Dag 314 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn eigen reacties in en als de geest ten gevolge van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren en creeren door te participeren in de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, en als polariteit in de geest hier tegenover een ervaring van zekerheid te creeren in hetgeen ik wel kan en weet, en mezelf vast te houden aan hetgeen ik wel kan en weet, en tegelijkertijd energie te genereren in een ervaring van me beter voelen als ik het wel weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in een ervaring van me beter/meer voelen als ik het wel weet en/of kan en me slechter/minder voelen als ik het niet weet en/of kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wie ik ben te laten bepalen door hetgeen ik weet en niet weet en kan en niet kan in en als de geest en door de ervaringen van meer en minder voelen hierin, in plaats van in te zien dat hetgeen ik wel en niet weet en wel of niet kan, afhankelijk is van hetgeen ik geleerd heb, welke weer afhankelijk is van waar ik ben opgegroeid en van de programmering in de geest, en in plaats van in te zien dat ik in de ervaring van me meer en minder voelen, mezelf ongelijk maak aan mezelf, en hierin een ruimte laat voor onzekerheid in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in hetgeen ik wel en niet kan en wel en niet weet in/als de geest, gekoppeld aan een reactie van zekerheid en onzekerheid, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in de programmering in de geest en/of in de opvoeding in de geest, welke automatisch wantrouwen geeft ten aanzien wat hierbuiten valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wantrouwen te ervaren ten aanzien wat buiten het geleerde in en als de programmering en in de opvoeding valt, door hier onzekerheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van zekerheid te verbinden aan vertrouwen en vertrouwd zijn, en een ervaring van onzekerheid aan wantrouwen en wantrouwig zijn, en me hierin afhankelijk te maken van mijn reacties in en als de geest, en hierin wederom onmachtig want afhankelijk, ten aanzien van mijn reacties in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onzekerheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in onzekerheid verkeer doordat ik geen draaiboek klaar heb in de geest, en ik nog niet gelijk sta aan mezelf in en als Zelfvertrouwen, zodat ik in ieder moment mezelf richting kan geven zonder vast te houden aan een draaiboek in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als Zelfvertrouwen te vestigen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, door mezelf vrij te maken van de beperkingen in en als de geest, zodat ik meer en meer direct kan zien en mezelf direct richting kan geven in en als fysieke aanwezigheid in het moment, in en als de adem, onafhankelijk van kennis en informatie, al dan niet geleerd, in de geest.

Ik realiseer me dat dit tijd inneemt, en dus wandel ik met mezelf, in rust en geduld, door de ervaringen van onzekerheid en zekerheid heen.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van onmacht ten aanzien van mijn eigen reacties in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een patroon onvoldoende onderzocht heb waardoor ik er onderhevig aan/afhankelijk van ben, en dat ik ergens aan vasthoud in de geest waarin ik me afhankelijk, dus onmachtig maak ten aanzien van het patroon in en als de geest, en dus onderhevig ben aan de reacties die in dit patroon gevestigd zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waaraan ik vasthoud in de geest, waarin ik afhankelijk blijf van een patroon in de geest, onderhevig aan reacties die energie genereren en die me blijkbaar iets geven in en als deze ervaring van energie.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven en zelfvergevingen toe te passen op de reacties die energie genereren, zodat ik voorbij de balans van reacties als energie in en als polariteit, rechtstreeks in mezelf kan zien en mezelf kan bevrijden van de limitaties als (zelf) oordelen in de geest.

From Energy to Sound

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 311 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren ten gevolge van de backchat die ik ontwikkel in mezelf naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan mezelf te irriteren in mijn innerlijk gedrag, maar dit niet direct te kunnen stoppen omdat ik niet exact zie hoe ik het manifesteer en dus opnieuw participeer in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn innerlijk gedrag ten aanzien van mezelf in reactie op backchat naar aanleiding van een gedachte, niet direct kan stoppen, en hierin beslis de irritatie voort te laten bestaan, in een geloof dat ik eerst moeten begrijpen waar de irritatie vandaan komt, waarin ik opnieuw hetzelfde patroon manifesteer in een gedachte en geloof in ‘niet weten – niet kunnen’, en hierin mezelf in en als reactie op deze Gedachte, in irritatie voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de irritatie keer op keer in mezelf te creeren, in een poging om te zien waar het vandaan komt en als ik het niet zie, een niet weten – niet kunnen in stand te houden, in plaats van de irritatie als reactie op mezelf in backchat en/als gedachten, direct te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar en/of zie in mezelf, om mezelf vrij te maken van reactie in mezelf, zodat ik een helder zicht krijg in en als mezelf op hoe ik functioneer in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven als ik niet precies zie hoe ik het manifesteer, en hierin opnieuw manifesteer wat ik nog dien zelf te vergeven aangezien ik niet zie hoe ik het doe, wat me irriteert in mezelf, niet ziende dat ik me irriteer aan het kringetje wat ik wandel en juist in de reactie als irritatie als schakel in het kringetje, het kringetje rond maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren in het feit dat ik eerst een patroon hercreeer voordat ik mezelf hierin zie en mezelf hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeven dat ik patronen hercreeer waarvan ik zie dat ze niet ‘kloppen’, maar waarvan ik niet exact zie hoe ik het creeer, en dus moet ik het hercreeren om in te zien, waarvoor ik mezelf opnieuw veroordeel en mezelf opnieuw irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opnieuw te veroordelen voor het hercreeren van een patroon wat ik al weet als zijnde niet het beste, maar nog niet zie, en waarin ik in dit ‘weten’ dus een heleboel irritatie als energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het ‘weten’ irritatie als energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van ‘weten’ en ‘niet weten’ in en als de geest, en mezelf hierin te irriteren door energie in polariteit te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie in polariteit als weten-niet weten te genereren en hiermee mezelf in en als het fysiek, te irriteren.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren ten aanzien van mezelf in het hercreeren van een patroon welke ik al duizend keer gezien heb en ervaren heb, welke ik weet dat ik het zelf doe maar waarin ik mezelf nooit werkelijk gezien heb – alleen de manifestatie – en waarin ik een gedeelte buiten mezelf blijf plaatsen in en als boosheid in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gedeelte buiten mezelf te plaatsen in en als boosheid, in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd, en hierin een deel van de zelfverantwoordelijkheid wegleg, en mezelf opdeel in fracties, waarin ik mezelf in reactie in boosheid in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in reactie in boosheid in stand te houden en dus mezelf in en als de geest in stand te houden, in plaats van in en als mezelf te staan als wat het beste is voor alle leven en niet alleen voor mezelf in de geest in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik gelijk ben als en aan het geheel, en mezelf dus afscheid in zelfinteresse in de geest en alleen nog zorg voor mezelf in en als een afgescheiden deel, waarin ik keer op keer afscheid neem van iets of iemand waarvan ik me heb afgescheiden – en omdat ik me ervan heb afgescheiden, me hieraan vastklamp door een relatie te leggen/creeren met hetgeen waarvan ik me afscheid, waarin ik in het afscheid nemen verdriet creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door me af te scheiden van iets of iemand buiten en binnenin mezelf, me vervolgens vastklamp aan hetgeen ik me van heb afgescheiden door een relatie te creeren, me hier vervolgens van losmaak  aangezien ik me beklemd ervaar in deze zelf gecreeerde relatie, waarin het losmaken bestaat uit ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee heb gecreeerd, waarin ik verdriet ervaar in het missen van hetgeen ik me heb af gescheiden en dus afscheid heb genomen, en door de ervaring van gemis te worden overweldigd in mezelf, en boosheid en irritatie te creeren in mezelf om hetgeen ik gedaan heb in zelf interesse, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse voor te laten gaan in en als een geloof dat ik voor mezelf dien te zorgen, niet ziende dat dit zorgen bestaat uit overleven in een wereld bestaande in zelfinteresse in afscheiding van eenheid en gelijkheid als leven.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van irritatie en/of boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in me in een reactie bevind, en dat ik dus een Gedachte en/of verschillende gedachten als backchat geloof die in me opkomen/getriggerd zijn.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van irritatie en/of boosheid direct te stoppen in mezelf. Ik adem in, ik laat de ervaring door me heen gaan en zie wat er in me opkomt, wat ik dien zelf te vergeven. Ik zie of er gedachten aanwezig zijn en stop participatie hierin.

Ik zie wat de boosheid triggert, en wat ik probeer vast te houden in en als irritatie en boosheid in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de angst voor verlies te onderzoeken die gepaard gaat met het creeren van een ervaring van irritatie en boosheid, zodat ik de angst onder de irritatie kan zelfvergeven in plaats van boosheid en irritatie te projecteren op het fysiek, van iets of iemand buiten mij en/of van mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar doordat ik me heb afgescheiden van mezelf, deze afscheiding probeer op te vullen door een relatie te leggen met iets buiten mezelf, hier mezelf dus afhankelijk van maak en mezelf verstik in deze relatie, en dus weet dat ik dit niet kan behouden, waarin ik als enige oplossing zie ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee gelegd heb, waarin ik opnieuw het gemis ervaar in en als mezelf in afscheiding, welke een ervaring van verdriet geeft.

Ik realiseer me dat ik hierin verstrikt raak in een weten en niet-weten in de geest, waarin ik een niet-weten ervaar hoe het werkelijk te doen want nooit gedaan, vervolgens iets te doen in een weten in het leggen van relaties, waarin ik tegelijkertijd weet dat het niet kan blijven bestaan, en me hier dus uit terugtrek en weer terecht kom in het niet-weten.

Ik realiseer me dat ik op deze manier in geen enkele situatie de beslissing neem om het weten en niet-weten te stoppen, en in plaats hiervan te blijven circuleren in de geest in en als actie-reactie.

Ik realiseer me dat ik mezelf in veiligheid stel en behoud in een polariteit van weten en niet-weten als excuus om in en als zelf te bewegen, waardoor ik zogenaamd ‘veilige situaties’ creeer, binnen en buiten mezelf, welke niet zelf-oprecht zijn en waar ik vervolgens weer uitstap, op zoek naar mezelf in zelfoprechtheid.

Ik stop, ik adem. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van verdriet, en hierin te onderzoeken wat het is dat ik mis, wat hetgeen is waarvan ik me dus heb afgescheiden en waar ik bang voor ben te verliezen en waarin ik dus in afscheiding van mezelf besta en een weten en niet-weten creeer als houvast.

Ik realiseer me dat ik geen uitkomst hoef te weten, ik kan hetgeen ik ‘weet’ als geleerd heb als gereedschap als schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en adem, Toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een uitkomst en/of een startpunt dien te weten, waarin ik mezelf vasthoud in een polariteit van weten en niet-weten waarin ik heel veel energie in reactie in mezelf genereer, in plaats van in te zien dat ik toepas in ieder moment hetgeen ik weet in het moment als praktisch toepasbaar gereedschap.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden en op de gevolgen hiervan als het opvullen met ervaringen, van ervaringen van gemis in mezelf.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Desteni-I-process

Equal Money System

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 308 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’ ten gevolge van een gedachte ‘ik kan het niet-ik weet het niet’ die een heel karakter uitlokt, waarin ik de reacties in en als mezelf in en als dit karakter als teveel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat als ik het niet aankan?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet aankan ten gevolge van een gedachte als ‘ik kan het niet-ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mijn eigen reacties niet aankan welke opkomen in een situatie waarin ik de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ toelaat en dus geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet te willen doen, niet mijn eigen angsten en weerstanden werkelijk onder ogen zien en in het fysiek doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat me nooit lukken’, ten gevolge van participatie en geloof in een gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarbij ik de onderdrukte gerelateerde emoties en gevoelens in mijn fysiek heb opgeslagen, welke worden getriggerd en dus opkomen, welke ik als bevestiging gebruik voor de gedachte dat dit me nooit gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te vestigen in een geloof in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, met opvolgende gedachten als backchat als ‘dit gaat me nooit lukken’ ter rechtvaardiging van de angst die ik ervaar en ter rechtvaardiging om de angst niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin te veranderen.

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘het is me teveel’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn reacties en backchat als teveel ervaar, welke omhoog komen door de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin de gedachte weer getriggerd wordt door iets van buitenaf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ triggert en welke angst hieraan gerelateerd is; wat ben ik bang te verliezen – waar ben ik bang te falen?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als het me niet lukt?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst voor een niet lukken ervaar, welke ik als ‘falen’ zie.

Ik realiseer me dat de angst voor falen niet echt is, dat er geen werkelijk falen bestaat, en dat het enige wat ik als ‘falen’ zou kunnen omschrijven, is dat ik niet toegeef aan de angst voor falen.

Ik realiseer me dat als ik iets verkeerd doe, en/of als iets me niet lukt in werkelijkheid, dit iets is om te onderzoeken, en dat ik iets niet praktisch heb toegepast, wat over het algemeen komt doordat ik het nooit geleerd heb.

Ik realiseer me dat ik niet onder ogen wil zien wat ik allemaal niet geleerd heb.

Ik realiseer me dat over het algemeen ik iets niet wil loslaten in zelfinteresse in angst voor verlies van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de angst en weerstand voor het loslaten van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke reacties er in me opkomen als ik mezelf onder ogen zie in hetgeen ik niet geleerd heb en/of in hetgeen ik angst ervaar om los te laten.  Ik schrijf en pas zelfvergingen en zelfcorrecties toe, als praktische toepassing die ik nu wel geleerd heb.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen me werkelijk niet lukt, te onderzoeken op het missen van informatie en/of praktische ondersteuning, en deze te zoeken en/of vragen aan iemand waarvan ik zie dat die het wel zelf heeft toegepast.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid wil blijven zitten, zodat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid te willen blijven zitten, waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor mijn eigen weerstanden aangezien ik de ervaring zo afschuwelijk vind, dat ik er liever van wegloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever weg te lopen van de ervaring van mijn eigen weerstanden dan dat ik deze ervaring stop, ikzie, zelfvergeef en zelfcorrigeer, wat gelijk is aan verantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als ik me bevind in deze afschuwelijke ervaring, en dus wil ik er niet in zien, waarmee ik dus mezelf als ‘fout’ – welke geen fout is als oordeel, maar een fout als verkeerd om als geprogrammeerd als een geest bewustzijn systeem – in stand houd, en hierin tevens de angst om iets fout te doen in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de weerstanden die ik ervaar in mezelf, en deze stap voor stap, adem voor adem, in te zien, te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, alleen met mezelf in intimiteit met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘mijn fouten’ moet delen met een ander, als soort van openbaring, in plaats van in te zien dat ik in eerste instantie gewoon kan delen met en als mezelf, en hierin intiem word en ben met mezelf, zodat ik mezelf in staat stel mezelf te zien, te vergeven – werkelijk te vergeven – en uiteindelijk zelf te corrigeren, zodat ik mezelf kan delen in zelfoprechtheid.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘dit gaat me nooit lukken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit patroon ‘zovele malen’ herhaald heb in mezelf, waarin het een enorme ophoping is gewoorden, welke ik niet werkelijk gecorrigeerd heb, en waarin ik dus de ervaring van ‘ik kan het niet  – ik weet het niet’,  vergroot, waardoor het ‘teveel’ lijkt om door te wandelen.

Ik realiseer me dat ik dit patroon als alles van mezelf in de geest wat gecorrigeerd dient te worden, in de toekomst projecteer en waarneem alsof ik alles in 1x moet corrigeren – wat niet lukt – en waarin ik mezelf dan veroordeel van het niet lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten onder te gaan aan dit ene punt, en alles op te geven vanwege dit ene punt, zoals ik meerdere malen gedaan heb, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, wederom bang te zijn voor de overweldiging van en door mijn eigen angst.

Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag,moment voor moment, adem voor adem, op te pakken wat er zich aandient in het moment ter zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie, en adem voor adem, hier door heen te wandelen, en hetgeen niet in 1 x lukt, te markeren als zijnde iets wat ik nader dien te onderzoeken in mezelf, waarin ik dien te vertragen, specifieker dien te zijn, zodat ik mezelf de drukpunten als struikelpunten als weerstanden als angsten kan vergeven en zo mezelf kan ondersteunen in de zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd en rust te geven om de moeilijke punten door te wandelen en hierin comfortabel met mezelf te zijn en/of worden, en als ik dit niet ben, ook hier vrede mee te hebben.

Backchatdimensie wordt vervolgd

Desteni Art

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 306 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie – vervolg-3

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Vervolg Angstdimensie:

Dat ik het niet goed genoeg doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik het niet goed genoeg doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst in en als de gedachte te bestaan als ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in en als de gedachte dat ik het niet kan en niet weet, en hierin zoveel energie te genereren dat ik niet meer met gezond verstand in de vraag en/of de situatie kan zien om hierin het antwoord te zien, welke al in de vraag en/of de situatie gelegen is, ik hoef er alleen in te gaan staan en richting te geven in en als de oplossing, welke niet lukt als ik me bevind in en als angst in en als een gedachte in en als de geest, in onderdrukking van mezelf staande in en als de oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen en dus te falen in en als de oplossing, en daarom toegeef aan de angst en verdwijn in en als de angst, zodat ik ten minste niet kan falen in en als de oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan falen in en als de oplossing, in plaats van in te zien dat ik alleen faal als ik toegeef en verblijf in de angst, in plaats van een toegift als zelfvergeving aan mezelf te geven en mezelf hierin de mogelijkheid te geven te corrigeren, te veranderen, en op te staan, waarin het opstaan gelijk is aan de oplossing in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever toe te geven aan de angst om te falen dan in en als een toegift als zelfvergeving aan mezelf te leven en te zien dat ik altijd verkeerd als gekeerd in/als de geest heb geleefd, wat de werkelijke en enige oorzaak is van mijn falen aangezien het startpunt verkeerd als gekeerd is, en alles wat ik in dit startpunt voortbreng, verkeerde consequenties met zich meebrengt en manifesteert, waarin ik mezelf bevestig in en als een geloof in falen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manifesteren in en als consequentie in en als falen in en als de geest in en als leven in en als startpunt in ongelijkheid in de geest, en hierin een geloof in het bestaan van mezelf als falen te creeren en vervolgens te leven, waarin ik dit geloof bevestig in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof in falen te vestigen in en als mijn fysiek – hierin dus geloof in en als falen voort te brengen – hierin dus een geloof in een wereld in en als falen voort te brengen – waarin ik vast kom te zitten in dit geloof in falen in de geest, gemanifesteerd in het fysiek, en besta in en als angst voor falen als hetgeen ik tot nu toe altijd heb voort gebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor hetgeen ik altijd heb voortgebracht in en als falen als mezelf levend in ongelijkheid in de geest.

En dus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in en als falen levend in ongelijkheid in de geest, gelijk aan de angst waarin ik besta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf bestaande in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te houden in de eeuwige cirkel van falen in relatie tot de ziel, waarin ik het nooit goed genoeg kan doen, aangezien ik in en als de geest mezelf altijd vergelijk met een voorstelling in de geest die ik niet kan behalen, zodat ik voldoende energie genereer, bestaande in en als ongelijkheid, om te overleven in en als ongelijkheid in de geest, in en als angst om niet goed genoeg te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder controle te houden in en als de Geest als God welke ik als Heilig zie, in een geloof nooit Go(e)d genoeg te zijn.

Failure in relation to the Soul  – Youtube nl

Failure in relation to the SOUL – Bernard Poolman – blog eng

Als ik mezelf zie participeren in en als angst dat ik het niet goed genoeg doe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als angst beweeg in de geest, waarin ik het nooit goed genoeg kan doen aangezien ik in de geest altijd vergelijkingen maak met hetgeen ik in en als de geest voor ogen heb.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest een verkeerd als gekeerd startpunt heb in ongelijkheid, welke ongelijkheid voortbrengt.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest niet kan zien wat het beste is als de oplossing in gelijkheid.

Ik realiseer me dat het antwoord in de vraag en/of de situatie ligt, en als ik in en als de geest beweeg in energie, leg ik een sluier over het antwoord als de oplossing als een sluier over mezelf in gelijkheid als wat het beste is als de oplossing.

Ik stel mezelf ten doel de angst als sluier te stoppen in zelf, elke keer dat ik de angst ervaar, en mezelf terug te brengen in de adem door te focussen op de fysieke ademhaling – 4 tellen in-4 tellen vast-4 tellen uit-4 tellen vast.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het trigger-punt van deze ervaring van angst, zodat ik gerelateerde gedachten als interpretaties als herinneringen kan zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te oefenen in het zien van het antwoord gelegen in de vraag en/of situatie in relatief eenvoudige, simpele, kleine voorbeelden, waarin hetgeen in het klein gelijk is aan hetgeen in het groot, en alleen het beginnen in het klein, tevens veranderingen in het groot kan voortbrengen.

Ik stel mezelf ten doel mijn antwoorden te cross-referencen als ik niet zeker ben en mezelf te ondersteunen en onderwijzen.

Reptilians – I am NOT a Failure – Part 51

Full_reptilians-the-emergence-of-anu-part-1

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 293 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Een staartje

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Dag 290 – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

Dag 291 – Trigger Characters – Onverschillig – Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie

Een staartje in het uitschrijven van het Trigger Character Onverschillig (dank voor de support).

Ik zie dat ik twee woorden door elkaar haal, namelijk ‘luisteren’ en ‘horen’.

Wat er gebeurt is dat een persoon ‘ja’ zegt voordat ik helemaal uitgesproken ben en als ik vraag of de ander gehoord heeft wat ik gezegd heb, is het antwoord nee.

Wat ik hierin interpreteer is: ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’.

En hierin gaat het hele mechanisme in mij aan welke ik heb uitgeschreven in de 5 blogs.

Ik interpreteer dit al voordat ik nagevraagd heb of de woorden gehoord zijn. In deze fractie van een seconde is er dus al een karakter aangegaan in interpretatie, en in/als dit karakter vraag ik of de ander gehoord heeft wat ik zeg, waarin de ander nu nee zegt. Ook hier weet ik niet werkelijk wat er gebeurt in de ander en waarom, want ik ben al aanwezig in een karakter.

Waarin ik de ander niet zie maar alleen mezelf in reactie; en dus niet zie en onderzoek waarom diegene in dat moment niet hoort wat ik zeg, en/of ja en/of nee zegt. Dat kan door van alles komen, dat is niet aan mij om in te vullen want mijn invulling is altijd een interpretatie van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat er ja wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, te interpreteren als ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’, waarin ik mezelf als dit karakter zie als interpretatie, welk karakter ik gecreeerd heb op ooit een ervaring van waar ja gezegd wordt voordat ik ben uitgesproken’, en hierin realiseer ik me dat ik destijds nooit gevraagd heb of de woorden gehoord zijn, maar dat ik interpreteerde door de toon in de stem en het snelle ja als reactie, dat de woorden niet gehoord werden en hierin heb ik geinterpreteerd dat er niet werkelijk naar me geluisterd werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een toon van ‘ja’ zeggen en de snelheid van dit ja zeggen te interpreteren als dat er niet geluisterd wordt, zonder ooit na te vragen of er gehoord is wat ik zeg en zonder ooit te onderzoeken of er begrepen wordt wat ik wil zeggen, en zonder in mezelf te onderzoeken wat ik zeg en of ik begrijp wat ik zeg, en zonder mezelf in/als deze reactie te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen dwingen naar mij te luisteren, waarin ik dit luisteren invul als ‘bevestigen op de juiste toon dat je me gehoord hebt en begrijpt wat ik zeg’, waarin de ‘juiste toon’ een toon is waarin ik me begrepen voel, en dus die mij bevestigt in/als mijn gevoel, in plaats van mezelf te leren mezelf te begrijpen door zelfonderzoek toe te passen ten aanzien van de woorden die ik spreek en de reacties in mezelf en hierin mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bevestigd te willen worden door een ander in mijn gevoel, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik door een ander, bevestigd wil worden in een reactie als gevoel dus in de geest ter compensatie van een gemis aan vestiging in mezelf in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het snelle ja van de ander te interpreteren als ‘een verkeerde reactie’ welke mij niet bevestigt, niet geruststelt en dus geen ‘ervaring van vertrouwen wekt’ in de geest in mijn gevoel, en dus ga ik op oorlogspad, en ‘vind’ hierin dat de ander mijn woorden niet gehoord heeft, wat me een reden geeft in reactie te schieten in/als karakter, en hierin te gaan schieten als mijn woorden van boosheid afvuren, op de ander en/of in en op mezelf op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren door woorden af te vuren in boosheid in mezelf op mezelf als de geest, en hierin mezelf constant aan te vallen, en dus constant oorlog te voeren in, als en met mezelf, en zo een constante energiestroom te garanderen ter overleving van mezelf in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden ten aanzien van mezelf in zelfvertrouwen door in een fractie van een seconde in/als reactie in een karakter te schieten, en hierin in onverschilligheid, woorden af te vuren op mezelf en/of de ander alsof ik het recht hiertoe heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om oorlog te voeren en woorden af te vuren als ik iets interpreteer en hierin denk en geloof dat mij onrecht aangedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in boosheid in/als mijn eigen interpretatie van een ja zeggen, te vragen of er gehoord is wat ik zeg, en hierin als in/als karakter iets te vragen, waarin ik een antwoord in/als reactie in/als karakter van een ander uitlok, en als die ander dan zegt ‘nee, ik heb je niet gehoord’, kan ik zeggen in mezelf, ‘zie je wel, ik heb gelijk’, en voila, een positieve ervaring in superioriteit naar de ander toe is gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring van superioriteit te manifesteren ten opzichte van een ander door in/als karakter een ander uit te lokken.

Als ik mezelf zie reageren op een ja zeggen van een ander, welke ik zie als snel en op een toon die ik interpreteer als ‘niet luisteren’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, zie wat er in me opkomt, flagpoint dit ter onderzoek, adem uit, en laat los.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik een simpel ‘ja’ interpreteer en hierin aanga als een karakter.

Ik onderzoek de woorden die ik gesproken heb en mezelf in de woorden die ik gesproken heb. Ik zie of ik mezelf begrijp in wat ik spreek.

Als ik zie in mezelf dat de woorden niet zelfoprecht zijn doordat ik zelfonoprecht ben in dat moment, dan blijf ik stil in mezelf, ik adem.

Als ik werkelijk wil dat de woorden gehoord worden en/of zeker wil weten of en dat de woorden gehoord zijn, vraag ik de ander of die de woorden gehoord heeft, en als dit niet zo is, herhaal ik de woorden die ik gesproken heb.

Als ik een emotie van onrecht ervaar in mezelf en hierin denk en geloof dat ik het recht heb om woorden af te schieten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, los van wat een ander doet of niet doet, ik geen enkel recht heb op het afschieten van woorden, in geen enkel moment. En dus realiseer ik me dat als ik dit wel zo ervaar, ik mezelf ergens onrecht aandoe door iets te interpreteren en mijn interpretatie te geloven, en dus dien ik deze interpretatie nader te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretaties die leiden tot een ervaring van onrecht te onderzoeken in mezelf door toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en hierin de verschillen als ongelijkheid in en als mezelf een voor een te in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik mezelf in staat stel het karakter van onverschilligheid te ontmantelen.

In voorgaande posten heb ik de connectie naar de oorspronkelijke gedachte ‘je doet alsof’ toegevoegd, waardoor ik de verantwoordelijkheid terug haal naar zelf door te zien dat ik op een gedachte in en als mezelf reageer, waarin ik een heel karakter tot leven brengt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen door zelfonderzoek en zelfbegrip ten aanzien van de karakters in/als de geest die ik geworden ben, welke ik uitschrijf, zelfvergeef en zelfcorrigeer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 266 – Wie ben ik?

Ik start een serie blogs met de titel ‘Wie ben ik’. Deze serie zal tussen de andere blogs – vaak procesblogs – doorlopen. Ik schrijf deze blogs om in woorden te brengen wie ik ben en waar ik voor sta. De procesblogs laten zien waar ik vandaan kom en hoe ik hierin, met behulp van toepassing van Instructies, mezelf vrij maak van waar ik vandaan kom, bestaande in afhankelijkheid van de beperking van de geest.

Als ik mezelf als voorbeeld neem, zie ik dat de hoeveelheid informatie die beschikbaar is bij Desteni, overweldigend kan zijn. Ik neig in zo’n situatie om het onderzoek te staken, puur omdat ik niet weet waar te beginnen met het onderzoek. Ik vind het dan prettig als ik een persoon kan volgen, als voorbeeld kan zien, waarin de informatie beperkter is in hoeveelheid en ook in gerelateerde onderwerpen. Van hieruit kan ik dit dan uitbreiden en zo kom ik uiteindelijk bij het volledige onderzoek van de beschikbare informatie. Zo kan de hoeveelheid informatie geen excuus vormen om niet te onderzoeken wat het beste is en kan men zelf een begin te maken; Het Begin Zijn. Het begint immers bij en in jeZelf.

Op deze manier wordt er nog gewerkt met aantrekking in de vorm van herkenning, waarin we als mensen neigen naar een onderzoek van een persoon waarin we onszelf herkennen. Wat natuurlijk een herkenning is door overeenkomsten in de Geest. En dat is okay zolang er geen oordelen aan worden opgehangen als zijnde ‘deze persoon is okay, want hier herken ik me in, maar die andere persoon daar snap ik niets van, dus die is niet okay’. Waarin dit ‘niet okay’ een wegstoppen/ontkennen is in zelf van wat gezien wordt in de ander, en waarin we denken dat hetgeen we niet herkennen – en dus wegstoppen en hierin afwijzen – over de ander gaat. Terwijl het nog steeds over zelf gaat en over een afwijzing in en van (een deel van) onszelf.

We ontkomen er in deze tijd niet aan dat er met herkenning gewerkt wordt. Dus laten we de herkenning gebruiken, om via een levend voorbeeld waarin we onszelf enigszins herkennen in/als de Geest, tot Overeenstemming te komen over Samenwerking tot een Leven in Gelijkheid voor Alle Leven – op Aarde en in de Dimensies – waarin ieder de reacties terughaalt naar zelf en hierin gelijk gaat staan als zelf als wat het Beste is, en als Een Ieder dit doet, zijn we hierin Een.

Gedurende het onderzoek kunnen we instructies leren die worden toegepast in en als een proces om zelf vrij te maken van de Beperkingen als Oordelen in de Geest, en te gaan staan voor Gelijkheid in Zelfoprechtheid waarin niemand en niets wordt uitgesloten van een waardig leven. Als een ieder leert de instructies toe te passen op zichzelf en hierin Zelfverantwoordelijkheid neemt, gaan we gelijk staan aan onszelf als leven, en hierin aan de ander als leven. De instructies zijn opgezet als wat het Beste is voor Alle Leven. Dit hoef je niet aan te nemen, dit kun je onderzoeken. In jezelf door het op en in jezelf toe te passen. En van hieruit, vanuit en als Zelf, tot de Beslissing te komen Wie je bent.

Er zijn vele voorbeelden te vinden die eenzelfde instructies toepassen die je kunt volgen in verschillende talen. Het gaat uiteindelijk om het toepassen van de instructies en hierin innerlijke structuur op te bouwen. Herkenning en Ontkenning zijn slechts persoonlijke voorkeuren die gestopt kunnen worden in zelf. En ook dit is aan jezelf om te onderzoeken in zelf.

De Instructies zullen leiden tot het vinden van Leven in/als Zelf, Als en Indien de instructies consequent worden toegepast. En dit is wat we allemaal kunnen en zullen Herkennen en Erkennen in elkaar: in een Ieder van ons is de Mogelijkheid tot Leven aanwezig, en een ieder van ons heeft deze mogelijkheid weggegeven aan het Vermogen in ons, oftewel aan Geld. Het geld is ongelijk verdeeld, en om te overleven in afhankelijkheid van het vermogen (Geld), hebben we onszelf in ongelijkheid verdeeld.

Wat en Wie dient er dan te veranderen?

Het Wereldsysteem en de Ongelijke Geldverdeling

Wijzelf bestaande in en als dit Wereldsysteem.

Want

Wie creeert de wereld/heeft de wereld gecreeerd zoals die nu bestaat? De mens. Dus wie dient te veranderen om de wereld te veranderen? De Mens. Wie is de Mens? Jij en Ik.

In Herkenning en Erkenning van het feit dat er verandering nodig is, in zelf en in de wereld, start de Reis, het Proces tot Leven.

It’s a Journey to Life!

Het is een Reis naar Leven!

*

A child come into this world and follow instructions –unfortunately the instructors do not instruct what is best for all and thus the child become what they are taught — unable to be part of one body of life as equals — thus–it is important to first unconditionally unlearn what has been accepted as reality to be able to recreate self to what is best for reality — that is how one become one and equal with what is real as only what is best is real there will never be leaders or anyone to be followed –only instructions to build inner structure with (Bernard Poolman)

*

——————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 260 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Reactiedimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Dag 259 – Zelfvergevingen Backchatdimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid, lamgeslagen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhoop te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moedeloosheid te ervaren te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloosheid te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als lamgeslagen te ervaren als gevolg van/door de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld te geloven in al zijn onrechtvaardigheid, en de opvoeders te geloven in al hun onrechtvaardigheid, en mezelf hierin op te splitsen in zelftwijfel en me hierin aan te passen aan de opvoeders en de wereld om niet alleen te hoeven staan, welke als klein kind ook niet mogelijk is, met tot gevolg een enorme splitsing in zelf in zelftwijfel, welke ik fysiek gemanifesteerd heb, en welke nu omhoog komt in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik mezelf opnieuw aanval in backchat zoals ik geleerd heb mezelf te oordelen, waarin ik mezelf verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen ervaar, welke mijn zelftwijfel bevestigt en waarin ik neig deze ervaring te geloven en ervaren als ‘te groot om in te zien en door te wandelen’, en dus mezelf te bevestigen in zelftwijfel en/of zelfs in afwijzing zoals ik geleerd heb mezelf af te wijzen, door te blijven geloven in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’ als zijnde een Gedachte met een Vrije Keus, waarin ik tevens mijn backchat blijf geloven welke zegt ‘Nee, ik ga dit niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kolk van emoties als verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid en lamgeslagen voelen als zijnde echt en waar en dus waardevol te beschouwen, in plaats van in te zien dat ik hiermee alleen maar energie genereer dus waarde heb gegenereerd in het verleden voor het voeden van de zogenaamde veelgeprezen Bron als Het Witte Licht, waarin we slechts batterijen waren die de Bron moeten voeden met energie ten koste van Leven, en om energie te generen moet er conflict dus ongelijkheid gecreeerd worden, en om deze ongelijkheid gaande te houden op aarde moet deze ongelijkheid gemanifesteerd worden op Aarde dus moet er ongelijke verdeling van middelen zijn die ons in Leven houden, zoals voedsel en water, maar omdat deze in eerste instantie vrij beschikbaar was voor iedereen – immers de Aarde geeft aan een Ieder Leven Onvoorwaardelijk –  moet er een middel ingevoerd worden waarmee we deze goederen moeten kopen en moeten deze middelen onder controle gesteld worden van een kleine groep mensen die de Macht in handen hebben – en dit middel noemen we Goud en/of Geld – zodat een ieder met Gezond Verstand zich moet schikken tot deze kleine groep mensen die het voedsel beheren door middel van Geld, en dus verschuift onze aandacht van Leven in Gezond Verstand in Harmonie en Gelijkheid naar Overleven en Geld/Goud verdienen om voedsel te kunnen kopen, waarin zoveel conflict als angst in deze ongelijkheid gecreeerd wordt zodat we energie genereren in/als conflict als angst en dus in dit overleven energie genereren voor die geweldige Bron als Het Witte Licht, waarvan we onszelf dus afhankelijk hebben gemaakt door te geloven in de Macht van Deze Bron, en dus moeten we deze Bron Adoreren welke opnieuw energie genereert als vorm van (Over)leven, in plaats van zelf te Ademen en onszelf te Leven Hier in ieder Moment, waarin we starten met het onderzoek wie die Bron dan eigenlijk is, hoe deze kon blijven bestaan en hoe die in onszelf bestaat, hoe ons geloof in deze Bron het bestaan van deze Bron rechtvaardigt, en wat geloof nu eigenlijk is, en wie er geloof in/als onszelf, en als er iemand gelooft in/als mijzelf, wie geef ik dan de controle in mezelf? Is een geloof iets wat ik vast kan pakken, op kan eten? Of is het het iets in mijn hoofd in/als de Geest? Hoe kan ik ooit leven van een Geloof? Hoe kan ik dit ooit hebben geloofd? Dus in de Geest Geloof ik in een Bron van Licht, terwijl ik nog steeds geen eten heb, en mijn buurman ook niet. En wie gaat dit dan Geven? En als het dan al Gegeven wordt, waarom wordt het dan niet Gelijk verdeeld? Als er dan al een geweldige Bron van Licht was, waarom heeft deze geweldige Bron dan geen Gelijke verdeling Gecreeerd? Dit is op zijn minst al een vraag om het startpunt van deze Bron eens nader in te zien en te onderzoeken hoe Go(e)d deze Bron het met mij en ons voorhad.

Allerlei vragen die onderzoek vragen, en dit onderzoek start in mezelf. Want ik heb mijn Geloof gelegd in iets buiten mezelf, en ik weet en/of begrijp feitelijk niet waarom ik dit gedaan heb behalve dat ik allerlei emoties ervaar in mij van verOngelijking en Onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te Geloven dat de Mens in wezen Goed is, net als deze Geweldige Bron van Licht als God, in plaats van in te zien dat de mens leeft in Ongelijkheid door zich Gelijk te stellen of willen stellen aan deze Bron als God, waarvan we net hebben gezien dat deze in wezen Ongelijkheid creeert, en als ik gelijk ben en/of wil zijn aan deze Bron als God, creeer ik dus Ongelijkheid in mezelf, en hiermee in het leven om me heen en dus ten koste van een ander, wat me in wezen niet ‘goed’ maakt maar een creator van ongelijkheid als conflict, welke mezelf zoveel pijn doet dat ik er verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen van wordt, waarin ik geen hoop, moed en rede kan vinden om op te staan aangezien er geen hoop, moed en rede meer te bekkennen – he, bekken – bekennen is om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om te bekennen dat ik er heeeelemaal naast zit en in wezen niet goed ben, en om dit te bevestigen, ga ik liefde als gevoel creeren, en deze gevoelens laat ik rondcirkelen in mijn bekken, als zijnde energie, welke ik wil delen in zogenaamde liefde, oftwel ik wil seks, om deze energie uit te wisselen en mezelf te bevestigen dat ik toch goed ben, want ik voel het toch, voor een moment ben ik aangesloten op deze Geweldige Bron van Licht als Ervaring van Liefde in connectie met een ander zijn energie, een plus en een min, voor even Een, in mijn Ervaring, zonder me af te vragen waar ik dan Even Een mee ben, want Een voelt als Gelijk, maar die Bron was niet zo Geweldig als we net gezien hebben, maar deze Bron creeerde Ongelijkheid, dus deze Bron brengt juist Geweld, en dus moet er met alle geweld Seks gevoerd worden, om even deze Gewelddadige Ervaring te hebben als Een, waarin ik ongezien, mezelf opsplits/afsplits in Ongelijkheid maar in een Ervaring van Eenheid welke Gelijk voelt, waarin ik slechts me even Gelijk stel aan een Bron van Energie, zonder werkelijk te onderzoeken wat deze Bron Inhoudt en waar ik me Gelijk aan stel, want, Ik Voel het Toch? Ik Voel me toch Geweldig? Hoe kan dit dan niet Goed zijn? En als het wel Goed en Geweldig is in mijn Ervaring, dan wat en wie is Go(e)d en Geweld(ig) dan eigenlijk?

Welkom in de Wereld door het Bekken van Bekentenissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in vertrouwen op mijn gevoelens en emoties, welke afhankelijk zijn van mijn reacties op iets afgescheiden van mezelf – binnen of buiten mezelf – in plaats van te Leven in/als Zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van iets afgescheiden van mezelf – binnen of buiten mezelf – door te vertrouwen en dus te wachten op gevoelens en emoties als leidraad voor mezelf als Leven, en dus situaties te creeren waarin ik energie als reactie als gevoelens en emoties genereer zodat ik voort kan leven hierin, niet ziende dat ik voortleef in afscheiding van mezelf, wachtende op iets of iemand in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen – To call on – Colon (Dikke Darm) – aan
iets of iemand in afscheiding van mezelf om energie als reactie als emotie en/of gevoel te genereren om mezelf zogenaamd in leven te houden, en mezelf hierin afhankelijk te maken van de afscheiding in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de afscheiding in mezelf – binnen of buiten mezelf – en hierin de afscheiding in mezelf niet te willen stoppen want dan weet ik niet meer hoe en waarvan ik moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘In Vraag’ te zijn, ‘To Call On’, van hoe ik moet leven, en hierin verkramping als controle te creeren in mijn Colon/Dikke Darm in een poging me vast te klampen aan hetgeen ik ken in/als Controle, waarin ik mezelf Stop om op te staan door Verstopping te manifesteren in de Darm en het zo fysike onmogelijk te maken voor mezelf om zelfs letterlijk op te staan en te Bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb frictie te creeren in binnen- en buitenwereld – De Dikke Darm in het spijsverteringskanaal als Open Verbinding tussen Binnen- en Buitenwereld – om energie te genereren als reactie als gevoelens en emoties zodat ik iets heb om me aan vast te houden/om mezelf in leven te houden als enige vorm van leven die ik ken, in Grote Angst om deze vorm van leven in/als controle in reactie als gevoel en/of emotie op iets in afscheiding van mezelf, te verliezen en te belanden in een Niet Weten in Onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid en een ervaring van lamgeslagen zijn te creeren in mezelf door het vertrouwen buiten mezelf te leggen in een geloof in iets in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf – om me vervolgens verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen te ervaren als ook daar het antwoord niet te vinden is en mijn vertrouwen beschaamd wordt, in plaats van me te schamen voor het feit dat ik me vasthoud aan iets in afscheiding van mezelf, en als ik me vasthoud en wil houden aan iets in afscheiding van mezelf, zal ik afscheiding moeten creeren, anders heb ik niets om me aan vast te houden, en dus creeer ik conflict als ongelijkheid als strijd binnen en buiten mezelf om me aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb conflict als ongelijkheid als strijd te creeren binnen en buiten mezelf om energie als reactie als gevoelens en emoties te creeren om me aan vast te houden.

Als ik mezelf zie verkeren in reactie als gevoel en/of emotie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik al in reactie ben, en dat ik mezelf eerst dien te stoppen hierin en dien te onderzoeken waarop ik in reactie ben, binnen en/of buiten mezelf. deze reacties als gevoelens en emoties kan ik zelfvergeven, zodat ik de verbindingen als overlevingsstrategie losmaak, waardoor het gemakkelijk wordt voor mezelf om rechtstreeks te zien wat de oorzaak is van deze creatie als reactie als gevoelens en emoties.

Als ik mezelf zie verkeren in onzekerheid in angst in niet weten, dan stop ik, ik adem. Ik zorg er in eerste instantie voor dat ik niet opnieuw iets ga creeren in mezelf waarin ik reactie als emotie en/of gevoel als energie genereer om mezelf aan vast te houden. In plaats hiervan adem ik en zie ik in Gezond Verstand wat de volgende stap ik welke ik kan doen, en of ik iets moet doen. Ik onderzoek of ik het antwoord zelf kan vinden, in mezelf of in informatie die beschikbaar is. Indien ik zelf niet tot een antwoord kom, zie ik wie en of ik een ander om ondersteuning vraag, zodat ik zelf verder kan bewegen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik vastklamp in vragen aan iets of iemand in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf – en wanneer ik juist ‘geloof’ het zelf te weten en vermijd te vragen in zelfoprechtheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te oefenen in het formuleren van antwoorden, eerst voor mezelf alleen, waarin ik mezelf train woorden te vormen van hetgeen ik weet en zien in zelf zonder woorden.

Zoek jij Antwoorden?

Eqafe.store/Free

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

Equal Money System

Desteni Forum Nederland

Geschiedenis van de Mensheid

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/