Dag 523 – Zelfcommunicatie en zelfondersteuning

communicatie-probleemAls ik zie wat ik ‘mis’ van de jongen/man waarover ik schreef in het vorige blog kom ik (onder andere) tot het volgende:

Zijn bereidheid om mee te kijken en te ondersteunen (vanuit zijn eigen gezichtspunt en zonder veroordeling)

Zijn vermogen om zijn leven vorm te geven en een relatie aan te gaan en op te bouwen

Hierin een rust en zelfvertrouwen

Dit is natuurlijk waargenomen vanuit mij en tevens alleen gebaseerd op wat ik heb waargenomen wat geen heel leven betreft maar slechts een periode en fragmenten

Dit is vanuit mij waargenomen en dus, zou het zich ook in mij moeten bevinden ook al ervaar ik het als gemis.

Ik realiseer me dat ik me in een ervaring van gemis bevindt, een soort zwart gat, waarin alles wat ik opbouw en doe, verdwijnt, waarin ikzelf in die ene ervaring van gemis verdwijn.

Ik realiseer me dat dit te maken heeft met een ervaring van ‘gemis’ in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie zag tussen mijn ouders en hierin ervaar ik een soort van ‘niets’ waarin ik verdwijn, waarin ik me tevens realiseer dat hij is opgevoed met ouders die hierin meer ondersteuning boden naar elkaar, meer communicatie en waardering van elkaar en tevens een basis om op iedere plek in de wereld een leven op te bouwen.

Hoe kan ik mezelf hierin ondersteunen?

Ik begin met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gemis te ervaren in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie en geen bereidheid tussen mijn ouders heb gezien tot een werkelijk ondersteunen van elkaar maar meer als wat ik geïnterpreteerd heb als ‘dat het moet’.

(Hierbij even duidelijk benoemd dat dit niet een wijzende vinger is naar mijn ouders, het is een beschrijving van een onvermogen en hierin een onwil in hoe we als mens tot nu toe bestaan hebben waarin we niet geleerd hebben effectief met elkaar samen te leven, althans velen van ons, behalve als dit zo was voorgeprogrammeerd).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de wil tot werkelijke communicatie met een partner te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de bereidheid tot een werkelijk ondersteunen van en ondersteund worden door een partner te missen.

Waarom komt dit alleen naar voren ten aanzien van een partner en niet in het algemeen waarin ik dit vermogen, de bereidheid en de wil wel ontwikkeld heb? Is dit ‘gewoon’ wat ik heb toegepast en dus heb ‘eigen’ gemaakt? Waarom dan zoveel weerstand als het op een partner aankomt? Is dit niet ook ‘gewoon’ wat ik gezien heb als voorbeeld en dus ‘gewoon’ heb overgenomen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onvermogen en de onwil tot werkelijke communicatie en de bereidheid tot wederzijdse ondersteuning van mijn ouders klakkeloos over te nemen en te leven alsof het bij mij hoort, ook al bemerk ik in mezelf dat er iets niet klopt en probeer ik het tegenovergestelde te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen in mezelf dat ik onvermogen en onwil ervaar binnenin mezelf tot werkelijke communicatie met een partner en de bereidheid niet werkelijk ervaar binnenin mezelf tot het ondersteunen van een partner en ondersteund te worden door een partner.

Bij alles wat ik doe blijf ik in de ervaring van ‘geen ondersteuning’ en als er ondersteuning is, wijs ik die af. Ik blijf in een oude ervaring als herinnering aanwezig en zie daardoor niet meer wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te zien wat hier is als (mogelijkheid tot) ondersteuning en communicatie door het participeren in een ervaring als herinnering van vroeger waarin ik ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tijdens het opgroeien, te laten vallen in een ervaring van gemis van een voorbeeld van ondersteuning en werkelijke communicatie en deze ervaring vervolgens met me mee te blijven dragen, in plaats van hier aanwezig te zijn en te communiceren met wat en wie hier is, in en als de adem, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen vermogen tot communicatie en ondersteuning/ontvangen van ondersteuning, op te geven en zo (een deel van) mezelf op te geven door te geloven en participeren in een ervaring in en als mezelf welke gebaseerd is op wat ik zie bij anderen, in dit geval de opvoeders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op een ander voor het zelf niet gaan staan in en serieus nemen van mijzelf in en als mijn zelfwil in overweging van al het leven inclusief mijzelf en/in mijn fysiek en zo de communicatie met en als mezelf in wat ik werkelijk wil, op te geven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een ervaring.

Ik realiseer me dat een ervaring gebaseerd is op een herinnering welke voortkomt uit een voorbeeld welke ik klakkeloos heb aangenomen en zelf ben gaan leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, mezelf hier te brengen in en als de adem en hierin te zien wat er in mij beweegt.

Ik stel mezelf ten doel met mezelf te communiceren door zelfvergeving toe te passen op wat er beweegt in mij in de ervaring van onvermogen/onwil tot communiceren.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onwil tot het geven en ontvangen van ondersteuning, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen voorbeeld heb gehad van wat werkelijke ondersteuning inhoudt en hierin de beslissing te hebben genomen ‘het wel zelf te doen’ aangezien dat in het moment effectiever werkt.

Ik realiseer me dat dit niet in iedere situatie het beste hoeft te zijn.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat het beste is ten aanzien van het geven en/of ontvangen van ondersteuning en hierin alle betrokkenen inclusief mezelf in overweging te nemen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen en ondersteuning van mezelf te ontvangen door te zien wat er beweegt in mij in de ervaring van onwil, hierin te ademen, mezelf te vergeven op de ervaring en mezelf vervolgens voort te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel meer met zelfvergevingen hardop te werken in momenten van weerstand en zo mijn eigen stem te leren gebruiken als ondersteuning voor mezelf en mijn eigen stem als ondersteuning van en als klank te ontvangen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring en idee van ‘gemis’  van ondersteuning en communicatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar om te communiceren en/of ondersteuning te ontvangen en/of te bieden als angst als gedachte dat er iets van mij verwacht wordt hierin als verbinding als wat ik niet wil/wat ik niet kan geven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken met welk punt deze angst als gedachte in verbinding staat waarin ik deze verbinding projecteer op de ander als dat deze ‘iets verwacht van mij’ totdat ik zie waarin ik mezelf compromitteer in en als een verwachting van mezelf, in en als de geest en waarom.

Ik stel mezelf ten doel mezelf niet tegen mijn wil in door te duwen en mijn wil serieus te nemen net zolang totdat ik het punt zie waar ik mezelf niet serieus heb genomen en dus niet met mezelf gecommuniceerd heb en dus mezelf niet ondersteund heb/geen ondersteuning van mezelf heb ontvangen en van hieruit te zien waar de onwil op gebaseerd is, of hetgeen het op gebaseerd is,  reëel en fysiek is of dat het een idee als illusie in eigenbelang inhoudt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in het punt waarin ik mezelf niet serieus heb genomen welke gelijk staat aan het werkelijk zien, realiseren en begrijpen waarom ik dit zo heb toegestaan in mezelf en waar het op gebaseerd is.

Ik stel mezelf ten doel vanuit dit punt van zelfbegrip mezelf te bewegen in en als wat het beste is voor mezelf als leven in en als het fysiek en hierin voor de ander als leven in en als het fysiek.

Twitter_avatar_Interne_Comm_-_blue

 Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 423 – De Gezondheidszorg – Wat is de zonde?

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel. (Dag 420)
 
 
Sin's Origin
 
 
 

Zonde is in dit blog omschreven als het niet volgen van God’s woord, terwijl in dit blog tevens naar voren gekomen is dat het volgen van God’s woord als woorden buiten onszelf geplaatst in afscheiding van zelf, afscheiding met zich meebrengt/voortbrengt en dat de zogenaamde god als zichzelf niet het beste voorhad met het Leven in eenheid en gelijkheid.  Dus het woord ‘zonde’ is hierin niet accuraat omschreven. Wat is dan de werkelijke zonde zoals we die in de wereld en/als binnenin onszelf gemanifesteerd/geintegreerd hebben?

We kunnen de definitie van het woord ‘zonde’ gebruiken zoals omschreven, als we hierin ‘God’s woord’ herzien binnenin onszelf. In het gelinkte artikel in blog 420, is omschreven hoe God het Levende Woord is. Door het spreken van woorden, hebben we de wereld gecreeerd zoals die is. En wie spreekt de woorden? De mens. Dus wie moeten we hierin verantwoordelijk stellen voor hoe we bestaan in en als deze wereld en hoe dus deze wereld bestaat op dit moment? De creator van deze wereld. Als de mens de Woorden spreekt, wie is dan de Creator? De mens in en als de woorden die we spreken, Dus wie is er uiteindelijk verantwoordelijk? De mens.

Jezus is degene die zijn woorden heeft geleefd; hij heeft geleefd een en gelijk als zijn woorden; en hierin was/is hij het Levende Voorbeeld. Echter, de mens heeft hier weer een God van gemaakt als zijnde dat we Jezus moeten volgen, in plaats van Jezus als voorbeeld te volgen als hoe hij leefde in eenheid en gelijkheid als zijn woorden.  Dit voorbeeld volgen we in/als onszelf. Hierin moet tevens duidelijk zijn, dat Jezus vergeving heeft geplaatst in de wereld, maar geen zelfvergevingDus hierin is hij geen voorbeeld als hoe zelf te vergeven gelijk als hoe we een ander vergeven volgens zijn levende voorbeeld als onszelf. (Ook voor Jezus waren destijds dingen gedeeltelijk verborgen met betrekking tot hoe we bestaan in en als het geestbewustzijnssysteem – zie teksten Jezus). Zelfvergeving is werkelijk een nieuw concept. Iedereen weet welke invloed de Vergeving van Jezus heeft sinds het in de wereld geplaatst is. De vraag hierin is dan ook, waarom is de wereld zoals die is, als het leven van het gegeven als Vergeving door zo’n enorme groep Christenen in de wereld wordt toegepast? Waarom vindt er geen verandering plaats? Wat is de missende factor hierin?

Hetgeen we missen is/wordt zichtbaar in de toepassing Zelfvergeving. Zelf mist, Zelf als Verantwoordelijke, als Leven, en dit begint bij het Vergeven van Zelf door Zelf. Alleen als zelf opstaat hierin is er sprake van een totale ‘macht’ binnenin en als zelf – macht als leven in eenheid en gelijkheid als de woorden die we spreken – en alleen als vergeving werkelijk wordt toegepast binnenin zelf door zelf, zal er Leven opstaan in en als zelf in eenheid en gelijkheid. Zolang het gestuurd is door het ego, is er geen toegang tot leven. Het gaat echter niet om zelfopoffering, als offer voor een god buiten onszelf; het gaat om zelfvergeving, als vergeving van zelf door zelf, als gift van zelf aan zelf door zelf.

En wat is dan de zonde hierin? Zolang er geen zelfvergeving plaatsvindt en er dus afscheiding als oordeel binnenin zelf blijft bestaan. In deze afscheiding zal men zich altijd beter of slechter voelen dan iets of iemand, buiten zichzelf en/of binnenin zichzelf, welke is opgebouwd in en als polariteit. En wie creëert deze polariteit? De Geest, de Mind, in en als onszelf. Wat houdt de geest in? Gedachten, gevoelens en emoties (reacties), innerlijke verbeelding, interne gesprekken. De geest, gedachten als oordeel, geven afsplitsing van onszelf en brengen dus woorden voort die oordeel plaatsen in de wereld, iedere dag vele malen, ieder woord dat we spreken in en als de geest in polariteit als afsplitsing van onszelf, als leven.

Zie maar eens in jezelf; alleen als je een gedachte produceert kun je een polariteit manifesteren binnenin (en vervolgens buiten) jezelf. Het Oordeel. God is niet degene die oordeelt (als een god buiten onszelf); nee, het grote oordeel, die plaatsen wij zelf, in en als de Geest via gedachten, keer op keer, iedere dag opnieuw, in vele herhalingen. Hierin splitsen we onszelf als leven totaal, in polariteit als oordeel via gedachten, welke gevoelens en emoties (reacties) genereren binnenin onszelf.

Zolang we gedachten produceren, splitsen we onszelf af van de fysieke realiteit in en als een interpretatie van deze fysieke realiteit. Deze interpretatie, dat is het oordeel: dit vind ik leuk, dat vind ik niet leuk. Hij is mooi, zij is lelijk. en zo verder. Als je gaat zien: de hele wereld is op deze manier opgebouwd. En hierin is er Altijd, een beter of slechter ervaren dan iets of iemand, binnenin of buiten zelf. Er is dus altijd een vergelijking gaande ten behoeve van het ego – het eigenbelang wordt hierin gevoed; in plaats van gelijk te staan aan hetgeen zich fysiek presenteert. Gelijk staan zonder interpretatie, dus zonder inmenging van een gedachte/gevoel/emotie in en als de geest.

Hoe kunnen we verantwoordelijkheid nemen voor deze zonde binnenin onszelf? Via Zelfvergeving. We vergeven onszelf de zonde als afscheiding als interpretatie als oordeel als creatie als gedachte. In en als deze zelfvergeving, opnieuw in woorden gebracht, specifiek, in schrift en klank, zijn we in staat de afscheiding te zien, stoppen, zelfvergeven, en vervolgens corrigeren; eerst in woord in schrift en vervolgens al levende in en als de fysieke realiteit. Dat is God. Dat is Zelfverantwoordelijkheid.

En wie zal dit moeten doen? De mens; iedereen binnenin zichzelf, voor zichzelf, en hierin wordt ieder zelf, een levend voorbeeld voor een ander als hoe dit te doen. En hierin, zie, als we zelf vergeven, zullen we de ander vergeven, want alleen dat wat we onszelf niet vergeven hebben, zullen we de ander blijven kwalijk nemen als projectie van onze eigen schuldervaring, van onze eigen ineffectiviteit binnenin onszelf. We plaatsen de schuld buiten onszelf. Net als dat we geleerd hebben te doen met het aannemen van het denkbeeld van een God buiten onszelf geplaatst als eindverantwoordelijke voor deze wereld. In het moment dat we dit denkbeeld aannemen (in en als de geest) nemen we de zonde aan en zijn we in feite al verloren, want de macht hebben we zelf in handen gelegd van een God buiten ons, van een denkbeeld buiten ons. En iets wat we buiten onszelf plaatsen, kunnen we niet veranderen, want we hebben ons ervan afgescheiden.

Als we de Gezondheidszorg willen veranderen, zullen we in moeten zien wat de Zonde is binnenin onszelf. Het startpunt dient naar zelf gehaald te worden, zodat en waarin we onszelf in staat stellen, hierin richting te geven. We dienen de macht naar onszelf te halen, en alleen vanuit en als het startpunt van zelf als zelfverantwoordelijkheid, als begin- en als eindverantwoordelijke in en als de woorden die we spreken, kunnen we beginnen met werkelijke verandering, van binnen en van buiten.

Voor context en onderzoek klik op de links in de tekst en in Dag 420.

DIP-Lite

(klik op afbeelding)

Desteni Artists

——————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 385 – Afwijzing als startpunt

Full the secret history of the universe does separation in fact exist part 5

Ik zie dat ik mezelf compleet afwijs. In de basis als mens, helemaal in het startpunt, waaroverheen ik natuurlijk veel verschillende lagen gecreeerd heb, van waardering en afwijzing en waardering en weer afwijzing. Een soort van balans gecreeerd heb. Niets staat als het startpunt niet staat, als ik niet in en als een startpunt in en als Zelf, sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet af te wijzen in de basis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel verschillende lagen te creeren over deze afwijzing als afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van balans te creeren in en als de geest, en hieronder en hierin mezelf volledig te onderdrukken zodat ik niet hoef te zien en ervaren wat een pijn het doet om te leven in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als pijn te ervaren om in deze wereld te leven en dus om in mijn fysiek te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in reflectie in de wereld, als reden als excuus te gebruiken om mezelf af te scheiden, waarin ik juist de afscheiding als afwijzing in en als mezelf, bevestig en bevestigd heb, en projecteer en geprojecteerd heb, op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn afscheiding als afwijzing in en als mezelf, te projecteren op de buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te ontnemen in en als afwijzing als afscheiding van mezelf.

*

Als ik mezelf zie reageren in pijn op iets in de buitenwereld, dan stop ik, ik adem, waarin ik me realiseer dat ik iets afwijs in mezelf wat pijn doet. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat ik afwijs in mezelf, hoe het verbonden en verborgen ligt in de geest, wat ik heb aangenomen als geloof hierin, zodat en totdat ik mezelf de afscheiding in en als mezelf vergeef.

Als ik mezelf zie reageren in pijn op fysieke pijn in mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik ga zitten, ik schrijf, ik teken, en zie in mezelf wat het is waarvan ik me afscheid in afwijzing van mezelf. Ik stel mezelf ten doel te wandelen met mezelf in afwijzing in afscheiding totdat en zodat ik weer een en gelijk wordt en ben.

Ik stel mezelf ten doel te wandelen en te wandelen, en de werkzaamheden op te pakken om een verschil als verandering in mezelf te maken en hierin in de wereld, aangezien ik de wereld ondraaglijk vind om in te leven zoals die nu bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de wereld als mezelf ondraaglijk te vinden om in te leven zoals we nu bestaan, in en als afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel de wereld te willen veranderen maar het zo moeilijk ervaar om mezelf te veranderen in en als de pijn, dat de twijfel toeslaat in en als mezelf of ik het wel red, waarin ik weet dat ik alleen mezelf werkelijk kan en dien te veranderen en hierin de relaties in mij in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met twijfel toe te slaan naar mezelf toe.

Als ik mezelf toe zie slaan met twijfel naar mezelf toe, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat toeslaan met twijfel me niet verder brengt voorbij mijn limitaties, maar dat die me juist binnen mijn limiet in en als de geest houdt, in en als een ervaring van twijfel. En dus stop ik, ik adem.

The Secret History of the Universe – Does Separation in fact Exist – Part 5

——————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 380 – Woordweb Roos – PROJECTIE – terug naar zelf halen

Woordweb Roos (de overleden cavia):

kwetsbaar, klein, zichzelf, geen angst voor wat anderen vinden van haar, niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf, comfortabel in haar eigen lichaam, niet alles begrijpend, niet lettend op haar omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met kwetsbaar, en haar als kwetsbaar te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met klein, en haar als klein te zien, als zijnde kwetsbaar als heel klein caviaatje, waarbij ze het haar verliest en er alleen een klein lijfje op dunne pootjes rondloopt in een wereld waar mensen veel groter zijn en niet opletten wat er voor/onder de voeten loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met geen angst voor wat anderen vinden van haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met comfortabel in haar eigen lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet alles begrijpend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet lettend op haar omgeving.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van kwetsbaar in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als kwetsbaar.

Als ik mezelf, mezelf zie afscheiden van kwetsbaar, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan, verbind ik mezelf door te onderzoeken in mezelf wat ik als kwetsbaar ervaar waarvan ik me wil afscheiden, niet realiserende dat ik mezelf,  in en als afscheiding, juist kwetsbaar maak, en dus stel ik mezelf ten doel mezelf te versterken, door afscheiding als aannames in en als geloof in gedachten te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren, adem voor adem.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van klein in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als klein.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van klein als kwetsbaar, omdat ik de wereld als groot als onoplettend ervaar, onoplettend op wat er voor/onder de voeten loopt, en als je hierin klein bent, kun je maar zo een voetstap/afdruk/indruk op je krijgen.

Ik realiseer me dat ik mezelf klein maak door voetstappen als afdrukken als indrukken van anderen serieus, aan te nemen als zijnde waar, waarin ik mezelf niet serieus neem in en als de kleine correcties die ik zie die gemaakt moeten worden als startpunt voor de correctie in het grote geheel, en hierin mezelf onder de voet te lopen, onder te schoffelen, in en als leven, in een poging mee te kunnen doen met de snelheid als positiviteit van de geest, niet ziende dat ik hiermee mezelf als leven in en als detail, niet serieus neem.

Ik stel mezelf ten doel de hele kleine correcties, in en als mezelf, serieus te nemen, adem voor adem, en dit zo uit te breiden naar buiten toe.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in en als een verbinding als projectie op Roos als zichzelf, waarin wat ik denk te zien in Roos, ik aanneem als zijnde ‘zichzelf’, en aangezien ik dan kijk naar Roos als cavia, weet ik niet wie ik ben als zelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een kijken naar dieren en hierin een ervaring heb als zijnde ‘zij zijn zichzelf’, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik op mijn eigen adem, raak iets van mezelf aan, van mijn eigen fysiek, en herinner me hierin, dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen als mezelf in en als mijn fysiek ten opzichte van dieren die ik zie als zichzelf, en hierin als beter, omdat zij geen geest-bewustzijn systeem hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn kwijt geraakt in en als het hebben van een geest bewustzijn systeem, en hierin met mezelf overhoop te liggen in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb overhoop te liggen met en in mezelf, participerend in en als zelfoordeel voor wat ik zie als mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gewoonten in en als zijnde geest bewustzijn systeem af te wijzen, niet serieus te nemen, en hierin mezelf onderuit te halen, in plaats van te helen en heel te worden in en als acceptatie van mezelf, zodat ik mezelf kan vergeven en veranderen tot wat het beste is.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als angst voor wat anderen vinden van mij, in en als een verbinding als projectie op Roos als zijnde niet bang voor wat anderen vinden van haar, en dit te bewonderen in en als afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken, als en wanneer ik een angst in mezelf ervaar voor wat anderen van mij vinden, te stoppen, te ademen, en te zien wat het is wat ik wil verstoppen; of dit iets is in de geest waarvan ik al weet dat het niet helemaal klopt, of dat het een angst betreft om op te staan in en als mezelf, en hierin op te vallen aangezien ik sta, welke eventueel reacties op kan wekken in anderen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet eenzaam maar aanwezig in en als mezelf, door Roos te verbinden met wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf waarin ik vervolgens in deze projectie op haar als wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf, te kruipen, waardoor ik zelf dus niet aanwezig ben in en als mezelf en dus eenzaam, maar in plaats hiervan aanwezig in en als de geest in een projectie op als verbinding met Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met Roos te verbinden in en als projecties van wat ik zie als zijnde haar, en hierin mijn interpretatie in en als geest bewustzijn systeem op haar te leggen, en hierin een verbinding te leggen, welke feitelijk slechts een verbinding is met mijn eigen projectie, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbinden met mijn eigen projecties in en als de geest, door mezelf met Roos te willen verbinden in en als een projectie van wat ik zie als zijnde haar, in een poging mezelf niet eenzaam te hoeven voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid in stand te houden door verbindingen als relaties te leggen in en als projecties in de geest op het leven om mij heen, in dit geval op Roos, en hierin afhankelijkheid in mezelf te creeren van de ander, welke feitelijk slechts een afhankelijkheid is in en als de geest, van mijn eigen projecteis als relaties als verbindingen in en als de geest, met en op een ander als leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van mijn eigen geest, in en als projecties, relaties en verbindingen, en hierin mezelf op te liften, uit te lichten, de geest in, waarin ik niet meer aanwezig ben in en als mijn fysiek, in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen ten opzichte van dieren door in en als de verbinding in en als de geest te gaan, welke feitelijk mijn eigen projecties zijn op wat ik zie in en als de geest in dieren, en hierin mezelf af te scheiden van mezelf in en als klank als expressie, in en als mijn fysiek, en deze ‘aan te hangen’ in het dier, die wel aanwezig is in klank in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aan mijn projectie op het dier te gaan hangen in en als verbinding als relatie in de geest, en hierin een aanhangsel te worden van het leven in en als fysieke expressie.

Als ik mezelf zie verdwijnen in interpretaties als projecties als verbindingen in de geest op het dier, dan stop ik, ik adem. ik breng mezelf terug in mijn fysiek door in de adem te gaan, me te verbinden met mijn eigen stem, mijn eigen stem te voelen fibreren in mijn lijf,  en door mijn eigen vlees aan te raken.

Ik stel mezelf ten doel in en als mezelf aanwezig te blijven en mezelf terug te brengen steeds als ik bemerk dat ik in de geest verdwijn, adem voor adem, dag voor dag, en hierin te zien wat het is dat ik in verbinding mee wil blijven in de geest, welke waarde ik hieraan hecht en welke angst hieronder verborgen ligt, en zodoende, zelfvergevingen toe te passen op deze aanhechtingen als verbindingen in de geest, in en als adem en/of klank mezelf brengend in het fysiek.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel in mijn eigen lichaam door deze comfortabele toestand te verbinden met Roos als dier, in en als een projectie in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel zijn en als mijn fysiek, door mezelf te verbinden met projecties in de geest, en via deze projecties als interpretaties, als verbindingen als relaties, te verdwijnen in mijn eigen projectie als aanname van wat ik denk dat de ander is, welke ik ervaar als ‘verdwijnen in de ander’, maar welke feitelijk een verdwijnen is in en als mijn eigen projectie.

ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik ervaar te verdwijnen in de ander, te stoppen, te ademen, en te onderzoeken wat ik aanneem in de geest als interpretatie van wat ik zie, waarin ik vervolgens verdwijn, zodat en waarin ik zelfvergevingen toepas op de verbindingen die ik hierin leg in geest, in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand, in dit geval een dier, buiten mij, waardoor ik mezelf oncomfortabel ga voelen in en als mijn eigen fysiek, wat komt doordat ik verstrikt raak in mijn eigen interpretaties in de geest, waarin ervaringen als reacties getriggerd worden/omhoog komen, welke ik vervolgens onderdruk, mijn fysiek in druk, waardoor en zodat ik niet meer aanwezig kan zijn in mijn eigen fysiek, en dus niet meer comfortabel kan zijn in mijn eigen fysiek, weggeduwd door de krampen als constricties als aannames innen als de geest.

Ik realiseer me dat dit nogal wat lagen bevat, welke ik niet 1-2-3 heb ont-wikkeld, en dus, stel ik mezelf in verbinding in en als aanwezigheid in geduld met mezelf in het wandelen van de deconstructie in en als de geest, welke niet voor niets minimaal 7 jaar – 2555 dagen van schrijven inneemt.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet alles begrijpen door niet alles begrijpen te verbinden met Roos, en me hierin beter te voelen dan Roos in en als een geloof dat ik meer begrijp dan Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als een projectie op Roos van Roos die niet alles begrijpt, zodat ik me beter kan voelen in en als mijn eigen projectie, beter dan wat ik zie in mij als ‘minder’ als ‘niet alles begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als minder te zien als ik niet alles begrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in dit alles willen begrijpen als een mogelijkheid om me beter te voelen, het leven in en als het fysiek te missen, niet te zien voor wat het is, waardoor ik een essentieel moment in en als leven, in en als transformatie als moment van de dood, heb gemist, waarin ik mezelf juist minder voel als ‘niet alles begrijpen’ als ‘niet alles zien’.

Als ik mezelf zie participeren in een reactie ten opzichte van een ander die niet alles begrijpt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dat ik er dus een oordeel over heb, dat ik dus niet gelijk sta aan iets niet begrijpen, en dat ik dus onderzoek moet doen in mezelf waarmee ik bezig ben in en als de geest, want ik ben energie aan het genereren, welke me verheft.

Ik realiseer me dat zolang ik me verhef in de geest in en als polariteit in creatie/generatie/genereren van energie, ik geen toegang tot leven zal hebben, en dus niet zal zien in en als leven, en dus leven zal missen, hetgeen ik juist niet wil.

Ik realiseer me dat, ik liever opsta voor het leven van een caviaatje dan voor het leven in en als mezelf, waarin er eerst een moment van negeren moet plaatsvinden voordat ik opsta en beslis, nu is het genoeg.

Ik sta mezelf toe op te staan, waarin ik me realiseer dat opstaan voor/door leven van een caviaatje gelijk is aan opstaan voor leven als mezelf; opstaan voor leven is opstaan voor leven.

Ik stel mezelf ten doel op te staan voor leven en mezelf als leven hierin serieus te nemen, door te onderzoeken en zien, realiseren en begrijpen waar en hoe ik me keer op keer afscheid en afgescheiden heb, waardoor ik keer op keer ervaar afscheid te moeten nemen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet letten op mijn omgeving door niet letten op mijn omgeving te verbinden met Roos in en als een interpretatie dat Roos niet let op haar omgeving.

Ik realiseer me dat Roos aanwezig is in haar eigen fysiek, en hierin op en als zichzelf let en voor zichzelf zorgt.

Ik realiseer me dat ik me heb afgescheiden van mijzelf in mijn eigen fysiek, door op de omgeving te gaan letten, in en als interpretaties in de geest, en hierin controle probeer uit te oefenen op mijn omgeving, aangezien ik in angst verkeer, aangezien ik in de geest verkeer, en in de geest is het niet veilig, want daar kan alles zomaar ineens verloren worden, aangezien energie niet constant is, en dus moet ik dit als ervaring in mij, beschermen, en dus, moet ik goed opletten op mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf op zie letten op mijn omgeving, wat nogal vaak voorkomt, te stoppen, te ademen, en hierin te zien wat het is dat ik graag wil behouden in de geest en dus denk te moeten beschermen, als zijnde, wat doet me ‘goed’ of ‘veilig’ voelen in de geest, in en als een geloof van ‘dit ben ik’, zodat en waarin ik me gewaar word van mijn controle in en als geest bewustzijn systeem, in en als gedachten als aannames – namen geven aan wat ik zie – gemanifesteerd in en als ervaring in en als mezelf, zodat en waarin ik mezelf hiervan bevrijd, en mezelf hierin vergeef, adem voor adem, zodat en waarin ik aanwezig ben in en als de adem.

Desteni-I-Process-Lite – free course to start learning how to bring yourself back to self

*

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 378 – Loneliness-1

Dag 379 – Sexual Desire

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 365 – Relatievorming

Ik begin een beetje zicht te krijgen op hoe relaties geconstrueerd worden en hoe ik mezelf heb gevormd in een poging hierin te passen. We wachten in principe totdat we geraakt worden door iets in een ander, en dit geraakt worden doet ons bewegen, naar die ander toe. Zolang we niet geraakt worden, geen beweging, maar een ‘wachten’. Want, zelfbeweging kennen we nog niet.

Als ik terugzie in mijn leven, zie ik hoe ik ‘vond’ dat ik te weinig had meegemaakt in mijn leven, ik ben fysiek vrij stabiel opgegroeid, maar wel binnen een geprojecteerde relatie. Dus wil ik me hieruit ‘weg’ bewegen en is dit ‘weg bewegen’ dus mijn startpunt van beweging, op zoek naar mezelf (in plaats van dat ik mezelf binnen die geprojecteerde relatie verander; hier had ik het gereedschap niet voor). Hierin vond ik mezelf op een gegeven moment niet zo interessant en ervoer ik wel een vastzitten in projectie. Ik wil mezelf interessanter maken. Om ook iets meegemaakt te hebben. En ik wil mezelf bevrijden uit de ervaring van vastzitten. Dit heb ik voornamelijk gedaan in intieme relaties; hierin zit ik immers vast in een projectie.

Ik ga relaties starten met mensen die zich tot me aangetrokken voelen of tot wie ik me aangetrokken voel, waar vervolgens 1 van de 2 weer vertrekt. Dit blijft rondcirkelen. Om en om, hij gaat weg, ik ga weg, hij gaat weg, ik ga weg. We worden niet (meer) voldoende geraakt door de ander, er moet meer zijn, En we gaan weer. Feitelijk op zoek naar het perfect passende plaatje in en als de geest. Met eigenlijk maar 1 doel: onszelf onder ogen zien. We missen onszelf en in al die gevormde relaties zijn we steeds verder van onszelf afgedwaald, in en als afscheiding in de geest.

Als iemand wegging, dacht ik altijd dat ik iets mis gedaan had of juist iets niet gedaan had. Dat het aan mij lag, ik had dit moeten doen, of dat. Ik had ook dingen anders kunnen doen, namelijk in en als mezelf aanwezig blijven, en me niet vormen in wat ik geloof als wat het plaatje van een ander is van mij, om te proberen die ander te raken en dus te binden aan mij.

Ik leer eindelijk bij mezelf te blijven. En wat er dan ook gebeurt, dan blijft het stil. Want ik ben bij mezelf gebleven. Totdat ik er zelf klaar voor ben om me te delen. Als het niet stil blijft weet ik, he ik ben ergens weg gegaan, waar is dit, wanneer is dit, wat heb ik geforceerd. Hier moet ik mezelf onder ogen zien. Als ik het zie en zelfvergeef, wordt het stil. Het ligt niet aan mij wat een ander beweegt. Ik kan de ander niet bewegen. Ik kan mezelf bewegen, en bezig zijn met het bevrijden van hetgeen me belemmert mezelf te bewegen in en als zelfbeweging.

Risico hierin is het ‘alleen staan’. Want iedereen is op zoek naar een relatie om elkander te bewegen en bewogen te worden. En onszelf onder ogen zien, dat is niet waar we om staan te springen.

Wat zelfvergevingen op hoe ik me door de jaren heen gedragen heb op relatiegebied.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen naar wat ik vorm als wat ik denk wat voor een beeld een ander van mij zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een poging om ook een relatie te vormen, zoals iedereen in de wereld, als iets wat ik nooit begrepen heb maar toch wel wil, om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren in een poging in een relatie te passen, dus in wat ik denk dat het plaatje is wat een ander heeft en waar ik een en ander van moet hebben om die ander aan me te binden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren in een poging een ander aan me te binden om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geslachtsgemeenschap te gebruiken om een ander aan me binden, en hierna zelf een binding te creeren met die ander, in en als bewustzijn, waarvan ik in het moment ‘ervaar’, dit is okay, maar waarin ik niet zie dat het bewustzijn een ‘okay’ ervaring geeft omdat die het okay vindt om lijntjes te leggen om hierin energie te kunnen blijven genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb direct ‘all the way’ te gaan en hierin 10 ongemakkelijke stappen over te slaan, waarna achteraf het ongemak naar mij terug slaat in en als mijn fysiek, waarin ik wederom energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me direct geheel open te stellen en me vervolgens geheel af te sluiten door en voor alle systemen die aanslaan, waardoor ik onaardig en afwerend word, en er geen rustig delen meer mogelijk is en ik mezelf niet meer laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren ten behoeve van energiewinning in en als het het geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het hele relatieproces – met name oordelen over het weggaan bij mezelf, welke weerspiegeld wordt in het weggaan uit partnerrelaties – waarin ik wederom energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb in een partnerrelatie te blijven en hierin het onderwerp projectie volledig te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ‘weg te bewegen’ uit een relatie, op zoek naar mezelf, in plaats van in en als de relatie mezelf te zien, realiseren, begrijpen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het onderwerp projectie onderzocht heb in diverse verschillende relaties in plaats van in 1 stabiele relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en/als een ander zeer te doen door zelfonoprecht te starten waardoor ik zelf wegga of waardoor een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds weg te gaan als ik zelfonoprecht een relatie start, in plaats van het startpunt in en als mezelf en hierin in en als de relatie te veranderen van zelfonoprecht naar zelfoprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat relaties zo vaak gestopt zijn voordat twee mensen elkaar gezien hebben en zichzelf hebben laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren dat ik in het verleden een ander de kans niet heb gegeven zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren omdat ik dus mezelf de kans niet heb gegeven mezelf te laten zien door een ander de kans te geven zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen enkel mens werkelijk toe te laten omdat ik altijd projecties en interpretaties een rol laat spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen dieren werkelijk toe te willen laten omdat ik zeker weet dat daar geen projecties spelen en ik hierin zeker weet dat ik zelf ook niet projecteer en oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog een diep verdriet te ervaren in mezelf over het overlijden van Bernard, omdat hij de enige man is die ik heb gekend en ervaren die werkelijk in mij en met mij ziet zonder interpretatie en projectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te interpreteren en projecteren op anderen, waardoor ik mezelf niet compleet als werkelijk zie, maar steeds in deeltjes, in verschillende mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om werkelijk alleen te staan en mijn stem te laten horen als ik zie en bemerk dat er geprojecteerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd op te hebben willen vullen met een ervaring in een relatie om iets te herkennen in mezelf en hierin te willen ontvangen voordat ik geef, en dit dus ook zo terug te ontvangen, in plaats van te geven zoals ik zou willen ontvangen.

*

Als ik mezelf zie participeren in een wens om te ontvangen en mezelf op te vullen in en als herkenning, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets zie wat ik mis in mezelf, en waar ik me dus van heb afgescheiden, in en als oordeel.

Ik verbind mezelf door hetgeen ik mis in mezelf te onderzoeken en in zelfvergeving te brengen, zodat ik er een en gelijk aan ben.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik terughoud in het geven zoals ik zou willen ontvangen, zodat ik dit eerst en alleen aan mezelf kan geven alvorens ik denk iets te moeten delen.

Als ik mezelf zie en ervaar in en als een bewustzijnservaring van ‘het is okay’, gerelateerd aan seks/geslachtsgemeenschap, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als bewustzijn een sein van okay geef, aangezien ik in en als bewustzijn verbinding als connectie als energie, als ‘okay’ ervaar, als ‘leven’.

Ik realiseer me dat ik dit als leven ervaar in en als bewustzijn, in en als overleving, ‘overlevering’ van energie.

Ik realiseer me dat ik in en als bewustzijn, een ervaring van ‘dood’ heb als ik niet toegeef aan deze overlevering van energie, en dus zal ik weerstand ervaren om mezelf te stoppen in en als overlev(er)ing van energie, in en als geslachtsgemeenschap.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van verlies zal hebben als ik mezelf hierin stop, aangezien ik een relatie als connectie verlies en hierin alleen sta, in en als deze beslissing.

Ik realiseer me dat als ik toegeef aan de overlevering van energie, ik mezelf verlies, en ik hiervan de consequenties zal doorlopen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in de overlevering van energie in en als een bewustzijnservaring van okay, gerelateerd aan seks/geslachtsgemeenschap. *

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat een eventuele ervaring van verlies inhoudt en dus waar ik me van heb afgescheiden.

Als ik mezelf zie terughouden in spreken als er sprake is van projectie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik twijfel, en dat dit komt doordat ik reageer op projectie, en hierin oordeel en zelf projecteer.

Ik realiseer me dat ik hierin een weerstand ervaar en dus niet ‘clear’ ben in en als mezelf, en niet zie wie er nu projecteert en interpreteert, ikzelf, de ander of hoogstwaarschijnlijk allebei.

Ik stel mezelf ten doel mijn oordelen op wat ik zie in en als projectie allereerst te stoppen in mezelf en te onderzoeken met behulp van schrijven en zelfvergeving en terug te brengen naar zelf, om te zien wat en hoe ik mezelf oordeel hierin.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet over Bernard die niet projecteert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat Bernard stond en staat als en voor het Levende Principe van Eenheid en Gelijkheid.

Ik verbind mezelf door ‘Bernard’ te zien als ‘Leven’ en niet als man, en in en als Leven in en als mezelf te zien en de ongelijkheid als afscheiding die ik tegenkom, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

*

*aanvullende zelfvergevingen geslachtsgemeenschap:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te binden aan een ander in en als geslachtsgemeenschap, niet ziende, realiserende, begrijpende dat deze binding bestaat uit het overdragen van systemen, voordat ik 100 % getest heb of we werkelijk samen zullen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen twijfel, hoe klein ook, over het begin of voortbestaan van een partnerschap, in de wind te slaan in en als een ervaring van ‘het is okay’ en ‘we komen er wel uit’ en ‘ik kan het wel aan’ en dus hierin toe te geven aan een energetische ervaring in en als geslachtsgemeenschap als eindpunt, en hierin stappen over te slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de daad van geslachtsgemeenschap als shortcut te rechtvaardigen met redenen als ‘het is okay’ en ‘we komen er wel uit’ en ‘ik kan het wel aan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zoals ik was als niet voldoende te ervaren, en dus allerlei lijntjes ben gaan leggen in en als connectie, in en als geslachtsgemeenschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb misselijk te zijn van mezelf in en als deze hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds alleen werkelijk de fysieke seksualiteit te willen ontdekken en beoefenen, welke onderdrukt is en welke ik niet werkelijk ken, en waar ik steeds te vroeg aan begin in een shortcut en dus de weg ernaar toe verlang, langer maak, en hierin een verlangen creeer, als een omweg om mezelf heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een omweg te willen maken om mezelf heen, bestaande in en als ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over de hoeveelheid geslachtsgemeenschap die ik gehad heb, de partnerwisselingen hierin en redenen hiertoe, waarin ik dit als ‘normaal’ heb ervaren en als ‘leuk en enerverend’, maar waarin ik ondertussen een accumulatie creeer van systemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten of ik nu moet lachen of huilen om deze bizarre constructie die ik niet werkelijk gezien en begrepen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik wel ervoer dat het niet in orde was wat ik deed, maar dat ik geen werkelijk inzicht en werkelijke educatie had over seksualiteit, en dus alles in het fysiek heb onderzocht en ervaren om inzicht te krijgen in mijn handelingen, waarbij de ene handeling naar de volgende leidt, als een schakel in een keten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben lopen keten, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf hierin en hiermee vast kit in en als de keten.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als de wens als gedachte als verlangen als verlenging van mezelf, om steeds alleen werkelijk de fysieke seksualiteit te willen onderzoeken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik alleen werkelijk de fysieke seksualiteit kan ontdekken en beoefenen met een ander als een mannelijk wezen, als ik bereid ben om werkelijk te delen in en als mezelf en de verlangens als verlengingen in en als de geest stop.

Ik stel mezelf ten doel de fysieke seksualiteit in en als mezelf verder te onderzoeken in en als masturbatie en fysieke aanwezigheid in het dagelijks leven in en als aanraking met hetgeen om me heen is, en pas hieraan met een mannelijk wezen te beginnen als ik zelf werkelijk bereid ben om te delen in en als mezelf en zo ook de man.

Ik verbind mezelf door de keten te stoppen, te stoppen met keten, en de schakels te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en mezelf hier te brengen, in en als de adem, in en als het fysiek, in en als mezelf, op aarde.

Full what is sex part 10

What is Sex? – Introduction – Part 1-6

What is Sex – Part 7

What is Sex – Part 8

What is Sex – Part 9

What is Sex- Part 10

—————————————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 279 – Expressie en de Darm – The One Point of Responsibility that I missed – Totally

Desteni-I-Process/Lite

Last week I could start seeing how I have missed the whole point of self-responsibility applied within relationships, which started within the first relationship, with the mother. I knew this almost my whole life, I knew I missed an important thing, but I didnot see how and where. Within the missing of this one point in this one relationship, I created all my relationships within this one point, especially the so called love-relationships. And following up on this it affected – and still does – my whole life, where it functions as a sabotage-point on every area.

I could start seeing within the whole line of creations within this during my life. I could see just over the edge, but I did not dare to see full into it. It was and is overwhelming and I experience(d) a lot of regret. Walking from relationship to relationship, leaving behind situations that had really potential, looking for, looking for, looking for more? It seemed looking for more, but actually it was looking for myself. Thinking/believing that within the situation that I was, I could not find it, so I had to move on. And within this creating emotions as sadness and feelings as hope.

But also regret about the relationship with the mother, which I based on this one point, and within this missed everything else, including her. I missed her completely, and this is how I experience it. I missed here lol her as myself, and so i was not here. Within this seperation within myself I created so much likes and dislikes, which reflects back on me in the relationships I choose and walked.

This whole situation accumulated and build up in layers within my physical body. This whole week my body was tight up, I barely could turn my head. This combined with a physical treatment with the osteopath 2 weeks ago, who supported me to come lower within my body, to the pelvic flore, where he said: okay, there is a bucket, you are standing next to it, you can just look right into it, and this sadness within the bucket is stored on your bladder. And I said, yes, I notice this, I will work with this at home. And so I do. He also said, it is hard working for you isn’t it? Do what is neccesary, it is like a delivery.

Desteni-I-Process

I understand now the endless sadness that I always felt, which I used as energy generation, where the crying was some kind of reward in this bucket of not taking self-responsibility, which gave me a sense of ‘moving’ as a replacement of breathing. It is an endless line of not taking self-responsibility and always putting away the last point of taking things back to self. Which actually is the one point that is not applied in religions, where the last One point of self-responsibility is layed aside, to ‘God’, to The Mind as The One, instead of taking everything back to self and become One as Life within as/Self Responsibility. In this way, we/I will always miss the one point, which is: mySelf. I as Self as the Solution. So it is the endless sadness of missing….mySelf.

I as Self am the Solution and the Responsibility for the Relationships that exist within me and from this without me. I at the moment exist as relationships in/as the mind. If I as Self take Responsibility within this, I am/become Self Responsible, and from this starting point I change the relationships within me, and around me, and so on in the world.

So the One Point of Responsibility that I missed is Self Responsibility.

I have become a very ‘responsible’ person during my life, which is actually a Personality of Responsibility. Because, if I am not Self Responsible, than what does it mean to be responsible? It means that I am responding to the other, so to the other=the mind. Which is no self-expression but expression in/as reflection, so in/as reaction on the other(=the mind). I was missing the point of communication within the last 2 relationships I was in, which is actually missing communication with and as myself in self responsibility and from this starting point of missing, I started a relationship.

I have to start in this one relationship. Which is the relationship with myself; where my reactions on some one else shows the seperations inside myself. Within the experience of immens regret, I still experience lots of resistance – probably even? – and I still want to walk away. I have to walk through all the layers within the physical where the thoughts as reactions are build up in/as resistance. If I walk away, I cannot walk through.

Walking this, I started the serie “Expressie en de Darm” a while ago, written in Dutch. Where (main part of) the control is physically manifested within the muscles of the Darm=Large Intenstine, which I am no day free of so far. Just how I created it.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up everything without investigating the total influence of this on my life and on m’s life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to know the total influence, and to not want to take responsibility for myself in totality and within this, creating consequences for myself and m.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have and create the feeling that I have lost everything and I did it myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hardly can breathe from facing myself within what I allowed and accepted myself to manifest in this one point of relationships.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to never knew what regret really means without using justifications to justify it to make it ‘less worse’, until now, and this is what people probably walk and experience in totality, maybe 10x worse or more, when they walk their life-review after dying.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be so arrogant because of how I grew up with free will and money to buy some free will, where in I did not really see what it means to have a house or not have a house and to be dependent on someone for this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really see what m was speaking about with regards to the house that we lived in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see the potential of m, but to not come through this one point within myself, where the only best option I saw was leaving.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to leave so soon because I knew that if I would wait longer, I probably won’t do it anymore, and I wanted to move alone 1 more time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to screw up myself within wanting something 1 more time.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to know what it is to stand alone, and for this, believing so many times that I needed to move to stand alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like everythings stops at the moment, with me here, facing  a reality that I am not sure I want to be in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compare the reality I live in now to the reality I lived in last year, and this comparing makes me blind for the possibilities within the reality I live in now, because I only experience lost of what I had.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have a throat that feels blown up from experiencing regret within facing ‘what have I done’, without ability to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience a not knowing if I will ever come out of this, because I am not able to change the situation anymore, so the only option is chaning me, and that is that I have never done before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to need to bring myself within a situation that really no other option is possible before I start changing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in a situation that I wished, which is stopping everything so that I can start over without any distraction, and now that I am facing myself within this, scare the hell out of me and experiencing regret and doubts within questioning if this was really neccessary.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold a lover behind in my mind as a safe place to hide in, instead of walking one on one and really release the sadness and sorrow from the body, so that I will be able to really live love as equality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to scare the hell out of myself with who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think in myself without even noticing, ‘well this is your own good, you did it yourself’, and within this blaming myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go into a state of indifference out of thinking that it doesn’t make sense anymore because I missed this one opportunity.

When and as I see myself going down in facing myself in reality, within experiences of regret, I stop, I breathe. I allow myself to cry to release the pain and emotions, and I write out what I need within this releasing.

I realise that i have to face myself and walk the consequenses, and I realize that I had to walk consequenses anyway, no matter what way I would have chosen; that is why it was such a difficult decision to make.

I commit myself to face myself completely, and to forgive myself for what I have created and manifested from this one point of not taking responsibility as self.

I commit myself to not allow myself to go into blaming anymore and so to not create a new layer of seperation within myself.

I commit myself to walk slowly and carefully within every decision that I have to make, and to investigate in totality what is really best, from a starting point of self-responsibility.

I commit myself to care for myself and others from the starting point of self-responsibility as what is best for all, instead of from the starting point of free choice in/as energy.

When and as I see myself going into a sense of indifference because I missed this one opportunity in the past, I stop, I breathe.

I realise that I can walk in self responsibility this time, and that now that I face myself, I am able to forgive myself and to change myself within the situation that I live in, instead of changing the situation. I realise that by comparing past and present, I am still generating energy in/as the mind by holding on to personal preferences, and keeping myself away from the possibility to change.

I realise that I now make a situation with a male in the past as ‘the one’, and when I was in that situation with that specific male, I did the same with another male in the past and/or with a not known possible male in the future. So basicly I am still laying aside self responsibility to ‘The One’, as I described as is applied in religions, and I do it with the religion of love/relationships.

I commit myself to stop and forgive the personal preferences and to walk with what and who is here in the present as what is supporting me to stand up within and as myself.

When and as I see myself going into the past and making this situation/relationship as ‘the one’, I stop, I breathe. I see in myself what it is that I do not want to take responsibility for within myself .

I realise that I make the situation/relationship in the past as ‘The One’ to shift of my self responsibility, and because this One in the past is the only excuse I have left, I hold on to this in/as the mind.

I realise that if I am not seeing into my fears and/as resistances for taking self responsibility, I am not able to change myself within this.

I commit myself to see into my fears and/as resistances that I experience related to taking self responsibility. I write about it, apply self forgiveness, self corrective statements and self commitment statements, which prepare me for real change in reality in and as myself.

I cannot change the past anymore, I can only forgive myself within the past, and correct and change myself in the present, so that in future I will not make the same mistakes.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’?

Parenting – Perfecting the Human race

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/