Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 279 – Expressie en de Darm – The One Point of Responsibility that I missed – Totally

Desteni-I-Process/Lite

Last week I could start seeing how I have missed the whole point of self-responsibility applied within relationships, which started within the first relationship, with the mother. I knew this almost my whole life, I knew I missed an important thing, but I didnot see how and where. Within the missing of this one point in this one relationship, I created all my relationships within this one point, especially the so called love-relationships. And following up on this it affected – and still does – my whole life, where it functions as a sabotage-point on every area.

I could start seeing within the whole line of creations within this during my life. I could see just over the edge, but I did not dare to see full into it. It was and is overwhelming and I experience(d) a lot of regret. Walking from relationship to relationship, leaving behind situations that had really potential, looking for, looking for, looking for more? It seemed looking for more, but actually it was looking for myself. Thinking/believing that within the situation that I was, I could not find it, so I had to move on. And within this creating emotions as sadness and feelings as hope.

But also regret about the relationship with the mother, which I based on this one point, and within this missed everything else, including her. I missed her completely, and this is how I experience it. I missed here lol her as myself, and so i was not here. Within this seperation within myself I created so much likes and dislikes, which reflects back on me in the relationships I choose and walked.

This whole situation accumulated and build up in layers within my physical body. This whole week my body was tight up, I barely could turn my head. This combined with a physical treatment with the osteopath 2 weeks ago, who supported me to come lower within my body, to the pelvic flore, where he said: okay, there is a bucket, you are standing next to it, you can just look right into it, and this sadness within the bucket is stored on your bladder. And I said, yes, I notice this, I will work with this at home. And so I do. He also said, it is hard working for you isn’t it? Do what is neccesary, it is like a delivery.

Desteni-I-Process

I understand now the endless sadness that I always felt, which I used as energy generation, where the crying was some kind of reward in this bucket of not taking self-responsibility, which gave me a sense of ‘moving’ as a replacement of breathing. It is an endless line of not taking self-responsibility and always putting away the last point of taking things back to self. Which actually is the one point that is not applied in religions, where the last One point of self-responsibility is layed aside, to ‘God’, to The Mind as The One, instead of taking everything back to self and become One as Life within as/Self Responsibility. In this way, we/I will always miss the one point, which is: mySelf. I as Self as the Solution. So it is the endless sadness of missing….mySelf.

I as Self am the Solution and the Responsibility for the Relationships that exist within me and from this without me. I at the moment exist as relationships in/as the mind. If I as Self take Responsibility within this, I am/become Self Responsible, and from this starting point I change the relationships within me, and around me, and so on in the world.

So the One Point of Responsibility that I missed is Self Responsibility.

I have become a very ‘responsible’ person during my life, which is actually a Personality of Responsibility. Because, if I am not Self Responsible, than what does it mean to be responsible? It means that I am responding to the other, so to the other=the mind. Which is no self-expression but expression in/as reflection, so in/as reaction on the other(=the mind). I was missing the point of communication within the last 2 relationships I was in, which is actually missing communication with and as myself in self responsibility and from this starting point of missing, I started a relationship.

I have to start in this one relationship. Which is the relationship with myself; where my reactions on some one else shows the seperations inside myself. Within the experience of immens regret, I still experience lots of resistance – probably even? – and I still want to walk away. I have to walk through all the layers within the physical where the thoughts as reactions are build up in/as resistance. If I walk away, I cannot walk through.

Walking this, I started the serie “Expressie en de Darm” a while ago, written in Dutch. Where (main part of) the control is physically manifested within the muscles of the Darm=Large Intenstine, which I am no day free of so far. Just how I created it.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up everything without investigating the total influence of this on my life and on m’s life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to know the total influence, and to not want to take responsibility for myself in totality and within this, creating consequences for myself and m.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have and create the feeling that I have lost everything and I did it myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hardly can breathe from facing myself within what I allowed and accepted myself to manifest in this one point of relationships.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to never knew what regret really means without using justifications to justify it to make it ‘less worse’, until now, and this is what people probably walk and experience in totality, maybe 10x worse or more, when they walk their life-review after dying.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be so arrogant because of how I grew up with free will and money to buy some free will, where in I did not really see what it means to have a house or not have a house and to be dependent on someone for this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really see what m was speaking about with regards to the house that we lived in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see the potential of m, but to not come through this one point within myself, where the only best option I saw was leaving.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to leave so soon because I knew that if I would wait longer, I probably won’t do it anymore, and I wanted to move alone 1 more time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to screw up myself within wanting something 1 more time.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to know what it is to stand alone, and for this, believing so many times that I needed to move to stand alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like everythings stops at the moment, with me here, facing  a reality that I am not sure I want to be in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compare the reality I live in now to the reality I lived in last year, and this comparing makes me blind for the possibilities within the reality I live in now, because I only experience lost of what I had.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have a throat that feels blown up from experiencing regret within facing ‘what have I done’, without ability to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience a not knowing if I will ever come out of this, because I am not able to change the situation anymore, so the only option is chaning me, and that is that I have never done before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to need to bring myself within a situation that really no other option is possible before I start changing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in a situation that I wished, which is stopping everything so that I can start over without any distraction, and now that I am facing myself within this, scare the hell out of me and experiencing regret and doubts within questioning if this was really neccessary.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold a lover behind in my mind as a safe place to hide in, instead of walking one on one and really release the sadness and sorrow from the body, so that I will be able to really live love as equality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to scare the hell out of myself with who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think in myself without even noticing, ‘well this is your own good, you did it yourself’, and within this blaming myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go into a state of indifference out of thinking that it doesn’t make sense anymore because I missed this one opportunity.

When and as I see myself going down in facing myself in reality, within experiences of regret, I stop, I breathe. I allow myself to cry to release the pain and emotions, and I write out what I need within this releasing.

I realise that i have to face myself and walk the consequenses, and I realize that I had to walk consequenses anyway, no matter what way I would have chosen; that is why it was such a difficult decision to make.

I commit myself to face myself completely, and to forgive myself for what I have created and manifested from this one point of not taking responsibility as self.

I commit myself to not allow myself to go into blaming anymore and so to not create a new layer of seperation within myself.

I commit myself to walk slowly and carefully within every decision that I have to make, and to investigate in totality what is really best, from a starting point of self-responsibility.

I commit myself to care for myself and others from the starting point of self-responsibility as what is best for all, instead of from the starting point of free choice in/as energy.

When and as I see myself going into a sense of indifference because I missed this one opportunity in the past, I stop, I breathe.

I realise that I can walk in self responsibility this time, and that now that I face myself, I am able to forgive myself and to change myself within the situation that I live in, instead of changing the situation. I realise that by comparing past and present, I am still generating energy in/as the mind by holding on to personal preferences, and keeping myself away from the possibility to change.

I realise that I now make a situation with a male in the past as ‘the one’, and when I was in that situation with that specific male, I did the same with another male in the past and/or with a not known possible male in the future. So basicly I am still laying aside self responsibility to ‘The One’, as I described as is applied in religions, and I do it with the religion of love/relationships.

I commit myself to stop and forgive the personal preferences and to walk with what and who is here in the present as what is supporting me to stand up within and as myself.

When and as I see myself going into the past and making this situation/relationship as ‘the one’, I stop, I breathe. I see in myself what it is that I do not want to take responsibility for within myself .

I realise that I make the situation/relationship in the past as ‘The One’ to shift of my self responsibility, and because this One in the past is the only excuse I have left, I hold on to this in/as the mind.

I realise that if I am not seeing into my fears and/as resistances for taking self responsibility, I am not able to change myself within this.

I commit myself to see into my fears and/as resistances that I experience related to taking self responsibility. I write about it, apply self forgiveness, self corrective statements and self commitment statements, which prepare me for real change in reality in and as myself.

I cannot change the past anymore, I can only forgive myself within the past, and correct and change myself in the present, so that in future I will not make the same mistakes.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’?

Parenting – Perfecting the Human race

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/