Dag 770 – Zelfvergevingen gerelateerd aan ‘structuur’

Dag 769 – Structuur – structure

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik teveel structuur heb en dat ik te gestructureerd ben en hierin geen ruimte laat voor ‘spontaniteit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik spontaan moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet spontaan te willen zijn als hoe ik spontaan interpreteer als ‘onecht’ en overdreven en tevens als soort van ‘mode’ als dat het goed zou zijn om spontaan te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen spontaniteit in me heb waarvan ik zie dat dit ook weer niet klopt, dus het is meer iets anders wat me hierin dwars zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spontaniteit te veroordelen als mode frats waar iedereen aan mee moet doen en dus, doe ik er niet aan mee en ‘ben ik niet spontaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iemand geen structuur zou willen of kunnen aanbrengen aangezien ons lichaam bijvoorbeeld ook uit bepaalde structuren bestaat, anders zou de boel niet bij elkaar blijven hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van bepaalde structuren in mezelf als ‘patronen’ waarin ik ervaar vast te zitten zonder exact te zien waarin ik me als vastzittend ervaar en fysiek gemanifesteerd, dus dan op onbewust niveau, dus vandaar dat ik het (nog) niet zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik ongestructureerd te werk ga ten aanzien van mijn geestbewustzijnspatronen en maar ergens ‘begin’ en dan zie waar ik uitkom, zonder duidelijk begin of eindpunt, wat het niet eenvoudig maakt om te omschrijven wat ik aan het doen ben zodat een ander het eveneens kan begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met het benoemen en omschrijven wat er in me speelt in een duidelijke structuur maar meer hapsnap, wat voor mijzelf eigenlijk geen probleem is of lijkt binnenin mijzelf maar wat wel onduidelijkheid lijkt te geven ten aanzien van het mijzelf in de wereld zetten in hetgeen ik begrijp van wat er in mij omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus een verschil te bemerken ten aanzien van mijn binnen- en buitenwereld en hoe ik mezelf manifesteer in woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb woorden te vermijden en mezelf ‘onduidelijk’ te houden zodat een ander geen grip op mij krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen weg te glippen uit het ‘begrip’ als grip als eventueel oordeel van een ander zijn/haar mind / geestbewustzijnsstructuren en zo weg te glippen tussen de mazen door (misschien tussen de ‘grid-lines’ door? – grid-lines als fysiek gemanifesteerde structuren als patronen als oordelen in en als de geest) in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zo ook weg glip van mijn eigen fysieke manifestatie / verwerkelijking in mijn beste kunnen in en als een opstaan en een gelijkstaan aan mijn eigen geestbewustzijnssysteem en aan mijn eigen (zelf)oordelen.

Ik herinner me dat binnen een sjamanistische sessie, er gezegd werd dat ik ‘opzettelijk vaag ben gehouden’ waarin ik zie dat ik dit zo heb voortgezet binnenin en als mezelf en mezelf opzettelijk vaag houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk vaag te houden zodat niemand me begrijpt en eventueel grip op me kan krijgen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf zo tevens weg houd van zelfbegrip en van een werkelijk zien wat ik hierin doe en hoe ik dit gecreëerd heb als een patroon van ‘bescherming’ van mezelf maar wat in grond, tevens zal bestaan uit wrok en wraak intenties als hoe de geest zich manifesteert in een poging om zichzelf ‘in leven’ te houden in en als een energetische manifestatie, weg van ‘het donker’ in en als zelfoprechtheid, in en als het fysiek

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor ‘grip op mij’ en hiervan weg te gaan, de geest in, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf weg houd van een ervaring van ‘inzinking’ als ‘opgeven’ als ‘niet meer willen’ als een toegeven aan mijn eigen angst in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een angst voor ‘grip op mij’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het woord ‘begrip’ hierin kan ondersteunen als een zelfbegrip van wat er gebeurt binnenin mij als ik ‘reageer vanuit angst’ (wat tevens een reactie in een ander zou kunnen activeren) en dat ik via zelfbegrip, grip op mezelf kan krijgen in het moment en mezelf dan richting kan (leren) geven binnen een ervaring van weg willen vluchten, de geest in.

Ik stel mezelf ten doel een moment te nemen om te ademen door de angst heen of even bij de angst ‘stil te staan’ zonder hierop te reageren in bijvoorbeeld een ‘weggaan’ binnenin mezelf of buiten mezelf en hierin mijn aandacht te richten op wat er gebeurt binnenin mij en dit voor mezelf zo goed als mogelijk te benoemen en vergeven.

Als en wanneer ik bemerk dat ik mezelf vaag uitdruk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een duidelijke expressie in woorden vermijd en dat ik hier een ‘reden’ voor heb – reden als bijvoorbeeld een reactie binnenin mezelf die ik nog niet onderzocht heb op waar het vandaan komt.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘reden’ als aanleiding voor een ‘vaag houden’ te benoemen als bijvoorbeeld een emotie die opkomt en hier even bij stil te staan en mezelf te vergeven en als ik hier duidelijkheid in heb, te zien op welke manier ik mezelf wil uitdrukken in dat moment, wat wellicht niet hetzelfde moment is aangezien ik dit misschien achteraf onderzoek maar wat ik dan in een volgend moment kan toepassen en uitproberen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf door te gaan met het oefenen in het uitdrukken en manifesteren van mezelf in de toepassing van gesproken zelfvergevingen.

Wordt vervolgd



Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 713 – De stem van leven

wipwap

Het wordt me in een moment duidelijk hoe we uiteindelijk zullen kunnen staan als de ‘stem van leven’ en dat hierin het persoonlijke er niet meer toe doet. Hiermee bedoel ik dat ik niet tot uitdrukking breng ‘wat ik vind’ maar dat ik een stem geef aan een principe waar ik voor sta die al het leven in overweging neemt, inclusief mijzelf en/als een ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als ik een principe verwoord en dit met weerstand wordt ontvangen, waarin ik me al bij voorbaat, als ik het inbreng, in een ervaring van verantwoordelijkheid bevind en dan verantwoordelijk voor hoe een ander zich hierin zal voelen waardoor ik me vervolgens onprettig/onzeker zal/zou voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring ‘in het leven te roepen’ door vanuit een ervaring te spreken waarop een reactie komt waarop ik weer reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door vanuit een ervaring te spreken – dus ergens in afgescheidenheid van mezelf – vervolgens een bevestiging te willen of verwachten van degene naar wie ik het heb uitgesproken en me zo afhankelijk te maken van mijn reactie op een reactie (die al dan niet komt) van een ander en me zo, dus afhankelijk van een ander (feitelijk van ‘die ander in/als mijn eigen geest’) te maken in wat ik uitspreek/in expressie breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds maar niet te hebben begrepen hoe Bernard niet langer als Bernard bestaat maar in en als Leven en dat ‘Bernard’ een belichaming was voor hem als leven hier op aarde, tot aan dit moment waarin ik zie (voor een moment) hoe het is om te staan in en als de stem van leven – het is een moment, echter vanaf hier kan ik het gebruiken als referentiepunt waar ik heen ga en van waar ik me uiteindelijk zal uitdrukken en zal belichamen.

Hierin in ogenschouw houdend dat het niet gaat om het verwoorden van de kennis en informatie als ‘de stem van leven’ maar om een werkelijke en volledige fysieke expressie.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me zenuwachtig maak over hoe een ander op iets zal reageren en/of over hoe iets te brengen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het ergens persoonlijk maak en dat ik mezelf hierin verminder, waardoor ik ‘de ander’ automatisch (in polariteit) meer maak dan mezelf in en als leven. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen als de kracht van leven en verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van/gedachten over mezelf waarin ik mezelf verminder door de toepassing van zelfvergeving om van hieruit te zien wat, hoe en wanneer ik het beste iets naar voren kan brengen.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me druk maak over hoe een ander gereageerd heeft op iets wat ik heb gezegd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik zelf iets gezegd heb vanuit een afgescheidenheid in mezelf, ook al is het maar een klein aspect van reactie, het is en blijft een dimensie die resoneert in mezelf en van hieruit in mijn woorden. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ervaring ik heb onderdrukt in mezelf zonder werkelijk te zien wat er meevaart in mijn woorden en ik stel mezelf ten doel mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit aspect, om van hieruit eenduidig te spreken.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me ‘verantwoordelijk voel’ voor hoe een ander zich ervaart en/of reageert, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets breng en/of gebracht heb waarin ik niet volledig verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf waardoor ik eventueel reacties activeer waarvoor ik me verantwoordelijk voel. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welk aspect van afgescheidenheid ik nog geen verantwoordelijkheid heb genomen in mezelf en vervolgens mezelf te vergeven hierin en zo, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit punt en zo vervolgens, de verantwoordelijkheid voor eventuele reacties van een ander, bij die ander te kunnen laten.

trompetklimmerTrompetklimmer

***

Waar Zelfoprechtheid beging – Bernard Poolman (vertaling)

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

the eye of the needle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 617 – Verantwoordelijkheid nemen voor een beslissing en de beslissing om verantwoordelijkheid te nemen voor en als zelf

“As one write self-forgiveness, self-forgiveness is the action of the decision made by self to take responsibility for self, and in taking/giving/gifting self with that responsibility – one become equal-to and one with the “problem”/consequence creation, making the statement: “I am taking responsibility for this problem/consequence creation as me”. In being/becoming the “problem”/consequence creation one will as the “problem”/creation see/find/realise the Solution. “Sunette Spies”

schoenen

Een paar dagen geleden zag ik binnenin mezelf in welk punt ik verantwoordelijk was voor de gehele situatie met mijn ex-partner en van waaruit ik me in de schoenen van hem kon verplaatsen en zo gelijk kon staan in/aan en als mezelf, de situatie en hem. Als ik dit punt eenmaal zie geeft dit over het algemeen een opening en ‘settling down’ in de situatie, ook bij de ander. En zo benaderde hij me de dag erna waarop ik, toen ik het aan zag komen, reageerde met een versnelde hartslag in en als een angstervaring. In een kort gesprek bleef ik bij mijn beslissing aangezien er niets veranderd was in de situatie binnen die paar dagen en de benadering een herhaling was van wat er eerder heeft plaats gevonden.

Echter die benadering had wel invloed op me als dat ik in een ervaring van twijfel terecht kwam waarin de beslissing om hier alleen te leven nu niet langer ‘door de situatie’ kwam (wat nooit zo is maar wat vaak zo lijkt) maar daadwerkelijk een beslissing door mij genomen. En zo begonnen alle momenten die ik met hem gedeeld heb voorbij te komen in mijn geest en het heeft 24 uur geduurd voordat ik weer rustig in mezelf aanwezig kon zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met versnelde hartslag oftewel met kloppend hart een bericht te lezen van mijn ex-partner waarin ik angst ervaar om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn beslissing en angst ervaar om ‘nee’ te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen nee te willen zeggen tegen mijn ex en de deuren open te willen laten voor een eventuele mogelijkheid tot benadering, al is een opnieuw samen zijn niet wat ik wil in huidige situatie en omstandigheden als hier niets in verandert en ik kan er niets aan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken in en als een angst voor een ‘verkeerd gemaakte beslissing’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om zelf verantwoordelijk te zijn voor een beslissing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gemis te ervaren van zijn fysieke aanwezigheid en van de fysieke intimiteit die we deelden en waarin we en onze lichamen langzaam op elkaar afgestemd raakten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat we de fysieke afstemming en het delen hierin niet verder kunnen uitbreiden terwijl ik tevens merkte dat het fijn zou zijn om fysiek met iemand samen te zijn die zelf ook de beslissing neemt/heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op mijn fysieke reactie van hartkloppingen waarin ik manipulatie ervaar en angst om toe te geven aan de manipulatie in en als het volgen van de eerder afgelegde weg, zowel buiten mij als binnenin mijzelf, waarin ik me realiseer dat de ervaring van angst op zichzelf een manipulatie is in en als de geest, in en als een programmering om mezelf als wezen af te leiden in en als de geest, waarbij ik uit een interview begreep dat we als wezen dichter bij ons fysiek staan en de fysieke reacties – vaak ingegeven door een fysiek gemanifesteerd programma in en als de geest – te geloven en hierop te reageren met emotie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren met emotie op een fysieke reactie van een kloppend hart en hierin mijn gezond verstand te verliezen en in ervaringen van emoties te belanden en hier vervolgens 24 uur invloed van te ondervinden waarin ik me afscheiden ervaar van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me afgescheiden te ervaren van mezelf in en door deelname in ervaringen van emoties en zo niet langer plezier te ervaren in de dagelijkse bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele emoties en ervaringen van gemis en verlies die ik niet meer wil ervaren voor en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen gemis en ervaring van verlies meer te willen ervaren na en door het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn om gemis en verlies te ervaren door en na het stoppen van een relatie/door het vertrek van een man als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn buik te ervaren vanuit een gedachte als ‘hoe moet het wel niet voor hem zijn op dit moment’ en hier vandaan emoties te ervaren binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik hem echt wel leuk vind/ben gaan vinden vanuit een gewaarwording dat we een fysieke en emotionele connectie hebben, wat op zichzelf een heel proces is geweest dat ik gewandeld heb waar ik erg blij mee ben, echter dat hij op het moment teveel consequenties creëert die mijn stabiliteit en integriteit in mijn leven en leefomgeving compromitteren, waardoor het voor mij niet haalbaar is hier nu met hem samen te leven – wat maakt dat als hij me benadert, dit invloed heeft op me en ervaringen in me triggert en als hij niet aanwezig is, ik stabieler ben en beter zie waardoor en waarvoor ik de beslissing genomen heb om hier te leven zonder zijn fysieke aanwezigheid in huis als wat het beste is voor mezelf op dit moment.

Ik realiseer me dat ik onrustig word als hij me benadert omdat er geen open communicatie mogelijk is doordat hij zelf (nog?) niet de beslissing heeft genomen om het beste in en als zichzelf te leven en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf en hier alle moeite voor te doen en dus spreken we vanuit een verschillend gezichtspunt.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om een interactie en communicatie met een ander te laten verlopen als wat het beste is voor beiden en niet onnodig ervaringen van gemis en verlies te veroorzaken in mezelf en/als een ander en indien nodig, mezelf te vergeven en corrigeren totdat ik voorkom deze ervaringen te creëren, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan sturen hierin en dat een ander zijn/haar eigen beslissingen neemt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf verder te stabiliseren binnen de verandering en binnen de ervaring van gemis van de fysieke aanwezigheid van en intimiteit met mijn ex-partner, inzichtelijk te maken wat er precies speelt in en als zelfoprechtheid en mezelf te vergeven hierin en voldoening te halen uit hetgeen hier is en waarmee ik dagelijks bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe ik mezelf geprogrammeerd heb/voorgeprogrammeerd ben ten aanzien van partnerschap tussen man en vrouw en de ongelijkheden die ik hierin tegenkom, te vergeven en corrigeren in en als mezelf en hier over te schrijven zodra ik dit ‘uit de pen’ krijg.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met mezelf en/als een ander te onderwijzen in hoe we bestaan in en als de geest en hier vanuit gedachten, gevoelens en emoties consequenties creëren die opnieuw gedachten, gevoelens en emoties teweegbrengen waarin we onszelf in en als het fysiek letterlijk ‘pijn’ doen en te leren deze pijnlijke ervaringen van afscheiding te stoppen, zelf te vergeven en corrigeren in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid in overweging van onszelf en elkaar als leven, tot in eenheid en gelijkheid waarin we leren voorkomen onszelf en elkaar pijn te doen.

No one is free until all are free.

voeten

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 613 – Ik heb het toch niet slecht?

huis_tuin

Een punt dat ik omhoog zie komen om mezelf te vergeven in relatie tot geld en de toekomst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat er niet meer geld is om te besteden dan het minimum dat ik al sinds jaar en dag heb om te besteden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets op te hangen aan ‘sinds jaar en dag leven van een minimum’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf zo heb aangenomen als hetgeen ik wil als voldoende om van te leven en niet meer nodig hebbende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om hierom verdrietig te zijn omdat ik feitelijk de basisbenodigdheden ter beschikking heb in een leven waarin ik het niet slecht heb zogezegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om verdrietig te zijn om een eigen gecreëerd en/of aangenomen programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven omdat ik het ‘niet slecht’ heb, ik geen verdriet mag ervaren of niet naar meer mag verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is om verdriet te ervaren of om naar meer te verlangen, in en als een angst dat als ik dit niet doe, er nooit meer zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwrongen idee/ervaring te hebben dat verdriet en verlangen een ‘meer’ bevorderen in en als het fysiek, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een meerwaarde inhoudt in en als de geest, in en als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer nodig heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet meer nodig heb terwijl uiteindelijk ik best iets meer zou willen ten aanzien van de huisvesting en beschikbare grond.

Ik realiseer me dat B eens gezegd heeft dat we voorlopig niet veel meer zullen hebben dan de basis aangezien het opnieuw onder iedereen verdeeld zal dienen te worden.

Ik realiseer me dat ik kan voortbewegen naar een ‘meer’ qua huisvesting, dan wel vanuit een ‘meer’ in stabiliteit en communicatie binnen de huidige leefsituatie met mijn partner als stabiliteit en alleen van hieruit, zal er een mogelijkheid zijn tot meer aangezien dit meer, altijd meer verantwoordelijkheid inhoudt/met zich meebrengt en dus is een meer alleen mogelijk als ik/een ander tot meer verantwoordelijkheid bereid en in staat zijn, wat betekent dat eerst de meerwaarde in en als de geest verwijderd zal moeten worden als in het doorwandelen van de geestbewustzijnssystemen als in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf in en als het fysiek en van hieruit de mogelijkheid tot verantwoordelijkheid voor meer fysieke vestiging buiten zelf, dit in overweging van en balans met al het leven en de realiteit waarin ik me bevind.

Ik realiseer me dat ik inderdaad uiteindelijk meer zou willen qua huisvesting maar echter alleen in gedeelde verantwoordelijkheid en/of in een verantwoordelijkheid die passend is voor mij alleen en dus wil ik dit pas werkelijk als mijn partner en ik beiden in staat zijn tot meer verantwoordelijkheid in en als zelf en/of hiertoe een geschikte situatie voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘nu’ meer wil wat niet zo is en mezelf op deze manier te ontkrachten in en als een angst, gemaskeerd als verlangen als projectie in de toekomst over huisvesting om me mee bezig te houden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nu een meer wil qua huisvesting als soort van ‘back-up’ voor als het niet lukt om tot meer zelfoprechtheid te komen in communicatie met en vanuit en als mezelf met mijn partner als hetgeen dat ik werkelijk wil om van hieruit te zien hoe we ons uiteindelijk wat ruimer kunnen huisvesten.

Als en wanneer ik mezelf zie verdwijnen in gedachten als ‘dromen’ over huisvesting in de toekomst die niet praktische gericht en/of gerelateerd zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een programma binnenin mezelf als back-up van een niet gelukken van hier met en als mezelf fysiek aanwezig te zijn in communicatie met mezelf in zelfoprechtheid en in communicatie met mijn partner in zelfoprechtheid. Ik realiseer me dat ik hierin bezig ben en dat de communicatie in zelfoprechtheid verbetert binnenin zelf en naar elkaar en dat dit tevens tijd inneemt.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het bevorderen van de communicatie met en als zelf in zelfoprechtheid en hierin naar mijn partner toe en hierin te ondersteunen en van hieruit, als dit eenmaal praktisch en financieel mogelijk is/gaat worden, uit te kijken naar een ruimere huisvesting met meer grond. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in ervaringen van verdriet en verlangen te gaan en te zien hoe ik mezelf hierin ontkracht in wat ik aan het wandelen ben in zelfoprechtheid en ik stel mezelf ten doel mezelf te bekrachtigen door met en als mezelf te staan in wat ik wandel in zelfoprechtheid en te zien in wat hier op dit moment aanwezig is om aan/op te pakken en te transformeren. Ik stel mezelf ten doel om het verdriet en verlangen ‘naar meer’ te integreren in en als zelfvergeving en zelfomarming totdat ik de bron zie in en als zelfbegrip en te herdefiniëren als een uitbreiding in en als zelfexpressie. Ik stel mezelf ten doel om hier te zijn met mezelf in wie ik ben op het moment en te stoppen met afwijzen van mezelf in en als de geest en in plaats hiervan, te werken met wat en wie hier is.

full_the-value-in-vocabulary-life-review————————————————————————————————————————————–

Dag 565 – Hoe liegen het construct van falen in stand houdt

pinokkio2

Ik ervaar sterk reacties in mezelf als iemand tegen me liegt over een essentieel punt wat van invloed is op mijn leven en hiermee iedere dag opnieuw doorgaat, totdat ik doorzie dat alles verzonnen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een enorme sukkel te voelen als iemand dagen achtereen tegen me liegt en ik dit geloof, al zie ik niet hoe het scenario dat verteld wordt op dit moment realiteit zou kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als iemand tegen me liegt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de zogenaamde leugens niet over mij gaan maar over diegene in en als persona die liegt en dat mijn reactie hierop, over mezelf gaat en laat zien welke persoonlijkheid ik aanneem als reactie op een liegen en/of op het onderwerp waarover gelogen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liegen te veroordelen en dus mezelf te veroordelen in en als de geest als ‘onwaarheid’ als leugen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet te vertrouwen ben als iemand tegen me liegt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat degene die liegt niet te vertrouwen is in hetgeen verborgen/gelogen is en dat ik niet te vertrouwen ben zolang ik gedachten, gevoelens en emoties produceer als reactie op hetgeen dat verborgen/gelogen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een enorme sukkel te voelen dat ik het scenario toch geloof omdat iemand telkens opnieuw bevestigt dat het zo is, terwijl ik het scenario niet heel waarschijnlijk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het scenario te willen geloven omdat het een aardig scenario is die fijn zou zijn als het zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat er dan wel echt is als iemand in staat is tot dagelijks een leugen vol te houden, wat exact het punt is waar ik ooit in gezonken ben, de vraag wat er echt is als er zoveel leugens of zo’n grote leugen, dagelijks aanwezig is in communicatie als een verbergen van wat er werkelijk speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf te verbergen en lang verborgen te hebben wat er speelt binnenin mezelf door steeds een ander gezicht op te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het steeds een ander gezicht opzetten en het verbergen van wat er speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een falen te ervaren dat iemand me niet voldoende vertrouwt om te vertellen wat er werkelijk speelt en in plaats hiervan ervoor kiest om te liegen en dit vol te houden en zo een invloed van stress voor zelf en/als omgeving te verspreiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand mij zou moeten vertrouwen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het voor een ieder ten eerste gaat om zelf te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik faal als een ander tegen me liegt, wat zo in de kindertijd moet zijn opgebouwd, waar ouders constant liegen over/verbergen wat er werkelijk speelt en zo het construct van de ervaring van falen doorgeven aan de kinderen als een methode tot onderdrukking zodat er niet verder gevraagd wordt en de leugen in stand kan blijven zonder zogenaamd ‘gezichtsverlies’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander te vertrouwen is of zou moeten zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb woede en onmacht te ervaren tegenover de manipulatie van het liegen en verbergen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb woede en onmacht te ervaren tegenover de manipulatie in en als de geest, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, wat heeft het voor zin om te communiceren als er constant gelogen en gemanipuleerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfexpressie aan te passen en onderdrukken en te hebben aangepast en onderdrukt aan mijn omgeving in leugens en onderdrukking.

Ik stel mezelf ten doel, te leven in en als het stoppen van de leugens in mezelf, in en als een opbouw van vertrouwen in en als mezelf door middel van de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en van hieruit te zien wat echt is en te ontmantelen wat een leugen is.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen me gezegd wordt, onafhankelijk van wie het is, te onderzoeken op echtheid en praktische mogelijkheid en zolang er onduidelijkheid is, door te vragen en door te zoeken totdat ik zie wat er werkelijk speelt en waarom en van hieruit te zien naar oplossingen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen als ik een leugen geloofd heb en de achterliggende reden als angst van waarom ik de leugen geloof, zelf te vergeven en zelf te corrigeren zodat en totdat ik stabiel ben en niet langer reageer op leugens van een ander en/of/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de emoties en gevoelens als dekmantels van leugens, te stoppen in mezelf en zelf te vergeven en corrigeren zodat en totdat ik stabiel ben in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en/als een ander de tijd te geven om zelf onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren in de leugens die we verspreiden als overlevingsprogramma.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het oefenen en toepassen van communicatie in en als zelfoprechtheid en mezelf niet langer aan te passen en hierin te onderdrukken aan anderen die zichzelf toepassen in leugens en in plaats hiervan te zien wat er ‘gepast’ als passend als mogelijk is aan communicatie in het moment.

Als het liegen en verbergen van ouders het construct van falen doorgeeft en opbouwt/bevordert/in stand houdt in de kinderen, houdt het liegen tegen en binnenin mezelf (door deelname en geloof in gedachten, gevoelens en emoties) en het verbergen voor mezelf van mijn gedachten, gevoelens en emoties in eigenbelang in en als de geest, binnenin mezelf – dit houdt dan tevens het construct van falen/mislukken in stand binnenin mezelf.

De enige weg is te komen tot zelfeerlijkheid, zelfoprechtheid binnenin en als mezelf om tot stand te komen binnenin en als mezelf in zelfvertrouwen.

Hier kun je leren wat zelfoprechtheid is en hoe dit toe te passen:

Desteni I Process Lite

(gratis cursus, ook in het Nederlands)

Desteni I Process Lite – oprechtheid – zelfoprechtheid

(Google Hangout)

Full mfm radio forgiveness song

Forgiveness Song

—————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Oneindigheidsteken

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zo zelfonoprecht is dat ik niet weet waar te beginnen, in plaats van in te zien dat, door te participeren in deze gedachte, ik zelf zelfonoprecht ben, en dit zo vaak gedaan heb dat ik niet weet waar te beginnen aangezien er zoveel gedachten zijn die een begin hebben gemaakt in en als mezelf, bestaande in zelfonrechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet waar te beginnen omdat het zo zelfonoprecht is, en hierin de mate van zelfonoprechtheid te laten bepalen of ik wel of niet begin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er geen mate bestaat, dat ‘mate’ een gegeven als excuus is van de geest om niet te hoeven beginnen en een bepaalde mate van zelfonoprechtheid toe te staan te blijven bestaan, in en als zelf, waarin in feite, helemaal niets gebeurt, aangezien het hierin een ‘alles of niets’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het proces van zelfonderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie een onderzoek is van alles of niets, waarin ik bedoel dat de mate er  niet toe doet, maar dat iedere zelfonrechtheid gevolgen heeft op het fysieke leven, op eenzelfde niveau als dat ik het toesta, dus als ik het subtiel toesta in mezelf te blijven bestaan, zal het zich subtiel in mijn leven, in mijn fysiek, en in en als het fysieke leven algemeen, blijven bestaan, zich voortzetten en laten zien, precies in de mate zoals ik het toesta, net zolang totdat ik beslis ‘nu is het genoeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiele zelfonoprechtheid toe te staan te bestaan in mijn fysiek, mijn leven en in het fysieke leven in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel en verborgen toestaan als beter te zien dan groots en zichtbaar toestaan, in plaats van in te zien dat subtiel en verborgen ook nog eens tijd nodig heeft om zich eerst te tonen alvorens het gecorrigeerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op het verborgene en het verborgen houden, aangezien dit niet eenvoudig vergeven en gecorrigeerd kan worden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit is hoe ik het zelf toesta in en als mezelf en dus in en als het fysieke bestaan, als hoe ik het ‘geleerd’ heb, wat iets is wat ik ‘niet zie/niet wil zien’, en wat zo dus blijft bestaan met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘verborgen houden’ te verbergen, waardoor ik mezelf hierin niet toesta mezelf te vergeven en corrigeren, wat me boos maakt in en als mezelf, op het moment dat dit getriggerd wordt door een ander die iets verbergt/niet ziet, waarop ik een gedachte aanmaak; een gedachte als oordeel als controle, in en als angst om te voorkomen dat mijn verborgen gedachten als oordelen zich laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten als oordelen te gebruiken als controle om mijn eigen gedachten als oordelen niet te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfonoprechtheid als de (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten van een ander iets zeggen over mij, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten iets zeggen over mij, en dat de uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander, in principe iets zeggen over de ander, en dat mijn innerlijke reacties hierop, wederom iets zeggen over mij, welke ik voor mezelf kan uitschrijven, inzien, zelfvergeven en corrigeren in en als mezelf, waarin ik tevens zie of en hoe hetgeen gezegd wordt, ook op mij van toepassing is en wat ik hierin eventueel kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten van een ander mij iets kunnen aandoen, en dat ik dus het tegendeel moet bewijzen/duidelijk dien te maken dat deze gedachten niet over mij gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen gedachten als controle als reactie als angst, over mij gaan en mij iets aandoen op het moment dat ik ze produceer en weer onderdruk, welke angst in me oproept voor het automatisme in en als mijn eigen geest in en als onderdrukking, waarop ik geen controle lijk te hebben, maar welke in principe, in en als zichzelf als de geest, bestaat in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlesysteem te willen controleren, maar tegelijkertijd te ervaren dat dit niet mogelijk is; het is niet mogelijk het controlesysteem in en als de geest, op te lossen met dezelfde controlemechanismen in en als de geest, waarin ik mezelf vastzet in de cirkel van controle in en als de geest.

En dus is er maar een oplossing: welke is, loslaten/vrij maken van controle, en loslaten/vrij maken houdt in: zelfvergeving van de gedachten en opvolgende reacties in en als de controlemechanismen bestaande in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdedigen bestaande in en als controlemechanismen, in en als de geest.

Zelfcorrecties volgen.

Desteni-I-Process-Lite

Om te leren hoe we bestaan als gedachten, gevoelens en emoties zonder te zien wie we zijn hierin.

Stop deelname in de oneindige cyclus in jezelf; start het Desteni-I-Process-lite; gratis online.

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 355 – Autoriteit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren zonder autoriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me geen raad te weten zonder autoriteit, niet zozeer om me constant te leiden maar als back up om eventueel raad te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren zonder back up om raad te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om het te verpesten en zo het te verpesten voor de hele groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt te worden op een fout – hetgeen als fout gezien wordt door de maatschappij en als zodanig gebruikt wordt van tegenstanders van de invoer van eenheid en gelijkheid – en hierin voor de rechtbank gesleept te worden en zo een gevaar te betekenen voor de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om volledig verantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik zie wat nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst een back up te hebben die de eindverantwoordelijkheid als eindbeslissing draagt en hieronder te bewegen in hetgeen ik toe in staat ben, meebewegende met de beslissingen waarin ik natuurlijk overeen stem als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste onder iemand te werken die de eindbeslissingen neemt maar die wel doet wat het beste is voor als het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om eindbeslissingen te nemen en hierin de ‘verkeerde’ beslissing te maken met gevolgen voor heel veel mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als ‘te vroeg’ ervaren om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik er nog niet klaar voor ben om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onderling en intern conflict in het nemen van beslissingen als er geen autoriteit aanwezig is die de beslissingen neemt als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet zie wat het beste is voor iedereen en hierin een verkeerde beslissing maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me rustig te voelen bewegende onder een autoriteit die doet wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als een godsprincipe, waarin god weet wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles in 1x goed te willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de autoriteit als die er wel is, om iets verkeerd te doen, en angst te ervaren zonder de autoriteit als die er niet (meer) is, ook om iets verkeerd te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus angst te ervaren om iets verkeerd te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen, waarin de angst juist hetgeen is welke me in en als faalangst doet laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te kennen in en als autoriteit in en als zelfbeweging.

*

Als ik mezelf zie participeren in een angst om de eindverantwoordelijkheid te dragen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het proces wandel om mezelf betrouwbaar te maken in en als mezelf, in staat zijnde om te zien wat het beste is en om beslissingen te nemen die het beste zijn voor iedereen/al het leven in en als zelfverantwoordelijkheid, en dat ik hierin ten eerste dus zelfverantwoordelijkheid dien te nemen voor alles wat in en als mij bestaat.

Ik realiseer me dat dit proces tijd inneemt en waarin ik adem voor adem tot stand kom, en niet in 1x sta zoals de geest doet voorkomen als einddoel.

Ik realiseer me dat ik dus feitelijk mezelf angst aanjaag door een einddoel te projecteren waar ik nu nog niet insta, en waar ik wellicht niet in zal staan op de geprojecteerde manier, aangezien het een projectie is van de geest.

Ik verbind mezelf door adem voor adem zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de angsten als oordelen als gedachten die in mij bestaan door middel van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en toepassing van de ademhaling en zo de projecties in de geest los te laten.

Ik stel mezelf ten doel gelijk te staan in en als zelfbeweging, in en als autoriteit, door adem voor adem te zien in zelfoprechtheid en op te pakken wat gedaan dient te worden in het moment, beginnend bij de kleine dingen en schijnbaar onbeduidende momenten, en steeds te zien wat het beste is en bij enige twijfel en/of neiging tot overmoedigheid, dit te onderzoeken en zo, adem voor adem, te staan, en te staan, en te staan, totdat ik sta in absolute zekerheid.

Ik stel mezelf ten doel het woord autoriteit te herdefinieren en me te bevrijden van de energetische ladingen die in en als mij bestaan, gerelateerd aan het woord autoriteit.

Talent ontwikkeling Diversiteit Diversiteit en talentmanagement

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 253 – Expressie en de Darm – Samenwerken met het Systeem

Probleem:

We zien en/of ervaren allemaal – iedereen – dat er dingen niet kloppen en we kennen allemaal de term ‘systeem’, aangezien we leven in een systematische wereld. Echter vrijwel niemand heeft door in welke mate dit systeem invloed heeft op onszelf als Leven, zover dat we in totaliteit het systeem geworden zijn. Wel ervaren we in dit ‘gevoel van er klopt iets niet’ weerstand tegenover het systeem en in de weerstand verzetten we ons tegen het systeem. We werken niet samen, we verzetten ons. Als enige oplossing die we kunnen bedenken als poging om niet ten val te raken aan dit systeem. Echter, dit bedenken van een oplossing komt voort uit onszelf als systeem, en zal dus altijd een systematische oplossing zijn. Alleen zien we dat niet, we blijven proberen onze ‘eigen systematische oplossing’ te vinden, en dus blijven we ronddraaien in ons eigen systeem en blijven we binnen ons eigen systeem zoeken naar een oplossing voor het bevrijden van dit systeem, wat niet lukt. Want hierin ligt de Oplossing niet. Het systeem kan geen oplossing geven voor het stoppen van zichzelf, dat zou namelijk betekenen dat het zichzelf moet vernietigen en dat wil het systeem niet, aangezien wij als systeem denken dat dit leven is, en onszelf vernietigen is geen leven. Dus verzetten we ons, wat het systeem juist versterkt.

Oplossing:

Wat een systeem wel kan, is zichzelf laten zien, en hierin Aan Geven hoe het geprogrammeerd is.  Als we hier echter in willen zien, zullen we wel moeten samenwerken met onszelf als systeem en met het systeem welke we gecreeerd hebben als maatschappij systeem. In de samenwerking is verandering mogelijk; zonder samenwerking, geen verandering want onderdrukking/wegdrukken als deleten/verzet. Iets wat we onderdrukken als wegdrukken als proberen te deleten, kunnen we niet inzien en dus niet veranderen. Tevens is het niet echt weg, want waar moet het heen? Het kan niet ‘verdwijnen’. We kunnen het alleen wegdrukken/onderdrukken, de fysieke substantie in.

We hebben dus twee systemen die we moeten veranderen:

Onszelf als Systeem

De Wereld/Maatschappij als Systeem.

Waar zijn de systemen op dit moment op gebaseerd? Op Overwinning, Overleving/Overlevering en beloning, en dus ook Verlies; immers er is geen Overwinning zonder Verlies. Als iemand wint, moet iemand verliezen. Hoe kan dit? Omdat onze systemen gebaseerd zijn op energie, en energie bestaat in polariteit in plus en min, en plus en min houden elkaar in balans, dus een plus als winnen versterkt een min als verliezen; als ik win, moet ergens iemand verliezen.

Als ik dit niet wil creeren moet de energie als polariteit van plus en min gestopt worden, veranderd worden naar eenheid en gelijkheid. De energie moet geabsorbeerd worden in het fysiek, het moet substantie worden.

Waaraan is energie gerelateerd? Aan woorden. Dus we creeren met woorden. Hoe kunnen we dus verandering brengen in onszelf en in de wereld? Door te beginnen met in onze woorden te zien en hierin te zien wie en wat we gecreeerd hebben, dit vervolgens zelf te vergeven (laten we zeggen vrij maken van de lading van plus en min), waarin er een mogelijkheid komt tot corrigeren, nu met een startpunt zonder polariteit maar in een startpunt van eenheid en gelijkheid, zonder winnen en verliezen, zodat niemand meer wint en verliest, maar ieder het beste geeft en ontvangt in eenheid en gelijkheid. Het is de enige Oplossing.

Hoe is deze polariteit in/als energie verdeeld in de wereld? Hoe heeft de ongelijkheid als polariteit zich gemanifesteerd in de wereld? Via Geld. Dus hoe kunnen we de polariteit op wereldniveau stoppen en veranderen? Via Geld, door eenheid en gelijkheid in geld te brengen in plaats van winnen en verliezen in/als energie als polariteit.

Wat maakt het dan zo moeilijk om dit toe te passen? Onze weerstand tegen eenheid en gelijkheid. Alles wat we kennen in en als onszelf is gebaseerd op ongelijkheid in/als energie als systeem in polariteit in beweging tussen plus en min, welke de enige beweging is die we kennen. Eenheid en gelijkheid ervaren we als stilvallen als geen beweging meer, welke we associeren met dood gaan. Niet ziende dat we nog nooit bewogen hebben als Leven in/als het Fysiek in Eenheid en Gelijkheid, we kunnen ons er niets bij voorstellen, we kunnen alleen bewegen tussen plus en min, heen en weer, welke in het systeem plaatsvindt in/als de geest en een ervaring van beweging als leven geeft.

Dus, samenwerken met het systeem en hierin gelijk gaan staan aan onszelf als creatie in ongelijkheid in polariteit ervaren we als stilvallen als doodgaan, waarin we het leven altijd onderdrukt hebben in het wegduwen van wat we niet willen zien in deze polariteit, namelijk de minpool. Welke we zelf enorm versterkt hebben en levensgroot gemaakt hebben door de pluspool te versterken. De minpool kan alleen worden weg gedrukt in het fysiek – het moet ergens heen – welke zichtbaar is op aarde: totale vernietiging van het Fysieke Leven in/als Substantie als Eenheid en Gelijkheid.

Deze polariteit is in ons geprogrammeerd, en vervolgens zijn wij deze programmering geworden. En we weten niet dat we geprogrammeerd zijn, we ervaren alleen dat er ‘iets niet klopt’ – in het beste geval – en dat we altijd bang zijn om iets te verliezen (angst voor de minpool die we zelf creeren/in stand houden door te leven in polariteit in een streven naar winst, dus angst voor onszelf als creator van de minpool als verlies).

Dus de enige oplossing hierin is onszelf leren kennen in/als deze programmering, zodat we onszelf kunnen stoppen als creator van polarietiet in/als energie en hierin tot een startpunt van Eenheid en Gelijkheid als Substantie als Leven. Wat is nodig om onszelf te leren kennen? Educatie en in onze eigen woorden zien, dus Schrijven.

Beloning als Aanmoediging:

Samenwerking. Welke begint in zelf, met onszelf als systeem, en welke zich zal uitbreiden tot de relaties om ons heen, welke zich weer zal uitbreiden tot alle relaties welke we gecreeerd hebben in/als systeem als maatschappij, welke zich uiteindelijk wereldwijd zal moeten uitbreiden om werkelijk consistente verandering te brengen. Immers als een deel wil blijven winnen en verliezen, zal de samenwerking gesaboteerd worden.

Totdat we tot het punt van samenwerking willen komen, zullen we eerst onszelf isoleren in zelfinteresse in het geloof in onze ‘eigen systematische oplossing’, welke alleen onszelf als systeem in overweging neemt, en altijd zal willen winnen ten koste van een ander, op kleine schaal en hierin op grote schaal. Pas als we volledig geisoleerd in de val zitten in de minpool en alles hierin verloren hebben, zullen we overwegen of we willen gaan samenwerken en hierin op willen staan; of dat we beslissen het op te geven en dood te gaan.

Wil je de beloning van Samenwerking en hierin Werkelijke Fysieke Beweging leren kennen? Namelijk, we kunnen niet werkelijk iets verliezen; we verliezen slechts datgene waaraan we onze valse indentiteit ophangen. We kunnen ook niet werkelijk winnen. We kunnen alleen de Beslissing nemen om onszelf te zien en hierin Zelfintimiteit te ontwikkelen.

Start met Zelfverandering door gelijk te gaan staan aan jezelf als systeem door in Zelfoprechtheid in de eigen levensgrote ‘minnen’ te durven zien die we zelf creeren en in stand houden, en hierin stap voor stap verandering te gaan aanbrengen. Om op deze manier Deel uit te maken van de Oplossing.

Jesus EQUALITY for ALL DESTENI

The Crucifixion of Jesus – Part 28

*

Dit blog als Reis van ziel naar Leven is een samenwerking van mezelf met mezelf als systeem in het inzien, zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf als polariteit in/als energie tot het nulpunt in/als substantie in eenheid en gelijkheid, waarin in en tijdens het schrijven ikzelf zichtbaar word en ik mezelf dus kan zien in zelfintimiteit, woord voor woord, adem voor adem.

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232

*

www.Desteni-I-Process (online course)

www.Desteni-I-Process – Lite (gratis online course)

www.Equalmoney.org

www.Eqafe.com

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 78 – Ik wil niet dat je weg gaat

x zegt me gisteren dat hij waarschijnlijk terug naar Polen gaat. Alles gaat aan in mij, het hele reactiesysteem, en ik val. Als ik nu weer vast ga houden, mijn wil op ga leggen door te spreken in zelfonoprechtheid, kom ik weer in een relatie terecht die als startpunt zelfonoprecht is. Moet ik weer de cirkel rond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bijna ondraaglijke drang te ervaren om x te bellen en mijn emoties met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles om me heen in elkaar te zien vallen, en ik heb zelf de stap gezet naar een ander huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor het eerst spijt te ervaren dat ik niet meer in het prachtige huis in Zegveld woon, in een soort van luchtbel afgescheiden van de matrix, nu ook x weggaat uit dat gebied en ik geen enkele binding en geen reden meer heb om daar heen te gaan behalve het missen van degenen met wie ik daar gedeeld heb of het missen van het wonen in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x wel gehoord te hebben maar niet heb kunnen luisteren naar zijn woorden dat hij me min of meer waarschuwde dat er niet zoveel fijne plekken om te wonen zijn als in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn geworden met het wonen in Zegveld en het opgegeven te hebben zonder in te zien dat ik het weleens zou kunnen gaan missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn omgegaan met mezelf en met wat ik koester.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verscheurd als losscheuren te voelen/ervaren nu ik weet dat x weg gaat, en doordat x weggaat gaat het hele herinneringssysteem aan en ga ik de oude woonplek opeens missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x graag als vriend in de buurt te willen houden als soort van backup van mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant te gedragen ten opzichte van waar en hoe ik leefde, ook al was ik iedere dag dankbaar om daar te wonen en heb ik het al jaren in mezelf onderzocht of het wonen daar mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze beslissing om weg te gaan te hebben genomen door 2 punten: namelijk geld en het liefdesconstruct, 2 wereldse punten waarin ik wegzak/vastzit en om hierin op te staan en niet in vast te blijven zitten, ben ik weg gegaan uit de mooiste plek waar ik ooit gewoond heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er opeens een drama van te maken dat ik weg ben uit Zegveld, terwijl het gedurende de gehele verhuizing ok was, waarin ik tijdens de verhuizing vrijheid ervoer van structuren van missen en vastzitten en isolatie, welke nu weer aan gaan trekken, meer dan tevoren nu ik hoor dat x weg gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf en de stap die ik heb genomen te gaan twijfelen nu alle emoties omhoog komen die vastzitten als reactiepatroon op het vertrek van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven om uit dit liefdesconstruct weg te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet sterk genoeg ben om in de situatie voorheen op te staan, terwijl ik in de situatie voorheen mezelf kwalijk nam dat ik niet sterk genoeg was om op te staan en te gaan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door het vertrek van x te gaan twijfelen aan mezelf en te gaan denken/geloven dat ik iets fout heb gedaan, waarmee ik in de structuur van de mind val in/als oordeel als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren nu x wil vertrekken en nog eens totale paniek te ervaren nu mijn fysiek in verkramping gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze paniek echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in de liefde te geloven, waardoor ik niet los kom van dit construct in mezelf, het liefdesconstruct van leven via de liefde van en/of  voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in een geloofsysteem van liefde.

Ik zie dat ik iets mis in dit huisje wat er voorheen wel was, namelijk ikzelf die heel tevreden was met dit huisje, waardoor ik ‘bergen’ kon verzetten, en nu ik wegval in/als de mind in een liefdesconstruct in een geloof van iets missen buiten mezelf, mis ik mezelf door weg te zijn van hier in/als mezelf, wat ik projecteer op het huisje alsof er iets mist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik x wel of niet kan bellen, waarin ik participeer in de ‘ik weet het niet’ persoonlijkheid, wat aangeeft dat ik iets niet wil zien als zijnde een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de steun en aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik het construct activeer en waar ik het kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale verlamming te ervaren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verlamming fysiek te manifesteren en gemanifesteerd heb in een verlamming/verkramping/schrikreactie/obstipatie in mijn dikke darm, welke keer op keer reageert als het construct geactiveerd wordt, niet langer in staat om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een toestand te brengen waarin ik niet in staat ben om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen leven in dit construct maar niet te zien hoe hieruit te komen/hoe te bewegen in dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles weg te zien vallen inclusief mezelf in dit construct, zonder in staat te zijn/te zien hoe dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke toestand van verlamming te geloven, wat ik gebruik als excuus om niet te bewegen in dit construct, aangezien iedere beweging pijn doet, zowel fysiek als emotioneel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven waardoor ik gevangen raak in het construct, waarin ik een toestand van zinloosheid ervaar en een persoonlijkheid van gelatenheid aanneem, en nog doe alsof ik het wel ok vind ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te gaan met mijn toestand van zinloosheid en gelatenheid zonder de wil om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit van binnenuit kan veranderen, en dus zoek ik altijd een prikkel/beweging/optie buiten mezelf om mezelf weer in beweging te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met x te zijn begonnen om uit dit construct te komen, en nu hij weggaat ben ik bang dat ik er zelf niet uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf zonder x niet op kan staan in dit construct en het verdriet te ervaren die wegging toe ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet weg te laten gaan door de liefde van x voor mij, om vervolgens weg te willen uit het construct van gevangen zitten in de liefde van x voor mij, waardoor ik weer in het verdriet terecht kom waarin ik zelf in/als de mind aanwezig was voordat ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met x te beginnen in zelfinteresse, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf voornamelijk in paniek te zien uit angst voor het verlies van datgene wat mijn zelfinteresse voedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een enorme fout maak door x te laten gaan, aangezien het verdriet voelt alsof ik iets fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn in het geloof dat ik iets fout heb gedaan, waardoor ik vast kom te zitten in het oordeel van goed en fout in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds in zelftwijfel te worden getrokken door mijn leefomgeving waarin mensen niet zelfoprecht leven, en ik geloof dat ik het fout doe ook al is mijn startpunt dat wat het beste is voor allen in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel een startpunt van gelijkheid als uitgangspunt te hebben, maar nog wel een weten in/als de mind, dus nog niet een en gelijk als zelf ben, waardoor ik nog verkeer in polariteit in/als de mind, en ik zie dat ik het uitgangspunt noem in plaats van startpunt, waarin ik een uitgang lijk te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in/als de mind als uitgangspunt als vluchtweg te gebruiken/hebben gebruikt, waarvan ik nu de gevolgen ervaar in/als de mind als verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor/door een ervaring van verdwijning van mezelf als x weggaat, waarin ik mezelf dus gedefinieerd heb in een karakter in/als relatie met x, welke natuurlijk verdwijnt als x fysiek verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik geworden ben in dit construct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind; alleen als ik zie wie ik geworden ben kan ik mezelf vergeven. Zolang ik niet zie wie ik hierin ben en hoe ik hierin verzeild raak kan ik mezelf niet stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen op het doorzetten van mezelf in deze toestand van ervaring van hopeloosheid, zodat ik het aandurf mezelf onder ogen te zien in deze toestand.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet tegen deze toestand van hopeloosheid op te geven als mezelf te vergeven, waardoor ik mezelf kan zien in deze toestand van hopeloosheid zonder erin te verdwijnen; als ik me verzet versterk ik de structuren, en verdwijn ik in het verzet in/als de mind als een vasthouden aan overlevingsmecahnismen zonder in zelf te kunnen zien.

Ik realiseer me dat ik angst voor verdwijning ervaar in relatie met x en als x juist weggaat, waarin ik mezelf compleet vastzet in deze ervaring van verdwijning in relatie tot het wel of niet aanwezig zijn van x; hoe dan ook verdwijn ik erin, welke verdwijning is in het construct in/als de mind in afscheiding van mezelf, waardoor ik constant relaties creeer die geen stand houden zodat ik niet kan verdwijnen, waarin ik ondertussen verdwijn in afscheiding en onvrede in/als mezelf als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het geloven dat ik iets fout doe, direct, zodra ik de twijfel omhoog zie komen, aangezien met het geloof en nog eens met het geloof in het fout doen ik begin te vallen in/als de mind, en ik alles activeer in mezelf wat ik ooit met fout doen verbonden heb en creeer ik tevens automatisch de polariteit van ongeloof in mezelf in het in staat zijn tot het stoppen van mezelf in zelftwijfel, aangezien ik geloof dat ik het fout doe.
www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

www.eqafe.com/free