Dag 351 – Zoveel te doen – Character Building

Full divide and conquer the majority enslaved by the minority

How did the Elite of Heaven and the Elite of this World manage to preoccupy the masses with Energy and Money?

Er is zoveel te doen en zicht baar wat ik wil doen/kan doen; vandaag had ik een losse werkdag tussendoor en werd ik onrustig doordat op de achtergrond in de geest alles wat te doen nog meedraaide.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te worden in het hoofd van hetgeen er allemaal gedaan moet worden, waarin alles gaat malen als meedraaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opeens niet meer rustig aanwezig te kunnen zijn met wat ik doe in het moment, en een opstapeling te ervaren van gedachten over hetgeen gedaan dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb in de adem aanwezig te zijn gedurende de hele werkdag, maar afwisselend af te dwalen in de geest naar andere werkzaamheden die ik wil doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb andere werkzaamheden als belangrijker te zien dan het werk wat ik doe op werk, met name op een werkdag na of middenin een vakantie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na een dag werken pas weer het plezier en ritme te vinden in en als het werk in de winkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ’s ochtends de zware tas op mijn rug te tillen en te denken, ‘oja, zo zwaar was die tas’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een zware tas met eten en water en andere ‘benodigdheden’ mee te tillen naar werk, en terug van werk boodschappen mee te tillen, en zo van en naar werk altijd aan het tillen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te langzaam ben in de werkzaamheden die ik doe.

*

Als ik mezelf zie participeren in gedachten over wat er allemaal gedaan moet worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de bezigheden opstapel in de geest in en als gedachten, waardoor het zoveel lijkt en waarin ik mezelf ineffectief maak door bezig te zijn met het opstapelen van en de opstapeling van gedachten.

Ik zet mezelf in om dag voor dag, adem voor adem, de werkzaamheden op te pakken, hier een globale planning in te maken en praktisch door de dag te zien waartoe ik in staat ben.

Ik stel mezelf ten doel mezelf bij te sturen als ik zie dat ik werkelijk langzaam als onpraktisch in de werkzaamheden beweeg, en om juist te vertragen in de geest zodat ik de werkzaamheden in praktijk in een vloeiend ritme kan uitvoeren.

Ik zet mezelf in om mezelf in de geest te vertragen en hierin te zien welke gedachten repeterend opkomen, zodat ik hier verder inzie en zodoende zelfvergevingen toepas op hetgeen ik tegenkom als gedachten die een ervaring voortbrengen die me ineffectief maken.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaringen die opkomen als ik werkzaamheden wil verrichten/ga verrichten/aan het verrichten ben die me van het werk doen afdwalen, te onderzoeken in de geest op gedachten die deze ervaringen in werk stellen, zodat ik zie hoe ik de ervaring zelf creeer en ik dus zie en me ervan gewaar wordt dat dit niet nodig is, dat ik het kan stoppen en stop, dat ik het zelfvergeef en mezelf corrigeer.

2011: Character Building and Radical Breath

—————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – Als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Zelfcorrecties op de overtuigingen in Dag 187:

Als ik mezelf mezelf zie afdwalen in participatie in de gedachten die voorbij komen als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik geloof dat ik deze gedachten moet volgen als ze er zijn, en pas als ze er niet zijn, dat ik dan ‘vrij’ ben van gedachten, in plaats van in te zien dat ik het hiermee in stand houd door steeds in de gedachten te gaan en hierin nieuwe gedachten en/of herhaling van dezelfde gedachten te creeren. Ik stop met het volgen van de gedachten die opkomen gerelateerd aan de man, als er een man is. Ik adem, ik focus me op waar ik fysiek mee bezig ben en ga hiermee verder in de adem.

Als ik mezelf verdrietig en/of angstig zie worden als ik mijn participatie in gedachten, gerelateerd aan de man als er een man is, stop, dan stop ik, ik adem. Ik adem wat dieper in en breng mezelf hier. Ik zie in mezelf wat me een angstig en/of verdrietig gevoel geeft en realiseer me dat het meestal te maken heeft met een angst voor verlies, waarin ik geloof/ervaar alsof ik geen controle meer heb over de relatie met de man en hierin angst voor verlies van de man ervaar, in plaats van in te zien dat ik de controle over mezelf in/als mind/bewustzijn loslaat door te stoppen met participatie in gedachten, en dat ik hierin angst ervaar voor verlies van mezelf als bewustzijn als positief controlemechanisme, en hierin angst voor verlies van de relatie met de man in/als bewustzijn waarin/waarmee ik dit positief controlemechanisme voedt/in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als positief controlemechanisme te verliezen en hierin geen controle meer te hebben op hoe ik me voel, waarin ik ervaar alsof ik mijn verdediging tegen de ervaring van de realiteit verlies en hierin angst ervaar dat ik het niet overleef zonder dit positief controlemechanisme.

Als ik mezelf, als er een man is, mijn verantwoordelijkheden in/als werkzaamheden/bezigheden zie afraffelen om zo snel en/of zoveel  mogelijk bij de man te kunnen zijn, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier door me te focussen op waar ik fysiek mee bezig ben. Hierin zie ik in mezelf wat het is dat maakt dat ik liever bij de man ben dan in/als mezelf de bezigheden uitvoer. Ik realiseer me dat ik iets gekoppeld heb aan bij de man zijn en aan mijn verantwoordelijkheden/werkzaamheden uitvoeren, waarin ik mezelf niet gelijk ervaar en dus een onenigheid in mezelf creeer. Ik hecht in gevoel meer waarde aan bij de man zijn, en in gedachten meer waarde aan mijn bezigheden uitvoeren voortkomend uit een gevoel van verantwoordelijkheid, en hierin creeer ik zelf een polariteit.

Ik stel mezelf ten doel in het moment, als er een man is en/of in gerelateerde situaties, te onderzoeken welke relaties ik met zowel het met de man zijn als met bezigheden uitvoeren gecreeerd heb, waardoor ik waarde en tevens verschil in waarde aan beide situaties hecht, welke frictie in mezelf creeert.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van schuld als er een man is, dan wel naar de man als ik met mijn werkzaamheden door ga/wil, dan wel naar mezelf als ik de werkzaamheden juist afraffel of stop, dan stop ik, ik adem. Ik stop mijn participatie in de ervaring van schuld en adem totdat het schuldgevoel wegebt. In de adem zie ik wat er eventueel opkomt waar ik verder in kan zien en de relaties die ik met schuld gecreeerd heb, kan gaan stoppen en zelfvergeven. Ik realiseer me dat pas als ik de schuld daadwerkelijk stop, ik meer zicht zal krijgen op deze zelfgecreeerde relaties met schuldgevoel, welke dus altijd getriggerd worden als er een man is, zowel in aanwezigheid en in afwezigheid, wat aangeeft dat het niet om de man draait maar om het schuldgevoel wat ik in een situatie met een man gecreeerd heb en hieraan gerelateerd heb.

Als ik mezelf nerveus zie worden door een ervaring van tijd te kort komen als er een man is, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik in de ervaring van nervositeit geen werkzaamheden effectief uitvoer en tevens niet werkelijk communiceer met de man, aangezien ik te gehaast ben. Wat een ervaring van schuld met zich mee brengt, ofwel naar de man alsof ik het gesprek afraffel en/of afhoud, ofwel naar mezelf als ik mijn werk afraffel en/of afhoud als niet uitvoer of maar half doe. Ik realiseer me dat ik me laat opjagen door een ervaring gerelateerd aan tijd in/als de mind, gerelateerd aan schuldgevoel.

Ik stel mezelf ten doel, als er een man is of in gerelateerde situaties, mijn relatie met tijd en schuldgevoel in het moment te onderzoeken.

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Tijd. Ik ervaar in relaties dat ik te weinig tijd heb voor de ander, voor communicatie met de ander. Er is altijd iets wat ik nog moet/wil doen, er is altijd tijd tekort om tot een gesprek te komen, om even in het gesprek tijd te geven/nemen een onderwerp naar voren te laten komen, laat staan dat ik tijd heb om een relatie als agreement te wandelen en tijd samen door te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd tekort te ervaren om te communiceren met de ander, in plaats van in het moment naar voren te brengen wat er opkomt en als dit klaar is, verder te gaan met bezigheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik aparte tijd vrij moet maken voor communicatie met iemand, in plaats van deze in te passen als de communicatie zich aandient en hierna verder te gaan met de werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd vrij moet maken voor een eventuele relatie/agreement, in plaats van hierin direct als richting gevend te communiceren en te combineren met de werkzaamheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tekort schiet in een communicatie met iemand als ik, na het bespreken van de punten die naar voren worden gebracht,  de communicatie afrond en verder ga met mijn werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn interactie/communicatie met anderen te laten bepalen door het begrip tijd, in plaats van in te zien dat ik het begrip tijd gebruik om de ervaringen van ongemak die eronder liggen, te verdoezelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik kortaf ben/ongeinteresseerd over kom als ik een gesprek afrond en verder ga met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment in een gesprek in een soort lekker gevoel te komen van samen delen, waardoor ik het moeilijk vind het gesprek af te ronden en alleen verder te gaan met mijn werkzaamheden, in plaats van tijdens het gesprek in de adem aanwezig te zijn waarin ik het gesprek vloeiend kan afronden en vloeiend verder kan gaan met mijn werkzaamheden in de adem; vloeiend aangezien ik dan in  de adem ben, onafhankelijk van wat ik doe of met wie ik ben/communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben/te geloven dat ik egoistisch ben als ik in een gesprek aanwezig blijf in zelf in de adem en niet opga in het samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te delen als ik geen contact ervaar waarin ik de ander kan ervaren en dus de reacties van de ander kan ervaren en hierop in kan spelen, in plaats van in te zien dat ik door in contact te blijven, me altijd afstem op de ander en hierin niet aanwezig ben en spreek in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet te weten wat te delen als ik aanwezig ben in/als zelf zonder contact met de ander om me op af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik geen contact met de ander ervaar om me op af te stemmen, aangezien ik heel vaak ervaar dat ik niets te zeggen heb, en wat moet je dan in een gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik iets moet zeggen in een gesprek, ook als ik vanuit zelf niets te zeggen heb, en om deze stilte te verbloemen stem ik me af op contact met de ander zodat ik mijn woorden en vragen af kan stemmen op die ander en zo het contact gaande kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het contact gaande te willen houden en tegelijkertijd door te willen gaan met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat die ander nooit meer contact opneemt als ik het contact niet gaande houd, in plaats van in te zien dat ik niet weer zomaar contact durf op te nemen/iemand durf aan te spreken in een ander moment, en daarom het contact probeer aan te houden/zolang mogelijk probeer te rekken om niet in deze ervaring van onzekerheid en ongemak te belanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in een polariteit van contact willen behouden en mijn eigen werkzaamheden willen doen, in plaats van constant hier aanwezig te zijn in/als mezelf in de adem, waarin ik en eventueel een ander ruimte ervaar om elkaar te benaderen/iets te bepreken als er iets opkomt in mij (of in de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven uit de communicatie om de ongemakken die opkomen in de polariteit van alleen en samen, niet te hoeven ervaren, in plaats van in te zien dat de ongemakken die opkomen, hetgeen is wat ik kan onderzoeken in mezelf, uit kan schrijven en zelf vergeven, zodat ik mezelf hierin kan corrigeren en een communicatie tot stand kan brengen in/als mezelf waarin ik geen ongemak als onzekerheid/zelftwijfel ervaar maar plezier in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar in communicatie te willen blijven en weerstand te ervaren verder te gaan met mijn bezigheden die ik alleen uitvoer, in plaats van in te zien dat als ik ervaar niet verder te willen gaan met mijn bezigheden, dit betekent dat ik iets aan de communicatie ophang wat ik alleen niet ervaar, dat ik me hierin ergens afhankelijk van opstel en dat ik dit iets als ‘beter, fijner’ bestempel dan als de ervaring van het doen van mijn bezigheden alleen, om vervolgens met een gevoel van onvrede achter te blijven als ik minder heb gedaan dan ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van onvrede te ervaren als ik minder doe dan ik zou willen doordat ik blijf ‘hangen’ in de communicatie met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf even een gevoel van ongemak te ervaren als iemand het gesprek stopt na korte tijd en daarom geloof dat die ander dat ook ervaart als ik het gesprek stop, in plaats van in te zien dat het gesprek stoppen op een moment dat een van beiden verder wil, ok is, dat het beiden de mogelijkheid geeft om verder te werken en later elkaar opnieuw te benaderen als daar behoefte aan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander geen behoefte heeft om mij te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk geen idee te hebben wat je deelt in een relatie met een ander in gelijkheid en hoe dit aan te pakken, en al helemaal niet in een relatie als agreement, met name als je geen dagelijkse werkzaamheden in huis, tuin en keuken deelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb best wel te weten hoe iemand te benaderen maar bang te zijn voor afwijzing en me daarom verschuil achter een niet-weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor afwijzing als ik iemand benader tot een gesprek of iets anders te delen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat mijn startpunt is als ik iemand benader, en hierin te zien waardoor de angst voor afwijzing ontstaat, aangezien er alleen een angst voor afwijzing kan ontstaan als ik iets wil/verwacht van de ander, mezelf hierin afhankelijk maak van de ander en hierin dus een mogelijkheid creeer tot afwijzing van hetgeen ik wil/verwacht welke ik bij de ander heb gelegd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik mezelf zie neigen tot contact maken met de ander waarin ik me afhankelijk opstel van die ander, aangezien dit het punt is waarin ik ben opgegroeid en welke ik dus gemanifesteerd heb in mijn leven en waarin ik me juist weer heb weggehouden uit angst in deze afhankelijkheid te verdwijnen en/of mezelf en/of de ander hierin te verstikken, en dus in te zien dat ik hierin verschillende dimensies gecreeerd heb die ik heb door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdoordelen veroordelen lol dat ik mezelf afhankelijk heb gemaakt van contacten in relaties tot de ander=de mind, in plaats van in te zien dat dit hetgeen is waar we allemaal in verstrikt zijn geraakt, namelijk in geloof in relaties in/als de mind/het bewustzijn en dat ik deze verstrikkingen kan zelfvergeven en corrigeren, juist als ik ze direct durf in te zien zonder weg te duwen in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door mijn reacties in/als bewustzijn in/op de communicatie met de ander, waarin ik na de communicatie nog druk ben met het gesprek en niet gelijk bezig ga met de werkzaamheden die ik aan het doen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in/als bewustzijn die als gedachten, gevoelens en emoties opkomen te onderzoeken, uit te schrijven en zelfvergeven zodat ik effectiever en plezieriger kan communiceren met andere mensen en dit gemakkelijker kan combineren met de dagelijkse werkzaamheden die ik doe, waarin ik het onderzoek van mijn reacties zie als onderdeel van het proces om de afscheiding in mezelf te stoppen, in plaats van deze reacties te zien als tijdverspilling.

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 46 – Niet kunnen kiezen want zoveel te doen

Er is zoveel te doen dat ik niet kan kiezen waar ik mee start. En als ik niet start gebeurt er helemaal niets, en is er nog steeds zoveel te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen kiezen waar mee te starten om op te pakken doordat er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door de hoeveelheid werk die te doen is, waardoor het zo druk is in mijn hoofd doordat ik alles bijhoudt wat er nog te doen is, waardoor het werkelijk doen erbij in schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles bij moet houden in mijn hoofd wat er nog te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed ben in het regelen en minder goed in het praktisch uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een beetje stom te vinden dat ik minder effectief ben in het praktisch uitvoeren dan in het regelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het praktisch uitvoeren boven het regelen te stellen, in plaats van deze 2 aspecten als gelijk te zien, zonder regelen geen praktische uitvoer en zonder praktische uitvoer heeft het regelen geen zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de planning in mijn hoofd te maken in plaats van op te schrijven en hier te brengen, waardoor het druk is in mijn hoofd doordat ik het steeds blijf herhalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is om de planning in mijn hoofd te maken, in plaats van in te zien dat het steeds herhalen is wat me afleidt van het werkelijk uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als er zoveel te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minder effectief te worden door de nervositeit die ik ervaar doordat er zoveel te doen is.

Ik ondersteun mezelf in de praktische uitvoering door per dag op te schrijven wat ik ga doen; hiermee breng ik het Hier. Stapsgewijs voer ik dit uit, en als er een wijziging optreedt pas ik die in in de planning.

Als ik mezelf nerveus zie worden doordat er zoveel te doen is, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe indien nodig en ga verder waar ik mee bezig ben, in de adem. In de adem in het toepassen van de praktische werkzaamheden verdwijnt de nervositeit.

Ik sta mezelf niet toe te blijven hangen in nervositeit in de mind, waardoor ik het praktische werk uitstel. Ik pak op wat gedaan moet worden en sta mezelf niet toe praktische toepassingen uit te stellen, aangezien het uitstellen nervositeit geeft. Ik sta mezelf niet toe het praktische werk uit te stellen.

Als ik mezelf zie aarzelen in het vragen van ondersteuning bij iets wat ik zelf niet kan uitvoeren of bij het vragen van een gebruiksvoorwerp wat ik nodig heb, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe op de onzekerheid die en het ongemak wat ik ervaar bij het vragen van ondersteuning. Ik adem. Vervolgens wandel ik naar degene die ik om ondersteuning vraag en stel mijn vraag in de adem, wat de ander de vrijheid geeft in gelijkheid te antwoorden.

That’s it. Geen moeilijke gedachtekronkels en schuldgevoelens die me vertragen bij het vragen van ondersteuning of/en (daardoor) het uitvoeren van de praktische werkzaamheden. Ik sta mezelf niet toe me af te laten leiden in de mind door onzekerheid, schuldgevoel en zelftwijfel. Daar is simpelweg geen tijd voor. Als ik een punt tegen kom wat meer aandacht nodig heeft om doorheen te wandelen, dan schrijf ik dit op en schrijf er zodra mogelijk een blog over.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com/free