Dag 631 – Zelfvergevingen op relationele/emotionele afhankelijkheden

krant koffie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definiëren in een positieve energetische ervaring ten opzichte van de man als partner (x) die vroeg naar werk gaat, waarbij alles ‘in orde’ is en ik vervolgens de dag alleen heb, waarna de man weer thuis komt en alles nog steeds ‘in orde’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me volledig in paniek te ervaren als de man z’n baan verliest en dus niet meer vroeg naar werk gaat, alles niet ‘in orde’ is en de man tevens de hele dag thuis is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te definiëren in een positieve energetische ervaring ten opzichte van mijn vader die altijd ‘vroeg naar werk ging’ vroeger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te definiëren in een negatieve energetische ervaring ten opzichte van mijn moeder die later opstond als iedereen (bijna) weg was en die niet ‘vroeg naar werk ging’ maar thuis bleef en de hele dag in huis was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te ergeren als mijn moeder opstond vlak voordat ik weg was op weg naar school, alsof ze het ‘onderonsje’ in de ochtend verstoorde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder buiten te sluiten in de ochtend door me af te sluiten voor iedere communicatie en interactie en zo snel mogelijk het huis uit te gaan.

Ik realiseer me dat mijn moeder gehumeurd was als ze opstond en hierin vrij ‘zwaar door het huis bewoog’  – iets wat ik bij mijn vader nooit gezien heb – en hierin vraag ik me af of ik dit zo gekopieerd heb van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehumeurd gedrag te vertonen als ik opsta, echter de bijna geruisloosheid van beweging van mijn vader te zien in mezelf en zo lijkt het, een combinatie te hebben gemaakt van beide gedragingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gehumeurd zijn als ‘slecht’ te definiëren en de geruisloosheid als ‘goed’ en zo, de personen bij wie ik dit waarneem, evenzo te definiëren als ‘goed/prettig’ (vader) en ‘slecht/onprettig’ (moeder).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus delen van/als mezelf als gekopieerd gedrag als goed/prettig en slecht/onprettig te definiëren en mezelf zo op te splitsen in goed en slecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van de dynamiek van vroeg naar werk gaan en weer thuis komen later op de dag/in de avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeg naar werk gaan en weer thuis komen als dynamiek te zien/ervaren, dus als beweging en de hele dag in huis blijven niet als beweging te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor altijd bij mijn vader te willen zijn want die zorgt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me veilig te hebben gevoeld als x vroeg naar werk ging, alsof hij voor me zou zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘zorgen voor’ vooral te ervaren als een eventualiteit als het mis mocht gaan in de toekomst, want dan ‘zou hij wel voor me zorgen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ‘zorgen voor’ als liefde te definiëren en boosheid, paniek en verdriet te ervaren als deze ‘liefde’ niet aanwezig is en/of ik er niet langer in betrokken word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uit te halen naar de ander als die niet voor me zorgt/niet vroeg naar werk gaat en/of wel vroeg naar werk gaat maar niet langer in relatie tot mij staat en die ander van me weg te duwen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als hij wel vroeg naar werk gaat, die ander naar me toe te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben van ‘moedeloos alleen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ gelijk te stellen aan ‘moedeloos’ en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik alleen ben zonder partner, mezelf als ‘moedeloos’ te ervaren.

Moedeloos:

Door teleurstelling het vertrouwen in het welslagen van iets verlorende hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren door en in het vertrouwen verloren te hebben in het welslagen van de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben gehad in het welslagen van de relatie en als dit niet ‘welslaagt’, teleurstelling te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik volledige invloed heb op dit welslagen en als het niet slaagt, te ervaren dat ik faal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik vaal en dit vervolgens te projecteren op de situatie en de richting die ik hierin gegeven heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik er achteraf in ‘faal’ als het me ogenschijnlijk niet lukt om te stoppen met deelname in emotionele ervaringen die voortkomen uit emotionele hechtingen en behoeften buiten mij, gerelateerd aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen in iets buiten mij te plaatsen in een relatie met x en hieraan gerelateerd mijn welbevinden te definiëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te hebben behouden over de relatie door volledige verantwoordelijkheid te nemen voor x, in en als de angst dat als ik dit niet doe, hij dit ook niet zelf doet en we dus niet samen kunnen/zullen zijn en ik mijn behoefte niet kan vervullen in en als met hem samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op x dat hij geen verantwoordelijkheid nam voor zichzelf hier in huis, terwijl ik die in handen had genomen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik boos ben omdat ik niet effectief ben in het richting geven van mezelf binnen de emotionele ervaringen die opkomen gerelateerd aan de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tegelijkertijd los te willen laten en vast te willen houden aan een mogelijkheid tot een nog samenkomen en mezelf zo in een polariteit vast te zetten in plaats van me zelf voort te bewegen door de polariteit van mogelijkheden te stoppen in mij en me te focussen op het benoemen en vergeven van de emotionele ervaringen, hechtingen en behoeften die opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb jaloezie te ervaren op het voortbewegen van x die dit in mijn ogen zo gemakkelijk lijkt te doen in een nieuwe situatie zoals hij zegt, “hoofd op, vooruit kijken, niet achteruit”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorme onmacht te ervaren in dit ‘hoofd op, vooruit kijken en niet achteruit’ en me hierin te hebben vastgehouden aan x die me in het verleden hielp vooruit te bewegen vanuit een situatie waarin ik vasthield/achteruit keek in een destijds verbroken relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vooruit te laten bewegen in en als de geest in een zelfdefinitie van in een relatie zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me weg te voelen zinken zonder partnerrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘hoe heeft het toch zo mis kunnen gaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mis is gegaan in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er consequenties gewandeld worden in en als de mist, in en als de geest en dat het verloop niet zo zeer ‘mis’ gaat maar dat de relationele/emotionele afhankelijkheden verbroken worden wat voelt als een ‘mis gaan’ en als een ‘missen van’ en wat er ‘mis’ gaat is het feit dat ik mezelf nog niet effectief richting geef binnen de situatie nadat een relatie gestopt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren weg te zakken zonder partnerrelatie en zo voornamelijk weg te zakken in de ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te zakken in de ervaring van angst voor het wegzakken zonder partnerrelatie en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te zakken in mijn ervaring van angst in en als de geest en niet zozeer in de fysieke situatie zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog werkelijk te geloven dat ik weg zak zonder partnerrelatie, wat komt door geleefde ervaringen van mezelf in en als een wegzakken zonder partnerrelatie/na het beëindigen van een partnerrelatie.

Als en wanneer ik ervaar weg te zakken zonder partnerrelatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik relationele verbindingen zoek in en als de geest en dat ik paniek ervaar vanuit herinneringen aan tijden dat ik wegzakte als een relatie stopte en dat ik dit punt niet effectief heb doorgewandeld en vergeven in en als mezelf.

Ik realiseer me dat ik boosheid naar mezelf ervaar doordat ik me heb laten afleiden van mijn zelfzekerheid in de stappen die ik in eerste instantie neem in zelfzekerheid, dit door angsten, emotionele ervaringen en gevoelsverleidingen in en als de geest.

Ik realiseer me – na het luisteren van een interview – dat het proces wandelen niet zozeer maakt dat ‘mijn leven anders zal zijn’ maar dat wat blijft, hetgeen/diegene is die ik ben in en als principe, in en als het leven dat ik wandel.

Ik realiseer me – met het lezen van een blog – dat mijn lichaam in een zombie-achtige staat is door de parasitaire persoonlijkheden in/als de geest die het lichaam pijnigen in onderwerping door emoties en gevoelens.

The Only Real Character on Earth is the Physical Body which is in a Zombie-Like State due to the Parasitic Mind Characters that Torture the Body INTO Submission through Emotion and Feelings. (Bernard Poolman)

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het losmaken van de emotionele en gevoelsaanhechtingen en behoeften in relatie tot x en ideeën over partnerrelaties, het samenleven en toekomstplannen en me hierin voort te bewegen in en als het spreken en leven van zelfvergeving en ik stel mezelf ten doel hier de tijd voor te nemen en van hieruit te zien wat het is dat ik werkelijk wil en wat de mogelijkheden zijn.

Ik stel mezelf ten doel te blijven staan in zelfzekerheid en de afleidingen, angsten en onzekerheden te benoemen en vergeven in en als mezelf en zo te zien of er een fysiek/praktisch aspect is dat ik over het hoofd zie vanwaar ik mezelf eventueel bijstuur in richting.

Ik stel mezelf ten doel zorg te dragen voor mezelf in dit patroon van wegzinken en mezelf hierin te ondersteunen in overweging van mijn geestbewustzijnssysteem zodat ik zowel mezelf hierin kan vergeven en langzaam aan bevrijden van de beklemmende ervaringen, zowel als een voortbewegen in de praktische dagelijkse bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld te nemen aan x en mijn hoofd op te houden en vooruit te kijken als ‘boven water’ oftewel, niet weg te zakken in emotionele ervaringen in en als de geest en hetgeen ik aan vasthoud in en als de geest, hier te halen in plaats van ‘achteruit te kijken en in de emotionele ervaringen te verdwijnen’ en de ervaringen zelf te vergeven en corrigeren vanwaar ik mezelf richting geef in en als het fysiek, in en als de realisatie dat ik nu geen dingen ‘zeker hoef te weten’ maar dat ik stap voor stap kan wandelen in zelfzekerheid in het moment en van hieruit richting geef aan/als mezelf en dat er van hieruit mogelijkheden openen of juist niet.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op wie ik ben in en als leven in ieder moment en niet vast te houden aan ideeën over de vorm van mijn leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf er alles aan te doen om mezelf financieel stabiel te houden en van hieruit de leefmogelijkheden te blijven onderzoeken binnen mijn eigen draagkracht en verantwoordelijkheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘humeur als ik opsta’ nader te onderzoeken in relatie tot gekopieerd gedrag.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met oordelen en definiëren van mezelf en/als een ander als humeurig als ‘slecht/onprettig’ en van geruisloos als ‘goed/prettig’ en in plaats hiervan te zien voor wat het is waar het vandaan komt, de energetische ervaringen te benoemen en vergeven en van hieruit te zien wat de correctie en oplossing is en hierin mezelf te ondersteunen en bij te stellen zodat en totdat ik de correctie als oplossing kan leven in en als het fysiek en het zo prettiger voor mezelf te maken in en als mijn fysieke aanwezigheid en van hieruit, prettiger voor een ander te zijn in mijn fysieke aanwezigheid.

haan

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 538 – Een gedachte als begrenzing

hekjesIk heb afgelopen week veel meer gewerkt buiten mijn urencontract. Dat is de laatste periode constant zo en dit wist ik van tevoren. Het is te doen, al merk ik dat het werk in loondienst steeds voorrang krijgt en hierna komt het proces van schrijven. Dit is het proces ter ondersteuning van de zelfgeboorte. Dit heeft behoorlijk wat push nodig in en als mezelf om mezelf tot stand te brengen en ik vind dit lastiger te pushen als ik hiernaast al ‘heel veel gedaan heb’. Tevens komen er gedachten naar boven als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ om zoveel meer te werken, met name de extra administratieve taken thuis en door deze gedachte genereer ik energie als afleiding in mezelf en creëer ik in mezelf een soort van ervaring alsof het ‘teveel’ is. Terwijl het dat feitelijk niet is, er is steeds tijd om de zaken één voor één op te pakken in een rustig tempo en juist deze gecreëerde energetische ervaring ‘neemt meer tijd in’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door energie in mezelf te genereren in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ waardoor en waarin ik mezelf in deze ervaring zie zoeken naar een excuus om niets extra’s op te hoeven pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in de vele werkzaamheden, met name de extra administratieve zaken thuis waarvan ik niet geheel weet hoe die uit te voeren, waarin ik het als ‘gevoel’ persoonlijk maak, deze ervaring van verongelijking in en als mezelf, in plaats van rechtstreeks te zien dat ik mezelf verongelijk in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ of dat ik dit niet zou hoeven moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik dit moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet van te houden om een administratieve taak op te pakken die ik niet geheel begrijp, waarvan ik nu zie dat ik het wel kan gaan begrijpen maar dat het vooral veel werk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in het vele administratieve werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na alle administratieve zaken in de ochtend, het lastig te vinden om mezelf nog te pushen tot bijvoorbeeld het schrijven van een blog, laat staan tot nieuwe werkzaamheden in en als zelfexpressie en zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een naar fysiek gevoel in mezelf te ervaren bij het aanvangen van ook nog de zelfcorrigerende uitspraken uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tot het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in en als zelfverandering.

Als en wanneer ik een naar fysiek gevoel ervaar in mezelf vlak voor en tijdens het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik fysiek een weerstand tot zelfcorrectie gemanifesteerd heb waarin ik neig deze fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik moet, of eigenlijk mag stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik mag stoppen.

Ik stel mezelf ten doel even te stoppen, te ademen en door te gaan met het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, waarin ik de lichamelijke aanwijzingen steeds blijf waarnemen zodat ik mezelf niet door werkelijke fysieke ‘grenzen’ heen duw die mijn lichaam schade toebrengen en mezelf duw door de ‘grenzen’ als ervaringen en gedachten in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier op een ‘grens’ stuit waarin ik denk en geloof dat ik dit werk eigenlijk niet extra zou hoeven doen.

Ik realiseer me dat ik mezelf begrens, dus limiteer in en als gedachten en hierop volgend ervaringen binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de administratieve taken op te pakken en één voor één uit te voeren en dit te doen zolang als nodig en/of totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de taken af te maken en door te bewegen naar de volgende taak.

Ik stel mezelf ten doel te zien waar ik teveel tijd stop in perfectionisme ten aanzien van de taken en meer te focussen op werkbaarheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in het lastig vinden van mezelf pushen tot het schrijven van een blog en/of het oppakken van een nieuwe vorm in en als zelfexpressie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik nieuwe zaken stap voor stap aanpak, eigenlijk in hele kleine stapjes steeds een stukje en dat ik me zo voortbeweeg totdat ik sta in en als de ‘nieuwe’ uitdrukking.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te pushen tot het oppakken van deze kleine stapjes die samen het geheel gaan vormen in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te accepteren dat ik nu meer tijd aan ‘werk’ besteed en minder aan het schrijven bijvoorbeeld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf meer te pushen tot het aanwezig zijn in en als de adem in expressie op bijvoorbeeld werk en zo ook hier mijn zelfexpressie te oefenen in en als de realisatie dat juist het pushen in de meerdere werkzaamheden onderdeel is van de zelfgeboorte in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in en als de ervaring van weerstand en verongelijking en mezelf hierin van de energetische lading te ontdoen door alleen met mezelf te gaan liggen, in mijn lichaam te voelen waar de energetische ervaringen zich bevinden en hardop zelfvergevingen uit te spreken op de emotionele ervaring die opkomt, waarin ik mezelf toesta deze tevens vrij te geven via tranen, geluid etc als wat nodig is.

bomenDesteni I Process Lite

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 521 – Een ervaring van depressie in expressie brengen

depressieNa 3 intensieve massagebehandelingen in de afgelopen twee weken, komen er ervaringen omhoog vanuit mijn fysiek.

Ik was even ‘vergeten’ dat de ervaring van depressie een vrij grote rol gespeeld heeft in mijn leven terwijl het ergens nog altijd op de achtergrond in mij aanwezig is. Ik heb dit altijd zoveel mogelijk verborgen gehouden omdat ik niet in het hoekje van ‘depressief’ geduwd wilde worden. Ik zag dat dit niet klopte, met hoe het benaderd wordt, het is niet compleet. Ik was en ben me er namelijk wel van gewaar ‘ik dit niet ben’ en dat het ook weer verdwijnt als ik fysiek bezig ben.

Echter in de ervaring, is het geen pretje. Het is alsof ik bezwijk. En ik heb het ook verborgen omdat ik me ervoor schaam. Het is als een soort falen, mislukken.

Als ik nu kijk, is de ervaring aanwezig maar ook weer niet. Als ik schrijf is het niet aanwezig. Als mijn aandacht op iets anders gericht is wat ik fysiek aan het doen ben, is het niet aanwezig. Hierin is het dus zichtbaar dat er iets in de geest wordt gecreëerd als een soort van ballon die niet echt is maar wel heel aanwezig en overheersend. De aard van de geest dus eigenlijk. Niet echt maar wel heel aanwezig en overheersend (en ‘echt’ gemaakt door het fysiek manifesteren van de illusies).

In de video over depressie van Desteni wordt gezegd dat depressie een manipulatie is van de omgeving. Aangezien ik het verborgen heb gehouden, is dit punt lastiger te zien. Ik zou dan zeggen dat het een manipulatie is van mijn eigen omgeving, mijn eigen lijf. Indirect ook een manipulatie van de gehele omgeving als ‘de wereld’ omdat ik me in de ervaring van depressie, afzijdig houd. En juist in deze afzijdigheid, komt de ervaring van depressie sterker omhoog. Dat geeft een kringetje waarin ik de ervaring van depressie de macht heb gegeven om mij te manipuleren en in de ‘afzijdigheid’, de isolatie van de geest te behouden.

Dan is er nog het punt dat er zoveel te doen is dat ik alles tegelijk wil doen en uiteindelijk niet alles doe wat ik zou willen doen. Ik doe wel de dingen maar niet genoeg zoals ik zou kunnen. Hier zie ik tegenop, zo ‘hoopt het ook op’ en blijf ik er tegenaan kijken in plaats van doorheen te wandelen.

Ik ervaar een angst voor deze ervaring, alsof het groter is dan ik, een groot monster die me neer kan krijgen en houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘is het dan alleen nog maar werken wat ik doe’?

Als ik er zo naar kijk lijkt het ook alsof ik de ervaring creëer vanuit een verwachting van wat het leven zou moeten zijn. Deze is en wordt natuurlijk alom gevoed en ingeprent door de media, de televisie etc over wat we allemaal van het leven ‘willen’. Ondertussen wordt er nergens getoond dat we eigenlijk heel veel werk te doen hebben. En als we dit werk met z’n allen zouden oppakken zou het veel eenvoudiger zijn om te doen. En hier kom ik weer bij de ervaring van ‘dat ik alles maar alleen moet doen’. Wat deels ook zo is, ik alleen kan opstaan in mijn eigen gecreëerde ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is toch niet normaal om zoveel alleen te zijn?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren alsof ik altijd alleen en afwezig blijf in en als een ervaring van ‘ergens tegenop zien’ en hierin depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van het onbegrip dat er heerst naar elkaar en het communiceren hierin zo ontzettend vermoeiend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend vermoeiend te vinden om uit te drukken wat ik bedoel en als ik dan zie dat het anders begrepen wordt, denk ik  ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te hebben opgegeven en mezelf hierin te laten onderdrukken in en als een ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van depressie verborgen te houden en hier alleen mee rond te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ervaring van depressie ook al weet ik dat er min of meer een predispositie aanwezig is in mij waardoor de depressie zich neigt te manifesteren in dit leven waarin ik me realiseer dat ik voldoende inzicht, kracht, gewaarzijn en ondersteuning heb om hier doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zo weinig begrip en inzicht is over hoe de mens in elkaar zit en hoe het eigen fysiek te ondersteunen op een opbouwende manier die werkelijk zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren om mijn inzichten te delen in en als een geloof dat ik nooit voldoende ‘energie’ heb om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig energie heb om mezelf te delen waarin ik al mijn fysieke energie verbruik en verbruikt heb ten behoeve van de energetische zorgen en voldoening in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb om effectief mezelf uit te drukken en neer te zetten in deze wereld en hierin veel fysieke energie te verspillen aan vermaak en vooral zorgen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben te falen en gefaald te hebben door niet effectief te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik gefaald heb omdat het me niet gelukt is om aan het ‘alleen zijn’ te ontsnappen, in plaats van in te zien realiseren en begrijpen dat ik alleen op kan staan in en als de ervaringen die ik geloof en gecreëerd heb en dus, zal ik opstaan in datgene waarvoor ik bang ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zo zwaar te ervaren om op te groeien in een omgeving waarin niet gekeken wordt naar wie we zelf werkelijk zijn van binnen en dus niet leren om hierin in zelf te zien, te delen en te luisteren naar elkaar en met elkaar mee te zien in plaats van ‘naar elkaar te kijken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te zijn gaan verdedigen tegen alle ‘blikken die naar mij kijken’ en alles hierin te zijn gaan verbergen om ‘alleen uit te zoeken’ in plaats van iemand met mij mee  te laten zien ook al begrijpt die ander mij niet geheel of helemaal niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit als de meest onderdrukkende ervaring te ervaren, de blikken die naar mij kijken en niet met mij mee zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te stoppen met delen zodra er naar mij gekeken wordt vanuit de eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb naar mezelf te kijken vanuit mijn eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op alle blikken op mij gericht zonder dat ik weet wat er speelt in de ander en ook zonder precies te zien wat zich beweegt in mij als reactie op de blikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te stoppen in en als boosheid op de blikken van anderen om mij heen, in en als een geloof dat ‘ze mij toch niet begrijpen’.

Als en wanneer ik blikken op mij voel van ogen die ‘naar mij kijken’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat we als mens geprogrammeerd zijn en onszelf verder geprogrammeerd hebben om naar een ander te kijken vanuit onze eigen zelfinzichten en dat dit dus alleen zover reikt als dat ons zelfinzicht reikt binnenin ons.

Ik realiseer me dat we een ander alleen willen zien in de punten die we in onszelf willen zien en in de punten die we onderdrukken in onszelf, zullen we proberen de ander te onderdrukken, onder andere door middel van ‘projecties’ oftewel ‘blikken werpen op een ander’.

Ik realiseer me dat deze blikken mij geen kwaad kunnen doen en dat ik mezelf kan uitdrukken vanuit mijn zelfinzicht waarin het aan mijzelf is om dit te doen.

Ik realiseer me dat we onszelf onder ogen zien en dat hetgeen we projecteren, direct terugkomt bij onszelf en dat is zo voor iedereen oftewel, de tijden zijn veranderd, we kunnen onze eigen patronen niet meer wegleggen bij een ander in en als projecties.

Ik realiseer me dat er veel veranderingen zijn dit jaar waarin de dieren allen zijn overleden, het werk is veranderd en er meerdere relaties zijn veranderd in hoedanigheid waarin de ervaring van depressie en alleen zijn duidelijk naar voren komt.

Ik stel mezelf ten doel me te realiseren dat de blikken van een ander niets over mij zeggen en dat alleen mijn reactie hierop aan mijzelf is om in te zien, te stoppen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf stap voor stap te bevrijden in en als de toepassing van zelfvergeving van de verharding die ik in mijzelf ervaar ten aanzien van mijn zelfexpressie waarin ik me realiseer dat in dit proces van zelfvergeving, ikzelf in en als zelfexpressie naar voren kom.

Ik stel mezelf ten doel mijn huis op te ruimen en weg te doen wat ik niet meer nodig heb als een opruimen en overzichtelijk maken van mijn leefomgeving en tegelijkertijd fysiek bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van depressie er niet mag zijn en dat deze geen expressie mag hebben en dus houd ik deze verborgen wat inhoudt dat ik mezelf in dat moment verborgen houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de ervaring van depressie te verbergen en weg te houden van het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb depressie geen leven te geven en dus te denken dat er geen leven is in en als de ervaring als expressie van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om te leven in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te voelen in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en onderdrukken in een ervaring van depressie in plaats van mezelf te ondersteunen in en als het inzien en zelfvergeven van de ervaring als expressie van depressie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als de ervaring van depressie en hierin aanwezig te zijn in wat er speelt in mij, voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘ervaring’ te veranderen in ‘expressie’ en het te gebruiken als ‘expressie van depressie’ waarin het voor mij duidelijk is dat depressie ook een expressie is in en als de geest als en van een ervaring waardoor ik de negatieve lading eraf haal en ik kan zien wat deze expressie inhoudt, zodat ik mezelf hierin kan vergeven en ondersteunen totdat en zodat ik werkelijk in staat ben tot verandering hierin van en als mezelf.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 504 – Bepaald door ervaringen

boven-het-maaiveld-151758-604x270Over het algemeen vang ik op ‘hoe iets is’ – een sfeer, een situatie, een omgeving, een persoon en vervolgens pas ik me direct aan op mijn interpretatie van ‘hoe dit iets is’ wat deels wellicht zo is en deels alleen mijn interpretatie.  Het komt niet in me op dat ik hier eventueel verandering in zou kunnen brengen door in eerste instantie mezelf te stoppen in het ‘afstemmen’ op mijn eigen interpretaties en reacties op wat ik opvang uit mijn omgeving, mezelf richting te geven en van hieruit te zien wat ik kan bijdragen binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op mijn eigen interpretatie van mijn omgeving en wat ik ‘opvang’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op interpretaties in en als de geest in plaats van in en als het fysiek alles volledig te onderzoeken en van hieruit verder te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat nooit lukken’ waarin het woordje ‘nooit’ aanduidt dat het een concept als gedachte is in en als de geest, aangezien de geest niet hier aanwezig is maar denkt in algemeenheden, gebaseerd op het verleden, geprojecteerd in de toekomst.

Als en wanneer ik me bevind in een gedachte als ‘dit gaat nooit lukken’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een herinnering leef en niet hier aanwezig ben in en als de adem, in en als het fysiek aanwezig om de dingen fysiek één voor één op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel, te ademen, en te zien wat ik per dag kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moe, duf en moedeloos te ervaren in en als de gedachte ‘dit gaat nooit lukken’ en een ervaring van tegen een berg opzien te hebben waarbij ik niet weet hoe hier ooit doorheen te wandelen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van moeheid, dufheid, moedeloosheid dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om hierin te participeren, dat het werk gewoon gedaan moet worden en dat deze ervaring van moeheid, dufheid, moedeloosheid een ervaring is in en als de geest die zich fysiek manifesteert door het fysiek leven van het geloof en deelname in de geestelijke ervaring die volgt op een gedachte als ‘dit gaat nooit lukken’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in een ervaring van moeheid, dufheid en moedeloosheid, te ademen, en mezelf te bewegen in en als de fysieke zaken die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te falen en deze ervaring als een mislukken van iets in en als het fysiek, te willen voorkomen door me terug te trekken en het liefst niet te beginnen, het aan anderen over te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het maken van vieze handen’ (de nek uitsteken) het liefst aan anderen over te willen laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moeheid te gebruiken als excuus om deze ervaring van angst om te mislukken te omzeilen en dus toe te geven aan de moeheid als fysiek symptoom en dit te gebruiken om niet mijn handen vies te hoeven maken en veel werk te moeten verrichten waar ik misschien geen zin in heb/wat ik minder leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het wel of niet leuk vinden van iets te laten bepalen hoe ik mezelf ervaar.

Als en wanneer ik zie dat ik mezelf laat bepalen door een ervaring van iets wel of niet leuk vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me laat bepalen door een ervaring in en als de geest.

Ik realiseer me dat er veel gedaan moet worden wat ‘niet leuk’ is om überhaupt tot een leven te komen welke prettig is, voor mezelf en voor ieder ander en dus dat ik hier doorheen moet bewegen in plaats van mij door de de ervaring te laten bewegen.

Ik realiseer me dat de dagelijkse ervaring grotendeels wordt bepaald door projecties in de toekomst en hierin een angst voor mislukking.

Ik realiseer me dat de ervaring direct gerelateerd is aan geld en de ongelijke verdeling hierin.

Ik stel mezelf ten doel om per week een planning te maken over hoe zaken aan te pakken in samenwerking met een ander en vervolgens de taken dag voor dag op te pakken en zo dag voor dag te leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf verder zie gaan in en als de geest in een ervaring als projectie op de toekomst, te ademen en me te focussen op wat er op dit moment en deze dag gedaan moet worden in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken door en over geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door zorgen over geld en hierin angst om te mislukken te ervaren welke altijd met geld te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door een ervaring van angst om te mislukken in relatie tot geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van trots te hebben als iets lukt en dus geld opbrengt en een ervaring van falen te  hebben als iets geen geld opbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen te ‘hebben’ alsof het een bezit is en me hierdoor te laten bepalen, net zoals ik me laat bepalen door geld en wat ik met geld kan kopen, als bezit.

Ik realiseer me dat dit de wereld is waarin we leven, waarin geld bepaalt wie we zijn en wat we ervaren.

Ik realiseer me dat ik me hier altijd enigszins afzijdig van heb gehouden door geen positie in te nemen waarin geld de hoofdrol speelt.

Ik realiseer me dat ik niet in mijn potentieel kan staan door me afzijdig te houden aangezien ik dan geen volledige verantwoordelijkheid neem/kan nemen voor wie ik ben in en als de bepaling door de geest gerelateerd aan geld.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in wie ik ben in bepaling door de geest gerelateerd aan geld door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en het bewegen in en als het geldsysteem als hoe het momenteel bestaat en als hoe ik momenteel besta.

Ik stel mezelf ten doel het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor hoe ik besta in en als de geest gerelateerd aan geld en angst om te mislukken, als motivatie te gebruiken voor en als mezelf om door te zetten, te duwen door de weerstanden heen die ik heb toegestaan te bestaan als ervaringen in en als de geest gerelateerd aan geld en angst om te mislukken.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als wie ik ben geworden in de (fysiek gemanifesteerde) weerstanden en zo ruimte en zicht te creëren en in de ruimte en met behulp van het zicht wat ontstaat, mezelf te bewegen door middel van toepassing van zelfvergeving en zelfcorregerende uitspraken, door de weerstanden heen, dag voor dag en uiteindelijk adem voor adem.

Mislukking in relatie tot de ZIEL – Bernard Poolman

no-guts-no-glory

Glory for everyone: Levend Inkomen Gegarandeerd

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 502 – Samenwerking – samenwerken of tegenwerken?

Join Our TeamHet eerste woord wat ik nader wil onderzoeken is het woord ‘samenwerken’. Ik beschreef in het vorige blog dat ik met een collega tot samenwerken ben gekomen en nu deze samenwerking zich op een andere manier gaat voortzetten, ervaar ik reactie in mezelf – dus angst – hierin. De angst is niet zozeer dat we die samenwerking ‘zullen verliezen’ of dat die stopt. In principe is de basis hierin gelegd en hiermee kunnen we voort, binnenin onszelf en in communicatie met elkaar. Dit gaat niet ‘weg’, dit is hier, het is geleefd in het fysiek en er is tot op zekere hoogte een vertrouwen in ontstaan in zelf in de samenwerking met elkaar – vertrouwen als een fysiek geleefd hebben, zelf het fysieke bewijs zijn hiervan wat zelfvertrouwen geeft in dit aspect. Ik zeg niet dat het volledig is. Dat is het niet. Er is een basis gelegd. Hierin is het tevens aan ieder zelf om te zien hoe dit voort te zetten binnenin en als zelf.

De angst die ik hierin ervaar, is een onzekerheid in mezelf of ik deze samenwerking ook met anderen kan voortzetten. Om hierin te zien moeten we eerst het woord samenwerken eens nader bekijken. Want wordt er werkelijk samengewerkt in deze wereld? Er wordt voornamelijk tegen gewerkt. We hebben wel groepjes waarin we samenwerken aan een gemeenschappelijk doel en dit doel als ‘gelijk’ uitgangspunt, maakt dat we bereid zijn om samen te werken binnen een ogenschijnlijke vorm van gelijkheid. Misschien is het beter dit als ‘gelijkwaardigheid’ te benoemen als een gelijkwaardig doel in en als de geest. Dit gelijkwaardig doel in en als de geest betreft een ‘deel-doel’. Wat bedoel ik met een ‘deel-doel’? Met deel-doel bedoel ik een doel wat het beste is voor deze kleine groep mensen, dit kunnen er twee zijn zoals in een relatie of 10 zoals in een vereniging of bedrijf. Binnen dit deel-doel zien we altijd conflict ontstaan, ook als we ‘hetzelfde doel’ voor ogen hebben. Iedereen herkent dit in een relatie. Zelfs als je allebei de relatie wilt voortzetten en min of meer hetzelfde voor ogen hebt, ontstaat er conflict en een tegenwerken hierin. We gaan elkaar tegenwerken.

schoorvoetend-180x179Dat betekent dus dat we onszelf tegenwerken om ons ‘doel’ te bereiken. We gaan de ander als tegenstander zien en die ander gaat ons als tegenstander zien. Het gemeenschappelijke doel is dus niet voldoende om te kunnen samenwerken. Het is nog steeds een individueel voordeel behalen binnen dit gemeenschappelijk doel. Wat zien we hierin dan over het hoofd? We zien ons uitgangspunt over het hoofd. Het uitgangspunt waarmee we dit doel proberen te bereiken. En als dit uitgangspunt ongelijk is, zullen we ongelijkheid – dus conflict, dus tegenwerking – manifesteren binnen het bereiken van dit gemeenschappelijke, zogenaamd gelijkwaardige doel en dus, is het doel niet langer gemeenschappelijk en zeker niet gelijk, het raakt verdeeld.

Ons uitgangspunt is niet volledig, het is verdeeld. Precies zoals wijzelf in verdeeldheid bestaan binnenin onszelf. We hebben ons afgescheiden in gedachten, gevoelens en emoties, hierin creëren we energie en vervolgens stappen we met deze energie in het gemeenschappelijk doel. Deze verdeeldheid binnenin onszelf – gedachten, gevoelens en emoties – wordt constant getriggerd, geactiveerd door een verdeeldheid buiten onszelf en aangezien overal om ons heen verdeeldheid aanwezig is, wordt de verdeeldheid binnenin onszelf, constant geactiveerd. Waarin we weer reageren met een gedachte, welke een gevoel of emotie aanmaakt binnenin onszelf en energie creëert, welke we vervolgens uitspreken en leven en weer manifesteren in de fysieke werkelijkheid. En zo dragen we bij aan de verdeeldheid en houden we deze verdeeldheid met z’n allen in stand, ook binnen het gemeenschappelijke doel. Dat is de reden waarom er binnen ideële organisaties altijd verdeeldheid aanwezig is en/of ontstaat en dus zal zich dit niet wijdverbreid kunnen manifesteren want deze verdeeldheid binnen de organisatie, creëert en/of triggert de verdeeldheid buiten de organisatie ergens in de wereld.

Er is altijd iemand die het niet eens is met wat er gepromoot wordt. En dit komt doordat hetgeen gepromoot wordt, een ‘deel-doel’ betreft, oftewel, het is verdeeld, het is niet volledig en in overweging van wat het beste is VOOR AL HET LEVEN. Zolang ik niet sta in eenheid en gelijkheid als wat het beste is voor al het leven, zal ik verdeeldheid creëren in de wereld – binnenin mijzelf en buiten mijzelf.

Dus wat is er nodig voor een gemeenschappelijke samenwerking die werkelijk effectief is? Een gemeenschappelijk uitgangspunt in eenheid en gelijkheid en alleen binnen volledige eenheid en gelijkheid in overweging van AL HET LEVEN (inclusief onszelf!) zal er volledige overeenstemming mogelijk zijn.  Dit uitgangspunt, dit begint in onszelf; dit zijn wijzelf.

Wie of wat is dan het uitgangspunt dat deze ongelijkheid, dit conflict, deze tegenwerking creëert? Dan zijn wij ook zelf. Wijzelf als mens zijn het uitgangspunt waarmee we van alles creëren zonder dat we door hebben dat we dit doen. En vervolgens staan we verbaasd naar het resultaat te staren en worden we boos op dit resultaat zoals we de wereld gemanifesteerd zien, waarbij we ‘vergeten’ dat we hier zelf aan mee hebben gewerkt, dan wel actief door werkelijk iets te creëren wat niet van gemeenschappelijk belang is, dan wel passief door hetgeen zich manifesteert, toe te staan en voornamelijk doordat we niet zien hoe we het zelf creëren. We bestaan in afscheiding van onszelf in en als het fysiek en dus ook in afscheiding van onze creatie in en als het fysiek, deze fysieke wereld zoals die bestaat.

Om te gaan zien hoe de wereld bestaat, moeten we gaan zien hoe wijzelf bestaan. Hiermee ga ik verder in het volgende blog.

Full 2013 the future of consciousness introduction

Desteni-I-Process-Lite

Voor wie vast wil beginnen binnenin zelf met het zien hoe wij bestaan (Nederlandse vertaling aanwezig binnen de cursus).

————————————————————————————————————–

 

 

Dag 501 – Wisseling van werkplek – samenwerking en uitbreiding

samenwerking3punt0_538x218De laatste werkdag op de ‘oude’ werklocatie zit erop en vandaag is de dag dat ik normaal gesproken met een collega werk met wie ik min of meer samen de winkel heb gedraaid de afgelopen jaren. We zijn erg op elkaar ingespeeld geraakt, hebben een effectieve communicatie opgebouwd en dit voortgezet in de werkzaamheden in de winkel, waardoor en waarin er een soepele en plezierige samenwerking is ontstaan met een advies en houding naar de klanten toe zoals we dat voor ogen hadden, en dit hebben we in praktijk gebracht. Nu is het tijd voor uitbreiding, wat inhoudt dat ik ga werken in een ander (nieuw) filiaal en hij in het huidige filiaal blijft. De samenwerking zal zich hierin op een ander niveau voortzetten, uitbreiden. Echter de tijd in de winkel samen zal er niet meer of heel af en toe zijn. Ik bemerk vandaag een emotionele reactie hierop in mezelf. Ik ga zien waarin ik me ‘gehecht’ heb aan hem en hoe ik dit naar mezelf terug kan halen en kan leven in en als zelfexpressie ook met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te hechten aan J / aan de aanwezigheid van J op werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het niet meer aanwezig zijn met J in de winkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het altijd fijn te vinden en hebben gevonden als we samenwerken / allebei aanwezig zijn in de winkel, meer dan met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd blij te zijn als hij binnenkomt om te werken en/of de werkzaamheden over te nemen, meer dan bij een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uit te zien naar het moment dat hij binnenkomt om de werkzaamheden voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb J als één van de weinigen te zien bij wie ik ervaar ‘mezelf te kunnen zijn’ en mezelf uit te drukken en kan delen wat er speelt zonder dat er een stempel gedrukt wordt op wie ik ben hierin alsof ik dit altijd zou zijn als ik een keer emotioneel ben en zonder angst dat ik iets verkeerd zeg terwijl ik wel in overweging blijf van wat ik zeg en zo niet, mezelf hierin corrigeer voor mezelf en/of naar hem toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in samenwerking met J ruimte te ervaren om mezelf te corrigeren zonder vast te houden aan hetgeen niet geheel naar wens verliep, meer dan met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb J als steun te ervaren en hebben ervaren op momenten dat ik vermoeid ben of een ‘zwaar moment’ heb met/als mezelf, waarin ik op die manier even de tijd heb om hier doorheen te wandelen, meer dan met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb J als steun te hebben ervaren gedurende de jaren op het werk, wat een lange tijd is waarin ik periodes fysiek behoorlijk uitgeput geweest ben en waarin ik tevens mezelf veranderd heb, meer dan anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me door J als één van de weinigen gezien te ervaren in de verandering die ik gewandeld heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gezien te willen worden in de verandering die ik wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet aan iedereen te laten zien in de verandering die ik wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zijn aanwezigheid als geruststellend te ervaren wat voornamelijk komt doordat hij in staat is fysiek veel op te pakken wat iets is wat ik zelf niet in dezelfde mate kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik het (fysiek) niet red zonder J en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard te denken dat ik het (fysiek) niet red zonder J.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de samenwerking als ‘speciaal’ te zien en nu angst te ervaren deze ervaring van ‘specialty’ te verliezen en deze ‘speciale samenwerking’ kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenwerking speciaal te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van speciaalheid niet los te willen laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te resoneren met J op gevoelsniveau.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me begrepen te voelen door J en hieraan waarde te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan het begrip (dus vergeving) van een ander meer dan aan zelfbegrip in en als zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me overal in iedere situatie uit te drukken in acceptatie van mezelf en in plaats hiervan te hechten aan een bepaald persoon om hierin aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een acceptatie van mezelf te koppelen aan iemand – in dit geval J – waarbij ik me ‘vertrouwd’ voel.

Woorden die hierin naar voren komen:

Vertrouwdheid

Speciaal

Steun

Geborgenheid

Fysieke kracht

Delen

Openheid

Samenwerking

Zelfacceptatie

Zien/gezien worden/laten zien

Intimiteit

‘meer dan’

In blogs die komen zal ik met deze woorden werken waarin ook zelfcorrigerende uitspraken zullen komen. Het zijn nogal wat woorden dus het zal zich verspreiden door de tijd heen.

In dankbaarheid voor de tijd en het delen met J en ter ondersteuning van zelf om voort te gaan op eigen benen en ter uitbreiding van de samenwerking en communicatie die we hebben opgebouwd in en als zelf.

Full joao jesus only i can change myself

(Klik op afbeelding voor de song)

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:

Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 499 – Een nieuwe indeling binnen de werkzaamheden en wat er zoal opkomt

vierkante_ogenDoor de opening van de nieuwe winkel is er minder ruimte om te bloggen en er zaten een paar dagen tussen waarop ik helemaal niet kon bloggen. Tevens zal ik de laatste week voor opening iedere dag in de nieuwe winkel aanwezig zijn en is er geen ruimte om te bloggen of aan een DIP Pro les te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden als ik niet kan bloggen op een dag waarop ik dit ‘normaal’ wel doe, doordat ik andere werkzaamheden op moet pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastiger te vinden om echt een onderwerp uit te diepen in een blog als ik hieromheen veel tijd besteed aan de werkzaamheden in de winkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik maar 1 ding op kan pakken per dag waarvoor ik mezelf echt moet pushen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid te voelen in mijn ogen van al het werken achter de computer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen rust te ervaren in mezelf om uitgebreid te gaan wandelen, de buitenlucht op te snuiven, in  de verte te kijken als ik veel werk te doen heb en hierin de verantwoordelijkheid draag voor het verloop van de financiën.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet even weg kan als ik nog werk te doen heb waarvoor ik de verantwoordelijkheid draag voor het verloop van de financiën.

Ik realiseer me dat ik niet gewend ben om in verantwoordelijkheid te staan voor financiën anders dan ter verzorging van mijzelf, wat niet helemaal waar is want ik draai de huidige winkel al jaren geheel alleen op de dagen dat ik werk waarin ik verantwoordelijk ben voor de inkoop en verkoop op dat moment. Dus wat is er nu anders behalve dat het meer is? In de huidige winkel ben ik verantwoordelijk voor hetgeen ik zelf doe op dat moment wat betreft inkoop en verkoop en als ik dit allemaal heb afgerond ga ik naar huis en is het ‘klaar’ en dit doe ik samen met 1 collega die wat betreft de bedrijfsstructuur, de ‘eindverantwoordelijkheid’ heeft. In de nieuwe winkel heb ik de ‘eindverantwoordelijkheid’ en kan ik niet alles zelf doen. Het wordt dus een kwestie van goed verdelen van hetgeen er in de winkel moet gebeuren en hierin communiceren over de toepassing ervan. Voor mij komt dit erop neer dat een ieder in en als zelfverantwoordelijkheid gaat staan aangezien dit uiteindelijk de enige stabiele samenwerking geeft. Echter dit is een proces van jaren, als iemand hier al in wil zien. Het gaat ten eerste om verantwoordelijkheid voor de taken in de winkel. Ik realiseer me dat ik alles in 1x wil oppakken. Ik realiseer me dat ik het als mijn verantwoordelijkheid zie om de ander te laten zien wat zelfverantwoordelijkeheid is en dit houdt me constant bezig. Ik realiseer me dat ik angst ervaar om te falen hierin. Er is weinig bekend over zelfverantwoordlijkheid en gedachten en ervaringen zijn zo alom aanwezig in onszelf en onze taal in en als een geloof als ‘dit ben ik’, dat ik het ervaar als een ‘niet weten waar te beginnen’. Ik realiseer me dat ik angst ervaar zelf niet in en als zelfverantwoordelijkheid te staan in ieder moment en te doen wat het beste is voor leven in en als mezelf en zo voor leven algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen in het laten zien wat zelfverantwoordelijkheid is. Ik realiseer me dat ik dit laat zien door het zelf te doen in eerste instantie.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren in en als een angst in mezelf als een ander geen zelfverantwoordelijkheid neemt/heeft genomen wat consequenties heeft voor zelf en anderen, dan stop ik, ik adem. Ik verbind mezelf tot het verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf voor mijn eigen reactie op hetgeen ik zie als consequentie van een ander. Ik stel mezelf ten doel te zien wat de beste en meest praktische oplossing is binnen deze consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op de consequentie van een ander, in en als de angst dat het in de toekomst consequenties zal hebben voor mijzelf en het gehele bedrijf terwijl hetgeen in dit moment gebeurt, op te lossen is. Ik realiseer me dat ik me druk maak over mezelf in en als een angst voor een eventueel onvermogen in de toekomst waarmee ik zelf consequenties creëer. Ik realiseer me dat ik de angst hier als oordeel leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf consequenties te creëren binnenin mezelf in en als een ervaring van angst dat iets consequenties heeft ‘voor mij’ waarin een eigenbelang verbonden zit welke ik leef als oordeel binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het enorm veel werk is allemaal en dat ik het niet af krijg en/of dat ik geen tijd meer over heb om andere werkzaamheden op te pakken zoals het schrijven van blogs en/of om wat ontspannende bezigheden te doen in de buitenlucht.

Ik realiseer me dat er nu heel veel tijd in gaat zitten doordat alles nieuw wordt opgezet en dat iedereen hierin z’n plek moet vinden, inclusief ikzelf. Ik realiseer me dat er op een gegeven moment een basis is waarin we kunnen werken en dat ik van hieruit kan zien wat nodig is en wat mogelijk is ten aanzien van de samenwerking in en als zelfverantwoordelijkheid. Ik realiseer me dat dit wel even gaat duren en dat er 1 a 2 jaar nodig is om iets op te bouwen en te zien of de winkel überhaupt ‘levensvatbaar’ is. Ik realiseer me dat ik hiermee bedoel of er voldoende geld binnenkomt, wat we ‘levensvatbaar’ noemen in de ‘volksmond’. Ik realiseer me dat hierin zichtbaar is hoe geld bepaalt of we leven in hoe we bestaan in en als onszelf binnen het huidige geldsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren opgeslokt te worden door mezelf in en als de geest in en als het geldsysteem, ten koste van mezelf als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet meer ‘aan mezelf’ toe te komen met de nieuwe werkzaamheden erbij en de verantwoordelijkheid hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren opgeslokt te worden door mijn eigen angst als gedachten als afscheiding in en als mezelf, binnen deze verantwoordelijkheden en werkzaamheden waardoor ik er niet toe kom in mezelf aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven niet in en als mezelf aanwezig te kunnen zijn binnen deze werkzaamheden en verantwoordelijkheden als het verantwoording nemen voor en als mezelf in mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet meer toe te komen aan wat vrije tijd en vermaak naast alle werkzaamheden waarin ik me realiseer dat ik in en als de geest wil vasthouden aan een eigenbelang als ‘vrije tijd’ en ‘vermaak’ ter ‘ontspanning’ waarin ik in het vasthouden hieraan, juist spanning creëer binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van angst te stoppen over een toekomstprojectie van een eventueel onvermogen van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel eerst eens te zien waar iedereen staat, wie iedereen is op het moment en wat iedereen zelf toepast – inclusief ikzelf – en waar meer informatie en zelfondersteuning nodig is.

Ik stel mezelf ten doel op te pakken wat in dit moment nodig is als oplossing.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in participatie in de de oordelen die opkomen als angst als en wanneer er een consequentie gecreëerd wordt/is.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding als angst voor de geldstroom en de invloed van geld, in en als mezelf te stoppen en hieraan gelijk te gaan staan, in en als de adem in de realisatie dat ook geld, de geldstroom en de invloed van geld, hier zijn en dat ik hierin mezelf richting kan geven door in eerste instantie mijn angst hiervoor te stoppen – angst betekent gedachte betekent oordeel betekent afscheiding.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachten als afscheiding er opkomen ten aanzien van geld.

Welke gedachte komt er op?

“Ik kan het niet”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet kan, dat ik niet kan blijven staan in en als mezelf als ik de eindverantwoordelijkheid draag voor werkzaamheden waarin geld verbonden zit, waarin ik niet alleen zelf invloed heb maar ook anderen die niet bekend zijn met het gegeven van zelfverantwoordelijkheid.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ een oordeel is die ik ben gaan voortzetten dus leven binnenin mezelf zonder dit werkelijk te onderzoeken.

Ik realiseer me dat het gebrek aan zelfverantwoordelijkheid de ervaring van onveiligheid geeft in de wereld – dat we leven in een wereld waarin we afhankelijk zijn van elkaar terwijl we geen verantwoordelijkheid in en als onszelf hebben genomen en dus elkaar ‘een oor aannaaien’ of neigen dit te doen binnenin en/of buiten onszelf, welke evenzo gemanifesteerd is in en als het geldsysteem waarin we geld nodig hebben om voedsel te komen etc om te overleven en waarin onze waarde gemeten wordt naar de hoeveelheid geld die we (kunnen) binnen brengen en dus hangt onze overleving af van de hoeveelheid geld die we (kunnen) binnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren minder geld binnen te brengen binnen de nieuwe positie aangezien het een nieuwe winkel betreft en zo ‘minder waard’ te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren als niet iedereen leeft in en als zelfverantwoordelijkheid wat aangeeft dat ik niet sta in en als zelfvertrouwen als dat ik doe wat het beste is voor mijzelf als leven en hierin voor leven algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te staan in en als zelfvertrouwen als dat ik in principe doe wat het beste is voor mezelf als leven, in en als een angst dat dit niet zo geaccepteerd zal worden binnen het huidige geldsysteem.

Als en wanneer ik mezelf in angst zie participeren ten aanzien van verantwoordelijkheden waaraan geld is verbonden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in en als een gedachte als afscheiding aanwezig ben en zie of dit de gedachte ‘ik kan het niet’ betreft.

Ik stel mezelf ten doel te staan en te staan en te staan en mezelf te vergeven waar en wanneer ik zie dat ik niet doe wat het beste is voor mezelf als leven en hierin opnieuw te staan en mezelf te corrigeren en zo verder, adem voor adem, punt voor punt, dag voor dag en zo te wandelen binnen de werkzaamheden en verantwoordelijkheden die bij het werk horen, waarin ik me realiseer dat als ik de afscheiding als gedachte stop, ik mezelf beweeg als hetgeen ik me van afscheid en dat ik iedere dag doe waartoe ik in staat ben en als ik dit consequent toepas, er geen angst als gedachte nodig is ook al blijven er factoren spelen die ik niet zelf kan sturen, ik kan wel mezelf sturen in en als mijn uiterste potentieel.

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/