Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Oneindigheidsteken

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zo zelfonoprecht is dat ik niet weet waar te beginnen, in plaats van in te zien dat, door te participeren in deze gedachte, ik zelf zelfonoprecht ben, en dit zo vaak gedaan heb dat ik niet weet waar te beginnen aangezien er zoveel gedachten zijn die een begin hebben gemaakt in en als mezelf, bestaande in zelfonrechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet waar te beginnen omdat het zo zelfonoprecht is, en hierin de mate van zelfonoprechtheid te laten bepalen of ik wel of niet begin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er geen mate bestaat, dat ‘mate’ een gegeven als excuus is van de geest om niet te hoeven beginnen en een bepaalde mate van zelfonoprechtheid toe te staan te blijven bestaan, in en als zelf, waarin in feite, helemaal niets gebeurt, aangezien het hierin een ‘alles of niets’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het proces van zelfonderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie een onderzoek is van alles of niets, waarin ik bedoel dat de mate er  niet toe doet, maar dat iedere zelfonrechtheid gevolgen heeft op het fysieke leven, op eenzelfde niveau als dat ik het toesta, dus als ik het subtiel toesta in mezelf te blijven bestaan, zal het zich subtiel in mijn leven, in mijn fysiek, en in en als het fysieke leven algemeen, blijven bestaan, zich voortzetten en laten zien, precies in de mate zoals ik het toesta, net zolang totdat ik beslis ‘nu is het genoeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiele zelfonoprechtheid toe te staan te bestaan in mijn fysiek, mijn leven en in het fysieke leven in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel en verborgen toestaan als beter te zien dan groots en zichtbaar toestaan, in plaats van in te zien dat subtiel en verborgen ook nog eens tijd nodig heeft om zich eerst te tonen alvorens het gecorrigeerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op het verborgene en het verborgen houden, aangezien dit niet eenvoudig vergeven en gecorrigeerd kan worden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit is hoe ik het zelf toesta in en als mezelf en dus in en als het fysieke bestaan, als hoe ik het ‘geleerd’ heb, wat iets is wat ik ‘niet zie/niet wil zien’, en wat zo dus blijft bestaan met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘verborgen houden’ te verbergen, waardoor ik mezelf hierin niet toesta mezelf te vergeven en corrigeren, wat me boos maakt in en als mezelf, op het moment dat dit getriggerd wordt door een ander die iets verbergt/niet ziet, waarop ik een gedachte aanmaak; een gedachte als oordeel als controle, in en als angst om te voorkomen dat mijn verborgen gedachten als oordelen zich laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten als oordelen te gebruiken als controle om mijn eigen gedachten als oordelen niet te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfonoprechtheid als de (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten van een ander iets zeggen over mij, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten iets zeggen over mij, en dat de uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander, in principe iets zeggen over de ander, en dat mijn innerlijke reacties hierop, wederom iets zeggen over mij, welke ik voor mezelf kan uitschrijven, inzien, zelfvergeven en corrigeren in en als mezelf, waarin ik tevens zie of en hoe hetgeen gezegd wordt, ook op mij van toepassing is en wat ik hierin eventueel kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten van een ander mij iets kunnen aandoen, en dat ik dus het tegendeel moet bewijzen/duidelijk dien te maken dat deze gedachten niet over mij gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen gedachten als controle als reactie als angst, over mij gaan en mij iets aandoen op het moment dat ik ze produceer en weer onderdruk, welke angst in me oproept voor het automatisme in en als mijn eigen geest in en als onderdrukking, waarop ik geen controle lijk te hebben, maar welke in principe, in en als zichzelf als de geest, bestaat in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlesysteem te willen controleren, maar tegelijkertijd te ervaren dat dit niet mogelijk is; het is niet mogelijk het controlesysteem in en als de geest, op te lossen met dezelfde controlemechanismen in en als de geest, waarin ik mezelf vastzet in de cirkel van controle in en als de geest.

En dus is er maar een oplossing: welke is, loslaten/vrij maken van controle, en loslaten/vrij maken houdt in: zelfvergeving van de gedachten en opvolgende reacties in en als de controlemechanismen bestaande in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdedigen bestaande in en als controlemechanismen, in en als de geest.

Zelfcorrecties volgen.

Desteni-I-Process-Lite

Om te leren hoe we bestaan als gedachten, gevoelens en emoties zonder te zien wie we zijn hierin.

Stop deelname in de oneindige cyclus in jezelf; start het Desteni-I-Process-lite; gratis online.

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 78 – Ik wil niet dat je weg gaat

x zegt me gisteren dat hij waarschijnlijk terug naar Polen gaat. Alles gaat aan in mij, het hele reactiesysteem, en ik val. Als ik nu weer vast ga houden, mijn wil op ga leggen door te spreken in zelfonoprechtheid, kom ik weer in een relatie terecht die als startpunt zelfonoprecht is. Moet ik weer de cirkel rond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bijna ondraaglijke drang te ervaren om x te bellen en mijn emoties met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles om me heen in elkaar te zien vallen, en ik heb zelf de stap gezet naar een ander huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor het eerst spijt te ervaren dat ik niet meer in het prachtige huis in Zegveld woon, in een soort van luchtbel afgescheiden van de matrix, nu ook x weggaat uit dat gebied en ik geen enkele binding en geen reden meer heb om daar heen te gaan behalve het missen van degenen met wie ik daar gedeeld heb of het missen van het wonen in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x wel gehoord te hebben maar niet heb kunnen luisteren naar zijn woorden dat hij me min of meer waarschuwde dat er niet zoveel fijne plekken om te wonen zijn als in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn geworden met het wonen in Zegveld en het opgegeven te hebben zonder in te zien dat ik het weleens zou kunnen gaan missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn omgegaan met mezelf en met wat ik koester.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verscheurd als losscheuren te voelen/ervaren nu ik weet dat x weg gaat, en doordat x weggaat gaat het hele herinneringssysteem aan en ga ik de oude woonplek opeens missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x graag als vriend in de buurt te willen houden als soort van backup van mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant te gedragen ten opzichte van waar en hoe ik leefde, ook al was ik iedere dag dankbaar om daar te wonen en heb ik het al jaren in mezelf onderzocht of het wonen daar mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze beslissing om weg te gaan te hebben genomen door 2 punten: namelijk geld en het liefdesconstruct, 2 wereldse punten waarin ik wegzak/vastzit en om hierin op te staan en niet in vast te blijven zitten, ben ik weg gegaan uit de mooiste plek waar ik ooit gewoond heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er opeens een drama van te maken dat ik weg ben uit Zegveld, terwijl het gedurende de gehele verhuizing ok was, waarin ik tijdens de verhuizing vrijheid ervoer van structuren van missen en vastzitten en isolatie, welke nu weer aan gaan trekken, meer dan tevoren nu ik hoor dat x weg gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf en de stap die ik heb genomen te gaan twijfelen nu alle emoties omhoog komen die vastzitten als reactiepatroon op het vertrek van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven om uit dit liefdesconstruct weg te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet sterk genoeg ben om in de situatie voorheen op te staan, terwijl ik in de situatie voorheen mezelf kwalijk nam dat ik niet sterk genoeg was om op te staan en te gaan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door het vertrek van x te gaan twijfelen aan mezelf en te gaan denken/geloven dat ik iets fout heb gedaan, waarmee ik in de structuur van de mind val in/als oordeel als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren nu x wil vertrekken en nog eens totale paniek te ervaren nu mijn fysiek in verkramping gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze paniek echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in de liefde te geloven, waardoor ik niet los kom van dit construct in mezelf, het liefdesconstruct van leven via de liefde van en/of  voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in een geloofsysteem van liefde.

Ik zie dat ik iets mis in dit huisje wat er voorheen wel was, namelijk ikzelf die heel tevreden was met dit huisje, waardoor ik ‘bergen’ kon verzetten, en nu ik wegval in/als de mind in een liefdesconstruct in een geloof van iets missen buiten mezelf, mis ik mezelf door weg te zijn van hier in/als mezelf, wat ik projecteer op het huisje alsof er iets mist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik x wel of niet kan bellen, waarin ik participeer in de ‘ik weet het niet’ persoonlijkheid, wat aangeeft dat ik iets niet wil zien als zijnde een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de steun en aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik het construct activeer en waar ik het kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale verlamming te ervaren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verlamming fysiek te manifesteren en gemanifesteerd heb in een verlamming/verkramping/schrikreactie/obstipatie in mijn dikke darm, welke keer op keer reageert als het construct geactiveerd wordt, niet langer in staat om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een toestand te brengen waarin ik niet in staat ben om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen leven in dit construct maar niet te zien hoe hieruit te komen/hoe te bewegen in dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles weg te zien vallen inclusief mezelf in dit construct, zonder in staat te zijn/te zien hoe dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke toestand van verlamming te geloven, wat ik gebruik als excuus om niet te bewegen in dit construct, aangezien iedere beweging pijn doet, zowel fysiek als emotioneel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven waardoor ik gevangen raak in het construct, waarin ik een toestand van zinloosheid ervaar en een persoonlijkheid van gelatenheid aanneem, en nog doe alsof ik het wel ok vind ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te gaan met mijn toestand van zinloosheid en gelatenheid zonder de wil om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit van binnenuit kan veranderen, en dus zoek ik altijd een prikkel/beweging/optie buiten mezelf om mezelf weer in beweging te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met x te zijn begonnen om uit dit construct te komen, en nu hij weggaat ben ik bang dat ik er zelf niet uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf zonder x niet op kan staan in dit construct en het verdriet te ervaren die wegging toe ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet weg te laten gaan door de liefde van x voor mij, om vervolgens weg te willen uit het construct van gevangen zitten in de liefde van x voor mij, waardoor ik weer in het verdriet terecht kom waarin ik zelf in/als de mind aanwezig was voordat ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met x te beginnen in zelfinteresse, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf voornamelijk in paniek te zien uit angst voor het verlies van datgene wat mijn zelfinteresse voedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een enorme fout maak door x te laten gaan, aangezien het verdriet voelt alsof ik iets fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn in het geloof dat ik iets fout heb gedaan, waardoor ik vast kom te zitten in het oordeel van goed en fout in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds in zelftwijfel te worden getrokken door mijn leefomgeving waarin mensen niet zelfoprecht leven, en ik geloof dat ik het fout doe ook al is mijn startpunt dat wat het beste is voor allen in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel een startpunt van gelijkheid als uitgangspunt te hebben, maar nog wel een weten in/als de mind, dus nog niet een en gelijk als zelf ben, waardoor ik nog verkeer in polariteit in/als de mind, en ik zie dat ik het uitgangspunt noem in plaats van startpunt, waarin ik een uitgang lijk te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in/als de mind als uitgangspunt als vluchtweg te gebruiken/hebben gebruikt, waarvan ik nu de gevolgen ervaar in/als de mind als verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor/door een ervaring van verdwijning van mezelf als x weggaat, waarin ik mezelf dus gedefinieerd heb in een karakter in/als relatie met x, welke natuurlijk verdwijnt als x fysiek verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik geworden ben in dit construct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind; alleen als ik zie wie ik geworden ben kan ik mezelf vergeven. Zolang ik niet zie wie ik hierin ben en hoe ik hierin verzeild raak kan ik mezelf niet stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen op het doorzetten van mezelf in deze toestand van ervaring van hopeloosheid, zodat ik het aandurf mezelf onder ogen te zien in deze toestand.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet tegen deze toestand van hopeloosheid op te geven als mezelf te vergeven, waardoor ik mezelf kan zien in deze toestand van hopeloosheid zonder erin te verdwijnen; als ik me verzet versterk ik de structuren, en verdwijn ik in het verzet in/als de mind als een vasthouden aan overlevingsmecahnismen zonder in zelf te kunnen zien.

Ik realiseer me dat ik angst voor verdwijning ervaar in relatie met x en als x juist weggaat, waarin ik mezelf compleet vastzet in deze ervaring van verdwijning in relatie tot het wel of niet aanwezig zijn van x; hoe dan ook verdwijn ik erin, welke verdwijning is in het construct in/als de mind in afscheiding van mezelf, waardoor ik constant relaties creeer die geen stand houden zodat ik niet kan verdwijnen, waarin ik ondertussen verdwijn in afscheiding en onvrede in/als mezelf als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het geloven dat ik iets fout doe, direct, zodra ik de twijfel omhoog zie komen, aangezien met het geloof en nog eens met het geloof in het fout doen ik begin te vallen in/als de mind, en ik alles activeer in mezelf wat ik ooit met fout doen verbonden heb en creeer ik tevens automatisch de polariteit van ongeloof in mezelf in het in staat zijn tot het stoppen van mezelf in zelftwijfel, aangezien ik geloof dat ik het fout doe.
www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

www.eqafe.com/free