Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 281 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een rage als woede en razernij in mij te laten ontsteken door de ontkenning van een ander op hetgeen ik zie gebeuren in fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb woedend als razend te reageren in mezelf, dus in de geest te gaan razen, wat allemaal binnenin mij gebeurt, welke ik niet toon, en dus moet deze razernij als reactie ergens heen, welke een opslag als verkramping is in mijn fysieke spieren in nek-schouder-rompgebied inclusief dikke darm veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo oneerlijk te ervaren als een ander iedere participatie in controlemechanismen ontkent, terwijl het 1+1 optellen is, zelfs al weet je niet exact hoe de mechanismen werken, dat beiden in controle verwikkeld zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal verongelijkt te ervaren doordat ik fysiek ervaar dat ik in controle schiet, in/als reactie op controle buiten mij, en doordat een ander in controle dit niet fysiek ervaart, diegene ontkent dat er controle gevoerd wordt, zonder in te zien dat er een compleet karakter in frequency gevormd is die ‘niets doet en onschuldig’ is, ogenschijnlijk ‘okay en comfortabel’, welke in/als karakter een stadium verder uit het fysiek is verdwenen dan de fysiek voelbare verkramping en verstijving, en dus niets meer voelt en hierin zelfs kan voordoen relaxed aanwezig te zijn en alles op mij/de ander kan schuiven als mijn reacties, aangezien ik toch zoveel fysiek ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te denken dat een ander ‘beter af’ is die geen fysieke pijn en fysiek ongemak ervaart, in plaats van zelf in te zien, dat dit een stadium verder verwijderd van het fysiek is, en door zelf te denken dat ik hierin ‘minder’ ben, creeer ik situaties waarin ik dit denk te zien in een ander naar mij toe – welke wellicht ook zo is – maar welke niet van invloed is op mij als ik hierin gelijk ga staan aan mezelf in/als de fysieke pijn die op het moment aanwezig is, aangezien de aanwezigheid van de geest in het fysiek nu eenmaal pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn reacties op de ander in ontkenning, en hierin mezelf in afscheiding te manifesteren en tevens weigering tot zelfexpressie ter ondersteuning van mezelf en eventueel van een ander, en hierin juist de pijn in het fysiek te manifesteren in/als afscheiding in een karakter dus in ontkenning van wie ik werkelijk ben, in een gedachte ‘beter af’ te zijn maar in werkelijkheid juist verder van mezelf in/als het fysiek vandaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oneindig verdriet te creeren als overlevingsmechanisme in mezelf binnen de situatie van aandacht en ontkenning als controlemechanismen, en dit verdriet uit te leven en in mijn leven te manifesteren op het gebied van het aangaan van een intieme relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat iemand ontkent te participeren in controle mechanismen in/als aandacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn ongeloof in/als reactie op de ontkenning van een ander in controle mechanismen in/als aandacht, en hierin mezelf volledig te controleren in/als ongeloof in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door een ontkenning van een ander, waarin ik geloof dat de ontkenning van een ander iets zegt over mij, en door dit te geloven en dus in ongeloof te vervallen als iemand ontkent, ontken ik mezelf in/als leven hier aanwezig door in reactie in/als de geest te verdwijnen, wat de werkelijke oorzaak is van mijn verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat een ander de ontkenning in zelf wel wil stoppen, aangezien ik mijn hele leven heb ervaren dat er geen wil is om de ontkenning in zelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te ervaren dat er geen wil is om de ontkenning van participatie in controle in/als aandacht, in zelf te stoppen door dit te zien als voorbeeld, en door te geloven in dit voorbeeld en dit voorbeeld te volgen, ben ik zelf gaan participeren in ontkenning van leven door vast te blijven houden aan mijn ongeloof in/als de geest, en hierin mezelf en de ander geen mogelijkheid meer te geven zelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander geen mogelijkheid te geven door vast te houden aan een polariteit van geloof/ongeloof gerelateerd aan verandering in zelf, waarin in dit vasthouden, het daad-werkelijke fysieke leven als fysiek een verandering wandelen, wordt ontkend en dus niet mogelijk gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van het zien van een ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht in een ander, niet ziende dat ik mezelf opgeef in geloof in afhankelijkheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan bullien, lelijk te gaan doen naar de ander die ontkent in controle mechanismen in/als aandacht te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag, stemtoon en woordkeuze te laten bepalen door het gedrag van een ander in ontkenning  van controlemechanismen in/als aandacht, waarmee ik de ander probeer te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om boos te worden en lelijk te doen naar de ander toe die participeert in ontkenning in controle mechanismen in/als aandacht, en hiermee mijn eigen gedrag in/als controle in/als de geest te rechtvaardigen, waarin ik geen voorbeeld en dus geen verandering kan bewerkstelligen, niet in mezelf en al helemaal niet in de ander, aangezien ik zelf vastzit in geloof en ongeloof, woede en razernij, verdriet, wanhoop, afhankelijkheid en rechtvaardiging in/als de geest, welke me aanzet tot bullien naar de ander toe wat nog het enige is dat ik zie als trigger-punt/trigger character van wat er gebeurt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het trigger character de schuld te geven van wat er gebeurt in mij, wat feitelijk hetzelfde is als mijzelf in/als character in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, de schuld geven, en zo mezelf als de ander=de mind gevangen te houden in een scenario/ervaring van schuld, in plaats van zelfvergeving toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een ervaring van niet meer weten ten gevolgen van de ontkenning van participatie in controle mechanismen in/als aandacht van de ander, welke, als ik alles terughaal naar zelf, geprojecteerd is, en dus weet ik het niet meer ten gevolge van participatie in ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht van de ander=de mind, dus van mijzelf in/als de geest. En zolang ik mijn eigen participatie in controlemechanismen in/als aandacht in/als de geest ontken, kan ik niet inzien wie ik geworden ben, en dus kan ik mezelf niet vergeven, en dus kan ik mezelf niet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te zien in participatie in/als controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, zodat ik zelf niet hoef te veranderen, en in plaats hiervan er alles aan doe in de geest om de situatie en/of de ander(=de mind) te veranderen, met alle gevolgen van dien in/als backchat en reacties welke plaatsvinden in het onderbewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet alleen kan in aanwezigheid van een ander, en dus steeds alleen ben om het alleen te kunnen doen, waarin ik niet werkelijk de innerlijke situatie oplos maar mezelf buiten spel plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik in zelf moet zien en een ander niet, dat die ander gewoon in ontkenning door kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit niet langer zo is, dat een ieder in de eigen geest zal moeten zien wie die is geworden, en dat dit het enige is wat een ieder werkelijk alleen moet doen, op aarde in het fysiek, of indien niet opgepakt, in de dimensies na sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, dat zolang ik weiger het zelf alleen te doen in een ervaring van onmacht en oneerlijkheid, ik vasthoud aan de ander(=de mind), geprojecteerd op de ander, en dus mezelf vasthoud in afhankelijkheid van een ander, waarin ik geloof iets nodig te hebben van die ander om mezelf werkelijk vrij te maken, zonder in te zien dat dit voortkomt uit een opvoeding in de geest, waarin ik mezelf heb opgegeven ten behoeve van de geest in afhankelijkheid van de ouders als voorbeeld, en ten behoeve van een ongelijk geldsysteem, waarin ik ben gaan geloven dat ik dit ben, die ik in de geest in/als energie in afhankelijkheid van relaties in de geest, en door dit geloof te gaan leven in het fysiek, ben ik dit ook geworden, en heb ik dit gemanifesteerd in mijn fysiek, en dus zal ik wie ik geworden ben in acceptatie van geloof in controle-mechanismen, zelf moeten inzien, zelfvergeven en corrigeren, om mezelf vrij te maken en mezelf opnieuw geboren te laten worden, dit keer echt en blijvend.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in reacties op een ontkenning van een ander buiten mij, in controle mechanismen in/als aandacht in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik spreek in/als de geest, en dus in/als controle. Ik onderzoek in mezelf wat maakt dat ik reageer. Wat wil ik van de ander die ontkent? Zolang ik reageer, wil ik iets van een ander en heeft het dus invloed op mij als die ander ontkent.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in mijzelf op een ander buiten mij in ontkenning op controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren en te onderzoeken waar ik me afhankelijk maak van de ander(=de mind) en dus de ander wil gaan controleren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik denk en geloof nodig te hebben van een ander buiten mij, en hetgeen ik ontdek hierin, zelf te vergeven en hier gelijk aan te gaan staan, en zo te integreren in/als zelf. Als ik er gelijk aan sta en het niet meer nodig heb ter overleving in/als de geest dus in/als energie, kan ik zien en/of bespreken of fysiek een verandering mogelijk is tot het fysiek delen van hetgeen ik geintegreerd heb in zelf, door de afscheiding ervan in/als reactie in mezelf, te hebben gestopt.

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 274 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Probleem:

Ik reageer extreem binnenin mezelf op een aantal karakters die een ander laat zien, en het wordt tijd deze meer gestructureerd uit te schrijven.

Waarom staan deze onder de serie ‘Expressie en de Darm’? Omdat mijn extreme reactie in mezelf plaatsvindt, binnen in mij spant het hele geest bewustzijn systeem zich aan, welke voelbaar is vanaf de nek-schouderspieren, doorlopend naar beneden door het buikgebied, tot aan de bekkenbodem. Het meest voelbaar is het in de dikke darm, die aan gaat voelen als een soort ijzeren buis, en als de spanning eenmaal is opgebouwd en de spieren zijn aangespannen, duurt het een aantal dagen voordat het weer ontspant. Dit is wat ik omschrijf als ‘de hel’ in mij; ik ben bezet dus bezeten door mijn eigen geest bewustzijn systeem.

Alle weerstand die ik ervaar verzamelt zich in het buikgebied, het midden zogezegd – chinees zullen ze wellicht zeggen de middelste warmer, die de fysieke energie verdeelt – en zet zich vast; ik ervaar mezelf als overweldigd door dit systeem en kan niet meer bewegen, geen zelfbeweging, en naderhand ben ik zo uitgeput en wanhopig van mijn eigen reacties hierop dat ik tot niets meer in staat ben op op te pakken en alleen nog maar wil slapen en/of tv kijken. Terwijl op het moment zelf verberg ik het in me, stop het weg, doe net alsof alles ok is.

Het zijn karakters waarin ik ben opgegroeid en waarin ik verstrikt ben geraakt en waarvan ik de schuld op een ander heb geschoven, gestimuleerd door volledige ontkenning van een ander, waarin ik niet in staat was mijn eigen geest bewustzijn systeem op te pakken, en altijd ben blijven hangen in de slachtofferrol van deze Trigger Characters en het scenario van Schuld.

*

Trigger Characters – Uitlok Karakters:

Onverschillig – meteen in reactie ja zeggen op wat ik vertel, bijna voordat ik uitgesproken ben, en als ik iets doorpraat en/of vraag zie ik dat het helemaal niet gehoord wordt maar dat er ja wordt gezegd.

Controle/Attentie/Aandacht – aandacht gevestigd in de geest van een ander op mij via ogen van de persoon die ergens zit in een ruimte en volgt wat ik doe, maar zelf niet beweegt – makes me feeling stuck in the mind and frozen inside

Ontkenning – iemand zegt dat alles ok is, dat ie helemaal relaxed is, dat diegene niets doet, niet in de geest aanwezig is of aandacht vestigt, alsof er niets aan de hand is, terwijl ik aan alles merk dat er iets niet klopt en dat er wel degelijk aandacht als controle gevestigd wordt – makes me shut down and give up, completely.

It is really attention related, where the attention is layed on something and/or some one outside self in some way of control, and me believing that this has something to do with me, with the other person controling ME, and me trying to get away from this, so I get away in the mind, instead of seeing that the other person is indeed using control, but Not Especially related to me, but to keep everything in place in the own mind to feel ‘safe’ in some way as some Idea of comfortability within self, but still in the mind, so still in control in/as consiousness which is not equal being here.

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

*

Oplossing:

Alle Karakters vinden in mij plaats, ik heb ze zelf zo ontwikkeld zoals ik ze zie en benoem, anders zou ik er niet op reageren, en bovendien kijk ik door mijn ogen, dus is het mijn interpretatie van wat ik zie, dus zie ik mijn eigen karakters geprojecteerd op een soortgelijk karakter waarvan ik niet weet hoe de ander deze exact heeft opgebouwd, dat weet alleen die ander zelf en is aan de ander om zelf door te wandelen. Ik begin met mijn reacties op de karakters om zo bij mijn eigen karakters te komen en een soort van draaiboek voor mezelf te schrijven voor wat te doen als ik een van deze karakters als triggers tegenover me krijg.

Beloning:

Iets wat ik nog niet ken, namelijk in en als zelf aanwezig blijven en uit mijn eigen reactie blijven in de geest / mijn eigen reactie in de geest stoppen op de karakters die de reacties in mezelf uitlokken, waarin het streven is om – uiteindelijk, long way to walk – te ontspannen, comfortabel in mijn fysiek aanwezig te zijn zonder verkramping van de spieren en dikke darm, in aanwezigheid van een ander, onafhankelijk van wat een ander ten toon spreidt en toch in communicatie, dus in de inter-dependency/tussen-afhankelijkheid, als ‘In de Wereld maar niet van de Wereld’.

*

Dit komt keer op keer terug in een partner-relatie waarin seksuele uitwisseling heeft plaatsgevonden. Waarin me duidelijk is geworden hoe ik als geest bewustzijn systeem, bewust onbewust, geslachtsgemeenschap laat plaatsvinden om een connectie te maken, welke in het moment altijd ‘goed’ voelt als de juiste beslissing, zonder in te zien dat dit het bewustzijn systeem is die het als Goed/God ervaart, en die graag connecties wil leggen en hierin verantwoordelijkheid weglegt/overdraagt, niet ziende wat een enorme consequenties dit met zich meebrengt, maar wel ervarende dat er een soort wederzijdse afhankelijkheid plaats gaat vinden hierna, waarin deze karakters hun rol gaan spelen. In deze ervaring van afhankelijkheid word ik boos op de partner, net zoals ik boos werd en word op mijn moeder, doordat er een connectie plaatsvindt, en in dit boos worden leg ik mijn verantwoordelijkheid weg. Ik neem geen verantwoordelijkheid en weiger samen te werken met die ander en die ander tevens te ondersteunen, ik schiet hier in een zelfinteresse, welke komt doordat ik zoveel weerstand ervaar in mezelf, dat ik alleen nog maar weg wil (of de partner ervaart zoveel weerstand dat die weg wilt en gaat, en dan valt er niets uit te werken, en word ik ook boos). Deze weigering om samen te werken heeft zich geaccumuleerd in de situatie waarin de moeder nooit ergens in wilde zien, waarin ik iedere vorm van zelfverantwoordelijkheid hierin heb opgegeven, en mezelf als verantwoordelijkheid hierin dus heb opgegeven, niet wetende hoe hierin te bewegen als de ander het volledig af laat weten. Niet ziende dat ik mijn eigen reacties als weerstand op de ander, in dien te zien en zelf te vergeven en/of stoppen in zelf, zodat ik de afscheiding van mezelf in mezelf in reactie op de ander, stop in mezelf. Dit patroon herhaalt zich keer op keer in partner relaties, waarin ik keer op keer consequenties creeer en de verantwoordelijkheid probeer over te dragen/af te dragen in connectie in geslachtsgemeenschap en tevens verantwoordelijkheid op mij geschoven ervaar en aanneem. Een afschuifsysteem van het afschuiven/verschuiven/verdelen van de verantwoordelijkheid in plaats van op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

Imagine hoeveel interconnecties er plaatsvinden in partnerschap in geslachtsgemeenschap, weer verdelend wat er aan connecties heeft plaats gevonden in het verleden. Het is mind-blowing. So if you ever have a mind-blowing orgasm again, in connectie met een ander, in een startpunt van zelfinteresse, know what it is. Een wijd verbreid netwerk van verschoven verantwoordelijkheid met enorme consequenties.

What is Sex Series

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 73 – Expressie en de Darm – Ruimte – het huis in Zegveld

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets  meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 115 – Overgave in relatie tot ‘ik kan het niet’ als hoofd-karakter.

Het woord overgave, met name in relatie tot relaties, komt vaak in me naar boven. Eigenlijk heb ik geen idee wat dit woord betekent. Je moet in de overgave gaan. Overgave aan wat, aan de mind, aan de relatie? mmm dat lijkt me niet.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de overgave in een relatie welke ik relateer aan overgave aan de relatie in/als de mind, waarin ik in deze angst me dus verzet tegen de overgave en hiermee een polariteit creeer rondom het woord overgave.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlangen naar overgave te ervaren welke ik relateer aan overgave in een relatie waarin beiden toegeven aan de relatie en dus toestemmen met een relatie in wederzijdse liefde, waarin zover ik kan zien dit nog steeds is gebaseerd op wederzijdse angst en het opvangen van elkaar in deze angsten, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een relatie in/als de mind met toestemming voor het opvangen van elkaars angsten in zogenaamde wederzijdse liefde=angst.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord overgave niet te begrijpen en dus een soort van blanco hierin te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik kan het niet’ in mij te ervaren.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zowel afkeer als een soort van romantiek te ervaren bij het woord overgave gerelateerd aan relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamming en wanhoop en opgeven te ervaren ten gevolge van de gedachte ik kan het niet.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te hebben laten bestaan van 2 mensen man en vrouw die na lang touwtrekken eindelijk toegeven aan elkaar en aan de ‘liefde’ voor elkaar, waarin dit dan dus eigenlijk een toegeven is aan de liefde=angst=bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me maar niet lukt om zo’n relatie in overgave te vinden/manifesteren, in plaats van in te zien dat dit ook geen voorstelling is die werkelijkheid dient te worden wat de reden is dat ik hierin steeds niet ‘verder’ kom, aangezien het niet overeenstemt met het doel wat ik voor mezelf heb in dit leven, namelijk een en gelijk als zelf worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus iets na te streven in/als de mind wat niet overeenstemt met het werkelijke doel in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus als mind en als zelf niet in gelijkheid in overeenstemming te bewegen, welke zich weerspiegelt in de relaties die ik tot nu toe heb ervaren en wat zich manifesteert in mijn darmen, namelijk een darm als levend organisme die wil bewegen en een mindstructuur die dit bewegen belemmert/verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin verwarring te ervaren aangezien het hierin lijkt alsof ik moet overgeven aan de beweging van leven en dus de controle als mindstructuur hierin moet stoppen om me te kunnen bewegen als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overgeven te zien als toegeven, afgeven van de controle, in plaats van overgave te zien als een bewegen in/als de adem, waarin de gedachten, gevoelens en emoties die ik zie voorbijkomen me laten zien waar ik me heb afgescheiden van mezelf als leven in/als de adem, welke afscheiding ik kan stoppen door deze gedachten, gevoelens en emoties te vergeven, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf als leven en kan bewegen in eenheid en gelijkheid als zelf als leven, waarin ikzelf als zelfbeweging aanwezig ben en me in deze zelfbeweging beweeg op wat zich aandient, in zelfvertrouwen, wat een vertrouwen is op zelf waarin ikzelf in staat ben in het moment te antwoorden zonder te bedenken wat ik moet zeggen of te reageren in reactie; hierin heb ik in de adem de leiding. Hierin zou je kunnen zeggen dat de mind de controle stopt en hiermee de leiding afgeeft aan zelf als leven in/als de adem, wat wordt ervaren als overgave.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me niet kan overgeven aan mezelf als leven, waarin ik als mind de controle wil blijven voeren, in plaats van in te zien dat overgeven hier een actief proces is van het vergeven van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind als reacties die ik geworden ben, en hierin wordt overgeven een actief proces waarin ik mezelf richting geef, in plaats van een passieve afgifte van controle, welke we zo vaak hebben toegestaan als passief afgeven van onze zelfsturing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf star en hardnekkig te vinden omdat ik de mindcontrole niet zomaar afgeef, in plaats van in te zien dat ik ooit mijn zelfsturing zomaar heb afgegeven wat de meest traumatische ervaring is die er kan zijn voor Zelf als Leven, en dus keer ik deze ervaring nu om door stug vast te houden aan het enige wat ik nog geloof over te hebben van mezelf/waar ik nog enigszins controle in denk te behouden, namelijk mezelf en hoe ik mezelf ken in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van hardnekkig vasthouden in/als controle en een plotseling alles afgeven zonder enkele zelfsturing, waarin ik in beide gevallen geen zelfverantwoordelijkheid neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb binnen deze polariteit van vasthouden en overgeven mezelf weg houd van zelfverantwoordelijkheid, welke dus duidelijk een excuus is in/als de mind om doelbewust te weigeren zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stagneren als ik ervaar dat er geen kans is op Leven, welke juist mezelf de mogelijkheid tot leven in mezelf stopt aangezien ik stagneer, de adem stop/inhoud en weiger nog te bewegen, waarin ik de kans op Leven buiten mezelf heb gelegd waarin ik kans op leven definieer als een ander of meerdere mensen die ook het proces tot leven wandelen, waarmee ik samen kan wandelen, waarin ik zelf wel de beslissing heb genomen het proces tot leven te wandelen maar niet te weten hoe dit te doen als er geen ander is in relatie tot mij die dit ook doet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven nog afhankelijk te zien van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik maar blijf vastklampen aan de ander=de mind, en dus werkelijk stagnatie creeer als er geen mogelijkheid is om te leven via gevoelens van/voor de ander=de mind.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmkramp te manifesteren door te weigeren zelf te leven als zelfexpressie, waar de geweigerde zelfexpressie de schildklierfunctie ‘minderwaardig’  laat functioneren, waardoor er een vertraagde darmbeweging met tot gevolg darmverkramping ontstaat, met alle gevolgen van dien als dysbiosie in de darm, tot dat de darm zelf de oorzaak wordt van de belemmerde zelfexpressie en fysieke beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlamming in de achterkant/onderkant van mijn bekken te ervaren, waardoor ik het liefst niet en nooit meer beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een nooit meer willen bewegen als toekomstprojectie te creeren doordat ik in het moment verlamming ervaar waarin ik geloof dat het me nooit gaat lukken, en hiermee het ‘nooit meer’ zelf te creeren in een enkel moment.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier fysiek aanwezig te zijn maar constant in de mind geloven de dat ik de polariteit en de vraagstukken in de mind moet onderzoeken, net zolang totdat ik een antwoord ‘krijg’ in/als de mind die me gerust stelt/tevreden stelt, waarin het antwoord natuurlijk een verzekering moet zijn op een relatie waarin ik nog steeds kan leven via de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de mindparticipatie en het volgen van gedachten mijn eigen fysiek te saboteren en consequenties als in mijn gedachten te creeren voor mezelf en de ander die in hetzelfde patroon zit, en tevens het verenigd bewustzijnsveld in stand te houden door het creeren van energie in participatie in/als de mind, en zelf niet effectief te zijn in de praktische toepassingen overdag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in zelfinteresse hierin nog voorrang te geven op leven in/als de adem als wat het beste is voor alle leven door relatie-opties in de mind in de toekomst te onderzoeken en dus projecteren, uit angst dat ik achterblijf en niet ‘mee mag/kan’ in Leven, in plaats van in te zien dat ik met deze mindparticipatie juist het achterblijven creeer aangezien ik hierin mezelf de mogelijkheid ontneem om hier aanwezig te zijn in de Adem in Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik geen relatie-opties zie, waarin ik paniek ervaar tot niet kunnen leven aangezien ik nooit geleerd heb hoe te leven als zelf in/als de Adem, maar alleen maar weet hoe te leven via de ander=de mind.

Realisaties/zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinneringen als gedachten eraan ten grondslag liggen welke me ertoe gezet hebben mijn zelfsturing af te geven, zodat ik hierin zelfvergeving en zelfcorrectie kan toepassen en mezelf richting kan geven in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke angsten er ten grondslag liggen aan de doelbewuste weigering om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik realiseer me dat vrijwel niemand weet hoe te leven in/als de Adem, en dus hoef ik ook niet bij de ander=de mind aan te kloppen.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ afkomstig is van de moeder en dat ik die gedachte heb meegekregen en gemanifesteerd in mijn darmweefsel. En ten gevolge van een geloof in  ‘ik kan het niet’ als zijnde ik kan het niet zelf heb ik mezelf als zelfsturing als zelfvertrouwen afgegeven, overgegeven aan de ander=de mind, waarin ik een situatie heb gecreeerd waarin ik het inderdaad niet meer zelf kan aangezien ik de zelfsturing heb weggegeven aan de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en ondersteuning te vragen bij het deconstrueren van de gevolgen van de gedachte ‘ik kan het niet’, welke in combinatie met ‘het heeft geen zin‘ een totaal verlammend en daarin langzaam verwoestend effect heeft op mijn fysiek.

ik stel mezelf ten doel mezelf in ieder moment opnieuw als nieuw te ondersteunen, waarin ik van moment tot moment, van adem tot adem mezelf ondersteun tot leven in/als de Adem, welke ik zelf ervaren heb en dus mezelf bewezen heb dat het ondersteunen in ieder moment effectief is en dat ik hiermee zelf de nieuwe toekomst creeer in/als ondersteuning, waarin een nooit en altijd woorden als gedachten zijn die ‘altijd’ blokkeren in de ondersteuning, en dit is de enige altijd als zekerheid die er is: ondersteuning in het moment in/als de adem.