Dag 273 – Expressie en de Darm – Ruimte – Het huis in Zegveld

Ik las in een chat een zin over de belangrijkheid van Ruimte voor ieder mens. Het is een begrip wat ik hier en daar wat vervormd heb, als zijnde ruimte als groot huis durf ik niet in te nemen, ruimte voor mezelf om niet zoveel ‘rekening te houden’ met andere mensen om me heen heb ik ook niet zoveel durven innemen – waarin ik met rekening houden bedoel aanpassen in gedrag aan het gedrag van anderen in mijn omgeving en hierin mijn aandacht op een ander te vestigen, dus in het bewustzijn aanwezig te zijn, en zo zelf geen ruimte over te houden – en ruimte in mezelf gevend/willend aan kleine excuses en vrijheden om iets ‘op mijn eigen manier’ te doen.

PENTAX Image

Probleem:

Ik begin bij het huis in Zegveld. De realisatie van het nemen van een beslissing op basis van een gedachte dat het huis te groot is voor mij alleen en dat het oneerlijk als niet reeel is om daar alleen te wonen, sloeg me in het gezicht toen ik de woorden las over de belangrijkheid van ruimte. Ik kan kort zijn: ik mis de ruimte, in het huis en om het huis. Met name als je af en toe met 2 mensen in een huis rond hobbelt, is een ruimte zoals het huis in Zegveld heeft, echt heel prettig.

Oplossing:

Onderzoek van het begrip ruimte in mezelf, alleen en in aanwezigheid van een ander.

Uitschrijven van de redenen welke hebben meegespeeld tot het nemen van de beslissing van verhuizing (waar met name mijn eerste mindconstruct in SRA2 over gaat, welke ellenlang is, dus het uitschrijven vind grotendeels hierin plaats).

Beloning:

Balans vinden in ruimte in binnen- en buiten wereld.

Stoppen van de ervaring van gemis van ruimte buiten mij.

Gedachtendimensie:

Ik mag niet alleen in dit grote huis wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet alleen in dit grote huis mag wonen.

Afbeeldingsdimensie:

Mijzelf in een groot huis, alleen, met een wezenloos gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf af te beelden alleen in een groot huis met een wezenloos gezicht.

Backchatdimensie:

Ik ben alles kwijt wat me lief is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles kwijt ben wat me lief is.

Ik offer mezelf op

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf opoffer door weg te gaan uit het huis, in plaats van in te zien dat ik juist voor mezelf heb gekozen door vanaf de basis in communicatie een eventuele relatie op te bouwen, en als dit niet lukt, mezelf uit de relatie te halen, aangezien het destructief is voor mezelf en voor de ander om hierin te blijven in ongelijkheid in een situatie waarin ik weet dat ik de communicatie niet voor elkaar ga krijgen en de relatie hierdoor niet voor elkaar ga krijgen, aangezien ik hier niet in wil staan als de communicatie niet als basis werkt, en deze blijft niet werken als ik niet meewerk doordat ik dit niet wil.

Life Review – Real Communication

Ik krijg het financieel niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het financieel niet voor elkaar krijg in dit huis, wat ik al 7 jaar probeer, en waarin ik wel steeds rondkwam maar tegelijkertijd steeds de gaten aan het vullen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gaten te vullen in mijn bankrekening, welke feitelijk gaten vullen zijn van de blanco-gebieden in mezelf die ik niet in wilde zien, en waar ik ook geen tijd voor heb om in te zien zolang ik bezig blijf met gaten vullen in mijn bankaccount.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tevreden gevoel te hebben bij het voor elkaar krijgen van de gaten vullen in mijn bankrekening, en tegelijkertijd steeds meer te zien dat ik het hier in dit huis niet voor elkaar zou krijgen om de blanco gaten in mezelf te vullen, aangezien ik bezig ben en moet zijn met het gaten vullen in de bankrekening om te kunnen blijven wonen waar ik woon.

Ik krijg het alleen niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen niet voor elkaar krijg, het onderhoud en de financien voor het huis, en dus een deur openlaat voor een ander in het huis, welke angst geeft dat ik iemand in huis toelaat wat ik eigenlijk niet wil als oplossing om in het huis te blijven wonen.

Ik blijf alleen achter in dit huis

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alleen achter blijf in dit huis en hier geen relatie kan opbouwen (?) aangezien het huis vrij afgelegen ligt en ik niet gemakkelijk heen een weer kan reizen en/of te bereiken ben.

Reactiedimensie (gevoelens/emoties):

Verlies, verdriet, schuld, opoffering, veroordeling, eenzaamheid, angst

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat m en ik niet door het punt van communicatie heen zijn gekomen terwijl we de rest van de praktische basis op hadden gebouwd, en dit ene punt van communicatie als niet communicatie haalde alles onderuit, waarop ik mijn beslissing heb gebaseerd de relatie te stoppen, maar waarmee ik ook alles wat we wel hadden opgebouwd, moest achterlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlies te ervaren bij het achterlaten van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld te ervaren bij het alleen wonen in het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opoffering te gebruiken als reden om het huis te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het huis te verlaten terwijl nog niet geheel helder was wat de beweegredenen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te ervaren alleen in het huis nadat m weg was, en hier niet opnieuw ‘alleen achter te willen blijven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik in de eenzaamheid een beslissing zou nemen om m weer toe te laten in het huis – aangezien ik geen logische reden zag om hem niet toe te laten in zo’n groot huis – welke in werkelijkheid gebaseerd zou zijn op angst om alleen achter te blijven in een ervaring van eenzaamheid en angst dat ik het financieel niet zou redden en/of niet genoeg zou overhouden om alsnog te verhuizen, en dus iemand toe zou laten ter samenleving als overleving terwijl ik dit niet zo werkelijk wilde.

Fysieke Gedragsdimensie:

Fysiek niet ‘op kracht’ komen door te lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en door teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek niet op kracht te komen in lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek onvoldoende tot trainen van mijn spieren te komen op en manier die ik leuk  vind in groepsverband op muziek, aangezien er daar weinig beschikbaar is in een klein dorp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek achter de feiten aan te hobbelen en niet op kracht te komen en dit te compenseren met de mooie woonomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wandelingen in Zegveld wel te missen als beweging waar ik het gemakkelijker en prettiger vond om te gaan wandelen doordat ik daar direct in de weilanden liep.

Consequentiedimensie:

Verhuizing waarin de verschillende beweeg-redenen van tevoren niet geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verhuizen voordat de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van twijfel, splitsing en missen in mijzelf te creeren door te verhuizen voordat ik de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht heb door een ervaring van haast en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van haast en angst mijn beslissingen te laten beinvloeden, waardoor ik beland in zelftwijfel en hierin mezelf mis in zekerheid in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en haast – gelinked aan financien – te laten bepalen om te verhuizen zonder volledig onderzoek van tevoren, waarin ik moest kiezen of dit huisje dat werd aangeboden te aanvaarden waarin ik mezelf financieel stabiel maak, en achteraf de punten door te lopen in zelf, of het huisje af te slaan, de punten in zelf eerst door te lopen, welke mezelf (langer) in financiele onzekerheid zou houden, waarin ik de onduidelijke schommelingen in de economie te riskant vond om langer uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beslissing welke in gezond verstand is gemaakt – en tevens een consequentie – te laten beinvloeden door zelftwijfel welke ontstaat door de ervaringen die omhoog komen als consequentie van deze beslissing.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel de redenen die opkomen in en als gemis van iets in mezelf, gekoppeld aan het huis in Zegveld, alsnog te onderzoeken in mezelf – deels in het mindconstruct – en hierin in vrede in en met mezelf te komen en zijn.

Als ik mezelf zie neigen tot het nemen van een beslissing in haast en angst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in ‘in haast en angst genomen beslissingen’ twijfel en splitsing in mezelf creeer door te handelen in angst en haast, welke een handeling is in de geest, afgesplitst van mezelf in gezond verstand, aanwezig in de adem Ik zie in mezelf of het mogelijk is langer de tijd te nemen voor het nemen van een beslissing en wat de consequenties zijn van wel of niet een beslissing nemen. Ik zie in mezelf wie ik ben in het moment van haast en angst en waar ik bang voor ben, wat de angst voor verlies inhoudt, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf gelijk te stellen aan al hetgeen ik hier lastig vind te ervaren in het nieuwe huis, waarin ik me dus heb afgesplitst van deze ervaring in mezelf, waarin ik opnieuw in de ervaring van twijfel en gemis en splitsing ga gerelateerd aan de verhuizing, aangezien hetgeen ik hier lastig vind, in het huis in Zegveld niet aanwezig was, en dus denk ik dat het daar ‘beter’ was in het moment van afscheiding van een lastige ervaring in het nieuwe huis.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van dit proces en dit mindconstruct, en tegelijkertijd mezelf te pushen de punten in te zien en op te pakken en de ervaringen van afscheiding die ik steeds tegenkom, in zelf te vergeven, zodat ik mezelf vrij maak om te corrigeren in het fysiek.

PENTAX Image

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 78 – Ik wil niet dat je weg gaat

x zegt me gisteren dat hij waarschijnlijk terug naar Polen gaat. Alles gaat aan in mij, het hele reactiesysteem, en ik val. Als ik nu weer vast ga houden, mijn wil op ga leggen door te spreken in zelfonoprechtheid, kom ik weer in een relatie terecht die als startpunt zelfonoprecht is. Moet ik weer de cirkel rond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bijna ondraaglijke drang te ervaren om x te bellen en mijn emoties met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles om me heen in elkaar te zien vallen, en ik heb zelf de stap gezet naar een ander huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor het eerst spijt te ervaren dat ik niet meer in het prachtige huis in Zegveld woon, in een soort van luchtbel afgescheiden van de matrix, nu ook x weggaat uit dat gebied en ik geen enkele binding en geen reden meer heb om daar heen te gaan behalve het missen van degenen met wie ik daar gedeeld heb of het missen van het wonen in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x wel gehoord te hebben maar niet heb kunnen luisteren naar zijn woorden dat hij me min of meer waarschuwde dat er niet zoveel fijne plekken om te wonen zijn als in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn geworden met het wonen in Zegveld en het opgegeven te hebben zonder in te zien dat ik het weleens zou kunnen gaan missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn omgegaan met mezelf en met wat ik koester.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verscheurd als losscheuren te voelen/ervaren nu ik weet dat x weg gaat, en doordat x weggaat gaat het hele herinneringssysteem aan en ga ik de oude woonplek opeens missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x graag als vriend in de buurt te willen houden als soort van backup van mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant te gedragen ten opzichte van waar en hoe ik leefde, ook al was ik iedere dag dankbaar om daar te wonen en heb ik het al jaren in mezelf onderzocht of het wonen daar mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze beslissing om weg te gaan te hebben genomen door 2 punten: namelijk geld en het liefdesconstruct, 2 wereldse punten waarin ik wegzak/vastzit en om hierin op te staan en niet in vast te blijven zitten, ben ik weg gegaan uit de mooiste plek waar ik ooit gewoond heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er opeens een drama van te maken dat ik weg ben uit Zegveld, terwijl het gedurende de gehele verhuizing ok was, waarin ik tijdens de verhuizing vrijheid ervoer van structuren van missen en vastzitten en isolatie, welke nu weer aan gaan trekken, meer dan tevoren nu ik hoor dat x weg gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf en de stap die ik heb genomen te gaan twijfelen nu alle emoties omhoog komen die vastzitten als reactiepatroon op het vertrek van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven om uit dit liefdesconstruct weg te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet sterk genoeg ben om in de situatie voorheen op te staan, terwijl ik in de situatie voorheen mezelf kwalijk nam dat ik niet sterk genoeg was om op te staan en te gaan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door het vertrek van x te gaan twijfelen aan mezelf en te gaan denken/geloven dat ik iets fout heb gedaan, waarmee ik in de structuur van de mind val in/als oordeel als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren nu x wil vertrekken en nog eens totale paniek te ervaren nu mijn fysiek in verkramping gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze paniek echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in de liefde te geloven, waardoor ik niet los kom van dit construct in mezelf, het liefdesconstruct van leven via de liefde van en/of  voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in een geloofsysteem van liefde.

Ik zie dat ik iets mis in dit huisje wat er voorheen wel was, namelijk ikzelf die heel tevreden was met dit huisje, waardoor ik ‘bergen’ kon verzetten, en nu ik wegval in/als de mind in een liefdesconstruct in een geloof van iets missen buiten mezelf, mis ik mezelf door weg te zijn van hier in/als mezelf, wat ik projecteer op het huisje alsof er iets mist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik x wel of niet kan bellen, waarin ik participeer in de ‘ik weet het niet’ persoonlijkheid, wat aangeeft dat ik iets niet wil zien als zijnde een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de steun en aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik het construct activeer en waar ik het kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale verlamming te ervaren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verlamming fysiek te manifesteren en gemanifesteerd heb in een verlamming/verkramping/schrikreactie/obstipatie in mijn dikke darm, welke keer op keer reageert als het construct geactiveerd wordt, niet langer in staat om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een toestand te brengen waarin ik niet in staat ben om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen leven in dit construct maar niet te zien hoe hieruit te komen/hoe te bewegen in dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles weg te zien vallen inclusief mezelf in dit construct, zonder in staat te zijn/te zien hoe dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke toestand van verlamming te geloven, wat ik gebruik als excuus om niet te bewegen in dit construct, aangezien iedere beweging pijn doet, zowel fysiek als emotioneel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven waardoor ik gevangen raak in het construct, waarin ik een toestand van zinloosheid ervaar en een persoonlijkheid van gelatenheid aanneem, en nog doe alsof ik het wel ok vind ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te gaan met mijn toestand van zinloosheid en gelatenheid zonder de wil om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit van binnenuit kan veranderen, en dus zoek ik altijd een prikkel/beweging/optie buiten mezelf om mezelf weer in beweging te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met x te zijn begonnen om uit dit construct te komen, en nu hij weggaat ben ik bang dat ik er zelf niet uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf zonder x niet op kan staan in dit construct en het verdriet te ervaren die wegging toe ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet weg te laten gaan door de liefde van x voor mij, om vervolgens weg te willen uit het construct van gevangen zitten in de liefde van x voor mij, waardoor ik weer in het verdriet terecht kom waarin ik zelf in/als de mind aanwezig was voordat ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met x te beginnen in zelfinteresse, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf voornamelijk in paniek te zien uit angst voor het verlies van datgene wat mijn zelfinteresse voedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een enorme fout maak door x te laten gaan, aangezien het verdriet voelt alsof ik iets fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn in het geloof dat ik iets fout heb gedaan, waardoor ik vast kom te zitten in het oordeel van goed en fout in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds in zelftwijfel te worden getrokken door mijn leefomgeving waarin mensen niet zelfoprecht leven, en ik geloof dat ik het fout doe ook al is mijn startpunt dat wat het beste is voor allen in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel een startpunt van gelijkheid als uitgangspunt te hebben, maar nog wel een weten in/als de mind, dus nog niet een en gelijk als zelf ben, waardoor ik nog verkeer in polariteit in/als de mind, en ik zie dat ik het uitgangspunt noem in plaats van startpunt, waarin ik een uitgang lijk te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in/als de mind als uitgangspunt als vluchtweg te gebruiken/hebben gebruikt, waarvan ik nu de gevolgen ervaar in/als de mind als verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor/door een ervaring van verdwijning van mezelf als x weggaat, waarin ik mezelf dus gedefinieerd heb in een karakter in/als relatie met x, welke natuurlijk verdwijnt als x fysiek verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik geworden ben in dit construct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind; alleen als ik zie wie ik geworden ben kan ik mezelf vergeven. Zolang ik niet zie wie ik hierin ben en hoe ik hierin verzeild raak kan ik mezelf niet stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen op het doorzetten van mezelf in deze toestand van ervaring van hopeloosheid, zodat ik het aandurf mezelf onder ogen te zien in deze toestand.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet tegen deze toestand van hopeloosheid op te geven als mezelf te vergeven, waardoor ik mezelf kan zien in deze toestand van hopeloosheid zonder erin te verdwijnen; als ik me verzet versterk ik de structuren, en verdwijn ik in het verzet in/als de mind als een vasthouden aan overlevingsmecahnismen zonder in zelf te kunnen zien.

Ik realiseer me dat ik angst voor verdwijning ervaar in relatie met x en als x juist weggaat, waarin ik mezelf compleet vastzet in deze ervaring van verdwijning in relatie tot het wel of niet aanwezig zijn van x; hoe dan ook verdwijn ik erin, welke verdwijning is in het construct in/als de mind in afscheiding van mezelf, waardoor ik constant relaties creeer die geen stand houden zodat ik niet kan verdwijnen, waarin ik ondertussen verdwijn in afscheiding en onvrede in/als mezelf als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het geloven dat ik iets fout doe, direct, zodra ik de twijfel omhoog zie komen, aangezien met het geloof en nog eens met het geloof in het fout doen ik begin te vallen in/als de mind, en ik alles activeer in mezelf wat ik ooit met fout doen verbonden heb en creeer ik tevens automatisch de polariteit van ongeloof in mezelf in het in staat zijn tot het stoppen van mezelf in zelftwijfel, aangezien ik geloof dat ik het fout doe.
www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

Dag 16 – Ik sla een stap over – zo geleerd zo gedaan

Ik sla steeds een stap over. Er gebeurt iets wat mij (als systeem) raakt, en ik zie meteen wat mijn eigen rol is, waardoor ik het zelf gecreeerd heb. Doordat ik dat meteen zie ‘vergeet’ ik het gedeelte waarin ik een emotie van gekwetstheid, verdriet, boosheid ervaar. Nu is dit geen fase om in te blijven zitten aangezien het emoties zijn. Maar als ik er  niets mee doe dan duikt het onder en zet het zich vast in het fysiek, zoals ook gebeurd is. Ik heb dit hele emotionele gedeelte weggestopt en vastgezet in mijn dikke darm doordat ik nooit geleerd heb deze emoties uit te spreken.

Deze emoties uitspreken ben ik later gaan doen, en ik ben heel lang druk geweest met het ervaren van gevoel en emotie, met alle gevolgen van dien. Goed dat is gestopt. Alleen zie ik in de zelfvergevingen dat ik weer precies hetzelfde doe, ik sla het gedeelte waarin ik me gekwetst, boos, verdrietig, verongelijkt voel min of meer over. En zo houd ik mijn ervaring van verongelijking in stand. Ik volg hetzelfde patroon als dat ik ‘geleerd’ heb/als voorbeeld gehad heb als kind. Nu met de rechtvaardiging dat deze ervaringen niet echt zijn, de mind in stand houden en niet het leven ondersteunt. En hoef ik er vervolgens wederom niet in te zien. Slim….van de mind….want zo houd ikzelf mijzelf als de mind in stand; wat ik niet inzie kan ik niet vergeven en dus blijft het bestaan en invloed op mij uitoefenen.

Dit is iets waar ik in het schrijven en door de dag meer aandacht aan ga besteden; tijd nemen voor mezelf om mezelf mijn emoties van gekwetstheid en verongelijking te vergeven zonder de hele tijd verantwoordelijkheid voor de ander op me te nemen. Want dat is wat ik gedaan heb en doe, verantwoordelijkheid voor de ander op me nemen doordat ik alles inzie, mezelf ondertussende in stand houdende als mind-systeem als vat van emoties, wat mijn gevoel van verongelijking versterkt dan wel in stand houdt en waardoor ik de ander verantwoordelijk ga houden (beschuldigen) voor (van) het feit dat ik me verantwoordelijk voel voor die ander en ‘niet aan mezelf toekom’. En zolang ik mezelf verantwoordelijk houd voor de ander, gaat de ander dit zelf niet doen. En dit is waardoor ik iedere keer in verbazing val, dat de ander het zelf niet doet, verantwoordelijkheid nemen voor/in/als zelf. Maar ondertussen doe ik het ook niet doordat ik geloof verantwoordelijk te zijn voor de ander en die ander dit probeer duidelijk te maken. Zo neemt niemand verantwoordelijkheid voor zelf, wat een totaal onbetrouwbare werkelijkheid schept.

En waarom neem ik verantwoordelijkheid voor de ander en niet voor mezelf? Omdat ik bang ben om alleen te staan; omdat ik met een ‘bepaalde persoon’ wil zijn aangezien het niet met iedereen veilig is (zolang ik mijn zelf-verantwoordelijkheid uit handen geef). En het streven naar samen zijn met degene met wie ik ‘wil zijn’ mislukt, en dus blijf ik over met degene met wie ik niet samen wil zijn, als enige optie om op te staan in/als mezelf in zelf-verantwoordelijkheid; samen zijn met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te willen bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan leven via mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is, in plaats van in te zien dat het pijn doet dat ik me heb afgescheiden van mezelf door tegen mezelf te liegen door te geloven dat de emoties die ik ervaar echt zijn, en deze pijn houd ik in stand door te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn als de ander niet doet wat hij zegt, zodat ik niet samen plannen kan maken met de ander om via te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via plannen te willen leven, wat niet leven is in en als mezelf in ieder moment, los van het plan dat al of niet door gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn boosheid op de ander uit te spreken en daarna pas zelf te vergeven, in plaats van direct te stoppen en in mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de ander los te laten, en daardoor word ik boos als de ander niet doet wat hij zegt, waardoor ik niet met de ander kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen met de ander kan leven als hij doet wat hij zegt, waarbij ik me afhankelijk maak van wat de ander zegt en al dan niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat je in een relatie elkaar moet kunnen vertrouwen, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan vertrouwen door een en gelijk als zelf te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds verbazing te ervaren als iemand openlijk liegt en dit niet stopt in zichzelf, in plaats van in te zien dat door het geloven in mijn eigen verwachting en daarop volgend verbazing, ik mezelf als mind niet stop want niet Hier ben maar levend in verwachting en verbazing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat de ander doet of zegt of niet zegt en doet iets over mij zegt, en dus loop ik de hele tijd van alles te zeggen tegen de ander, en woon ik nog steeds in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit wegkom uit Zegveld, wat eigenlijk betekent dat ik geloof dat ik nooit loskom van het van alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit los kom van het alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

De verbijstering gaat al over in verbazing, en eigenlijk voel ik het overgaan in een lach, want het is werkelijk te gek voor woorden wat ik zie gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo van slag te laten maken door de leugens in/als de mind, in plaats van in te zien dat het een systeem is dat geplaatst is, dus niet echt iets om je druk over te maken want dat voedt het systeem, maar wel echt iets om te stoppen, anders gaan we in/als dit systeem ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat ik nu in gelijkheid met een man kan praten, in plaats van in te zien dat dit verlangen voortkomt uit mezelf willen voeden met iets buiten mezelf, en dus krijg ik een spiegel waarin het enige dat ik kan doen het stoppen is van mijn eigen reacties op de ander zodat ik in mezelf kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever de ander te willen zien (zodat ik via die ander kan leven) dan dat ik mezelf wil zien, aangezien ik niet zie of begrijp hoe het is om via/als mezelf te leven, en zolang ik mijn reacties op die ander niet stop zal ik dit ook niet zien.

Dit is toch ook verbazingwekkend, dat ik koste wat het kost, zooooveel geld, via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik zo hardnekkig via die ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te gek voor woorden te vinden dat ik via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel verdriet te creeren om een illusie van liefde, en vervolgens deze illusie van liefde en van verdriet niet los te willen laten aangezien ik geloof dat ik dan verdriet ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om opnieuw het verdriet te ervaren wat ik gecreeerd heb rondom de teleurstellingen in de (illusie van) liefde, als ik mijn geloof en hoop in de liefde stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik plannen kan maken via de mind en dat die geleefd kunnen worden, om vervolgens in verbazing te vallen als dat niet zo is.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat me kwetst, en pas zelfvergeving toe op deze emotie. Ik sta mezelf niet toe te participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, in plaats daarvan adem ik in en zie hoe de emotie omhoog komt of verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in vertrouwen in (de woorden van) de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat op het moment niemand te vertrouwen is, inclusief mijzelf, aangezien de mind niet te vertrouwen is en we leven in/als de mind. Ik stop het leven in/als de mind  door het stoppen van participeren in gedachtes, gevoelens en emoties en het toepassen van zelfvergevingen hierop, zodat ik een en gelijk als zelf kan worden en Al(l)Een mezelf kan vertrouwen.

Als ik mezelf plannen zie maken voor de toekomst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik plannen maak voor de toekomst omdat ik me Hier alleen voel. Ik realiseer me dat ik alleen ben, en ik bepaal hoe ik mijzelf Hier ervaar. Alleen als eenzaam of Al(l)Een als alle Leven. In gedachten, gevoelens en emoties ben ik alleen als eenzaam, aangezien alleen ik die op deze manier ervaar. In de Adem ben ik Al(l)Een als Zelf als Leven, en hierin zal ik gaan zien dat dat niet eenzaam is maar een en gelijk als Alle Leven.

Ik stop met maken van plannen voor de toekomst en te verwachten dat die doorgaan, aangezien dit alleen nog uitloopt op een teleurstelling. Ik stop met te verwachten dat de ander met mij samen wil werken zolang ik plannen maak voor de toekomst; de ander is hier om mij te laten zien waarin ik me van mezelf heb afgescheiden. Pas als ik deze afscheiding stop zal ik kunnen samenwerken met de ander een en gelijk als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik niet samen met de ander plannen kan maken voor de toekomst en deze kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen leven via plannen voor de toekomst, al dan niet samen met de ander, om vervolgens boos te worden als de ander hier niet in deelneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander als de ander niet deelneemt in het leven van mijn plannen voor de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo goed te weten waar ik met mezelf heen moet als ik niet kan leven via plannen voor de toekomst, in plaats van in te zien dat ik Hier kan zijn en kan oppakken wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet zo leuk te vinden om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden.

Als ik mezelf zie participeren in de mind omdat ik het niet zo leuk vind om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden, dan stop ik en adem. Ik adem door de weerstand heen en zie wat hier fysiek aanwezig is, wat ik vast kan pakken. vervolgens ga ik doen wat gedaan moet worden, indien nodig onderwijl zelfvergevingen toepassend.

Ik stop met het participeren in jammeren om alles wat ik niet zo leuk vind.

De ooievaar liet me vandaag zien hoe mijn voeten neer te zetten; als ik dit toepas vertraag ik direct, ik ben hier aanwezig met mijn voeten op de aarde, stap voor stap. Het lijkt of ik langzaam loop aangezien de mind zich sneller dan snel voort wil bewegen. Op deze manier wandelend pak ik op wat gedaan moet worden en ervaar ik meer plezier doordat ik fysiek aanwezig ben.

Ik verbind me met mezelf als de Adem in het aanvaarden van mezelf Hier Alleen; ademend door de weerstand, wandelend gelijk als de ooievaar en toepassend wat gedaan moet worden.

http://www.equalmoney.org

http://www.desteniiprocess.com

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com