Dag 591 – Ik zou het moeten weten, toch?

images

Een ervaring van de middelbare school waar ik met een paar vriendinnen en een iets oudere jongen op het gras zit buiten. Het gesprek gaat over seks, de jongen stelt wat vragen in een soort van ‘grappig gesprek’, wat uitdagend over het onderwerp en wat vissend naar wat we al zoal wel en niet hebben ontdekt met betrekking tot seksuele uitwisselingen. Ik ben hier nog niet zo ‘ver’ in en voel me ongemakkelijk (de toon van de jongen is spontaan) met name omdat ik denk en hoor in gesprekken dat de vriendinnen en de jongen hierin meer ervaring hebben. Hierin ervaar ik dit alsof ik het ook allemaal moet weten en alsof zij wel alles weten en ik nog niet. En dit ben ik zo in de loop der jaren gaan onderzoeken en uitproberen, tot ik het ook ‘weet’ lol. Denk ik.

Want eigenlijk kom ik erachter dat ik helemaal niet weet hoe we werkelijk fysiek intiem samen kunnen zijn op een bevredigende, zachtaardige manier in en als zelfexpressie. De seksualiteit die ik heb opgedaan en mezelf geleerd heb is – als het ontdaan is van alle romantiek en omhullende ervaringen zoals die de eerste aantal keren gedeeld wordt welke een soort van ‘fantastisch’ is – meer een mechanische toepassing die af en toe neigt tot een fysieke expressie. Het is niet vervelend. Het is alleen niet werkelijk fysiek.

En het is oké dat ik het niet weet. Het is oké dat ik hierin ‘onzeker’ ben. Hoe kan ik zelfzeker zijn in iets wat ik nooit geleerd heb? Ik heb een zekerheid aangeleerd, in en als de geest om mezelf seksueel te kunnen toepassen, in en als de geest. Hierin zijn er momenten dat de intimiteit deels even fysiek wordt, echter een werkelijke, fysieke expressie delen met een partner, beginnend bij zelfintimiteit, dat heb ik niet geleerd. En mijn partner ook niet. We hebben niet geleerd om intiem met en als onszelf te zijn dus hoe kunnen we onszelf delen hierin? Dit is een proces om te leren en af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik weet en/of moet weten hoe ik seks kan hebben in een werkelijk intiem, fysiek samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het wel te weten, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit denken te weten hoe ik seks kan hebben, gebaseerd is op een ‘match’ van systemen waarin deze zo goed passen dat je elkaar automatisch aanvult/vervult, wat geen blijvende vervulling is/zal zijn maar slechts tijdelijk in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als automaat aan en in te vullen met een ander als automaat, wat niet iets is om te veroordelen maar meer om te realiseren aangezien het niet blijvend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen te wachten op de ander en/of de ander te volgen als onze automaten elkaar niet aanvullen en/of als de ander ook niet direct weet hoe iets toe te passen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf in mijn ervaring van onzekerheid als een ‘niet weten maar ik zou het toch moeten weten’, wegleg door de verantwoordelijkheid voor iets wat ik niet weet, bij de ander te leggen/laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een ervaring van onzekerheid aan te praten in en als de gedachte dat ik iets zou moeten weten, opgedaan in en als een aanname/geloof dat ‘anderen het ook of wel weten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een zekerheid op te doen in en als de geest door de ervaring die ik heb opgedaan zonder de onderliggende onzekerheid werkelijk te verwijderen/veranderen in en als mezelf, waarin deze ervaring van onzekerheid dus niet weg is maar van en als zelf aan de oppervlakte komt als ik door de laag van aangenomen zekerheid heen kom.

Hierin wordt me algemeen duidelijk hoe iets nieuws aanleren zonder de onderliggende ervaringen te verwijderen met behulp van zelfvergeving, niet effectief is aangezien de onderliggende ervaring, onder de oppervlakte een rol blijft spelen in hoe ik mij beweeg en waarin ik zelf de laag hier bovenop van en als een gecreëerde polariteit, in stand houd waardoor ik mezelf geen kans geef om uit te breiden als ik blijf bewegen in deze laag van zekerheid als polariteit van een onderliggende ervaring van onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen als ik in de ervaring van zekerheid deelneem en me slechter te voelen als ik in de ervaring van onzekerheid deelneem waarin ik heen en weer beweeg in en als de geest, in en als de energie van deze zelfgecreëerde polariteiten van plus/positief en min/negatief en zo ervaringen van een meerwaarde en tevens minderwaardigheid te manifesteren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘onzekerheid’ te veroordelen als iets waarin ik me minderwaardig voel, in plaats van onzekerheid te zien voor wat het is als een niet weten als iets dat ik niet werkelijk, fysiek geleerd en/of beoefend heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een onbekend gebied van zelfuitbreiding waarin ik niet eerder geleerd heb hoe me hierin te bewegen en dus ervaar ik een ‘niet weten’ doordat ik geen programmering heb om op terug te vallen, behalve een ervaring als onzekerheid.

Ik realiseer me dus dat ik in deelname in de ervaring van onzekerheid deze zogenaamde leegte opvul binnenin mezelf, echter hierin ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te bewegen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te ondersteunen door aanwezig te zijn en blijven in en als de adem, te luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft als fysiek prettig en fysiek onprettig en van hieruit mezelf te bewegen, uit te proberen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel om te zien wat de ander aanreikt of juist niet aanreikt, of er reacties in mij opkomen die ik vergeef in en als mezelf en hoe ik hierin kan meebewegen op het ritme van mijn eigen ademhaling of juist initiatief kan nemen als toenadering.

Ik stel mezelf ten doel voort te bouwen op wat al aanwezig is en hetgeen aanwezig is, langzaam aan te veranderen in subtiele aanpassingen tot in een fysieke beweging/expressie waarin ik me realiseer dat het fysiek subtiel is en dat slechts de geest, groots en meeslependheid verwacht.

Herdefinitie onzekerheid:

Het zien van een onbekend gebied in een fysieke toepassing zonder voorgeprogrammeerde kennis en informatie waarin ik beslis om mezelf te ondersteunen met behulp van het ritme van mijn ademhaling en van hieruit het onbekende gebied als ruimte open tot uitbreiding van mezelf en/als een ander in zelfexpressie/fysieke zelfbeweging zonder vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen in hetgeen opkomt in deze ruimte als vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties en zelfvergeving op toe te passen op de energetische ervaring en/of gedachte.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van zekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me waarschijnlijk bevind in een voorgeprogrammeerde/(zelf) aangeleerde toepassing waarin ik me zeker voel door de kennis en informatie die ik heb om op terug te vallen.

Ik stel mezelf ten doel om te zien in mezelf hoe hetgeen ik toepas in en als een ervaring van zekerheid, aanvoelt voor mijn fysiek door me te focussen op mijn ademhaling en van hieruit te beslissen om het voort te zetten of iets bij te stellen in beweging.

Ik stel mezelf mezelf ten doel geduldig en zachtaardig met mezelf en/als een ander te zijn en vrede te maken met iedere toepassing, situatie en ervaring die naar voren komt in een fysiek intiem samenzijn zonder deel te nemen in vooroordelen, in en als de realisatie dat seksualiteit een gebied is waar de controle immens is ingebed en dat dit dus een gebied is dat ik kan gebruiken om mezelf te bevrijden van deze voorgeprogrammeerde controlemechanismen in en als de geest en dat dit tijd inneemt en fysieke toepassing vereist van mezelf en indien mogelijk, van een ander als partner.

Ik stel mezelf ten doel om zowel mijn eigen voorprogrammering als die van de partner in overweging te nemen en hierin vrede te maken in plaats van frustratie te creëren door geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in mij opkomt en van hieruit, voor wat zich afspeelt tussen beiden, in en als de realisatie dat het niet om mij alleen gaat en dat we in en als leven allen onderling afhankelijk zijn van elkaar en als ik wel bezig ben met mijzelf alleen, weet ik dat ik me in energetische ervaringen bevind, in en als eigenbelang in het behoud van mezelf in en als de geest, wat aan mijzelf is om verantwoordelijkheid voor te nemen in en als de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor bezigheden die alleen op mijzelf betrekking hebben door de verlangens naar en gekoppelde angst voor verlies van ervaringen, onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren.

Atlanteans Insecurity – Interview 249 – 255 and 148 – 150 – Klik Hier

What is sex? – Klik Hier

relationship support – Klik Hier

Redefining relationships – Klik Hier

full_what-is-sex-practical-sex-education-the-beginning-part-23 (2)

What is Sex – Practical Sex Education – The beginning – Part 23

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 588 – Wanneer is een passend moment om iets te bespreken?

timetoshare_v2

Ik heb er moeite mee om te wachten met iets te bespreken met mijn partner tot een moment dat ik zie dat hij er ook rust/ruimte voor heeft om te luisteren. Ik neig er naar om het direct te willen en ook gaan bespreken op het moment dat het punt me duidelijk wordt en zo ben ik hierin zelf nog in reactie en wil ik het ‘zo snel mogelijk’ bespreken, wat eigenlijk geen bespreken is maar een ‘uitpraten’ waarin ik een verwachting heb van de ander. Hier reageert hij natuurlijk op, obvious. Waar ik vervolgens weer op reageer en hierin wordt het punt van eigenbelang in beiden versterkt. Wat ik hierin eigenlijk doe, is het punt van eigenbelang dat ik al langer zie op de achtergrond, onderdrukt of verstopt aanwezig zeg maar, vergroten, aan de oppervlakte halen en aangezien ik nog reageer, is het uiteindelijk het punt waarop ik reageer en het punt van en als reactie in mezelf uitvergroten zodat ik zie wat ik dien te vergeven en veranderen.

De vraag hierin voor mezelf is of het anders verloopt als ik wacht met bespreken.

In het vroegtijdig bespreken probeer ik de pijn die ik in mezelf ervaar ten aanzien van een punt in eigenbelang, te ontlopen en zo creëer ik frictie. Echter, is dit eigenlijk niet precies hoe ik het punt in eerste instantie gemanifesteerd heb? Door een spreken in reactie, hierin reactie als weerstand te zien gebeuren en vervolgens conclusies te trekken en oordelen te vestigen binnenin mezelf, in de woorden ‘zie je wel’, ik heb gelijk, de ander doet dit en dat en wil hierin niet veranderen’.

Het is inderdaad zo dat een ander ‘dit en dat doet’, echter het is een momentopname en het ‘de ander wil niet veranderen’ is opgebouwd in en als herinnering zonder hierin de ander in overweging te nemen en te benaderen op een passend moment. Een passend moment zou een moment zijn waarin ik niet langer in reactie ben en eerst mijn reacties in en als mezelf heb vergeven.

Op deze manier houd ik ‘de angst dat een ander niet wil veranderen’ in en als een gedachte, in stand, binnenin mezelf en zo ook buiten mezelf want ik geef de ander geen beslissingsruimte om te willen veranderen. Ik heb er afgelopen weekend een heel weekend over gedaan om een punt in communicatie te brengen en zondag einde van de ochtend kon ik komen tot communicatie van het volledige punt. Echter toen ik zaterdagochtend het punt aan de oppervlakte zag komen, buiten mezelf en binnenin mezelf, vroeg ik me af of ik het punt niet beter geheel op zondag kon bespreken op het moment dat we even tijd nemen om de komende week door te spreken. Ik heb echter niet de beslissing genomen om het binnenin me te houden en zelf uit te werken en zo ben ik begonnen met het benoemen van het punt dat ik waarnam buiten mij en pas zondagochtend kwam ik tot het uitschrijven van het punt binnenin mij en werd me duidelijk wat er in mij verscholen zat als punt van angst/weerstand/eigenbelang (met als kanttekening dat ik zaterdag de hele dag buitenshuis aan het werk was).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet het zelfvertrouwen te hebben om het punt geheel binnenin en als mezelf te transcenderen alvorens het te bespreken met mijn partner, in en als een ervaring dat ik ‘het zo oneerlijk vind’ om dit te doen aangezien hij in mijn ogen, een punt van/in ongelijkheid leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden om zelf eerst het gehele punt door te wandelen als reactie van mezelf op een punt van ongelijkheid buiten mij, waarin ik de oneerlijkheid koppel aan de gedachte ‘dat hij het in eerste instantie leeft’ in en als de aanname dat als hij dit niet zo zou leven, ik ‘ook geen reactie zou (hoeven) hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen reactie zou hoeven hebben als een ander buiten mij, in dit geval mijn partner, in gelijkheid zou leven en zo, mijn beslissing tot het leven van eenheid en gelijkheid in en als mezelf, afhankelijk te maken van wat mijn partner als een ander buiten mij, wel of niet leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dus in afhankelijkheid te zijn van mijn partner en dus is het aan mij om in en als mezelf te zien waarin ik verkeer in een punt van eigenbelang in afhankelijkheid van wat mijn partner wel of niet doet (als hetgeen ik zondag toe kwam om uit te schrijven in en als de toepassing van zelfvergeving).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt van eigenbelang waaraan ik vasthoud, te proberen te ontlopen door te proberen mijn partner te corrigeren in wat hij laat zien als zijn punt van eigenbelang en als hij vervolgens dit punt zelf niet wil zien op het moment dat ik het naar voren breng, te reageren hierop en door te duwen, zonder het punt van eigenbelang waaraan ikzelf vasthoud, in te zien en zelf te vergeven zodat ik de correctie hiervan kan (gaan) leven naar mijn partner toe en mijn communicatie hierin helder wordt in en als een delen van een toepassing die het beste is voor alles en iedereen, zonder dwang of aanzet naar hem toe in wat hij wel of niet moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik altijd mezelf kan veranderen ten aanzien van mijn partner aangezien hoe ik sta, ik zelf opgebouwd heb en/of heb toegestaan om op te bouwen binnenin mezelf, in en als gedachten als oordelen als angsten en dat als ik sta als wat het beste is en ik onvoorwaardelijk bereid ben om te zien waar ik dit niet doe, waartoe ik zelf de avond ervoor opnieuw de beslissing heb genomen, het niet nodig is om zoveel weerstand te creëren in mijn leefwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet zo eenvoudig te vinden om de beslissing tot het onvoorwaardelijk leven van wat het beste is, ook daadwerkelijk in ieder moment praktisch toe te passen aangezien er te pas en te onpas weerstanden als gedachten als oordelen als angsten opkomen binnenin mezelf waarin het nodig is dat ik mezelf richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn partner als de ander buiten mij, te verwachten dat hij zonder weerstanden luistert naar een punt van zelfverandering/zelfverbetering terwijl ik zelf tijd neem/nodig heb/nodig denk te hebben om de weerstand door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog niet in staat/ter wille te zijn tot het direct omzetten van een weerstand in en als het behoud van mezelf in eigenbelang, in en als de geest tot het leven en toepassen van wat het beste is voor al het leven, beginnende bij alle betrokkenen in mijn leefomgeving, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet ter wille te zijn om direct te leven wat het beste is ook voor mijzelf als leven in en als het fysiek en toch eerst de weerstand te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en de weerstand te veroordelen voor het bestaan hierin en in en als dit oordeel, de weerstand te vergroten en belichamen doordat ik erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstand te vergroten en belichamen in en als reactie op de weerstand/het punt van eigenbelang, in en als een oordeel hiervan, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies van een onderliggende ervaring waaraan ik vasthoud/waarmee ik me vervul.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vervullen met een ervaring en vervolgens een angst als gedachte als oordeel te creëren om deze ervaring los te laten/zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het loslaten van bepaalde ervaringen waarin ik mezelf bepaald heb als wie ik ben en hierin het loslaten bepaald heb als ‘dat nooit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om een commitment te maken om het punt van reactie binnenin mij op een punt van eigenbelang buiten mij, direct en geheel naar mezelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren alvorens het punt van eigenbelang in communicatie te brengen met hierbij een inzicht en oplossing tot wat het beste is, waarin de ander/mijn partner een beslissingsvrijheid zal ervaren om hierin te veranderen aangezien mijn bestaan niet afhankelijk is van zijn verandering en/of van het tijdstip van zijn verandering en het dus alleen zijn beslissing is om iets wel of niet en zoja, wanneer in te zien en toe te passen zonder dat er een reactie als weerstand aanwezig hoeft te zijn op een druk als dwang van afhankelijkheid van mijn bestaan in en als de geest, in en als een punt van eigenbelang.

Als en wanneer ik het op voel borrelen in mezelf als dat ik een punt ‘zo snel mogelijk wil bespreken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er iets opborrelt, ik mezelf laat leiden door hetgeen er borrelt binnenin mij – waarin ik me nu realiseer dat dit borrelen, het fermentatieproces is als in gisting als in het artikel van Candida and Self abuse waar ik twee blogs over geschreven heb – in fermentatie, dus in een gistingsproces wat zich door de tijd heen gemanifesteerd heeft, anders zou het niet gaan borrelen of gisten, en dus leidt ik mezelf niet in hetgeen ik wil bespreken maar wordt ik geleid door een herinnering als hoe ik iets heb opgeslagen binnenin mij in en als iets wat mijzelf in en als eigenbelang in het hebben van een ervaring, onderbouwt.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zo snel mogelijk wil bespreken, terug naar zelf te halen en te zien waarom ik zo graag wil dat mijn partner hierin verandert en zo te zien welk voordeel dit voor mij inhoudt waarin ik mezelf in een punt van eigenbelang in stand kan houden.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zie als hetgeen ik in stand wil houden in eigenbelang en waarin ik een pijnlijke ervaring van verongelijking/ongelijkheid wil ontlopen, uit te schrijven en te vergeven in en als mezelf en van hieruit te communiceren met mijn partner/met een ander op een passend tijdstip wanneer we beiden bereid zijn om iets te bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn partner mij onderdrukt als hij niet wil luisteren en ik mijn punt niet kan uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en het dus te veroordelen van en als mezelf, in en als een gedachte om mijn punt uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zeur als ik een punt uitspreek en mezelf hierin, in en als deelname en geloof in een gedachte, af te leiden van het uitspreken van iets dat het beste is voor en als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan zeuren in en als reactie op een reactie van mijn partner op iets in mijzelf in ongelijkheid en zo, de ander gelijk te geven en zo, als reactie op mezelf in reactie, zelf gelijk te willen hebben/mijn gelijk te willen halen door het punt door te duwen en mezelf en/als de ander hierin te onderdrukken/onder druk te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als ongelijkheid te manifesteren in en als een doorduwen van een punt in en als een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik altijd gelijk heb als ik een punt uitspreek als wat het beste is waarin ik mezelf als uitgangspunt over het hoofd zie en zolang ik besta in ongelijkheid ten aanzien van een dimensie in wat ik benoem en/of ten aanzien van diegene naar wie ik het benoem, zal het de ongelijkheid zijn die ik manifesteer en teweeg breng met en in mijn bewoordingen en dus niet hetgeen dat het beste is en van hieruit zal iemand zich gaan verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijk te willen hebben omdat ik besta in en als ongelijkheid ten aanzien van een dimensie/aspect in wat ik uitspreek/leef.

Als en wanneer ik mezelf zie bestaan in een ervaring van gelijk willen hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens ongelijk sta, aan mezelf in hetgeen ik uitspreek en/of aan diegene met wie ik spreek.

Ik realiseer me dat zolang ik in ongelijkheid besta oftewel, als ik niet volledig leef wat ik spreek en dus spreek als wat ik leef, ik ongelijkheid manifesteer en zo mijn eigen frustratie creëer als reactie op de reactie van een ander op hetgeen ik uitspreek in ongelijkheid.

Ik realiseer me dat in deze, ik dus degene ben die aan het beginpunt staat van de creatie van verongelijking/ongelijkheid binnenin mij en niet mijn partner/de ander aangezien ik spreek in en als een uitgangspunt van ongelijkheid, geactiveerd door een verlangen in mezelf als belang voor mijn eigen (dus eigenbelang) welke ik verstoord zie worden door een handeling/houding/uitspraak van een ander waarin me duidelijk wordt dat het verlangen niet vervuld zal worden op een manier die een bepaalde ervaring in stand houd binnenin mezelf, in en als eigenbelang en dus, ga ik zelf in de verdediging, van dit verlangen in eigenbelang en van hieruit, ga ik de ander aanvallen waarin de ander zich uiteindelijk zal gaan verdedigen als ik blijf doorduwen.

Ik realiseer me dat de penetratie in en als de geest nogal doordringend en volhardend is.

Ik stel mezelf ten doel mijn volhardendheid en neiging tot doordringen en doorduwen, te gebruiken om in en als mezelf te zien totdat ik duidelijkheid en begrip heb over de oorsprong van mijn ervaring van verongelijking en gedrag in ongelijkheid in en als de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel om zelf door weerstanden heen te duwen tot het leven van de realisatie in en als verandering van mezelf ten aanzien van het punt in eigenbelang en mezelf te ondersteunen in de toepassing van het schrijven en spreken van zelfvergevingen, daar waar ik moeite heb om gedachten als angsten als oordelen los te laten in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel het geluid van mijn eigen stem te gebruiken ter ondersteuning en als gereedschap in en als het spreken van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken in en als een duwen door weerstanden heen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst dat een ander niet wil veranderen en/of dat de situatie niet verandert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn focus richt op iets of iemand buiten mij die ik wil aanzetten tot verandering, in plaats van in en als mezelf te zien waar ik vasthoud aan (geloof in) een oordeel als gedachte als angst in/als zelflimitatie gerelateerd aan woorden als ‘dat nooit’.

Ik realiseer me dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven en veranderen door te zien hoe ik een angst als oordeel in en als (geloof in bepaalde) gedachten heb opgebouwd waarin ik vasthoud aan een punt van eigenbelang als bepaalde ervaring ter vervulling van mezelf in en als de geest in energie.

Ik realiseer me dat als het praktische punt van ontmoeten en delen nog steeds kan plaatsvinden, los van of mijn partner iets wel of niet toepast en alleen mijn eigen ervaring hierin verandert, het allereerst aan mezelf is om mezelf te vergeven in het vasthouden aan een bepaalde ervaring en van hieruit mezelf te corrigeren en zelf te veranderen, de verandering te wandelen en toe te passen in de ontmoeting en het delen zodat ik een levend voorbeeld ben van waaruit ik een ander/mijn partner iets kan aanreiken/laten zien ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel de zelflimiterende gedachten als oordelen te vinden binnenin mezelf met hierin de ervaring van angst voor verlies van een bepaalde (vervullende) ervaring en mezelf hierin te vergeven en corrigeren, te zien wat de best mogelijke en meest praktische oplossing is om elkaar te ontmoeten en te delen op een passend tijdstip zonder onnodig frictie te veroorzaken en indien nodig, van hieruit een punt ter sprake te brengen ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik toch vroegtijdig spreek en frictie creëer, mezelf te ondersteunen en alsnog te duwen door weerstanden heen, niet op te geven en door te gaan met het spreken en schrijven van zelfvergeving op wat aan de oppervlakte komt totdat het gehele punt duidelijk, vergeven en besproken is.

Interessante punten die opkomen voor nader zelfonderzoek zijn het ‘onder druk zetten’ van mezelf en een oordeel op iets ‘uitleven’ in de fysieke realiteit om een punt zichtbaar te maken.

In theorie zeg ik ja, het is mogelijk om het punt op een later tijdstip te bespreken. In de praktijk is de toepassing een ander verhaal en spelen herinneringen als opgebouwde ervaringen mee die er er vaak voor zorgen dat ik het anders aanpak en de fysieke realiteit ‘nodig heb’ om iets duidelijk zichtbaar te krijgen en hierin is het aan mezelf om steeds bij te stellen tot in begrip en vergeving van mezelf en van hieruit, in geduld naar een ander als partner op deze reis naar leven, in en als een uitgangspunt van zelfoprechtheid dus zonder onnodig een ander te ‘gebruiken’ ten behoeve van iets duidelijk maken in/aan mezelf.

geduld-kleur-klein————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/