Dag 523 – Zelfcommunicatie en zelfondersteuning

communicatie-probleemAls ik zie wat ik ‘mis’ van de jongen/man waarover ik schreef in het vorige blog kom ik (onder andere) tot het volgende:

Zijn bereidheid om mee te kijken en te ondersteunen (vanuit zijn eigen gezichtspunt en zonder veroordeling)

Zijn vermogen om zijn leven vorm te geven en een relatie aan te gaan en op te bouwen

Hierin een rust en zelfvertrouwen

Dit is natuurlijk waargenomen vanuit mij en tevens alleen gebaseerd op wat ik heb waargenomen wat geen heel leven betreft maar slechts een periode en fragmenten

Dit is vanuit mij waargenomen en dus, zou het zich ook in mij moeten bevinden ook al ervaar ik het als gemis.

Ik realiseer me dat ik me in een ervaring van gemis bevindt, een soort zwart gat, waarin alles wat ik opbouw en doe, verdwijnt, waarin ikzelf in die ene ervaring van gemis verdwijn.

Ik realiseer me dat dit te maken heeft met een ervaring van ‘gemis’ in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie zag tussen mijn ouders en hierin ervaar ik een soort van ‘niets’ waarin ik verdwijn, waarin ik me tevens realiseer dat hij is opgevoed met ouders die hierin meer ondersteuning boden naar elkaar, meer communicatie en waardering van elkaar en tevens een basis om op iedere plek in de wereld een leven op te bouwen.

Hoe kan ik mezelf hierin ondersteunen?

Ik begin met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gemis te ervaren in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie en geen bereidheid tussen mijn ouders heb gezien tot een werkelijk ondersteunen van elkaar maar meer als wat ik geïnterpreteerd heb als ‘dat het moet’.

(Hierbij even duidelijk benoemd dat dit niet een wijzende vinger is naar mijn ouders, het is een beschrijving van een onvermogen en hierin een onwil in hoe we als mens tot nu toe bestaan hebben waarin we niet geleerd hebben effectief met elkaar samen te leven, althans velen van ons, behalve als dit zo was voorgeprogrammeerd).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de wil tot werkelijke communicatie met een partner te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de bereidheid tot een werkelijk ondersteunen van en ondersteund worden door een partner te missen.

Waarom komt dit alleen naar voren ten aanzien van een partner en niet in het algemeen waarin ik dit vermogen, de bereidheid en de wil wel ontwikkeld heb? Is dit ‘gewoon’ wat ik heb toegepast en dus heb ‘eigen’ gemaakt? Waarom dan zoveel weerstand als het op een partner aankomt? Is dit niet ook ‘gewoon’ wat ik gezien heb als voorbeeld en dus ‘gewoon’ heb overgenomen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onvermogen en de onwil tot werkelijke communicatie en de bereidheid tot wederzijdse ondersteuning van mijn ouders klakkeloos over te nemen en te leven alsof het bij mij hoort, ook al bemerk ik in mezelf dat er iets niet klopt en probeer ik het tegenovergestelde te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen in mezelf dat ik onvermogen en onwil ervaar binnenin mezelf tot werkelijke communicatie met een partner en de bereidheid niet werkelijk ervaar binnenin mezelf tot het ondersteunen van een partner en ondersteund te worden door een partner.

Bij alles wat ik doe blijf ik in de ervaring van ‘geen ondersteuning’ en als er ondersteuning is, wijs ik die af. Ik blijf in een oude ervaring als herinnering aanwezig en zie daardoor niet meer wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te zien wat hier is als (mogelijkheid tot) ondersteuning en communicatie door het participeren in een ervaring als herinnering van vroeger waarin ik ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tijdens het opgroeien, te laten vallen in een ervaring van gemis van een voorbeeld van ondersteuning en werkelijke communicatie en deze ervaring vervolgens met me mee te blijven dragen, in plaats van hier aanwezig te zijn en te communiceren met wat en wie hier is, in en als de adem, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen vermogen tot communicatie en ondersteuning/ontvangen van ondersteuning, op te geven en zo (een deel van) mezelf op te geven door te geloven en participeren in een ervaring in en als mezelf welke gebaseerd is op wat ik zie bij anderen, in dit geval de opvoeders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op een ander voor het zelf niet gaan staan in en serieus nemen van mijzelf in en als mijn zelfwil in overweging van al het leven inclusief mijzelf en/in mijn fysiek en zo de communicatie met en als mezelf in wat ik werkelijk wil, op te geven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een ervaring.

Ik realiseer me dat een ervaring gebaseerd is op een herinnering welke voortkomt uit een voorbeeld welke ik klakkeloos heb aangenomen en zelf ben gaan leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, mezelf hier te brengen in en als de adem en hierin te zien wat er in mij beweegt.

Ik stel mezelf ten doel met mezelf te communiceren door zelfvergeving toe te passen op wat er beweegt in mij in de ervaring van onvermogen/onwil tot communiceren.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onwil tot het geven en ontvangen van ondersteuning, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen voorbeeld heb gehad van wat werkelijke ondersteuning inhoudt en hierin de beslissing te hebben genomen ‘het wel zelf te doen’ aangezien dat in het moment effectiever werkt.

Ik realiseer me dat dit niet in iedere situatie het beste hoeft te zijn.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat het beste is ten aanzien van het geven en/of ontvangen van ondersteuning en hierin alle betrokkenen inclusief mezelf in overweging te nemen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen en ondersteuning van mezelf te ontvangen door te zien wat er beweegt in mij in de ervaring van onwil, hierin te ademen, mezelf te vergeven op de ervaring en mezelf vervolgens voort te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel meer met zelfvergevingen hardop te werken in momenten van weerstand en zo mijn eigen stem te leren gebruiken als ondersteuning voor mezelf en mijn eigen stem als ondersteuning van en als klank te ontvangen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring en idee van ‘gemis’  van ondersteuning en communicatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar om te communiceren en/of ondersteuning te ontvangen en/of te bieden als angst als gedachte dat er iets van mij verwacht wordt hierin als verbinding als wat ik niet wil/wat ik niet kan geven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken met welk punt deze angst als gedachte in verbinding staat waarin ik deze verbinding projecteer op de ander als dat deze ‘iets verwacht van mij’ totdat ik zie waarin ik mezelf compromitteer in en als een verwachting van mezelf, in en als de geest en waarom.

Ik stel mezelf ten doel mezelf niet tegen mijn wil in door te duwen en mijn wil serieus te nemen net zolang totdat ik het punt zie waar ik mezelf niet serieus heb genomen en dus niet met mezelf gecommuniceerd heb en dus mezelf niet ondersteund heb/geen ondersteuning van mezelf heb ontvangen en van hieruit te zien waar de onwil op gebaseerd is, of hetgeen het op gebaseerd is,  reëel en fysiek is of dat het een idee als illusie in eigenbelang inhoudt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in het punt waarin ik mezelf niet serieus heb genomen welke gelijk staat aan het werkelijk zien, realiseren en begrijpen waarom ik dit zo heb toegestaan in mezelf en waar het op gebaseerd is.

Ik stel mezelf ten doel vanuit dit punt van zelfbegrip mezelf te bewegen in en als wat het beste is voor mezelf als leven in en als het fysiek en hierin voor de ander als leven in en als het fysiek.

Twitter_avatar_Interne_Comm_-_blue

 Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 427 – Moeten en lummelen

Ik ben al een tijdje aan het zien in het woord moeten in mezelf, hoe ik deze ervaar en dus leef. Ik pak de dingen op die ik wil doen terwijl ik nog veel in de geest ben, welke ik ervaar als dat ik veel tijd kwijt ben met ‘lummelen’. Dit vertaal ik in mezelf als ‘niet effectief zijn’, als ‘te weinig doen’. Ten gevolge hiervan, creeer ik een ervaring van moeten van mezelf; een moeten oppakken van taken in de tijd die ik verlummel of zelfs taken erbij nemen want, zo ervaar ik, ik heb meer tijd die ik effectief kan indelen dan als hoe ik het doe. Aangezien er nog een ervaring van ‘niet effectief zijn’ meereist, maak ik het onmogelijk voor mezelf om praktisch en reeel te zien in de extra taak, en vanuit een gecreeerd schuldgevoel over dit lummelen in de geest, denk ik de taak op te moeten pakken, of ik wil of niet. Ook deze wil vertrouw ik niet, want door ervaringen in en als de geest verwikkel ik de wil van het ego en de zelfwil. Hier is dus lastig in te zien door die ene ervaring van lummelen. En opnieuw, moet ik hier iets van mezelf, of ik wil of niet – deze wil plaats ik dan automatisch bij het eigenbelang van het ego, en opnieuw maak ik het mezelf erg lastig om praktisch te zien in de mogelijkheden. Zo wordt de taak eerder een soort straf. Voor het lummelen in de geest als niet optimaal effectief zijn. Als ik vervolgens een beslissing neem, komt er na deze beslissing een aanval op mezelf als dat ik handel in eigenbelang; echter het eigenbelang zit niet perse in deze ene beslissing – het eigenbelang zit in de ervaring van lummelen in het algemeen. Dus feitelijk, gebruik ik in en als de geest, de tijd van het participeren in de geest, het ‘lummelen’, als een sabotagemiddel ten aanzien van mezelf om mezelf te forceren – het moeten – tot het oppakken van taken. En, zo zit ik gevangen in een ervaring van moeten in mezelf in hetgeen ik oppak, wat niet effectief is. Dat is geen prettige omstandigheid om in te wandelen en taken op te pakken, en ook niet nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot het oppakken van taken ten gevolge van een ervaring van ‘niet effectief zijn’ als ‘lummelen’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van moeten te creeren in mezelf ten gevolge van een lummelen in de geest gedurende de dag tussen en tijdens de bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met een ervaring van ‘niet effectief zijn’ als ‘lummelen’ in de geest en hierin mezelf weg te houden van en/of aan te vallen na het nemen van een beslissing in praktische overweging van de omstandigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als gezond verstand, aan te vallen in en als de geest, alsof ik participeer in eigenbelang in en als deze beslissing, in plaats van het eigenbelang in en als een ervaring van lummelen gedurende de dag, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en mezelf hierin richting te geven, zodat en waarin ik beslissingen eenvoudig en helder overzie/inzie in praktische overweging van de omstandigheden binnen en buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring in en als de geest van ineffectief zijn, te gebruiken om mezelf ineffectief te houden, al lummelend in participatie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met moeite de zelfvergevingen te zien in dit schrijven, waarin ik een onrust ervaar in mijn fysiek welke ik herken als weerstand, als afleiding van de geest in en als mezelf, fysiek gemanifesteerd, van het inzien en doorwandelen van dit punt, welke ik ervaar alsof ik me letterlijk ergens doorheen moet duwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van waas te ervaren in en als de geest waarin ik mezelf weg houd van werkelijk effectief zijn in de taken die ik oppak in en als een comfortabel wandelen met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moeten in mezelf te creeren waarin ik de zelfwil niet serieus neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf in en als zelfwil niet serieus te nemen door participatie in en als een ervaring in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf in en als zelfwil te onderdrukken in en als een forceren in en als de geest in een ervaring van moeten, gecreeerd in mezelf door een ervaring van lummelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tekort te doen door te lummelen als participatie in en als de geest en hierin frictie te creeren binnenin mezelf in en als een vorm van zelfsabotage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik effectief ben als ik mezelf aanzet in en als een moeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alleen effectief zal zijn als ik mezelf aanzet en forceer, in plaats van mezelf te bewegen in en als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfwil weg te geven, mezelf dus feitelijk op te geven aan een moeten in de geest in en als een geloof dat dit het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het het beste is om me te bewegen in en als een ervaring van moeten in en als de geest bij gebrek aan zelfvertrouwen als vertrouwen in en als mezelf in zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb zelfvertrouwen op te bouwen in en als zelf in en als praktische toepassing in en als het fysiek waarin ik leer en fysiek ervaar wat het is om mezelf te bewegen in en als zelfwil in en als zelfverantwoordelijkheid in en als een comfortabel zijn met en als mezelf, omdat ik het zo wil in en als mezelf als wat het beste is en voor wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te wantrouwen aangezien ik zolang geparticipeerd heb in en als de geest, welke niet te vertrouwen is, en welke ik projecteer op mezelf in zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de geest te projecteren op mezelf in en als zelfwil en hierin mezelf te onderdrukken in en als een ervaring van wantrouwen, welke niet over zelf gaat, maar over mezelf in en als de geest die bestaat in en als een onbetrouwbare factor, fluctuerend van positief naar negatief in en als energie, dus niet constant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten lummelen en zo bungelen in en als de geest, in plaats van mezelf te ondersteunen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb er voor mezelf te zijn in en als zelfvertrouwen in en als het fysiek in praktische toepassing in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het fysiek zijn als ‘niet leuk’ te ervaren/hebben ervaren en deze ervaring te gebruiken als excuus om weg te blijven en te gaan lummelen in en als de geest, waarin ik mezelf ineffectief maak in en als het fysiek, waarin het dus niet is om hier te zijn in en als het fysiek in ineffectiviteit en zo de cirkel in stand te houden van niet in het fysiek aanwezig (willen)  zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet in het fysiek aanwezig wil zijn door ervaringen in en als de geest op te slaan in en als het fysiek en deze vervolgens als excuus/reden/rechtvaardiging als weerstand te gebruiken om weg te blijven uit het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in en als fysiek omdat ik er niet ben als ondersteuning voor en als mezelf en me hierdoor terugtrek in en als de geest, waar ik me vervolgens aanzet tot fysieke bezigheden in en als een ervaring van moeten, welke natuurlijk niet leuk is.

(Wordt vervolgd inclusief zelfcorrecties)

Desteni-I-Process-Lite

Parenting – Perfecting the Human Race

The Natural Learning ability of the Physical Dissected.

Desteni Artists

————————————————————————————————————————-

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 371 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling – zelfcorrecties-1

PENTAX Image

Dag 366 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling

Zelfcorrecties – vervolg Dag 366:

Als ik mezelf zie participeren in het zien van zonder partner zijn als ‘geen ondersteuning’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de gedachte van ‘een partnerhebben’ me ondersteunt, wat dus een ondersteuning is in en als een gedachte, dus in en als mijn eigen geest, welke in polariteit gaat in de gedachte van ‘geen partner hebben’, waarin ik mezelf in en als de geest niet ondersteun maar juist ‘laat vallen‘ in en als gedachten over alleen zijn in interpretaties en aannames.

Ik zet mezelf in om te zien in mijn gedachtenwereld waar ik me heb afgescheiden van mezelf in en als een geloof in gedachten en hieraan gekoppelde energetische ervaringen, waarin ik mezelf ondersteun in het stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en corrigeren van mezelf, levend van een wezen in en als geloof in gedachten en gekoppelde energetische ervaringen naar een levend wezen – levend in wezen hier – en als de adem, in het fysiek aanwezig, in en als ondersteuning van mezelf door en met de adem en mijn fysiek, aanwezig in de dagelijkse realiteit waarin ik me bevind.

Als ik mezelf ervaar als iemand die op de tweede plaats komt in communicatie met een mannelijk wezen die een partner heeft, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik niet hier aanwezig ben in fysieke communicatie in en als mezelf met een ander wezen, maar dat ik bezig ben in en als de geest in een poging om energie te genereren door mezelf als minder neer te zetten dan een ander die een partner heeft.

Ik zet mezelf in om fysiek hier te blijven in en als communicatie met een ander wezen en zodra ik mezelf zie verdwijnen in aannames in de geest, mezelf hier te halen door wat dieper te ademen, me gewaar te worden van mijn fysiek en te focussen op de woorden die gesproken worden en/of die ik zelf spreek.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte dat ik speciaal moet zijn om een partner te hebben of dat een eventuele partner speciaal moet zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit speciaal zijn gebaseerd is op voorkeuren in en als de geest, welke er niet toe doen in de realiteit, in fysieke werkelijkheid in en als gelijkheid in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat ik in en als een geloof als gedachte van speciaal zijn in partnerschap, een niet speciaal zijn alleen creeer, waarin ik mezelf als minder ervaar en dus energie ga genereren om mezelf weer als meer te ervaren.

Ik realiseer me dat eventueel partnerschap gebaseerd is op overeenstemming, praktische mogelijkheden en zelfwil in zelfoprechtheid, welke start in en als overeenstemming, praktische mogelijkheden en zelfwil in zelfoprechtheid in en als zelf.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn op de voorkeuren die voorbij komen in en als de geest en deze te zien als aanreikingen van de geest die ik gebruik om de afscheiding die ik gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als een geloof in de waarheid van speciaal zijn en afscheiding in en als de geest, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin in overeenstemming met mzelf, in en als zelfwil, te leven binnen de praktische mogelijkheden die op dit moment aanwezig zijn.

Wordt vervolgd

PENTAX Image

Seeing through The Eyes of the Mind

—————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/