Dag 543 – Een Cursus in Wonderen of Een Cursus in Leven?

nieuwsbrief onderEr komt een vraag naar voren over het verschil tussen het toepassen van hetgeen aangereikt wordt in Een cursus in wonderen’ en hetgeen aangereikt wordt in Desteni.

Ik heb zelf niet deel genomen in de materie van een cursus in wonderen en heb een stukje tekst erbij gepakt die geschreven staat in Wikipedia (klik op het woord wikipedia voor de link):

Een Cursus in Wonderen bevat concepten uit vrijwel alle grote Westerse en Oosterse religies en levensfilosofieën. De tekst beweert dat het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, het enige is dat echt bestaat. De tekst beweert dat de fysieke wereld van materie een projectie is van de geest. De geest heeft de ratio en de zintuigen gemaakt om de projectie echt te doen lijken.[8] De tekst beredeneert hoe de individuele geest, die door God is geschapen naar Zijn evenbeeld, dus als bewustzijnsveld van pure Liefde, met de kracht om zelf te scheppen en met een vrije wil, de gedachte kreeg dat hij losstaat van zijn Schepper en derhalve zou kunnen scheppen los van God. Dit creëerde de angst voor God en de ervaringen van schuld en zonde. Volgens de tekst is de geest deze angst, schuld en zonde gaan projecten op andere denkgeesten om zo de illusie hoog te houden dat ze zelf zonder zonde, zonder schuld, zonder angst, dus zelf God is. Deze projectie, die het boek ‘ego’ noemt, resulteert in het voortdurend veroordelen van mensen, gebeurtenissen en stemmingen.

De Cursus in Wonderen neemt de lezer stapsgewijs mee in hoe deze projectie ongedaan kan worden gemaakt door het beoefenen van vergeving, dat wil zeggen vergeving met in het achterhoofd dat schuld en zonde alleen als illusies bestaan en er dus in feite niets te vergeven valt. Vergeving als concept wordt gebruikt om de eigen denkgeest op een vriendelijker manier (vrij van oordelen) naar de fysieke wereld te laten kijken en overeenkomstig te handelen en te leven. In het boek wordt de dag des oordeels dan ook uitgelegd als de laatste dag dat een denkgeest over wat dan ook oordeelt. De tekst beredeneert dat iedereen die het pad van vergeving beoefent, deze dag jaren dichterbij brengt.[9]

*

In de tweede zin hierboven wordt geschreven dat ‘het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, het enige is dat echt bestaat’.

Dit duidt meteen het verschil aan – het verschil is aanwezig in het uitgangspunt, het grondbeginsel. Het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd wordt door vrijwel alle zogenaamde spirituele stromingen benoemd als ‘het enige werkelijke’. Hierbij is nooit werkelijk onderzocht wat Liefde of God dan precies inhoudt. Dus in de spirituele stromingen, wordt iets dat we nooit werkelijk onderzocht hebben, tot werkelijkheid gemaakt.

Hierna wordt genoemd dat de fysieke wereld van materie een projectie is van de geest. Hier wordt wederom een verschil in uitgangspunt of grondbeginsel benoemd. Dat wat werkelijk is. Zoals het hier omschreven staat, is de fysieke wereld dus geen werkelijkheid maar een projectie.

Bij Desteni is het uitgangspunt de fysieke wereld als datgene wat werkelijk is. Substantie. Het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, is wat we tot werkelijkheid hebben gemaakt. Echter, in alle spirituele stromingen wordt ervan uitgegaan dat Het kosmische veld dat Liefde of God is, hetgeen is wat ‘Goed’ is zonder verder te zien wat Liefde of God als het Kosmische veld, werkelijk inhoudt. En juist door dit steeds als uitgangspunt te nemen en als iets om ‘naar te streven’, gaan we voorbij aan de fysieke wereld hoe die bestaat en hoe die in creatie is gebracht.

bij Desteni wordt tot in detail beschreven en aangereikt wat het kosmische veld dat Liefde of God is, nu eigenlijk inhoudt. En dit kosmische veld – dit bewustzijnsveld – daarin zit juist de polariteit gevangen en dus door ons constant in dit kosmische veld te bewegen, in en als de geest; immers – we weten niet wat het is en dus, kunnen we ons er niet fysiek in bewegen maar alleen maar iets bij voorstellen, dus zijn we aanwezig in en als de geest. Door hierin constant aanwezig te zijn, in de polariteit, blijven we deze polariteit creëren en manifesteren in de fysieke wereld. En zolang we onze focus niet verplaatsen naar de fysieke wereld en werkelijk gaan zien wat we dan eigenlijk aan het creëren zijn, zal er niets veranderen en blijven we de polariteit manifesteren in en als het fysiek.

Het kosmische veld dat Liefde of God is, bestaat in en als polariteit. Dus ongelijkheid.

Dus wat creëren we in deze wereld? Ongelijkheid voortkomend uit de polariteit van het kosmische veld dat Liefde of God is.

Dan zijn wij, zoals genoemd, naar Zijn evenbeeld (van Liefde als God) geschapen. Dus, in en als polariteit, in ongelijkheid. Bij Desteni noemen we dit de Mind of in het Nederlands vertaald, de Geest. In en als de Geest zijn wij geschapen naar het evenbeeld van God als Liefde. Echter, dit is dus ‘niet zo best’ want het is niet het beste voor alles en iedereen, aangezien we net gezien hebben dat dit kosmische veld dat Liefde of God is, bestaat in en als polariteit en hierin altijd ongelijkheid creëert. Oftwel, winnaars en verliezers.

Er wordt niet verder gezien dan dit. En dat is waar Desteni verder gaat.

Ja, we zijn in en als het evenbeeld van God of Liefde geprogrammeerd in en als de Geest (of de Mind). Echter dit is niet wie we werkelijk zijn. We zijn wezenlijk niet de geest, de geest is een programma dat in ons fysieke lichaam is ingebouwd, door die fantastische God of Liefde waar iedereen zo ‘vol’ van is. Ons wezen is wie we zijn (een wat abstract begrip aangezien het onderdrukt is in en als onszelf en we niet weten wie we wezenlijk zijn) en de fysieke substantie is hetgeen dat werkelijk is en waarin en waaruit alles en iedereen bestaat. Hierop hebben we inderdaad onszelf in en als de geest geprojecteerd en we nemen het fysieke leven waar via onze geest, dus via interpretatie in polariteit. Het Oordeel. We kunnen niet zien wat werkelijk is zolang we door deze gepolariseerde bril in en als onze fysieke ogen zien. Echter zodra we ons werkelijk realiseren dat alles wat we zien, niet werkelijk is doordat we kijken door een programma, kunnen we leren hier doorheen te gaan zien. Het is dus niet zo dat het fysieke niet werkelijk is – het is zo dat hetgeen wij zien en waarnemen met onze zintuigen, over het algemeen een interpretatie is, in en als de Geest, dus een waarneming door middel van het programma. Het is echter niet de bedoeling om dan hetgeen dat WEL werkelijk is onder onze eigen projectie, af te doen als ‘onwerkelijkheid’. Zo houden we opnieuw onszelf in stand in en als een illusie in en als de Geest. We zien niet voorbij onze eigen programmering.

Programmering. Hier is een andere woordkeuze aanwezig die van essentieel belang is – het woord programmering. We zijn GEPROGRAMMEERD naar het evenbeeld van God of Liefde. Dat maakt het geheel direct een stuk minder aantrekkelijk om naar te streven. Want we weten allen wat een programma is doordat we zoveel met computersystemen werken. Een programma kennen we als computersysteem. Met de mens is het niet anders. We bestaan uit een fysiek lichaam en hierin zit ons wezen, echter in dit fysieke lichaam is een computersysteem geïnstalleerd – door die geweldige God of Liefde die we nooit werkelijk onderzocht hebben en dus niet kennen – en ons wezen is in dit systeem of programma geïntegreerd en vormt hierin het Bewustzijn. Hierdoor is het Gewaarzijn van ons wezen in en als eenheid en gelijkheid met en als het Fysiek, verschoven naar het Bewustzijn in polariteit in energie in en als de Geest.

Willen we werkelijk God als Liefde leren kennen? Het enige dat we hoeven te doen is onszelf werkelijk leren kennen. Onder ogen zien wie we werkelijk geworden zijn en wat we dagelijks leven en creëren. Om te zien wat we dagelijks leven en creëren, hoeven we alleen maar een blik om ons heen te werpen en 1x naar het journaal te kijken. Voila, zie hier Gods Geschapen Evenbeeld. Dat wat hier fysiek aanwezig is, is hetgeen we dagelijks leven en creëren. En we blijven maar geloven dat God of Liefde ‘Het beste met ons voorheeft’.

We kunnen Gods evenbeeld natuurlijk ook heel eenvoudig binnenin onszelf aanwezig zien. We hoeven maar naar onze eigen gedachten te kijken om te zien wat we dagelijks toestaan in en als onszelf, waar we in participeren. We denken misschien dat dit geen invloed heeft op de buitenwereld, echter als we het voorbeeld van creatie nemen zoals ook genoemd in veel spirituele stromingen, zien we dat we datgene creëren wie wij zijn in gedachten, gevoelens en emoties.

Hier moet dus mee gewerkt worden als we onszelf willen veranderen en de wereld willen veranderen. Zoals genoemd, is het essentieel om in te zien dat we in en als een Programma leven. En een programma, dat is geïnstalleerd. Hetgeen dat geïnstalleerd is, kan gedeleted worden. En dat is wat we doen met behulp van zelfvergeving. Als we echter niet exact weten wat het is dat we vergeven – onszelf in hoe we bestaan in en als dit programma, dit evenbeeld van polariteit als het bewustzijnsveld of kosmische veld dat God of Liefde is oftewel, in en als de Geest – dan kunnen we niet specifiek en werkelijk verwijderen wat we in en als deze polariteit manifesteren. Dus het is van werkelijk belang DAT WE WETEN WIE GOD OF LIEFDE IS AANGEZIEN WE ALS ZIJN EVENBEELD GESCHAPEN/GEPROGRAMMEERD ZIJN.

In de tekst van een cursus in wonderen zie ik staan dat de individuele geest die door God geschapen is (…) de Gedachte
kreeg dat hij losstaat hiervan. Echter, de afscheiding is hiervoor al aanwezig, namelijk in en als de aanname dat we deze individuele geest die door God geschapen is, zijn. Dus feitelijk komt er hier een gedachte over een bestaan in gedachten in en als de geest dat ego genoemd wordt. Als we dit als uitgangspunt nemen, zullen we nooit voorbij onszelf /ons bestaan in en als deze individuele geest zien en dus, hetgeen we niet zien/niet voorbij zien, zullen we laten bestaan, aangezien we het Niet Zien of zelfs denken dat Dit Is Wie Ik Ben. En dat is exact de gehele illusie die bestaat, zoals God of Liefde het geschapen heeft.  Laten we hem Anu noemen. We laten onszelf bestaan in en als de Illusie van de Geest als ‘dit ben ik’.

Hetgeen dat we werkelijk dienen te vergeven, is juist datgene wat we nooit gezien hebben. En zo valt er een heleboel te vergeven. Schuld en zonde bestaan niet alleen ‘als illusies’; we hebben schuld en zonde als afscheiding van onszelf als leven – dus ongelijkheid –  gemanifesteerd in de fysieke wereld en zo is het werkelijkheid geworden, binnenin onszelf en buiten onszelf. In de tekst van Een Cursus in Wonderen wordt voorbij gegaan aan hoe de illusies in en als fysieke wereld gemanifesteerd zijn en werkelijkheid zijn (geworden). Dit komt, omdat de Geest (het evenbeeld van God of Liefde) als het uitgangspunt als enige werkelijke wordt gezien in plaats van de Fysieke Substantie. Er valt niets te ‘oordelen’ – dat zou alleen een nieuwe laag van polariteit creëren – maar er valt een heleboel te vergeven als datgene wat we hebben toegestaan en geaccepteerd hebben in en als een bestaan in en als de geest in oordeel (waarin de oordelen bestaan uit onze gedachten en hieruit volgend, onze gevoelens en emoties).

Zo kan ik natuurlijk mijn medemens vergeven volgens de richtlijnen van Jezus – ‘zij/wij weten niet beter’- echter als ik niet zie hoe en dat ik hetgeen ik buiten mij vergeef, opnieuw direct creëer door niet te vergeven (dus verwijderen) wie ik ben geworden in en als deze Individuele Geest als Evenbeeld van God als Liefde, dan zal er niets veranderen. De Cirkel van Creatie blijft in stand. En dat is nu precies zoals die ‘mooie’ God als Liefde het heeft opgezet in ‘zijn’ kosmische veld. Hij heeft de mens zo geprogrammeerd, waardoor we zelf deze polariteit, dus ongelijkheid blijven manifesteren en creëren. En in en als deze polariteit, creëren we energie (+ en – ) en dus, houden we dit kosmische veld dat Liefde of God is, zelf in stand. We houden God of Liefde in stand. Gelovende dat dit hetgeen is wat Werkelijk is en Wie Wij Werkelijk Zijn. Halelujah.

Willen we werkelijk onszelf veranderen en hiermee onze werkelijkheid, dan dienen we deze polariteit – als evenbeeld van God of Liefde – in en als onszelf te stoppen. We dienen onszelf dus te vergeven voor wie we zijn (geworden). Hierin stoppen we de afscheiding in en als onszelf, ons wezen kan zich ‘losmaken’ van deze fusie in en als de geest en in en als ons fysiek tot geboorte komen. In eenheid en gelijkheid met en als onszelf als Leven in en als het fysiek. Dus we laten onszelf als Leven in en als het fysiek geboren worden. Zo komen we tot Leven. Door onze programmering in en als de Geest, te stoppen en zelfvergeven. Als we dit programma verwijderd hebben moet er natuurlijk een nieuw script komen, opgebouwd uit Levende Woorden om Leven te creëren en manifesteren in en als het Fysiek op aarde. Leven dat bestaat in Eenheid en Gelijkheid als wat het Beste is voor Al het Leven. En Eenheid en Gelijkheid kan pas ontstaan als…de polariteit gestopt is. Als we onze programmering gedeleted hebben. Met dit nieuwe script in woorden en met en als deze levende woorden – vrij van energie/polariteit als gedachten, gevoelens en emoties –  dienen we te leven, in en als het fysiek, als Fysiek Bewijs van onze verandering, want pas als we het fysiek geleefd en dus, gemanifesteerd hebben, is er een werkelijk fysiek aantoonbare verandering aanwezig als wat het beste is voor alles en iedereen.

De overeenkomst met een cursus in wonderen is dus zeker aanwezig in de omschrijving over hoe we oordelen. We zitten feitelijk gevangen in ons eigen oordeel als interpretatie van de fysieke werkelijkheid, we zijn een wandelend oordeel. Echter het is essentieel om voorbij de balans te zien van het kosmische veld dat God of Liefde is als we werkelijk onszelf en deze wereld willen vergeven en veranderen. Het kosmische veld bestaat namelijk in en als dit oordeel in polariteit en dient dus feitelijk zichzelf te Stoppen te bestaan om tot Leven te komen. Aangezien wij bestaan in en als dit kosmische veld, in oordeel, in polariteit, naar het evenbeeld van God als Liefde in en als de Geest, dienen we dus onszelf te stoppen te bestaan in en als het Programma zoals we onszelf Altijd Gekend Hebben. En dat is zoals iedereen zich voor kan stellen, het moeilijkste wat er is. En toch is het te doen. Al zullen en kunnen we dat pas zien als het gedaan is.

Dit proces vindt plaats in een constante en consistente toepassing van Zelfreflectie, Zelfoprechtheid, Zelfvergeving en Zelfcorrectie. Zoals de Levenskracht. Zacht en tevens gedisciplineerd en doorgaande totdat het gedaan is. De natuur en de dieren zijn ons Levend voorbeeld. Als we het woord Wonderen hier willen gebruiken, dient het ontdaan te worden van de energetische lading in en als de geest totdat het één en gelijk is aan Leven. En zo, wordt het Een Cursus in Leven.

Desteni I Process Lite

(Lite is gratis en ook in het Nederlands)

Desteni I Process Pro

In Stilte Lijden we

Destonian Wiki

The Emerge of Anu

Atlanteans – The Beginning

Sleutelbegrippen

(zie index-sleutelbegrippen)

Het Ontwerp van Liefde

Liefde als Bewustzijn

Liefde als Expressie van Leven

Jezus

In Stilte Lijden we

Dag Des Oordeels

————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 542 – Kan ik mij onttrekken aan wat er om mij heen gebeurt?

systeem-samenhangGistermorgen was de pijn in de linker bovenhoek in mijn buik/darm erg aanwezig – of eigenlijk was ik aanwezig in de pijn. Een ‘aangedane’ plek. Ondertussen ga ik op weg naar werk met bus en trein en hierin heb ik in totaal ruim 1,5 uur om mezelf te stabiliseren voordat de ‘werkdag’ begint waarin het nodig is dat ik stabiel aanwezig ben. In de bus luister ik meestal een interview, soms 2. Ik was erg druk in mijn hoofd en in reactie ‘op voorhand’ ten aanzien van een situatie op werk. Ik heb mezelf langzamerhand aangeleerd om toch een interview te gaan luisteren en me hierop te focussen en vaak is er een passende ondersteuning in het interview wat ik dan luister. Deze keer was het nr 44  The Way Things Were van de serie ‘Demons in the Afterlife. Het punt dat ik hierin als ondersteuning vond was dat het ‘niet om mijzelf gaat maar om de support’.

Ik ervoer een behoorlijke ervaring van verongelijking in mezelf als in ‘ja maar het is zoo oneerlijk’. En hier achteraan ‘dat zeg ik toch, ik zeg het al vanaf het begin, ik heb het allang gezien’. Waarin ik in dat moment, direct de aandacht naar mezelf verschuif, in plaats van te focussen op ondersteuning van het punt in een ander. Als ik op deze manier iemand zou benaderen voor ‘ondersteuning’ roept dit weerstand op in de ander aangezien ik het punt dan min of meer ‘zichtbaar wil maken’ als ‘exposing’ ten behoeve van ‘mijn eigen gelijk hebben’ in plaats van gelijk te staan als de ander in/als mezelf wat de ander juist de ruimte geeft om het punt juist te onderdrukken in zichzelf.

Ik ervaar eigenlijk constant een angst voor mijn eigen ervaring van verongelijking wat zich uit in projectie op iets of meestal iemand buiten mij, als oordeel van het punt dat zich aandient. Ik ervaar een angst dat ik niet in staat ben om het geheel richting te geven en dat ‘de boel in de soep loopt’ waarvoor ik verantwoordelijk ben. Feitelijk is dit een angst voor de energetische ervaring binnenin mezelf waarvoor ik geen verantwoordelijkheid neem en waarin ik mezelf dus ‘verongelijk’ en zolang ik geen verantwoordelijkheid neem in eerste instantie voor mezelf in en als deze angst, geprojecteerd als oordeel op een bepaald punt ‘in een ander’, zal ik mezelf geen richting geven en dus iets of iemand buiten mij ook niet en kan ‘de boel dus in de soep lopen’. Als ik dan spreek in deze staat van angst in mezelf, geprojecteerd als oordeel op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij, dus in reactie op hetgeen ik geprojecteerd zie van en als mezelf, maak ik het feitelijk erger doordat ik spreek met energetisch  geladen woorden waar de ander weer op reageert en/of zich bijvoorbeeld terugtrekt, in de verdediging gaat of juist in de aanval, gaat liegen, of wat dan ook.

Op deze manier – door te spreken in reactie op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij – maak ik mezelf verantwoordelijk voor de gehele situatie die ‘uit de hand loopt’, inclusief de ander want ik beïnvloed de ander met mijn woorden in reactie, in plaats van ten eerste verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als mijn eigen angstreacties. En dit is hetgeen wat ik als ‘zo oneerlijk’ ervaar, dat ik verantwoordelijk ben voor de gehele situatie als hoe die verloopt terwijl ik het in eerste instantie niet zelf in werking zet. Maar ik reageer erop in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als reactie en in het moment van reageren, neem ik deel en maak ik mezelf deelnemer, dus verantwoordelijk voor het verloop van hetgeen waaraan ik deelneem.

Een reactie binnenin mezelf betekent altijd nader zelfonderzoek.

Na mezelf te her-enigen met deze ervaring van verongelijking binnenin mij, samen met begrip van het gegeven dat het om de ondersteuning gaat en niet om mijzelf, verdwijnt de pijn in mijn buik. De angst voor mezelf dat ik in reactie ga is verdwenen. Ik voel mezelf stabiliseren als ik uit de bus stap, ik schrijf wat dingen op in de trein en ik kan aan het werk.

Nog voordat ik aankom word ik direct geconfronteerd met het patroon/een situatie op werk die al maanden speelt (waarin ik angst ervoer voor reactie in en als mezelf in de ochtend); echter via een invalshoek die ik niet had zien aankomen en ging enigszins in reactie. Dus ik had mezelf voorbereid op een specifieke situatie waarin ik inderdaad de hele dag stabiel bleef, echter in een iets andere hoedanigheid ervaar ik reactie in mezelf. Ik heb het punt ingezien maar het is nog wel in mij aanwezig, evenals de aangedane plek in mijn buik die nog wel voelbaar is.  Het is niet in 1x verdwenen want ik heb het door vele jaren heen zo opgebouwd en ik zal het specifiek in mezelf moeten wandelen en verantwoordelijkheid voor dienen te nemen in de fysieke werkelijkheid, in de verschillende dimensies waarin het bestaat en zich aandient.

Is het dan zo dat ik ‘beter niets kan doen’ zodat ik ook niet verantwoordelijk ben voor de situatie? Dat kan niet – als ik iets zie en vooral doorzie, ben ik op dat moment verantwoordelijk. Sowieso reageren we meestal wel in onszelf, al dan niet onderdrukt en dus zijn we hierin alweer verantwoordelijk en leven we in en als deze reactie verder, we slaan het op en leven het ergens anders uit. Dus hoe dan ook, dien ik verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties door de toepassing van zelfvergeving in en als zelfbegrip op wat er gebeurt binnenin mij. Zo stop ik de afscheiding van deze ervaring in en als mezelf en als ik er één en gelijk mee ben, zal ik er niet meer op reageren. Dat kan immers niet, ik kan alleen reageren op iets waarvan ik me heb afgescheiden, via gedachten als oordelen als interpretatie van dit ‘iets’ als de fysieke werkelijkheid, behouden als herinneringen en opgeslagen in mijn fysiek in de vorm van emoties en gevoelens als de ‘reacties’ die opkomen als de herinnering opnieuw geactiveerd wordt door iets of iemand buiten mij.

Mezelf terugtrekken, dat zit er niet in. Ik kan wel beslissen mijn mond te houden en eerst uitgebreid mijn eigen reacties te onderzoeken. Zo stopt het in en als mij en maak ik de ‘kluwe’ van reactie niet erger in de wereld.

Hier is nog veel over te schrijven om volledige helderheid te verkrijgen.

Dus, begrijp – er bestaat geen toeval – alle gebeurtenissen, ervaringen en beslissingen zijn door karakters altijd uiterst precies gepland om opzettelijk plaats te vinden. En daarom is iemand altijd voor alles verantwoordelijk, op elke manier. Omdat, zonder jou – zou het niet op exact de manier gebeurd zijn als het deed.

Bernard Poolman

(See more at: Dag 109 – Het Zorgelijk om Kittens/Jong Leven Karakter)

samen-netwerk-verbinding-samenhang

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 424 – Vuurwerk? Het is net dynamiet

PENTAX Image

Ik liep vanochtend – 1 januari 2014 – een rondje door de wijk en kwam hier direct buiten een restant tegen van een of andere vuurwerkklapper. Het eerste wat in me opkomt is: het is net dynamiet (welke ik hier verkeerd schreef als dynamoet – interessant, dit ‘moeten’ erin).

Gisteren ben ik voor het eerst geheel binnen gebleven. Ik had de hele dag alle dieren binnengehaald en ik had weinig tot geen reactie dit jaar op het knallen rondom het huis. Ook bemerkte ik in mezelf geen beweging meer tot het willen participeren of te denken te moeten participeren in de activiteiten buiten. Dus ik lag wat op de bank beneden, half slapend tot 1.30 uur; toen werd ik wakker en ben boven verder in bed gaan slapen.

Ik heb zelf in het verleden erg ‘genoten’ van de oudjaarsavonden en ook zo van het vuurwerk. Dus het is niet alsof ik niet begrijp waarom het op deze manier gevierd wordt. Het is meer dat ik steeds meer zie wat het aanricht en wat we aan het doen zijn op zo’n avond. Wat een enorme aanslag het is voor de dieren, al het geknal en eigenlijk ook voor de fysieke mens, want we schrikken allemaal als de knallen te hard worden en/of te dichtbij zijn en er gebeuren ieder jaar ongelukken. Ik heb vannacht een aantal keer de sirene gehoord in een klein dorp als waar ik woon. En waarschijnlijk wordt dit dan ‘relatief rustig’ genoemd.

Echter, is ieder opzettelijk ongeluk hierin niet een ongeluk teveel? Is ieder doodsbang dier niet teveel? Wat zijn we eigenlijk aan het doen op zo’n avond? Waarom moet er vuurwerk geknald worden?

Ikzelf heb het knallen van het vuurwerk als verdovend ervaren, er middenin staan en zoveel kabaal horen dat ik er zelf ‘rustig’ van word. Ik verdoof mijn geest voor een moment. Dit zal voor velen niet anders zijn. Ik had het vorig jaar eens met iemand over het vuurwerk en hoe het richting gegeven zou moeten worden en diegene antwoordde dat het vuurwerk een soort van vrijheid aangaf en als dat ook al zou worden afgenomen…

PENTAX Image

Zo is het dus gesteld in de wereld. We zien een avondje in het jaar onbeperkt vuurwerk knallen, zonder al te veel restricties, als ‘vrijheid’ binnen de huidige dagelijkse realiteit waarin we leven en het gevoel hebben van alles te moeten. En dus, worden we boos als dit avondje zou worden ‘afgenomen’. Het is een compleet omgekeerde wereld waarin we leven. We zijn immers absoluut niet vrij. We leven in onze eigen gevangenis in en als de geest van binnen en in en als het geldsysteem van buiten, gebonden aan het overlevingsmechanisme; want, zoals we allemaal weten, zonder geld, geen eten en het geld is ongelijk verdeeld dus, alleen de sterksten zullen overleven. En wat hebben we dan nodig ter overleving? Dynamiet. In woorden, in daden, in realiteit om  een heel land op te blazen met alle inwoners erbij. We moeten aanvallen, vechten, veroveren, verdedigen, want het geld is ongelijk verdeeld.

Ja, dit is uitputtend voor het fysieke leven. We branden op. De wereld staat in brand. En ter verdoving van onszelf in deze toestand staan we toe om 1x per jaar ‘vrijwillig’ de boel op te blazen. Het gelijke met het gelijke bestrijden – homeopathie toegepast ter overleving – zogenaamd in vrije keuze. We laten ons hier mooi bedonderen door de commercie. Laat de mensen 1x per jaar zichzelf en de wereld om hen heen vrijwillig de lucht in knallen en verdoven – met lawaai en een heleboel alcohol –  en de rest van het jaar zullen ze zich minder verzetten tegen de onderwerping in en als het geldsysteem van buiten en zo in en als het geest bewustzijn systeem van binnen.

Hoeveel geld gaat er eigenlijk doorheen ten behoeve van dit zogenaamd vrijwillig verdoven? Hiermee zouden een heleboel mensen zichzelf kunnen voeden door het jaar heen. Hoe staan diegenen hierin die naar de voedselbank moeten om eten te halen, terwijl er op oudjaarsavond een heel jaarmenu de lucht in geknald wordt? En dan hebben we het nog over Nederland.

Mensen hier moet verandering in komen. Het is niet zo dat er helemaal geen vuurwerk meer afgestoken kan worden. Het kan gedaan worden in een totaal ander startpunt. Het is geen prioriteit, echter het kan richting worden gegeven door het bijvoorbeeld op een paar centrale punten om 00.00 uur af te steken waarbij het een delen en een viering wordt met (sier)vuurwerk van bijvoorbeeld 15 minuten.  En wat er dan gevierd zou moeten worden, is dat de mens in staat is om voor elkaar te zorgen, om voor al het leven te zorgen, om elkaar te voeden. En als dit gebeurt, als dit gedaan is, dan kan er gevierd worden.

Op dit moment is het geen vieren  – ja het is een vieren van de teugels – er valt er niets te vieren; het is een verdoven. Van de erbarmelijke staat waarin we elkaar en onszelf toestaan te (over)leven op aarde. Overleven als automatische overlevering van de zonde. Hiervoor is dynamiet nodig. Om het geschreeuw in de geest voor een ogenblik stil te krijgen.

Onderzoek de mogelijkheden om een start te maken ter deelname aan zelfverandering en wereldverandering:

Desteni-I-Process-Lite

Parenting – Perfecting the Human Race

Levend Inkomen Gegarandeerd

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat met het onbeperkt toestaan van het afsteken van vuurwerk op oudjaarsavond, ik toesta dat de dieren en leven algemeen in doodsangst geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat met het onbeperkt toestaan van en deelnemen aan het afsteken van vuurwerk op oudjaarsavond, ik toesta dat er enorme hoeveelheden geld verbruikt wordt welke zou worden kunnen ingezet ten behoeve van het voeden en ondersteunen van leven op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik zelf in doodsangst verkeer het gehele jaar door, en om mezelf hier even van te verdoven als tijdelijke bevrijding, neem ik dynamiet in handen en ga zelf doodsangst creeren in de wereld door de boel op te blazen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik de geldstroom ten behoeve van een kleine groep gegadigden bevorder door deel te nemen in en als het kopen en afsteken van vuurwerk terwijl er zoveel honger bestaat in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gelijke met het gelijke te bestrijden in en als mezelf ter overleving van mezelf in en als de geest, in plaats van ter bevordering van de levenskracht in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ‘genieten’ van vuurwerk als een verdoven van mezelf in/als de geest met een glas champagne in mijn hand, zonder verdere consequenties van mijn toestaan en aanvaarden in en als de geest ter overleving van mezelf in eigenbelang, in overweging te nemen.

Video Christmas

Equal Life Foundation logo—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Hierbij start ik een serie over de Gezondheidszorg: Hoe zit het in elkaar? Wat zijn de problemen? Wat zijn de oplossingen? En wat is uiteindelijk de beloning? In het ontrafelen hiervan zal blijken dat het gerelateerd is aan hoe de wereld in zijn geheel functioneert op het moment en hoe religie als ‘geloof’ hierin verweven is, zoals alles wat bestaat met elkaar verbonden is. Om iets werkelijk op te lossen is niets los van elkaar te benaderen, aangezien dan niet alles in overweging wordt genomen en het probleem/de afscheiding blijft bestaan en consequenties blijft creeren. We moeten naar de basis, naar het startpunt, anders zal er niets blijvend veranderen.

Probleem:

Hoe zit de Gezondheidszorg in elkaar? In Nederland, in de wereld, binnenin onszelf? Laten we eerst eens in het woord Gezondheidszorg zien. We gaan er inzien, dus niet ‘naar kijken’ alsof het een plaatje is, als een entertainment waarnaar we kunnen kijken met onze fysieke ogen om onszelf te entertainen/bezig te houden; we gaan In het Woord Zien. Immers het woord vertelt ons waar we mee werken, wat we in de wereld manifesteren/gemanifesteerd hebben aangezien we de woorden iedere dag opnieuw in klank brengen in het fysieke, aardse bestaan.

Het bestaat uit het woord gezondheid en zorg. Hierin lijkt het dus alsof er gezorgd wordt voor de gezondheid. Dus moeten we gaan zien waar we voor aan het zorgen zijn als voor de gezondheid: in het woord gezondheid zitten de woorden gezond en heid, welke gerelateerd zijn aan (ge)zondigen en heid(en). We hebben gezondigd als een heiden.

In Christelijke zin betekent dit dat we niet leven volgens het woord van God; we leven als een heiden en zondigen hierin. Echter, dit brengt slechts polariteit met zich mee. Want, het woord van God is niet heel, het is niet het woord één en gelijk als onszelf, maar woorden ‘als van een god’ buiten ons geplaatst, en iets buiten ons geplaatst, is in afscheiding van onszelf, en dus niet heel als een en gelijk als onszelf, en dus opgebouwd in polariteit. Polariteit, want niet een en gelijk als zelf, en als iets niet als een en gelijk als onszelf wordt gezien, gesproken, geleefd, brengt het verdeling met zich mee – twee belangen die in polariteit met elkaar zijn welke frictie geven om te kunnen bestaan. Wrijving, energie, conflict, iets wat steeds verder uit elkaar beweegt als twee tegenpolen. Zie hier de intentie van God. Hoe deze als geloofsysteem in de wereld is gezet. God had niet het beste voor met de mens en de dieren en de planten als het leven op/als de aarde; God wilde tegenpolen, conflict, frictie, wrijving, en dus energie om het geest bewustzijn systeem op te laden, in de mens en zo in het ‘hemelse bestaan’. Ik zeg god ‘had’ niet het beste voor met de mens en het leven op aarde, want god bestaat niet meer als zodanig, en hetgeen er wel bestaat van God-Anu, is in overeenstemming gebracht met en ten behoeve van wat het beste is voor al het leven, en dus is de polariteit gestopt hierin; in het dimensionele (‘hemelse’) bestaan. Nu de mens nog en/als het aardse bestaan; een levensgrote taak die de mens op aarde zal moeten volbrengen om uberhaupt tot leven te kunnen komen, als wat het beste is voor alles en iedereen.

Goed, gezondheid is dus al een woord in afsplitsing van onszelf in wezen; het is als zondigen als een heiden, wat aangeeft dat het niet volgens het woord van god is, wat dus in zichzelf al frictie geeft. Zorgen voor gezondheid – laten we het hier even benoemen als de fysieke gezondheid – wordt als in frictie beschreven als iets wat eigenlijk niet in overeenstemming is met het woord van god. Zoals het fysieke lichaam niet in overeenstemming is met het woord van god; het fysieke, het vlees, wordt afgedaan als iets wat tot zondiging brengt.

Is dit werkelijk zo? Wie heeft er weleens een fysiek lichaam zien zondigen in en als zichzelf? Wie heeft er weleens een hart de bloedvaten zien verraden? Zal het hart er niet alles aan doen om de bloedvaten in werking te ondersteunen? Is het niet de besturing van het fysieke lichaam, welke in staat is tot beslissingen nemen als zondigen of niet zondigen? En wie bestuurt het fysieke lichaam op het moment? De Geest. Ook dat is bekend. Dus vanuit Christelijk oogpunt, wordt dan gezegd, we moeten in overeenstemming komen met de Heilige Geest; de heilige geest in ons laten wonen als leidinggevende waarin de heilige geest in directe verbinding staat met het woord van god. De geest in overeenstemming brengen met het woord van God is de heilige geest in ons laten wonen. En dan worden we niet langer geleid door de geest maar door de heilige geest. Maar…we hebben net gezien dat het woord van God polariteit, frictie, conflict, wrijving, energie voortbrengt. Dus als we ons fysiek hiermee in overeenstemming brengen – met de heilige geest, brengen we ons fysiek in overeenstemming met energie als wrijving als frictie als conflict door polariteit toe te staan in onszelf; door ons af te scheiden van onszelf in eenheid en gelijkheid met ons wezen in en als ons fysiek, in en als overeenstemming met het woord van God.

Hoe kan hierin een fysiek lichaam functioneren? Een Levend organisme in overeenstemming met en als zichzelf, samenwerkend met alle delen die in en als zichzelf staan in, als en ten behoeve van het fysieke Leven? De geest brengt volledige verwarring in dit proces. En dit betreft dan de gezondheid van de mens – en het gehele fysieke, aardse leven – waar we ‘voor gaan zorgen’  met een overheidsorgaan zoals de gezondheidszorg, welke eveneens is opgezet in en als het startpunt van diezelfde polariteit. Dus de polariteit als conflict als frictie als conflict als wrijving als energie (geld) buiten onszelf zorgt voor de polariteit als frictie als conflict als wrijving als energie binnen onszelf. En zo, houden elkaar in stand, in ‘evenwicht’.

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel.

Het resultaat is voor een ieder zichtbaar in de erbarmelijke staat waarin de fysieke gesteldheid van de mens en al het leven op aarde verkeert en tevens in de manier waarop het overheidsorgaan als gezondheidszorg – welke een reflectie is van de innerlijke mens, het is geen afgescheiden orgaan van onszelf al is dat graag wat we denken – enigszins de symptomen probeert te bestrijden, waarin tevens de werking van de farmacie zichtbaar is: symptoombestrijding, geen werkelijke genezing; geen werkelijke ondersteuning maar een wegmoffelen als onderdrukken van de fysieke symptomen van de vreselijke (dus angstaanjagende) verdeeldheid in de wereld en/als binnenin onszelf, gemanifesteerd in het fysieke, aardse bestaan.

Wordt vervolgd.

(Klik op de links in de tekst voor context en onderzoek)

https://i1.wp.com/www.desteni.net/images/stories/plaatjes2/Jesus%20EQUALITY%20for%20ALL%20DESTENI%20%20.jpg

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 419 – De boeman in ieder gesprek?

Bij alles wat ik op dit moment hoor en zie om me heen, komt er een gedachte of ervaring in me op gerelateerd aan het feit dat als er niet werkelijk verandering plaatsvindt in de wereld, dit alles zo zinloos is en geen stand zal houden en/of al overduidelijk een actie in eigenbelang betreft. De ongelijkheid als startpunt binnenin onszelf en in de wereld, is alles bepalend. Waarin ik me realiseer dat de ongelijkheid als startpunt binnenin mezelf alles bepalend is en dat als ik niet werkelijk verander, alles zinloos is en ik geen stand zal houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat als er niet werkelijk verandering plaatsvindt in de wereld, dit alles zo zinloos is en geen stand zal houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik dan werkelijk in iedere gesprek met een ander, hierop moet ‘wijzen’ als zijnde dat er werkelijk iets moet gebeuren in de wereld en binnenin onszelf, en dat hetgeen gezegd wordt, niet in overeenstemming is met wat het beste is voor iedereen, maar slechts de ‘ik’ betreft als hoe ‘ik’ er beter vanaf kom, in en als eigenbelang/zelfzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag de boeman te zijn  in ieder gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om steeds de boeman te zijn in ieder gesprek, in plaats van de zinloosheid in de woorden die gesproken worden, uit te lichten, aan te kaarten, te benoemen, onder ogen te brengen, zodat er een flinter van gewaarzijn kan ontstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zinloosheid in en als het wereldsysteem, in en als het geest bewustzijn systeem, te vertalen in en als mezelf als ‘geen zin hebben’, welke eigenbelang betreft, in en als luiheid en angst om te spreken als wat het beste is.

Als en wanneer ik mezelf zie denken/ervaren in een gesprek als dat het zinloos is en wat er gezegd wordt, slechts eigenbelang of het belang van een kleine groep betreft in plaats van het beste voor alles en iedereen, dan stop ik, ik adem. Ik luister naar de woorden, ik ben een moment stil en zie of en waar ik op reageer. Ik stel mezelf ten doel zelfvergeving toe te passen specifiek op hetgeen ik reageer in een gesprek. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik stil ben in mezelf, te zien of en waar ik kan spreken ten behoeve van het ontwaken van het gewaarzijn in de mens, in de wereld, beginnende in de eenvoudige, kleine dingen die genoemd worden in de woorden, gekeerd in en als het bewustzijn. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik een angst of ‘geen zin hebben’ ervaar in mezelf hiertoe, dit te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en in een volgend moment opnieuw in realiteit te toetsen in, als en voor mezelf terwijl ik tevens het geheel in overweging neem, en niet ga spreken slechts als ‘test’ ten behoeve van mezelf, aangezien het startpunt dan opnieuw eigenbelang is.

Als en wanneer ik mezelf als ‘boeman’ ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me als boeman ervaar omdat ik geleerd heb dat je het ego van de mens niet zomaar mag uitlichten, benoemen, mag laten schrikken door ‘boe’ te zeggen. Ik realiseer me dat ik denk dat het vervelend is als ik dit ‘te vaak’ doe, waarin ik me keer op keer afvraag, dit heb ik toch net benoemd, waarom wordt het dan niet opgepakt. Ik realiseer me dat het geest bewustzijn systeem niet wordt opgepakt als men niet zelf gaat schrijven en in zelf gaat zien hierin. Ik stel mezelf ten doel, door te gaan met mezelf in te zetten tot het brengen van een Nederlandstalig platform als startpunt voor zelfverandering in schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en waarin, als dit eenmaal staat, ik en wij hieraan kunnen refereren ten behoeve van zelfverandering, beginnende bij zelfinzicht in schrijven. Ik stel mezelf ten doel hierin in en als geduld te wandelen met en als mezelf, in en als het fysieke tempo, adem voor adem, punt voor punt, dag voor dag.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘geen zin hebben’ om iets te doen (welke ik verkeerd intypte als ‘geen zijn hebben om iets te doen’), dan stop ik, ik adem. Interessant hierin is de slip of the finger, als geen zijn hebben om iets te doen, wat het hele probleem is, ik heb geen zelf en zelfbeweging om iets te doen, en dus laat ik me leiden door een ervaring als angst en zinloosheid, in en als de geest, welke zinloos is als er geen zijn als een en gelijk als leven als startpunt is. Ik stel mezelf ten doel, mezelf de ervaring van ‘geen zin/zijn hebben’ te vergeven, me hierin te realiseren dat ik dus geen zijn als zelfbeweging toepas in dat moment, en dus pas ik zelfvergeving toe, aangezien het hierin start als vrijmaken tot zelfbeweging. Ik stel mezelf ten doel, een blog te schrijven over zelfvergeving als zelfbeweging als zijnde mezelf uit de zinloosheid bewegen, in en als de geest, het fysieke leven in, in en als zelfvergeving, komende tot en in en als zelfbeweging.

Kleurplaat schrikken———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 385 – Afwijzing als startpunt

Full the secret history of the universe does separation in fact exist part 5

Ik zie dat ik mezelf compleet afwijs. In de basis als mens, helemaal in het startpunt, waaroverheen ik natuurlijk veel verschillende lagen gecreeerd heb, van waardering en afwijzing en waardering en weer afwijzing. Een soort van balans gecreeerd heb. Niets staat als het startpunt niet staat, als ik niet in en als een startpunt in en als Zelf, sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet af te wijzen in de basis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel verschillende lagen te creeren over deze afwijzing als afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van balans te creeren in en als de geest, en hieronder en hierin mezelf volledig te onderdrukken zodat ik niet hoef te zien en ervaren wat een pijn het doet om te leven in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als pijn te ervaren om in deze wereld te leven en dus om in mijn fysiek te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in reflectie in de wereld, als reden als excuus te gebruiken om mezelf af te scheiden, waarin ik juist de afscheiding als afwijzing in en als mezelf, bevestig en bevestigd heb, en projecteer en geprojecteerd heb, op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn afscheiding als afwijzing in en als mezelf, te projecteren op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te ontnemen in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

*

Als ik mezelf zie reageren in pijn op iets in de buitenwereld, dan stop ik, ik adem, waarin ik me realiseer dat ik iets afwijs in mezelf wat pijn doet. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat ik afwijs in mezelf, hoe het verbonden en verborgen ligt in de geest, wat ik heb aangenomen als geloof hierin, zodat en totdat ik mezelf de afscheiding in en als mezelf vergeef.

Als ik mezelf zie reageren in pijn op fysieke pijn in mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik ga zitten, ik schrijf, ik teken, en zie in mezelf wat het is waarvan ik me afscheid in afwijzing van mezelf. Ik stel mezelf ten doel te wandelen met mezelf in afwijzing in afscheiding totdat en zodat ik weer een en gelijk wordt en ben.

Ik stel mezelf ten doel te wandelen en te wandelen, en de werkzaamheden op te pakken om een verschil als verandering in mezelf te maken en hierin in de wereld, aangezien ik de wereld ondraaglijk vind om in te leven zoals die nu bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de wereld als mezelf ondraaglijk te vinden om in te leven zoals we nu bestaan, in en als afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel de wereld te willen veranderen maar het zo moeilijk ervaar om mezelf te veranderen in en als de pijn, dat de twijfel toeslaat in en als mezelf of ik het wel red, waarin ik weet dat ik alleen mezelf werkelijk kan en dien te veranderen en hierin de relaties in mij in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met twijfel toe te slaan naar mezelf toe.

Als ik mezelf toe zie slaan met twijfel naar mezelf toe, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat toeslaan met twijfel me niet verder brengt voorbij mijn limitaties, maar dat die me juist binnen mijn limiet in en als de geest houdt, in en als een ervaring van twijfel. En dus stop ik, ik adem.

The Secret History of the Universe – Does Separation in fact Exist – Part 5

——————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 380 – Woordweb Roos – PROJECTIE – terug naar zelf halen

Woordweb Roos (de overleden cavia):

kwetsbaar, klein, zichzelf, geen angst voor wat anderen vinden van haar, niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf, comfortabel in haar eigen lichaam, niet alles begrijpend, niet lettend op haar omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met kwetsbaar, en haar als kwetsbaar te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met klein, en haar als klein te zien, als zijnde kwetsbaar als heel klein caviaatje, waarbij ze het haar verliest en er alleen een klein lijfje op dunne pootjes rondloopt in een wereld waar mensen veel groter zijn en niet opletten wat er voor/onder de voeten loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met geen angst voor wat anderen vinden van haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met comfortabel in haar eigen lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet alles begrijpend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet lettend op haar omgeving.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van kwetsbaar in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als kwetsbaar.

Als ik mezelf, mezelf zie afscheiden van kwetsbaar, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan, verbind ik mezelf door te onderzoeken in mezelf wat ik als kwetsbaar ervaar waarvan ik me wil afscheiden, niet realiserende dat ik mezelf,  in en als afscheiding, juist kwetsbaar maak, en dus stel ik mezelf ten doel mezelf te versterken, door afscheiding als aannames in en als geloof in gedachten te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren, adem voor adem.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van klein in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als klein.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van klein als kwetsbaar, omdat ik de wereld als groot als onoplettend ervaar, onoplettend op wat er voor/onder de voeten loopt, en als je hierin klein bent, kun je maar zo een voetstap/afdruk/indruk op je krijgen.

Ik realiseer me dat ik mezelf klein maak door voetstappen als afdrukken als indrukken van anderen serieus, aan te nemen als zijnde waar, waarin ik mezelf niet serieus neem in en als de kleine correcties die ik zie die gemaakt moeten worden als startpunt voor de correctie in het grote geheel, en hierin mezelf onder de voet te lopen, onder te schoffelen, in en als leven, in een poging mee te kunnen doen met de snelheid als positiviteit van de geest, niet ziende dat ik hiermee mezelf als leven in en als detail, niet serieus neem.

Ik stel mezelf ten doel de hele kleine correcties, in en als mezelf, serieus te nemen, adem voor adem, en dit zo uit te breiden naar buiten toe.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in en als een verbinding als projectie op Roos als zichzelf, waarin wat ik denk te zien in Roos, ik aanneem als zijnde ‘zichzelf’, en aangezien ik dan kijk naar Roos als cavia, weet ik niet wie ik ben als zelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een kijken naar dieren en hierin een ervaring heb als zijnde ‘zij zijn zichzelf’, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik op mijn eigen adem, raak iets van mezelf aan, van mijn eigen fysiek, en herinner me hierin, dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen als mezelf in en als mijn fysiek ten opzichte van dieren die ik zie als zichzelf, en hierin als beter, omdat zij geen geest-bewustzijn systeem hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn kwijt geraakt in en als het hebben van een geest bewustzijn systeem, en hierin met mezelf overhoop te liggen in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb overhoop te liggen met en in mezelf, participerend in en als zelfoordeel voor wat ik zie als mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gewoonten in en als zijnde geest bewustzijn systeem af te wijzen, niet serieus te nemen, en hierin mezelf onderuit te halen, in plaats van te helen en heel te worden in en als acceptatie van mezelf, zodat ik mezelf kan vergeven en veranderen tot wat het beste is.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als angst voor wat anderen vinden van mij, in en als een verbinding als projectie op Roos als zijnde niet bang voor wat anderen vinden van haar, en dit te bewonderen in en als afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken, als en wanneer ik een angst in mezelf ervaar voor wat anderen van mij vinden, te stoppen, te ademen, en te zien wat het is wat ik wil verstoppen; of dit iets is in de geest waarvan ik al weet dat het niet helemaal klopt, of dat het een angst betreft om op te staan in en als mezelf, en hierin op te vallen aangezien ik sta, welke eventueel reacties op kan wekken in anderen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet eenzaam maar aanwezig in en als mezelf, door Roos te verbinden met wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf waarin ik vervolgens in deze projectie op haar als wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf, te kruipen, waardoor ik zelf dus niet aanwezig ben in en als mezelf en dus eenzaam, maar in plaats hiervan aanwezig in en als de geest in een projectie op als verbinding met Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met Roos te verbinden in en als projecties van wat ik zie als zijnde haar, en hierin mijn interpretatie in en als geest bewustzijn systeem op haar te leggen, en hierin een verbinding te leggen, welke feitelijk slechts een verbinding is met mijn eigen projectie, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbinden met mijn eigen projecties in en als de geest, door mezelf met Roos te willen verbinden in en als een projectie van wat ik zie als zijnde haar, in een poging mezelf niet eenzaam te hoeven voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid in stand te houden door verbindingen als relaties te leggen in en als projecties in de geest op het leven om mij heen, in dit geval op Roos, en hierin afhankelijkheid in mezelf te creeren van de ander, welke feitelijk slechts een afhankelijkheid is in en als de geest, van mijn eigen projecteis als relaties als verbindingen in en als de geest, met en op een ander als leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van mijn eigen geest, in en als projecties, relaties en verbindingen, en hierin mezelf op te liften, uit te lichten, de geest in, waarin ik niet meer aanwezig ben in en als mijn fysiek, in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen ten opzichte van dieren door in en als de verbinding in en als de geest te gaan, welke feitelijk mijn eigen projecties zijn op wat ik zie in en als de geest in dieren, en hierin mezelf af te scheiden van mezelf in en als klank als expressie, in en als mijn fysiek, en deze ‘aan te hangen’ in het dier, die wel aanwezig is in klank in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aan mijn projectie op het dier te gaan hangen in en als verbinding als relatie in de geest, en hierin een aanhangsel te worden van het leven in en als fysieke expressie.

Als ik mezelf zie verdwijnen in interpretaties als projecties als verbindingen in de geest op het dier, dan stop ik, ik adem. ik breng mezelf terug in mijn fysiek door in de adem te gaan, me te verbinden met mijn eigen stem, mijn eigen stem te voelen fibreren in mijn lijf,  en door mijn eigen vlees aan te raken.

Ik stel mezelf ten doel in en als mezelf aanwezig te blijven en mezelf terug te brengen steeds als ik bemerk dat ik in de geest verdwijn, adem voor adem, dag voor dag, en hierin te zien wat het is dat ik in verbinding mee wil blijven in de geest, welke waarde ik hieraan hecht en welke angst hieronder verborgen ligt, en zodoende, zelfvergevingen toe te passen op deze aanhechtingen als verbindingen in de geest, in en als adem en/of klank mezelf brengend in het fysiek.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel in mijn eigen lichaam door deze comfortabele toestand te verbinden met Roos als dier, in en als een projectie in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel zijn en als mijn fysiek, door mezelf te verbinden met projecties in de geest, en via deze projecties als interpretaties, als verbindingen als relaties, te verdwijnen in mijn eigen projectie als aanname van wat ik denk dat de ander is, welke ik ervaar als ‘verdwijnen in de ander’, maar welke feitelijk een verdwijnen is in en als mijn eigen projectie.

ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik ervaar te verdwijnen in de ander, te stoppen, te ademen, en te onderzoeken wat ik aanneem in de geest als interpretatie van wat ik zie, waarin ik vervolgens verdwijn, zodat en waarin ik zelfvergevingen toepas op de verbindingen die ik hierin leg in geest, in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand, in dit geval een dier, buiten mij, waardoor ik mezelf oncomfortabel ga voelen in en als mijn eigen fysiek, wat komt doordat ik verstrikt raak in mijn eigen interpretaties in de geest, waarin ervaringen als reacties getriggerd worden/omhoog komen, welke ik vervolgens onderdruk, mijn fysiek in druk, waardoor en zodat ik niet meer aanwezig kan zijn in mijn eigen fysiek, en dus niet meer comfortabel kan zijn in mijn eigen fysiek, weggeduwd door de krampen als constricties als aannames innen als de geest.

Ik realiseer me dat dit nogal wat lagen bevat, welke ik niet 1-2-3 heb ont-wikkeld, en dus, stel ik mezelf in verbinding in en als aanwezigheid in geduld met mezelf in het wandelen van de deconstructie in en als de geest, welke niet voor niets minimaal 7 jaar – 2555 dagen van schrijven inneemt.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet alles begrijpen door niet alles begrijpen te verbinden met Roos, en me hierin beter te voelen dan Roos in en als een geloof dat ik meer begrijp dan Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als een projectie op Roos van Roos die niet alles begrijpt, zodat ik me beter kan voelen in en als mijn eigen projectie, beter dan wat ik zie in mij als ‘minder’ als ‘niet alles begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als minder te zien als ik niet alles begrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in dit alles willen begrijpen als een mogelijkheid om me beter te voelen, het leven in en als het fysiek te missen, niet te zien voor wat het is, waardoor ik een essentieel moment in en als leven, in en als transformatie als moment van de dood, heb gemist, waarin ik mezelf juist minder voel als ‘niet alles begrijpen’ als ‘niet alles zien’.

Als ik mezelf zie participeren in een reactie ten opzichte van een ander die niet alles begrijpt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dat ik er dus een oordeel over heb, dat ik dus niet gelijk sta aan iets niet begrijpen, en dat ik dus onderzoek moet doen in mezelf waarmee ik bezig ben in en als de geest, want ik ben energie aan het genereren, welke me verheft.

Ik realiseer me dat zolang ik me verhef in de geest in en als polariteit in creatie/generatie/genereren van energie, ik geen toegang tot leven zal hebben, en dus niet zal zien in en als leven, en dus leven zal missen, hetgeen ik juist niet wil.

Ik realiseer me dat, ik liever opsta voor het leven van een caviaatje dan voor het leven in en als mezelf, waarin er eerst een moment van negeren moet plaatsvinden voordat ik opsta en beslis, nu is het genoeg.

Ik sta mezelf toe op te staan, waarin ik me realiseer dat opstaan voor/door leven van een caviaatje gelijk is aan opstaan voor leven als mezelf; opstaan voor leven is opstaan voor leven.

Ik stel mezelf ten doel op te staan voor leven en mezelf als leven hierin serieus te nemen, door te onderzoeken en zien, realiseren en begrijpen waar en hoe ik me keer op keer afscheid en afgescheiden heb, waardoor ik keer op keer ervaar afscheid te moeten nemen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet letten op mijn omgeving door niet letten op mijn omgeving te verbinden met Roos in en als een interpretatie dat Roos niet let op haar omgeving.

Ik realiseer me dat Roos aanwezig is in haar eigen fysiek, en hierin op en als zichzelf let en voor zichzelf zorgt.

Ik realiseer me dat ik me heb afgescheiden van mijzelf in mijn eigen fysiek, door op de omgeving te gaan letten, in en als interpretaties in de geest, en hierin controle probeer uit te oefenen op mijn omgeving, aangezien ik in angst verkeer, aangezien ik in de geest verkeer, en in de geest is het niet veilig, want daar kan alles zomaar ineens verloren worden, aangezien energie niet constant is, en dus moet ik dit als ervaring in mij, beschermen, en dus, moet ik goed opletten op mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf op zie letten op mijn omgeving, wat nogal vaak voorkomt, te stoppen, te ademen, en hierin te zien wat het is dat ik graag wil behouden in de geest en dus denk te moeten beschermen, als zijnde, wat doet me ‘goed’ of ‘veilig’ voelen in de geest, in en als een geloof van ‘dit ben ik’, zodat en waarin ik me gewaar word van mijn controle in en als geest bewustzijn systeem, in en als gedachten als aannames – namen geven aan wat ik zie – gemanifesteerd in en als ervaring in en als mezelf, zodat en waarin ik mezelf hiervan bevrijd, en mezelf hierin vergeef, adem voor adem, zodat en waarin ik aanwezig ben in en als de adem.

Desteni-I-Process-Lite – free course to start learning how to bring yourself back to self

*

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 378 – Loneliness-1

Dag 379 – Sexual Desire

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 371 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling – zelfcorrecties-1

PENTAX Image

Dag 366 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling

Zelfcorrecties – vervolg Dag 366:

Als ik mezelf zie participeren in het zien van zonder partner zijn als ‘geen ondersteuning’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de gedachte van ‘een partnerhebben’ me ondersteunt, wat dus een ondersteuning is in en als een gedachte, dus in en als mijn eigen geest, welke in polariteit gaat in de gedachte van ‘geen partner hebben’, waarin ik mezelf in en als de geest niet ondersteun maar juist ‘laat vallen‘ in en als gedachten over alleen zijn in interpretaties en aannames.

Ik zet mezelf in om te zien in mijn gedachtenwereld waar ik me heb afgescheiden van mezelf in en als een geloof in gedachten en hieraan gekoppelde energetische ervaringen, waarin ik mezelf ondersteun in het stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en corrigeren van mezelf, levend van een wezen in en als geloof in gedachten en gekoppelde energetische ervaringen naar een levend wezen – levend in wezen hier – en als de adem, in het fysiek aanwezig, in en als ondersteuning van mezelf door en met de adem en mijn fysiek, aanwezig in de dagelijkse realiteit waarin ik me bevind.

Als ik mezelf ervaar als iemand die op de tweede plaats komt in communicatie met een mannelijk wezen die een partner heeft, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik niet hier aanwezig ben in fysieke communicatie in en als mezelf met een ander wezen, maar dat ik bezig ben in en als de geest in een poging om energie te genereren door mezelf als minder neer te zetten dan een ander die een partner heeft.

Ik zet mezelf in om fysiek hier te blijven in en als communicatie met een ander wezen en zodra ik mezelf zie verdwijnen in aannames in de geest, mezelf hier te halen door wat dieper te ademen, me gewaar te worden van mijn fysiek en te focussen op de woorden die gesproken worden en/of die ik zelf spreek.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte dat ik speciaal moet zijn om een partner te hebben of dat een eventuele partner speciaal moet zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit speciaal zijn gebaseerd is op voorkeuren in en als de geest, welke er niet toe doen in de realiteit, in fysieke werkelijkheid in en als gelijkheid in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat ik in en als een geloof als gedachte van speciaal zijn in partnerschap, een niet speciaal zijn alleen creeer, waarin ik mezelf als minder ervaar en dus energie ga genereren om mezelf weer als meer te ervaren.

Ik realiseer me dat eventueel partnerschap gebaseerd is op overeenstemming, praktische mogelijkheden en zelfwil in zelfoprechtheid, welke start in en als overeenstemming, praktische mogelijkheden en zelfwil in zelfoprechtheid in en als zelf.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op de voorkeuren die voorbij komen in en als de geest en deze te zien als aanreikingen van de geest die ik gebruik om de afscheiding die ik gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als een geloof in de waarheid van speciaal zijn en afscheiding in en als de geest, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin in overeenstemming met mzelf, in en als zelfwil, te leven binnen de praktische mogelijkheden die op dit moment aanwezig zijn.

Wordt vervolgd

PENTAX Image

Seeing through The Eyes of the Mind

—————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 348 – Bernard Poolman

[602241_10151555849528638_781079000_n%255B8%255D.jpg]

Zondag 11 augustus 2013 is Bernard Poolman overleden. Zijn hart stopte met kloppen.

Zie blogpost on Creation’s Journey to Life.

Zie blogpost ’n Intellectueel’s Reis naar het Niets

Ik weet niet goed waar te beginnen dus ik omschrijf hetgeen ik doorwandel sinds het bericht zondagmiddag dat Bernard overleden is.

Toen ik het bericht las op de email, begreep ik eerst dat zijn hart met kloppen was gestopt en verwachtte ik dat het bericht verder zou gaan met de boodschap dat hij in het ziekenhuis lag en weer gereanimeerd was of iets dergelijks.

Dit is niet zo, Bernard is werkelijk overleden.

Verdriet is het eerste wat in me omhoog komt, samen met ongeloof en onbegrip en een ‘wat moeten we nou?!

Vrij snel hierna werd me heel helder wat me te doen staat: het voortzetten van de werkzaamheden die ik doe, de groep die het werk zal voortzetten. Het was alsof ik een soort checklist maakte in mezelf om te zien of ik in staat zou zijn om voort te zetten wat ik gestart was binnen Desteni, zonder de fysieke aanwezigheid van Bernard.

Dat ben ik. Ik heb Larry en Sylvie gebeld en hen gevraagd de email te openen. Ik wilde het met hen delen, ik wilde dit niet alleen verwerken en ik kon het nauwelijks geloven. Na de telefoongesprekken heb ik opnieuw de email gechecked of ik het echt wel goed gelezen heb, of ik niet een verkeerde boodschap had doorgegeven. Ik was de uren erna nog steeds vrij helder.

We hebben chat gehad om 20.00 met de hele groep. Hierin bleek dat Bernard niet door de Portal zal komen:

Bernard will not be coming through the Portal. You must understand that Bernard was an individual standing within and as all of existence in his Physical Body; now that he is no more in his physical body, he as what he stood as, as life, as here, as all, as one, as equal still remains within existence; but he is no more an individual being/person………….. So, we cannot talk with him personally as a him personally did only exist for the time-being on earth as to what was necessary to be done. Therefore, we as individuals still here have to stand and walk this Physical Process. The dimensional process is/has been done and walked  we have to take it from here into/as the Physical and we have everything we need.

En toen kwam het werkelijke verdriet omhoog. Hij is er echt niet meer als zodanig als ‘Bernard’, ook niet als individueel wezen in de dimensies.

De groep staat direct op in de verantwoordelijkheid om de werkzaamheden voort te zetten totdat het gedaan is. Er zijn vragen maar er komt nog een interview van Sunette, dus het is ook een beetje wachten op wat hierin gezegd wordt want wellicht zal dit veel vragen beantwoorden.

In de uren die volgen wordt alles heel snel helder aangaande de punten die ik nog niet heb opgepakt in mezelf. Afgewisseld met vlagen van verdriet van een ervaring van gemis en ervaring van angst ‘dat we het niet redden zonder hem’. Alle punten leiden tot ongeveer dezelfde conclusie, dat ik uiteindelijk nog steeds op hem vertrouwde, dat ik niet werkelijk gewaar ben wat leven is, dat ik niet begrijp hoe hij kan beslissen niet als individueel wezen voort te bestaan maar overal, in alles wat leeft aanwezig is. Bovenal mis ik zijn punt van absolute zekerheid – absolute certainty. Dit is wat ik zo gemist heb gedurende mijn leven, en wat ik op de farm ervaren heb, gezien heb, als steun heb ontvangen van hem. Dit is het punt wat ik in mijzelf onvoldoende tot stand heb gebracht, welke overspoeld is door eeuwige zelftwijfel door mijn participatie in de geest.

Ik merk dat ik niet goed weet hoe zo’n verdriet te verwerken, het verlies van iemand die zoveel betekent als voorbeeld en betekent in zijn woorden, voor mijzelf, voor anderen, voor al het leven op aarde, waarin de meeste mensen op aarde niet eens weten wat er heeft plaatsgevonden.

Ik merk dat ik me gehecht heb aan Bernard in het feit dat hij er is en zich 100% inzet met absolute zekerheid totdat het gedaan is, en dat ik dit als motivatie gebruikte om mezelf door te duwen. Ik heb ook steeds in mezelf gechecked na het bezoek in Zuid-Afrika, of ik door zou gaan met hetgeen ik doe binnen Desteni no matter what, en dit antwoord was en is steeds ja. Het is wat ik al 20 jaar wil doen maar wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik volledige informatie en een werkelijk levend, allesomvattend voorbeeld miste. Dat heeft Bernard en Desteni in zijn totaliteit me gegeven, en binnen Desteni heb ik werkzaamheden opgepakt die ik aankan, die ik wil doen en waartoe ik in staat ben, dus die kan ik voortzetten. Wellicht komen er werkzaamheden bij die ik niet en nooit gedacht zou hebben op te pakken, er moet immers veel gedaan worden – maar dat is voor later.

Ook heb ik me afgelopen 4-5 maanden meerdere keren afgevraagd of ik een chat zou aanvragen, en zag ik dat ik het antwoord al weet, dat ik op de farm en in de voorgaande 2 chats alle antwoorden al ontvangen heb, dat ik het toe moet passen en dat Bernard en/of Sunette dit zou gaan zeggen en hierin een push zou geven. Dus een chat was niet echt nodig en ook iets wat ik niet wilde, om aan te komen met iets wat ik wel weet maar nog niet toepas. Ik wist wat ik moest doorwandelen om hiertoe te komen en dit doorwandelen is onderdeel van het toepassen. Ik wist ook; als er na het doorwandelen en bij het pushen een werkelijke gerichte vraag omhoog zou komen, zou ik een chat aanvragen.

Wel, die chat met Bernard zal er niet komen. Wel natuurlijk eventueel met Sunette en met anderen binnen Desteni.

Wat blijft er staan? Die push, het mezelf pushen tot het werkelijk leven van hetgeen ik schrijf en lees en inzie. En nu merk ik in mezelf, dit is precies hetgeen ik angst voor ervaar om te laten liggen. Dit zal me voorbij de voorprogrammering brengen, en ik ervaar een soort wolk om doorheen te bewegen. Echter, het overlijden van Bernard laat geen keus; de vrije keuze stopt hier. Het is aan mij en een ieder van ons om op te staan.

Zijn werkelijke zorgzaamheid is wat me het meeste bij is gebleven, en dit is ook wat Anna omschrijft in haar blog over Bernard. De werkelijke zorgzaamheid voor en als leven, die start in de hele kleine dingen; de dingen die de geest over het hoofd ziet en afdoet als ‘niet belangrijk’. Dit is wat ik al zolang ervaar als ‘hard’ in de wereld, en waar ik tevens steeds in zelftwijfel verval aangezien dit niet geleefd wordt in de wereld, en waarvan ik me nu besef dat dit met regelmaat hetgeen is wat is afgedaan als ‘doe niet zo moeilijk’. Zo ook dus in mezelf in mijn eigen geest. En waar ik vervolgens een overgevoelig karakter op gecreeerd heb, en ja, die roept reacties op.  Het is dus zaak eerst de karakters in te zien en uit te werken om tot werkelijke zorgzaamheid te komen. Dit is waar ik mee verder ga, wat ik wil leven en in de wereld wil brengen: werkelijke zorgzaamheid.

Beginnend in werkelijke zorgzaamheid in en als mezelf, in de hele kleine dingen. Werkelijk naar mezelf luisteren. De angst zelfvergeven die omhoog komt hierin, voor het opstaan voor leven in zorgzaamheid in een wereld die niet zorgzaam is. Er is zoveel te doen hierin voordat ik in staat ben werkelijk zorgzaam te leven.

(Compassion in Action). 

(Blog Cathy)

Leven is zorgzaam, de geest niet. Dus moeten de structuren waarmee we werken, gebaseerd worden op leven en niet op de geest.

Bernard zei een aantal keren tegen me: “je bent nog steeds bang voor mensen”.  “Wat te doen hiermee” vroeg ik. “Angst is een gedachte” zei hij.

Dit is iets wat ik me echt moet gaan realiseren in ieder moment, waar de angst zich al vervormd heeft tot een ervaring en dus geloofwaardig wordt. De geest gaat zo snel.

Er is veel werk te doen. Er is nu geen excuus meer als dat Bernard de leiding op zich neemt. Hij heeft zichzelf volledig gedeeld en de weg vrij gemaakt. Het is nu aan ons, aan jou en mij. Hierin wordt me heel duidelijk wat telt. En hoe simpel dit is. Het verdriet om zijn dood is deels gevormd door zelfzucht als angst om het niet zelf te kunnen.

Ik merk dat ik gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, gehecht heb aan het fysieke bestaan van Bernard, en deze gedachten starten de ervaring van verdriet. Zelfvergevingen zullen wellicht volgen in vervolgblogs.

Het verdriet wat ik ervaar lijkt op het verdriet wat ik ervaar als een dier met wie ik een tijd heb samengeleefd, dood gaat. Zoals toen Bolletje het konijn overleed en ik me realiseerde dat ik hem nooit meer zou zien. In de fysieke gedaante als die hij had op aarde. Ik kan het nog ‘volgen’ als iemand als individueel wezen aanwezig is in de dimensies. Maar in alles en iedereen als leven aanwezig – ik weet dat het zo is – maar werkelijk begrijpen? Nee. Leven.

Dit geeft dus aan dat ik niet werkelijk begrijp wat Leven is. Dat wij hier als mens dus niet werkelijk begrijpen wat Leven is. Dit is voor een ieder om in zichzelf te gaan wandelen. En dit kan alleen als alles en iedereen hierin, in overweging wordt genomen. Want al zijn we (nog) niet als leven aanwezig, we kunnen allemaal met gezond verstand de start maken om werkelijk te zorgen voor elkaar en al het leven in de wereld – mens-dier-plant-aarde – zonder uitzondering, met de middelen die er zijn. En dit is hetgeen ons naar Leven zal leiden, wat de Richting aan zal geven in en als onszelf tot werkelijke zorgzaamheid:

Geven zoals je zou willen ontvangen.

In mijn witness-blog over going to the farm staat (een deel van) mijn ervaring met Bernard op de farm beschreven.

Wat de woorden van Bernard, hoe hij ze toepast, me laat zien en wat me duidelijker wordt in zijn overlijden:

Leven als wat het beste is, is steeds opnieuw afhankelijk van de context, waarin principes van leven worden toegepast. Leven ligt niet vast als een systeem; Leven is gebaseerd op principes die in het moment worden toegepast als wat het beste is in het moment, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen die op dat moment bestaat.  Dit is waarom ieder mens in zichzelf de verandering van systeem naar leven moet wandelen, om een werkelijk betrouwbare samenleving neer te zetten. Dit betekent niet dat iedereen in vrije wil kan doen wat hem of haarzelf het beste uitkomt – dat is eigenbelang, zelfzucht, toegepast in overweging van de geest.  Dit is hetgeen waardoor er zo een dunne scheidslijn lijkt te zijn, die echter een wereld van verschil uitmaakt.

De wereld waarin we nu bestaan is de wereld van eigenbelang, zelfzucht, waarin de vrije keuze heilig. We zien duidelijk hetgeen dit voortbrengt en dat hierin niet alles en iedereen in overweging is en wordt genomen, maar slechts een geselecteerd groepje die het eigenbelang dient. En welke dus laat zien hoe wij als mens bestaan. Leven in en als beslissing in het moment als wat het beste is, het klinkt zo abstract, aangezien we niet geleerd hebben om verder te zien dan onze neus lang is. En aangezien we constant liegen, hebben we een erg lange neus en kunnen we hier niet meer voorbij zien. Oftewel, we zien dus voornamelijk ons eigenbelang, en niet het principe van leven in overweging, gelijk aan onszelf als leven. Liegen is de oneerlijkheid naar onszelf als geloof in gedachten, gevoelens en emoties; als geloof in oordelen als polariteit. Waarin we altijd willen kiezen om er zelf zo goed mogelijk uit te komen, wat inhoudt ‘met een zo’n goed mogelijk gevoel’. Polariteit. Alleen als we ons bestaan in polariteit in onszelf stoppen en zelfvergeven, zijn we in staat leven als onszelf in overweging te nemen. Aangezien we niet langer geleid worden door gedachten, gevoelens en emoties die leiden tot winst of verlies van een goed gevoel. En het is aan ieder van ons zelf, om deze taak op te pakken en de polariteit in onszelf te stoppen, zodat we werkelijk kunnen gaan zien en leven als wat het beste is, waarin we alles en iedereen in overweging nemen.

Dit is wat Bernard en Sunette elke keer opnieuw benoemen: “Het is je taak om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geestbewustzijnsysteem en jezelf hierin te vergeven en veranderen”.

Als een ieder dit doet, is er een 1+1+1+1+1

Ik kan blijven schrijven terwijl de woorden niet volledig omvatten hetgeen Bernard gegeven heeft.

Een aantal uitspraken uit de chat die laten zien hoe het niet draait om Bernard maar om de levende principes die hij in de wereld heeft gebracht, en alleen het leven en in de wereld brengen van deze principes totdat het gedaan is, is een werkelijke uiting van dankbaarheid en respect naar Bernard die staat als het principe van Leven-Zelf-Gerealiseerd. Want, hetgeen we werkelijk missen is

LEVEN

in en als onszelf en hierdoor in de wereld.

we have to become the living example of the living principle in the physical (Sunette)

he’s always stood in existence, as existence – here, so he’s “here”, but not “Bernard as an individual” – what I mean with ‘he’s here in/as existence’ is the Principle, Life (Sunette)

he told us -it is never about the individual, but the principles, thus we cannot use any excuses that bernard is not alive, because the principles still stand and it is up to us to stand (Cameron)

Consider the point that Bernard wasn’t something special  but the embodiment of a principle that we can all develop ourselves as; so  then I would suggest to simply stand as that point yourself of giving yourself your life back through being disciplined, and diligent in your process of standing up (Viktor)

he will be missed – but we will not miss his message/his words/what he stood for/as – this we’ve got to take and live and continue to do so (Sunette)

I would say Bernard did a better job than Jesus. Establishing the process of walking as equals as one as the principle – so we individually and together see this through, he was the guiding point, and now we have enough guidance to guide ourselves and each other and so to those still to come to be walking with us (Sunette)

we cannot rely on one single individual as that would be again ‘following a message’ instead of living it (Marlen)

Need to look at what you saw in bernard and found missing within yourself and then give it to yourself (Fidelis)

All he ever asked of us is show others the support he has given us (Fidelis)

we each stand as a specific point within this process – Bernard stood as the living example of what we are to become, life self-realised – walkign the process we have established / each has ‘their point to stand’ – so, ‘life individualized’ is like self realisation process of being/becoming life and we have the process / structure to walk to be/become it (Sunette)

 Bernard Poolman –  Living The Word Alive: DAY 231

Video support Marlen

—————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 334 – Wie ben ik en Wie is Desteni?

Ingrid’s Desteni Witness Blog

Mijn naam is Ingrid Schaefer. Ik ben geboren in Nederland op 16 februari 1973 – en nu dus 40 jaar. Ik heb na het volgen van de middelbare school en 2 jaar kunstacademie – richting fotografie gekozen voor de opleiding aan de Academie voor Natuurgeneeskunde in (destijds) Hilversum, waar ik in het jaar 2000 ben afgestudeerd. Ik werk in de Vitaminstore, een winkelketen in Nederland en ook uitbreidend naar buiten, waarin ik advies geef en producten verkoop op het gebied van voedingssupplementen (vitamines, mineralen, kruiden), natuurlijke lichaamsverzorging en sport.

Sinds september 2011 participeer ik in de groep Desteni en ben ik gestart met de opleiding SRA-1, welke valt onder de Desteni-Pro cursus. Op het moment ben ik bezig met het 2e jaar, SRA-2, en werkzaam als buddy in de Dip-Lite en Dip-Pro cursus ter ondersteuning van elkaar in het proces van zelfverandering.

In oktober 2012 ben ik een maand op de Desteni-farm geweest in Zuid-Afrika, waar ik met de groep die daar woont, heb samengeleefd. Op de farm wonen en werken rond de 15 mensen die zich dag en nacht inzetten voor en als het proces van wereldverandering en zelfverandering, welke gestart is door Bernard Poolman, Sunette en Esteni.

Wie en wat is Desteni?

Desteni is een naam van een groep mensen, verspreid over de wereld en gestart in Zuid-Afrika, die samenwerken – voornamelijk online, afhankelijk van woonplaats – om verandering in de ongelijkheid in de wereld tot stand te brengen. Wat een ieder zich hierin realiseert, is dat wereldverandering alleen mogelijk is als we onszelf veranderen, aangezien wij de wereld tot stand, of liever gezegd, ten val hebben gebracht. Als we als mens niet opstaan en onszelf veranderen tot een menselijk wezen dat te vertrouwen is, dan hoe is het mogelijk om de wereld te veranderen tot een plek waarin ieder mens – en hieruit volgend ieder dier, iedere plant en al het leven wat aanwezig is op Aarde – recht heeft op een veilig en ondersteund leven, waarin we geven zoals we zouden willen ontvangen. En hoe kunnen we geven zoals we zouden willen ontvangen als we bezig zijn met het uitstippelen en uitvoeren van een overlevingsstrategie om voldoende geld bij elkaar te krijgen om te eten en om een dak boven ons hoofd te hebben, krijgen of behouden.

Langzaam aan wordt steeds meer duidelijk dat de wereld geen prettige en eenvoudige plek is om te verblijven, en dat wij als mens geen prettig en eenvoudig wezen zijn om mee samen te leven. Hier moet dus iets veranderen, voordat het te laat is en we met z’n allen de aarde tot een onomkeerbare hel hebben gemaakt, iets wat het voor vele wezens al is.

Desteni biedt praktische oplossingen die veelvuldig en door iedere deelnemer onderzocht en bevestigd zijn door toepassing van de oplossingen in het eigen proces in het eigen leven, gewoon op de plek waar een ieder op het moment woont.

Alle persoonlijke processen en veranderingen zijn te volgen in de blogs in de Reis naar Leven, waarin we 2555 dagen schrijven ter zelfonderzoek en zelfbevrijding van de structuren van de geest waarin we verstrikt zijn geraakt en welke vernietigend werken op het fysieke leven, van onszelf en van al het leven op de gehele aarde.

Het gereedschap, de tools, zijn eenvoudig en effectief, en bestaan uit zelfoprechtheid ten aanzien van wie we zijn, welke zichtbaar wordt in het uitschrijven van de structuren van de geest, en hierop toegepast zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin we onszelf vergeven wie we zijn, en onszelf zo vrijmaken zodat we onszelf daadwerkelijk veranderen in het fysieke leven. Het fysiek is het referentiepunt, de adem is een tool om onszelf hier aanwezig te houden en niet weg te dwalen in al deze structuren in de geest.

De tools zijn eenvoudig; het proces zelf is een ander verhaal en duurt minimaal 7 jaar, 2555 dagen van schrijven, aangezien we vele weerstanden hebben opgebouwd in onszelf in ons bestaan in eigenbelang/zelfzucht, en de geest en hierin het ego zal deze positie in eigenbelang niet zomaar opgeven, zo ondervind ik dagelijks. Ook dit geeft aan waardoor het zo erbarmelijk gesteld is in de wereld en we maar door en door gaan zonder een keer op te staan en de vernietiging in onszelf en in de wereld een halt toe te roepen.

Tevens werkt Desteni aan een oplossing voor wereldverandering, waarin de mensenrechten herzien zijn in een document, en waarin er een fatsoenlijk bestaan dient te worden geboden aan ieder wezen. Aangezien we beheerd worden door geld, zal de verandering zich voltrekken via geld, te beginnen bij een Gegarandeerd Basisinkomen voor ieder mens vanaf de geboorte tot aan de dood op aarde.

In dit blog zal ik de veranderingen beschrijven die ik zelf wandel in het proces als Getuige van Zelfverandering met toepassing van de tools die gedeeld worden door de mensen in de groep onder de naam Desteni, waaraan ik vanaf nu kort refereer als Desteni. Het gaat veelal om hele kleine veranderingen, zeker in het begin, welke zich steeds meer en meer uitbreiden. Mijn proces van het uitschrijven, zichtbaar maken en vrijmaken van de structuren in de geest als Reis naar Leven in 2555 dagen is te volgen in het blog ‘Reis van Ziel naar Leven’, waar ik ook deze blogs zal plaatsen als dag van schrijven.

Wandel mee en zie voor en in jezelf wat er werkelijk gezegd wordt door Desteni, door deelnemers van Desteni als mensen die wandelen als getuige van zelfverandering. Onderzoek de hoeveelheid informatie die beschikbaar is en zie wie je zelf bent hierin, wat je eigen reacties zijn en waarom – waar ben je bang voor om te verliezen.

Stel jezelf de vraag hierin: Hoe kan een groep die wandelt als getuige van zelfverandering en samenwerkt aan en voor een oplossing voor wereldverandering, als een wereld waar een ieder een rechtvaardig bestaan heeft met gedegen voedsel, water, onderdak, educatie en gezondheidszorg, afgedaan worden door een lezer als een scam, een leugen? Wie is hier de leugenaar? Heeft de lezer werkelijk gelezen en onderzocht in zichzelf wat er staat? Of reageert de lezer in eigenbelang, in angst voor verlies van persoonlijk bezit?

En wat zegt dit over wie wij zijn en zijn geworden als mens, als we niet meer kunnen herkennen wat het beste is voor al het leven, en waarin we vergeten dat ‘al het leven’ in gelijke mate inhoudt ‘inclusief onszelf’? Betekent dit dat we niet weten wat ‘leven in gelijkheid’ is, dat we niet fysiek aanwezig zijn en eigenlijk nooit geweten hebben wat Fysiek Leven is en niet kunnen bevatten wat Gelijkheid werkelijk inhoudt en betekent, laat staan leven in en als dit principe?

Een zorgwekkende situatie, zichtbaar in de zorgwekkende toestand waarin het leven op aarde verkeert.

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/