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde

2. oudejaarsstudent, door een eerstejaars tot beschermer gekozen

3. beschermheer van een stichting etc.

4. hij die aan het hoofd van de zaak staat

5. metalen papieren kokertje met buskruitlading

6. model, vorm, voorbeeld

7. decoratieve tekening

8. wijze waarop iemand, een groep, een land enz. werkt, geld besteedt, consumeert enz.

Opvallend hierin:

Bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem.

Dit heb ik gemanifesteerd in de wijze waarop ik mezelf fysiek ontlast, waarin het ontlastingspatroon wederom een bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem is geworden.

Lading: negatief

Klank: pat – ‘levenspad’ dus voorprogrammering; troon, oon, hoon, honen, gehoond worden, uitgejouwd worden, weggehoond worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als bescherming te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als een voorbeeld te zien van wie ik ben, welke ik in eerste instantie heb gemanifesteerd door een voorbeeld te leven van de ouders en voorouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het voorbeeld van de ouders en voorouders te manifesteren in mijn fysiek waarmee ik bevestig dat ik dit voorbeeld heb aangenomen als zijnde ‘dit ben ik’, zodat ik niet iets of iemand anders hoef te zijn (mezelf bijvoorbeeld?) en hoef te zien in dit niet weten van wie ik ben als ik niet dit voorbeeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren in dit niet weten wie ik ben, waarin ik niet weet of het paniek is wat ik ervaar of iets anders, aangezien ik eerder een ervaring vertaalde als paniek wat ‘lust’ blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van lust en paniek door elkaar te halen/als gelijk te zien, waardoor ik niet in de lust ga zien aangezien ik die als paniek vertaal en hiervan weg blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan het voorbeeld wat ik ben geworden als opgevolgd patroon als consument, waarin ik als consument energie consumeer ten koste van mezelf als fysiek aangezien de substantie als fysiek gebruikt wordt voor omzetting in energie, zodat ik kan voortbestaan als energie-consument als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wie ik ben te definieren als energie-consument als geest bewustzijn systeem en hierin mezelf als substantie en de aarde als substantie consumeer ten behoeve van mezelf als energie in/als de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ontlastingspatroon, welke ik als voorbeeld heb overgenomen ter bescherming van mezelf in niet-weten wie ik ben, wederom als bescherming gebruik om mezelf in stand te houden in dit niet-weten wie ik ben en in plaats hiervan een geest bewustzijn systeem ben geworden welke ik in leven moet houden waarvoor ik energie nodig heb, en welk patroon ik dus moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf als volslagen krankzinnige moet beschermen, in plaats van in te zien dat deze bescherming op zich als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig is, waarin alle voorbeelden als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig zijn waartegen ik me moet beschermen, en dus creeer ik een gelijkend patroon om me te beschermen, als enige oplossing die ik als bescherming gezien heb tegen deze volslagen krankzinnige leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een patroon in/als geest bewustzijn systeem als energie-consument me beschermt tegen de geest bewustzijn systemen als energie-consumenten in mijn leefomgeving, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf onderhevig gemaakt heb aan mezelf als geest bewustzijn systeem als energie-consument, waarin ik me nu tegen mezelf moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te onder te gaan aan mijn eigen verdedigingsmechanisme, welke in mijzelf in mijn fysiek volledige vastzetting creeert van twee tegenwerkende krachten welke zich vertaald hebben in chemische delen die het fysiek besturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een chemische oorlog in mijzelf als fysiek gecreeerd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ontlastingspatroon en het patroon van mezelf als geest bewustzijn systeem als negatief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het patroon wat ik gekopieerd en gemanifesteerd heb als levenspad te zien, waarin ik niet leef maar een voorprogrammering als pad wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in dit voorgeprogrammeerde pad waarin ik niet leef maar een voorprogrammering volg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in een voorprogrammering aangezien ik dit ken, waarin ik hetgeen ik niet ken als leven ervaar als onbekend als onveilig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de bekende weg in/als zogenaamde veiligheid/onder bescherming van God de Geest, waarin ik mijn hele leven al ervaar dat dit alles behalve veilig is aangezien ik hierin mezelf aanval, waarin ik me nu tegen mezelf ben gaan beschermen maar waarin ik toch blijf geloven als veiligheid aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een niet-weten te staren en dus niet te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te honen in dit patroon wat ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik bv in fysieke werkelijkheid ervaar als ik verhuisd ben en weggehoond wordt door iemand uit de buurt als ik opkom voor een expressie van leven maar nog spreek in angst, waarin ik mijn eigen angst en pijn ervaar die dus getriggerd worden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontzettende angst te ervaren als ik word weggehoond door iemand en langzaam begin te zien dat ik ontzettende angst ervaar voor mezelf in/als angst als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon heb gezet in een fysiek gemanifesteerd patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en hierin te geloven dat dit altijd zo blijft en als het verandert, dat het toch weer terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus een verwachtingspatroon te creeren, wederom als negatief geladen, als bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon zet en mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie van leven weg te honen en mezelf hierin als volslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde te zien, waarin ik mezelf vastzet in een voorwaardelijk oordeel.

Hoe kan ik Patroon gebruiken:

Hetgeen ik leef/geleefd heb als geest bewustzijn systeem en welke ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik kan gebruiken om te zien wie ik geworden ben in reacties, gedachten, gevoelens, emoties en fysieke disbalans, waarin ik het gereedschap toepas van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie om mezelf vrij te maken van deze patronen waarin het vrij maken van deze patronen mijzelf als expressie laat zien en ik als expressie tot leven kom.

Verwachting:

Woordenboekdefinitie:

1. het verwachten; hoop: op verwachting leven

Opvallend hierin:

Ik leef dus op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven; ik wacht dus als het ware op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon, dus wat gaat gebeuren in mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik geen richting geef maar wacht op ‘wat komen gaat’ waarin ik ‘hoop’ dat het is wat ik hoop, in plaats van de hoop in de wc te leggen.

Lading: positief

Klank: wachten, achten, ing. Wachten op ing, achting, ach, ach en wee, ver, er, er was eens. Een verhaaltje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven te leven/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon in mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen richting te geven maar te wachten op wat komen gaat waarin ik hoop dat het is wat ik hoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de hoop in de wc te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik de hoop in de wc kan leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets te hebben gevestigd buiten mij, en als er geen hoop meer is op iets buiten mij, het op te geven/me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoop als verwachting als positief te ervaren en hierin een ervaring van hoop op betere tijden te creeren, waarin mijn hart een sprongetje maakt bij de gedachte aan iets wat komen gaat, al weet ik niet wat, en als dit dan niet komen gaat, het op te geven en niet meer te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik moet doen als hetgeen ik hoop niet komen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat dit patroon zich vanzelf oplost als ik er maar niet teveel aandacht aan besteed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan het laatste beetje hoop aangezien ik niet in de ervaring van wanhoop van niet meer weten wat ik moet doen wil vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van wanhoop zelf te creeren door te hopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ’s ochtends te hopen dat ik een hoop kan leggen in het toilet en als dit niet lukt, wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen aandacht te willen besteden aan mijn hoop en wanhoop uit angst dat het dan nog sterker wordt, waarin ik het niet oppak maar wel met grote oplettendheid elke ochtend mezelf in de gaten houd of ik wel of niet de hoop kwijt kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met hopen dat ik naar het toilet kan, aangezien de fysieke manifestatie hiervan zo aanwezig is dat ik het niet kan negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop moet negeren om de hoop kwijt te kunnen, in plaats van de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te negeren aangezien ik mezelf in deze fysieke manifestatie maar lastig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf maar lastig te vinden in deze fysieke manifestatie en hierin mezelf als last te ervaren welke ik probeer te negeren, alsof het er dan niet zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop, en hierin met name de wanhoop, niet te willen dragen zo vervelend wanhopig ervaar ik mezelf hierin dat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen door de wanhoop, waardoor ik deze wegdruk en hoop op morgen als een dag waarop het misschien beter gaat.

Ik stel mezelf ten doel ’s ochtends direct op te staan en tijd te nemen om in dit patroon te zien en te schrijven voordat ik naar werk ga. Ik realiseer me dat ik door langer blijven liggen, mezelf als geest bewustzijn systeem versterk, waardoor ik niet in zelf kan zien en tevens geen tijd heb om in zelf te zien. Ik realiseer me dat het zwaar is om in de ochtend op te staan als ik fysiek mezelf zwaar heb gemaakt door overvloedig afval als hoop en wanhoop in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zwaar te maken met overvloedig afval van hoop en wanhoop. Ik stop met mezelf veroordelen voor de zwaarte in de ochtend aangezien dit niets oplost en het werkelijk zwaar is. Ik realiseer me dat ik dit zelf zo gecreeerd heb maar dat ik mezelf hier niet voor hoef aan te vallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn aanvallen op mezelf te stoppen zodat de fysiek gemanifesteerde chemische delen, gerelateerd aan de aanvallen, ook kunnen stoppen, al weet ik nog niet hoe dit exact in zijn werk gaat.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te blijven ondersteunen in het aanreiken van de juiste chemische stoffen die een balans die leven ondersteunt, bevorderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vertrouwen op mijn fysiek als leidraad, maar dat kan niet, en hierdoor niet meer te weten waarop ik kan vertrouwen als leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen leidraad te ervaren als geest en fysiek beiden niet als leidraad genomen kunnen worden.

Ik stel mezelf ten doel geest en fysiek als leidraad te zien van wat ik dien te stoppen, in plaats van wat ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets of iemand te willen volgen, en als ik niets of niemand om te volgen heb, paniek en wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek en wanhoop te ervaren als ik niets of niemand heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geest en fysiek als leidraad van wat ik dien te stopen, niet leuk te vinden waardoor ik ga zoeken naar iets leuks om te volgen buiten mezelf en ondertussen boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen volgen, een soort draad, in plaats van hier te zijn in deze fysieke vervelende toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwd te hebben op een leidraad en me hierin trots en blij te voelen als ik deze kon vinden en volgen, waarin ik niet zag dat dit mijn eigen voorprogrammering was als geest bewustzijn systeem, waarin ik wel ervoer dat ik hierin nog steeds dezelfde vervelende fysieke klachten had maar niet zag dat deze door het volgen van de draad in stand gehouden worden en zelfs versterkt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem te versterken in het zoeken naar en volgen van een leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te kunnen geloven dat deze leidraad echt niet is waar ik wezen moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te hebben gebouwd op het trainen van het volgen van deze leidraad waarin ik geloofde dat ik mezelf hierin richting gaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf richting geef in het volgen van de leidraad als levenspad van het geest bewustzijn systeem als voorprogrammering in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geloofd dat pure zuivere energie het hoogst haalbare is wat een mens kan bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoogte in te gaan in het behalen van het hoogst haalbare, in plaats van mezelf te vestigen in/als aardse substantie in/als het fysiek.

Hoe kan ik Verwachting gebruiken:

Hetgeen ik op zie komen in de geest bestaat allemaal uit verwachting als zijnde wat ik altijd geleefd heb, welke ik kan stoppen, in kan zien, uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren waarin ik in het schrijven onverwacht mezelf als expressie kan zien.

Geloof:

Woordenboekdefinitie:

1. het vertrouwen in de waarheid van iets

2. een vast en innig vertrouwen op God en Gods woord zoals dit gepredikt wordt in de godsdienst die men belijdt

3. godsdienst, geloofsleer

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”

Opvallend hierin:

Vertrouwen in de waarheid van iets; wat als dit geen waarheid is?

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”; wat als je in een geloof hierin geboren wordt?

Lading: voorzichtig positief

Klank: ooooh, zit dat zoooo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op een waarheid van iets wat geen waarheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat er gebeurt als je tussen twee geloven in geboren wordt, in/als de duivel dus in/als persoonlijkheden in plaats van als menselijk wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren dat ik als de duivel in/als persoonlijkheden geboren ben, waardoor ik niet weet waarop te vertrouwen aangezien ik geen enkel referentiekader heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen wel een referentiekader hebben, in plaats van in te zien dat dit het probleem is van alle mensen, dat we geen referentiekader hebben maar alleen maar persoonlijkheden waarop we voortleven in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geloof als voorzichtig positief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ooooh zit dat zoooo te missen als aha-moment van het geest bewustzijn systeem als ik hierin iets geloof te ontdekken wat gewoon een informatieve ervaring is uit het geest bewustzijn systeem waar ik toegang tot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgezet in een Fysieke Manifestatie van een Geloof en Verwachting van een Patroon waarin ik een Moeizame Ontlasting van Hoop/Afval gecreeerd heb en dit Patroon vervolgens zo ervaar, er opnieuw in Geloof en dit Verwacht als erop Wacht en zo in stand houd.

Hoe kan ik Geloof gebruiken:

Als ik mezelf zie zoeken naar een ooooh zit dat zoooo moment, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een geloof zoek om me aan vast te houden. Ik stop, en zie in mezelf waarom ik in dit moment me ergens aan vast wil houden. ik zie in mijn woorden wanneer ik geloof gebruik, zodat ik zie waar ik allemaal in geloof of juist niet in geloof als houvast. Ik schrijf het uit, ik vergeef mezelf, ik corrigeer mezelf waarin ik mezelf vrij maak van de beperking van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon welke ik geworden ben.

Ik stel mezelf ten doel discipline te leven ter ondersteuning van mezelf door in de ochtend op te staan, in zelf te zien, de patronen als angst uit te schrijven en hierin mezelf als expressie te zien en te bewegen in dit schrijven van wie ik ben geworden, waarin de expressie die niet tot uiting is gekomen en hierdoor vast zit in het lichaam – eruit geduwd wordt en hierin wordt tegen gehouden dus frictie creeert – tot expressie kan komen waarin ik mijn fysiek kan ontlasten van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon in/als Geest Bewustzijn Systeem en van alle energetische ervaringen en reacties die ik hierin gecreeerd en hieraan gerelateerd heb.

2 Blogs over Asthma:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-286-care-for-asthmatic-and.html

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-287-asthma-how-i-prevented-it-in-my.html

Human Reasoning

http://marlenlife.tumblr.com/post/20389372691/humanreasoning

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 202 – Zelfvergeving

Ik ben gestart met mezelf te vergeven. Ik ben toch al ruim een jaar hiermee bezig, zou je zeggen. Dat klopt, ik deed zelfvergeving, ik paste het toe zover ik kon. Ik wandelde het niet, ik leefde het niet. Ik voelde aldoor een punt op de achtergrond wat ik mezelf niet kon vergeven, en hierin vielen eigenlijk alle punten van zelfvergeving min of meer in het niet, aangezien ik het niet wandelde en niet leefde, niet. Na een aantal weken van veel energie genereren, veel gepraat in mijn hoofd, veel doorduwen, zat ik op mijn bed. Ik wist niet hoe ik door moest, en net voor het punt stoppen had ik al talloze keren gedaan, dat is niet effectief en vergroot de onrust alleen nog maar. En daar is het: Zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het punt in het verleden exact moet vinden om zelf te vergeven, en als ik dat punt niet kan vinden, ik mezelf niet kan vergeven en blijf zoeken naar het punt, in plaats van in te zien dat het verleden het heden is zolang ik mezelf niet vergeven heb, en dus kan ik hetzelfde punt in het heden vergeven welke als exact hetzelfde op zal komen als in het verleden, alleen de omringende personages veranderen, en dus kan ik mezelf vergeven in de punten in situaties die opkomen in het heden met mensen met wie ik wandel in het heden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang te zoeken naar punten in het verleden waarin ik mezelf alleen maar vasthoud in het verleden zonder zelf te vergeven en zelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet kan vergeven voordat ik mezelf gecorrigeerd heb, en ik hierin mezelf steeds aan het doorduwen ben om mezelf te corrigeren en mezelf forceer hierin, ondertussen mezelf wanhopig ervarende aangezien ik zie in mezelf dat ik dit niet volhoud, dat ik zo niet staande kan blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven ten alle tijden, ook als ik mezelf niet corrigeer, en pas als ik mezelf werkelijk vergeven heb er werkelijke standvastige correctie als zelfverandering kan plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in complete angst te verkeren omdat ik niet wist hoe door de angst heen te wandelen, waarin ik mezelf compleet verkramp als fysieke consequentie van zelfoordeel als mezelf niet kunnen vergeven, in plaats van in te zien dat zelfvergeving als startpunt de enige oplossing is voor de verandering van wie ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belang van de zelfvergeving niet werkelijk te hebben begrepen en dit weerspiegeld te zien in mijn omgeving, waarin ik wel zeker wist dat de zelfvergeving de oplossing is maar welke ik niet werkelijk kon spreken aangezien/zolang ik de zelfvergeving zelf niet werkelijk leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te ervaren van andere mensen zolang ik mezelf niet kan vergeven, waarin ik mezelf ondertussen veroordeel dat ik mezelf afhankelijk maak van een ander en me hierin terugtrek aangezien ik zie dat dit niet klopt, waarin dit zelfoordeel juist de reden is van mezelf afhankelijk maken van andere mensen aangezien ik mezelf niet kan vergeven zolang ik blijf participeren in zelfoordeel, en mezelf zo dus vast te zetten in een enkel punt van zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen enkele situatie meer in te durven stappen/durf te wandelen aangezien ik in totale angst verkeer voor het afhankelijk maken van mezelf van de ander, en mezelf hierin de mogelijkheid te ontnemen door mijn eigen punten heen te wandelen en mezelf in het fysiek te corrigeren, in plaats van in te zien dat ik in iedere situatie mezelf kan vergeven en vergeef voor het falen wat ik tegenkom als systeem wat ik geworden ben, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf te corrigeren tot leven en waarin ik tevens een ander de mogelijkheid als ruimte kan geven zichzelf te vergeven voor het falen als systeem en zichzelf te corrigeren tot leven zonder mezelf en/of de ander opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te verkrampen in het doorduwen van mezelf in de fysieke situatie zonder mezelf te vergeven en hierin te ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik mezelf kan ontspannen en hierin totaal in paniek raak aangezien ieder klampen aan iets of iemand om me heen – waardoor ik me ogenschijnlijk even zou kunnen ontspannen – zichtbaar is als zinloos, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan ontspannen als omarmen in volledige zelfvergeving voor wat en wie ik geworden ben als systematisch levend oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een systematisch levend oordeel te zijn geworden in plaats van mezelf Leven te Geven in/als Zelfvergeving en hierin Leven voort te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb andere mensen niet te kunnen vergeven doordat ik mezelf niet kon/kan vergeven en ik in angst verkeer dat de ander verder wandelt zonder mij, en ik verloren achterblijf in zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor eeuwig verbannen te hebben in zelfoordeel zonder te zien hoe ik zelf de oplossing ben als zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat werkelijk begrijpen niet begrijpen is in/als de mind/het bewustzijn maar een en gelijk staan in/als zelfvergeving en dat om mezelf werkelijk te begrijpen het nodig is mezelf werkelijk vergeven/te leven in/als zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in iedere situatie in ieder moment, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf, mezelf Leef en hierin Een en Gelijk als Leven Wo(o)rd als Het Levende Woord.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te leven in/als Zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel de punten die in het moment in het heden omhoog komen, in interactie met de mensen om me heen in het heden, te zien als punten in mezelf die ik in het verleden mezelf niet vergeven maar veroordeeld heb en hierin mezelf heb vastgezet en heb verkrampt.

Ik stel mezelf ten doel de mensen in het heden niet te koppelen aan de punten die opkomen in/als mezelf en hierin de mensen en mezelf persoonlijk te nemen in relaties in/als bewustzijn, maar in plaats hiervan de relaties in/als bewustzijn te zien en gebruiken als middel om mezelf vrij te maken van deze relaties als punten in/als bewustzijn en mezelf hierin vrij te wandelen in samenwerking met de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontspannen, adem voor adem, kramp voor kramp, door mezelf te vergeven in het specifieke oordeel wat opkomt in relatie tot de fysieke kramp, en hierin de relatie met mezelf in mijn fysiek te herstellen en zelf als leven te ontspannen in mijn eigen fysiek, eventueel met ondersteuning van de ander om mezelf te zien in de interactie maar zonder mezelf afhankelijk te maken van de ander en zonder mezelf te leven via het fysiek als ontspanning van de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in de interactie met een ander zodat ik mezelf kan vergeven in interactie die faalt als deze niet het beste is voor zelf en de ander en alle leven zonder mezelf opnieuw te veroordelen voor mijn falen als bewustzijnssysteem.

Ik stel mezelf ten doel volledig Zelfverantwoordelijk te zijn/worden door mezelf aan mezelf terug te geven in/als Zelfvergeving en mezelf hierin de mogelijkheid te geven mezelf werkelijk te corrigeren en veranderen in/als het fysiek van Falen tot Leven.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten als zelfmanipulaties te stoppen en mezelf te vergeven voor wat en wie zich onder/in/als de angsten bevindt, waarin ik van alles ben gaan vinden als oordeel in/als bewustzijn.

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 127 – Gaat het goed met me?

De vraag of het goed met me gaat. Of eigenlijk de conclusie die getrokken wordt als ik de zogenaamd ‘zware’ structuren benoem, dat het niet goed met me gaat. Waarin ik geen vrijheid ervaar om werkelijk te delen wat er speelt. Maar hoe zit dit in mij opgeslagen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en niet te durven benoemen uit angst dat het ‘niet goed gaat met me’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en te benoemen aangezien ik bang ben uitgekotst te worden en gedefinieerd te worden als deze lelijkheid en als ‘het gaat niet goed met Ingrid’, waarin ik in dit verbergen van de de lelijkheid een niet goed gaan in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik de lelijkheid in mezelf onder ogen zie ik nooit meer opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik wel wil leven in dit lichaam, aangezien ik zoveel ongemak in mijn darmen ervaar/gecreeerd heb en niet weet of het me wel lukt om dit op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op kan pakken wat een op willen pakken is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het proces gemakkelijker is zonder lichaam aangezien ik ongemak in het lichaam ervaar en dat mijn grootste verdriet en schaamte is, waardoor ik bang ben dat ik mijn lichaam gewoon opgeef en ik later spijt ervaar als ik alsnog het proces moet wandelen zonder lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat me het liefste is, mijn lichaam, gewoon wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet meer aankan, mijn lichaam dragen met elke dag de angst van wel of niet het ongemak ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna door mijn benen te zakken van schaamte over de afbraak in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam helemaal op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet meer willen, niet meer kunnen te ervaren, en toch niet te willen/kunnen beslissen om te leven en mezelf op te pakken in dit leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu weleens een antwoord te willen op de vraag hoe deze darmklacht te stoppen, in plaats van in te zien dat ik zelf het antwoord ben en zolang ik niet kies het op te pakken zal ik geen antwoord als mezelf zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niet zie waardoor ik niet kan kiezen mezelf werkelijk te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen eten zo moe word ik van eten als ik er zoveel alst van ervaar, terwijl ik heel erg van eten houd en mezelf dus iets onthoud waar ik heel erg van houd, wat me in leven houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf datgene te onthouden wat me in leven houd, of eigenlijk mezelf het minimale te geven zodat ik net kan leven maar meer ook niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al 23 jaar bewust naar dit patroon loop te staren en opnieuw exact dezelfde wanhoop te ervaren met alle moeheid van alle jaren opgestapeld, zonder te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen dat het niet goed met me gaat door een fucking mind-construct welke wordt doorgegeven via de voorouders, uit angst dat de ouders zich schuldig gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hiermee alle verantwoordelijkeheid op me te nemen en mooi weer te spelen, uit angst dat ze zien dat het niet goed gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit vlak  geen enkele steun als begrip te hebben ervaren in het ouderlijk huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dit alles altijd helemaal alleen te hebben moeten doen, terwijl ik zelf niet ben gaan spreken en dus ook geen steun heb kunnen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin een slachtoffer te voelen en me hierin als slachtoffer te gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik hiermee fysieke klachten heb gemanifesteerd en een ander die niets ziet gewoon door hobbelt zonder fysiek ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik fysiek ongemak heb gecreeerd en een ander niet, we moeten toch allemaal dit proces lopen, heb ik het dan werkelijk zo verkeerd gedaan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik het werkelijk zo verkeerd heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de dag heen een om de minuut terug kerende gedachte te hebben als ‘ik weet niet of ik het red’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van het opgeven, die ik in mijn fysiek heb opgeslagen, en welke steeds terugkeert als de ontlasting ertegenaan duwt – wat 24 uur per dag is als ik me niet ontlast heb in de ochtend – te geloven als zijnde van dit moment,  en hierin opnieuw een ervaring van opgeven te creeren aangezien ik zo niet wil leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hel op aarde gecreeerd te hebben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een herinnering keer op keer te herleven en hercreeren en zo de hel op aarde in mezelf en dus ook buiten mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te staan, letterlijk en figuurlijk, als ik dit fysieke ongemak ervaar, en niet te weten hoe mezelf hierin te stoppen als mijn fysieke mind nonstop deze signalen van angst, opgeven en ongemak weergeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet te ervaren dat ik nog nooit van iemand een antwoord heb gehad op deze vraag, niet van mezelf en niet van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier een levensgroot IK WEET HET NIET te ervaren, en hier tegenover een heel groot IK WEET HET te creeren waarin ik alles uit de kast heb getrokken om een antwoord te vinden/om mezelf staande te houden in dit ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken uit angst dat dit werkelijkheid wordt, in plaats van in te zien dat door het niet te ervaren maar te onderdrukken en er bang voor te zijn ik het juist tot werkelijkheid maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken, omdat ik er dan gelijk aan ga staan en als ik er gelijk aan sta kan ik nog maar 1 ding doen, namelijk mezelf oppakken en dat is nu juist waar ik me tegen verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen het oppakken van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ene punt niet los te kunnen laten en mezelf er zo op te focussen alsof mijn leven er vanaf hangt, waarin ik mezelf meer en meer vastdraai in dit ene punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn leven van dit ene punt afhangt, terwijl als ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dat wel zo is, of het niet een trucje van de mind is om me bezig te houden in doodsangst en me dus weg te houden van zelf als Leven, waarin het lijkt alsof het leven van dit ene punt afhangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven af te laten hangen van 1 punt en mezelf bijna te doden in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet werkelijk onderzocht heb wat er dan zo vreselijk belangrijk is in dit punt dat ik geloof dat mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik zo vreselijk belangrijk ben gaan vinden in dit ene punt waarin ik me vasthoud alsof mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te ademen doorheen dit ene punt en mijn aandacht van dit ene punt te halen, zodat ikzelf in dit ene punt wat ruimte krijg en niet mezelf dooddruk in een enkele focus.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen en aanvaarden in het onderzoeken en doorheen ademen van dit ene punt, hoe eng ik het ook vind.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 117 – Hoogst verontwaardigd

Zelfvergevingen op emoties van verontwaardiging en alles in die richting, welke ik ervaar als ik niet naar het toilet kan en ik terugval in het patroon van ‘ problemen met de stoelgang’ nadat dit een aantal maanden is weggeweest, welke dus gelijk zullen zijn aan de ervaringen waardoor ik dit patroon fysiek heb gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit weer gebeurt, dat de weigering zich weer manifesteert in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo vernederd te voelen door gewoon gestopt te worden, als verstopt, of ik wil of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er gebeurt en daar word ik gek van.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het niet begrijpen wat er gebeurt, en daardoor ga ik maar proberen en proberen te begrijpen wat er gebeurt, waardoor ik vaster en vaster kom te zitten in ronddraaiende gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kotsmisselijk te zijn van dit hele gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik zo geobstipeerd raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het nooit meer weggaat, dat ik deze struggle elke dag moet voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort, dat ik dit niet langer volhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb razend te zijn en niet exact te weten waardoor, waarin het razend zijn me laat razen in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen ademen als ik zo vol met poep zit en niet te kunnen eten als ik zo vol met poep zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te kunnen geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat ik niet gewoon kan zien hoe ik dit gecreeerd heb, wat eraan ten grondslag ligt zodat ik het kan oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat alles zo ingewikkeld is gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al het plezier te verliezen in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nergens meer voor in te willen zetten als ik me zo ervaar aangezien het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niets zin heeft in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te tollen in deze toestand en dit niet te willen stoppen aangezien ik zo kwaad ben dat mijn fysiek stagneert dat ik niets meer wil doen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit wraak te stoppen met leven, met meedoen, en dus uit wraak mezelf in/als de mind houd, weg van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik wraak op neem of waarom ik wraak neem, ik neem dus gewoon wraak als reactie op wat er gebeurt, in plaats van in te zien wat er gebeurt en hierin gelijk te gaan staan en mijn wraakgevoelens te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren, welke zich manifesteert in mijn  fysiek, ik voel letterlijk de weigering in mijn darmen om zich te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren om me te ontlasten, terwijl ik niet zie waarom ik dit doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door deze weigering terwijl ik niet zie waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door niet te zien waarom ik iets doe en door geen mogelijkheid te zien om hierin sturing te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo ongelofelijk stom te vinden dat ik hierin geen sturing kan geven aangezien ik niet zie wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo verneukt te hebben en niet te zien hoe ik dat gedaan heb en doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo enorm aan te vallen zoals in deze zelfvergevingen blijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf zo enorm aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloosheid te ervaren.

Ik realiseer me dat ik er niet zomaar uit komt, dat het veel geduld, schrijven en adem nodig heeft om mezelf in dit construct te bevrijden. Als ik mezelf teveel doorduw, duw ik mezelf vast. het heeft geen zin naar de oorzaak te zoeken, aangezien ik die nu niet kan en zal zien. dat is wat ik als geen zin ervaar. Ik realiseer me dat ik tegen het randje van uitputting aanzit, en hierin is er te weinig fysieke energie over om mijn darmen nog te bewegen. Ik ga dus zien hoe ik enigszins kan uitrusten binnen de bezigheden die ik doe, waarin ik de bezigheden minimaliseer en me focus op het meest noodzakelijke.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de overlevingstoestand te zijn geraakt, waarin ik deze overlevingstoestand kan gebruiken om zelfvergevingen toe te passen hierop, aangezien ik hierin nog geen zelfvergevingen heb toegepast toen ik er midden in zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid en uitputting te ervaren dat ik het liefst de hele dag in bed wil liggen en/of in huis rond wil hangen en in de zon wil liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het net zou redden, net niet de ervaring van uitputting in zou gaan, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toch wel de ervaring van uitputting te zijn ingegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang en verdrietig te worden van deze ervaring van uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vechten tegen deze toestand van uitputting en dus tegenover mezelf als de ervaring van uitputting te gaan staan, in plaats van er gelijk aan te gaan staan zodat ik er in op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als minderwaardig te beschouwen in deze ervaring van uitputting en obstipatie, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen dus willen? stoppen met dit minderwaardig vinden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik niet wil stoppen met dit minderwaardig voelen van mezelf als mezelf in uitputting en met name in obstipatie.

Ik stel mezelf ten doel mijn darmen fysiek zo effectief als mogelijk te ondersteunen door een lever-gal-reiniging in te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verslagen te voelen door de mind en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hierin ook daadwerkelijk verslagen ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel te geloven en voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven, het eigenlijk al opgegeven te hebben wat zich toont in mijn fysiek, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op deze manier niet te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere stap als teveel te ervaren en tegen iedere beweging op te zien aangezien mijn eigen buik me constant in de weg zit en ik bij iedere stap het ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de dikke opgeblazen buik die ik heb als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke opgeblazen buik probeer te verbergen waardoor ik geen kleding kan dragen die ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets leuk te vinden staan als ik een dikke volle opgeblazen buik heb, terwijl als mijn buik gewoon ontspannen en ontlast is vind ik alles prima staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te passen aan de dikke opgeblazen volle buik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik mezelf moet laten met zoveel ongemak in mijn buik in mijn fysiek, en niet te weten hoe ik de tijd moet doorkomen tot aan een volgende mogelijkheid tot ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen herinneren in het verleden zoveel last ervan te ervaren in 1 dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me overkomt zonder dat ik er sturing in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik op moet geven als ik me fysiek zo belabberd ervaar van een ervaring waarin ik heb opgegeven, in plaats van in te zien dat het er juist om gaat om deze ervaring uit te kunnen schrijven, om mezelf te ontmaskeren in deze ervaring zodat ik mezelf ervan kan bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn fysiek het niet redt, dat ik teveel schade aanricht/heb aangericht en dat ik te laat ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het schade aanrichten aan mijn fysiek, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst, waardoor ik me laat verlammen en opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door mag gaan, dat ik de grens bereikt heb en als ik mijn hoofd hierboven uitsteek, ik word aangevallen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen zodra ik mijn eigen opgelegde grenzen overschrijdt, mezelf hierin aanval en hierin geloof dat ik niet verder mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alhoewel ik dit weet in theorie, in de praktijk volledig onderuit te gaan in/door mijn eigen aanvallen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb.

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life