Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Advertenties

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Vervolg op Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Start Zelfvergevingen en Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de gedachte al te denken ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’, waarin ik het als gedachte aanneem en hierin mijn angst rechtvaardig als iets wat zo is als statement waar niets meer aan te veranderen is, zonder in te zien dat alleen de participatie in de gedachte ook al een vorm van controle dus angst is.

Als de gedachte ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’ voorbij komt, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf hier in plaats van in de gedachte te stappen en deze te volgen. Ik zie in mezelf wat het is dat maakt dat ik in participatie in deze gedachte wil stappen.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien wanneer ik het woord ‘bang’ in mijn vocabulaire heb en/of  wanneer dit opkomt in gedachten, zodat ik mezelf kan stoppen met opnieuw programmeren in/als angst.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb exact een kopie van mijn moeder hierin te zijn geworden die letterlijk tegen mij heeft gezegd dat ze me niets durft te zeggen en/of te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me met een schokje te realiseren dat ik exact hetzelfde doe als mijn moeder en dat ik dit niet leuk vind aan haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als kopie van mijn moeder hierin, niet leuk te vinden, aangezien het een motie van wantrouwen is in/als zelf waarin geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt maar in plaats hiervan zelf afhankelijk van de andere persoon/persona gemaakt wordt met instemming van zelf in/als manipulatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in te stemmen in/als manipulatie in/als bewustzijn, in plaats van overeen te stemmen met/als mezelf in/als Leven in Zelfverantwoordelijkheid in het stoppen van participatie in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wantrouwig te maken tegenover mezelf en tevens geprojecteerd op de andere persoon door mezelf in de steek te laten voor een ervaring van angst in/als bewustzijn, en hierin mijn Zelftrouw weg te leggen en mezelf in/als Zelfvertrouwen monddood te maken door een geloof in angst in/als Bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb macht te ervaren tegenover mijn moeder in het feit dat ze niets durft te zeggen en/of vragen, aangezien ik eigenlijk ook helemaal niet wil dat ze iets zegt en/of vraagt aan me, maar ondertussen net doe alsof ik er niets aan kan doen dat zij dit zo ervaart, en doordat ik dit zo heb ervaren als macht in mezelf, ga ik er vanuit dat de persoon, waar tegenover ik ervaar dat ik niets durf te zeggen tegen/vragen aan die persoon, tegenover mij dezelfde macht ervaart en dit gebruikt als manipulatie, in plaats van in te zien dat ik participeer in mijn eigen ervaring in/als herinnering, waarin ik gemanipuleerd heb en waarin ik mezelf nu weer manipuleer in participatie in herinnering in/als angst, welke ik projecteer op de andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring als reactie op wat ik zelf toepas in herhaling van wat ik zelf heb meegemaakt, te projecteren op de andere persoon door hetzelfde scenario uit te spelen als welke ik zelf ervaren en nooit gecorrigeerd heb in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring geprojecteerd op de ander werkelijk te geloven als zijnde iets van de ander, en hierin angst te ontwikkelen ‘voor de andere persoon’ en angst voor mensen in het algemeen, niet ziende dat ik participeer in een herinnering waarin ik mezelf manipuleer in/als Bewustzijn en hierin angst ervaar voor mezelf in/als Bewustzijn in relatie tot de andere persoon/andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren dat ik bang ben voor de andere persoon/andere mensen, waarin ik mijn persona op de anderen projecteer en deze dus niet meer zie als mensen maar als persoonlijkheden in/als projectie van mezelf in/als persoonlijkheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben begrepen hoe mensen niet bang kunnen zijn voor elkaar aangezien dit alles is wat ik gekend heb als mezelf in participatie in/als Angst in/als Bewustzijn, en als oplossing hiervoor een overeenkomst in wederzijds begrip op te stellen zodat er ten minste een soort basis van vertrouwen ontstaat tegenover deze motie van wantrouwen in/als mezelf, waarin ik mezelf afhankelijk maak van die ene of paar personen waarmee dit tot stand komt, waardoor de hele constructie alsnog ineen stort, wel ziende dat het zo niet kan maar niet exact ziende hoe dan wel wat me nog banger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken met mijn eigen angst en onbegrip en hierin dus onvermogen tot zelfvergeving, waarin ik een ‘verdoemd tot in de eeuwigheid’  creeer in participatie in Bewustzijn in/als Angst.

Ik stel mezelf ten doel mijn ongelijkheid ten aanzien van mezelf als mijn moeder te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties op de andere persoon te stoppen en terug naar zelf te halen zodat ik kan inzien waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf in/als angst en mezelf en de anderen kan gaan zien als mensen die participeren in persoonlijkheden als reactie op elkaar, maar deze niet werkelijk zijn als Leven.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien in een afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd, verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen, te geloven en voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, monddood, verbijsterd en verslagen ten gevolge van een vroegere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen, te gebruiken als rechtvaardiging voor het geloven en volgen van mijn angst en hierin een slachtofferrol aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een slachtofferrol aan te nemen ten opzichte van de angst die ik ervaar door ineen te krimpen, monddood, verslagen en verbijsterd.

Als ik mezelf in een afbeelding ineen zie krimpen, monddood, verbijsterd en verslagen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een afbeelding in/als mezelf heb opgeslagen als herinnering van een gebeurtenis in het verleden, waarin ik mezelf ineen heb gekrompen, monddood, verbijsterd en verslagen, gelovende dat ik niet bij machte was/ben om in/als zelf op te staan en te spreken, in plaats van in te zien dat ik mezelf monddood, verbijsterd en verslagen ineen heb doen krimpen door te geloven dat de ervaring van ‘niet bij machte zijn om in/als zelf op te staan en te spreken’ echt is in het moment, dat de angst die ik hierin ervaar echt is en komt door de andere persoon, in plaats van in te zien dat ik angst ervaar voor mijn eigen Macht in/als Bewustzijn als Angst, waarin ik mezelf monddood maak en vervolgens verslagen en verbijsterd ineen krimp.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mijn angst te projecteren op de andere persoon en deze angst terug naar zelf te halen als angst voor een persona in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de persona in mezelf waarvoor ik angst ervaar te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven waarin ik nog bewust weet dat ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen waarin ik de aanwezige personen de schuld hiervan ben gaan geven, wetende dat dit niet klopt, maar niet opgestaan in/als mezelf om dit werkelijk te stoppen en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in/als angst en dus de situatie herhalend als consequentie van het niet stoppen van mezelf in/als angst.

Ik realiseer me dat alleen als ik volledig zelfverantwoordelijkheid neem, de angst zal stoppen/verdwijnen aangezien de angst in eerste instantie voortkomt uit het wegleggen van mijn zelfverantwoordelijkheid waarin ik mezelf afhankelijk maak van de andere persoon en/of een persona in/als mezelf.

Wordt vervolgd

www.eqafe.com

——————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 16 – Ik sla een stap over – zo geleerd zo gedaan

Ik sla steeds een stap over. Er gebeurt iets wat mij (als systeem) raakt, en ik zie meteen wat mijn eigen rol is, waardoor ik het zelf gecreeerd heb. Doordat ik dat meteen zie ‘vergeet’ ik het gedeelte waarin ik een emotie van gekwetstheid, verdriet, boosheid ervaar. Nu is dit geen fase om in te blijven zitten aangezien het emoties zijn. Maar als ik er  niets mee doe dan duikt het onder en zet het zich vast in het fysiek, zoals ook gebeurd is. Ik heb dit hele emotionele gedeelte weggestopt en vastgezet in mijn dikke darm doordat ik nooit geleerd heb deze emoties uit te spreken.

Deze emoties uitspreken ben ik later gaan doen, en ik ben heel lang druk geweest met het ervaren van gevoel en emotie, met alle gevolgen van dien. Goed dat is gestopt. Alleen zie ik in de zelfvergevingen dat ik weer precies hetzelfde doe, ik sla het gedeelte waarin ik me gekwetst, boos, verdrietig, verongelijkt voel min of meer over. En zo houd ik mijn ervaring van verongelijking in stand. Ik volg hetzelfde patroon als dat ik ‘geleerd’ heb/als voorbeeld gehad heb als kind. Nu met de rechtvaardiging dat deze ervaringen niet echt zijn, de mind in stand houden en niet het leven ondersteunt. En hoef ik er vervolgens wederom niet in te zien. Slim….van de mind….want zo houd ikzelf mijzelf als de mind in stand; wat ik niet inzie kan ik niet vergeven en dus blijft het bestaan en invloed op mij uitoefenen.

Dit is iets waar ik in het schrijven en door de dag meer aandacht aan ga besteden; tijd nemen voor mezelf om mezelf mijn emoties van gekwetstheid en verongelijking te vergeven zonder de hele tijd verantwoordelijkheid voor de ander op me te nemen. Want dat is wat ik gedaan heb en doe, verantwoordelijkheid voor de ander op me nemen doordat ik alles inzie, mezelf ondertussende in stand houdende als mind-systeem als vat van emoties, wat mijn gevoel van verongelijking versterkt dan wel in stand houdt en waardoor ik de ander verantwoordelijk ga houden (beschuldigen) voor (van) het feit dat ik me verantwoordelijk voel voor die ander en ‘niet aan mezelf toekom’. En zolang ik mezelf verantwoordelijk houd voor de ander, gaat de ander dit zelf niet doen. En dit is waardoor ik iedere keer in verbazing val, dat de ander het zelf niet doet, verantwoordelijkheid nemen voor/in/als zelf. Maar ondertussen doe ik het ook niet doordat ik geloof verantwoordelijk te zijn voor de ander en die ander dit probeer duidelijk te maken. Zo neemt niemand verantwoordelijkheid voor zelf, wat een totaal onbetrouwbare werkelijkheid schept.

En waarom neem ik verantwoordelijkheid voor de ander en niet voor mezelf? Omdat ik bang ben om alleen te staan; omdat ik met een ‘bepaalde persoon’ wil zijn aangezien het niet met iedereen veilig is (zolang ik mijn zelf-verantwoordelijkheid uit handen geef). En het streven naar samen zijn met degene met wie ik ‘wil zijn’ mislukt, en dus blijf ik over met degene met wie ik niet samen wil zijn, als enige optie om op te staan in/als mezelf in zelf-verantwoordelijkheid; samen zijn met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te willen bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan leven via mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is, in plaats van in te zien dat het pijn doet dat ik me heb afgescheiden van mezelf door tegen mezelf te liegen door te geloven dat de emoties die ik ervaar echt zijn, en deze pijn houd ik in stand door te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn als de ander niet doet wat hij zegt, zodat ik niet samen plannen kan maken met de ander om via te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via plannen te willen leven, wat niet leven is in en als mezelf in ieder moment, los van het plan dat al of niet door gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn boosheid op de ander uit te spreken en daarna pas zelf te vergeven, in plaats van direct te stoppen en in mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de ander los te laten, en daardoor word ik boos als de ander niet doet wat hij zegt, waardoor ik niet met de ander kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen met de ander kan leven als hij doet wat hij zegt, waarbij ik me afhankelijk maak van wat de ander zegt en al dan niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat je in een relatie elkaar moet kunnen vertrouwen, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan vertrouwen door een en gelijk als zelf te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds verbazing te ervaren als iemand openlijk liegt en dit niet stopt in zichzelf, in plaats van in te zien dat door het geloven in mijn eigen verwachting en daarop volgend verbazing, ik mezelf als mind niet stop want niet Hier ben maar levend in verwachting en verbazing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat de ander doet of zegt of niet zegt en doet iets over mij zegt, en dus loop ik de hele tijd van alles te zeggen tegen de ander, en woon ik nog steeds in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit wegkom uit Zegveld, wat eigenlijk betekent dat ik geloof dat ik nooit loskom van het van alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit los kom van het alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

De verbijstering gaat al over in verbazing, en eigenlijk voel ik het overgaan in een lach, want het is werkelijk te gek voor woorden wat ik zie gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo van slag te laten maken door de leugens in/als de mind, in plaats van in te zien dat het een systeem is dat geplaatst is, dus niet echt iets om je druk over te maken want dat voedt het systeem, maar wel echt iets om te stoppen, anders gaan we in/als dit systeem ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat ik nu in gelijkheid met een man kan praten, in plaats van in te zien dat dit verlangen voortkomt uit mezelf willen voeden met iets buiten mezelf, en dus krijg ik een spiegel waarin het enige dat ik kan doen het stoppen is van mijn eigen reacties op de ander zodat ik in mezelf kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever de ander te willen zien (zodat ik via die ander kan leven) dan dat ik mezelf wil zien, aangezien ik niet zie of begrijp hoe het is om via/als mezelf te leven, en zolang ik mijn reacties op die ander niet stop zal ik dit ook niet zien.

Dit is toch ook verbazingwekkend, dat ik koste wat het kost, zooooveel geld, via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik zo hardnekkig via die ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te gek voor woorden te vinden dat ik via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel verdriet te creeren om een illusie van liefde, en vervolgens deze illusie van liefde en van verdriet niet los te willen laten aangezien ik geloof dat ik dan verdriet ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om opnieuw het verdriet te ervaren wat ik gecreeerd heb rondom de teleurstellingen in de (illusie van) liefde, als ik mijn geloof en hoop in de liefde stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik plannen kan maken via de mind en dat die geleefd kunnen worden, om vervolgens in verbazing te vallen als dat niet zo is.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat me kwetst, en pas zelfvergeving toe op deze emotie. Ik sta mezelf niet toe te participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, in plaats daarvan adem ik in en zie hoe de emotie omhoog komt of verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in vertrouwen in (de woorden van) de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat op het moment niemand te vertrouwen is, inclusief mijzelf, aangezien de mind niet te vertrouwen is en we leven in/als de mind. Ik stop het leven in/als de mind  door het stoppen van participeren in gedachtes, gevoelens en emoties en het toepassen van zelfvergevingen hierop, zodat ik een en gelijk als zelf kan worden en Al(l)Een mezelf kan vertrouwen.

Als ik mezelf plannen zie maken voor de toekomst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik plannen maak voor de toekomst omdat ik me Hier alleen voel. Ik realiseer me dat ik alleen ben, en ik bepaal hoe ik mijzelf Hier ervaar. Alleen als eenzaam of Al(l)Een als alle Leven. In gedachten, gevoelens en emoties ben ik alleen als eenzaam, aangezien alleen ik die op deze manier ervaar. In de Adem ben ik Al(l)Een als Zelf als Leven, en hierin zal ik gaan zien dat dat niet eenzaam is maar een en gelijk als Alle Leven.

Ik stop met maken van plannen voor de toekomst en te verwachten dat die doorgaan, aangezien dit alleen nog uitloopt op een teleurstelling. Ik stop met te verwachten dat de ander met mij samen wil werken zolang ik plannen maak voor de toekomst; de ander is hier om mij te laten zien waarin ik me van mezelf heb afgescheiden. Pas als ik deze afscheiding stop zal ik kunnen samenwerken met de ander een en gelijk als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik niet samen met de ander plannen kan maken voor de toekomst en deze kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen leven via plannen voor de toekomst, al dan niet samen met de ander, om vervolgens boos te worden als de ander hier niet in deelneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander als de ander niet deelneemt in het leven van mijn plannen voor de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo goed te weten waar ik met mezelf heen moet als ik niet kan leven via plannen voor de toekomst, in plaats van in te zien dat ik Hier kan zijn en kan oppakken wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet zo leuk te vinden om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden.

Als ik mezelf zie participeren in de mind omdat ik het niet zo leuk vind om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden, dan stop ik en adem. Ik adem door de weerstand heen en zie wat hier fysiek aanwezig is, wat ik vast kan pakken. vervolgens ga ik doen wat gedaan moet worden, indien nodig onderwijl zelfvergevingen toepassend.

Ik stop met het participeren in jammeren om alles wat ik niet zo leuk vind.

De ooievaar liet me vandaag zien hoe mijn voeten neer te zetten; als ik dit toepas vertraag ik direct, ik ben hier aanwezig met mijn voeten op de aarde, stap voor stap. Het lijkt of ik langzaam loop aangezien de mind zich sneller dan snel voort wil bewegen. Op deze manier wandelend pak ik op wat gedaan moet worden en ervaar ik meer plezier doordat ik fysiek aanwezig ben.

Ik verbind me met mezelf als de Adem in het aanvaarden van mezelf Hier Alleen; ademend door de weerstand, wandelend gelijk als de ooievaar en toepassend wat gedaan moet worden.

http://www.equalmoney.org

http://www.desteniiprocess.com

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com