Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 599 – Het verzadigingspunt

Na het rustig en zorgvuldig uitschrijven van een blog over het verzadigingspunt druk ik op de verkeerde knop, of eigenlijk glijd ik met mijn hand ergens overheen en… is de gehele tekst verdwenen. Ik bemerk dat ik de woorden niet op dezelfde manier opgeschreven krijg, het is alsof het al uitgeschreven is tot een inzicht en nu blijft alleen dit inzicht over en zelfs die kan ik niet meer op dezelfde manier verwoorden.

Pile of Pancakes

Wat ik vanochtend opmerkte na het lezen van mijn blog van gisteren, is dat op dagen dat mijn darmen niet prettig ontlast zijn, ik niet bij het natuurlijke, fysieke verzadigingspunt kan komen omdat mijn darmen al vol zitten en het eten dat ik toevoeg druk uitoefent op de plekken waar de ontlasting nog in de darm zit, zonder dat het op dat moment naar buiten kan. Hierdoor blijf ik bezig met eten in gedachten aangezien ik fysiek niet voldoende voeding heb terwijl ik tegelijkertijd letterlijk ‘vol’ zit.

In de periode dat ik wilde afslanken, toen ik 16 was, heb ik een periode te weinig gegeten en stopte ik steeds voordat ik verzadigd was. Dit patroon heb ik mezelf aangeleerd, ik bepaalde in en als de geest hoeveel ik kon/mocht eten en als dit op was, dan was het op en wachten tot de volgende maaltijd. Hierin creëer ik een verlangen naar eten in en als de geest, gecombineerd met fysieke signalen van een tekort.

Hiervoor herinner ik me heel wat momenten (jonger dan 16) waarin ik het liefst wilde dooreten, ook als ik al ‘vol’ zat. een zak chips, lasagne die mijn moeder gemaakt had, of snoep. Hier ging ik het verzadigingspunt juist voorbij. Hierin is een polariteit aanwezig en polariteit geeft energie, van plus naar min en terug.

Zo heb ik een conflict binnenin mezelf gecreëerd waarin ik veel energie genereer en mezelf oplaad in de geest en zoals zichtbaar, een energetische voedingsbodem voor de rest van mijn leven tot nu toe, gelegd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een punt van controle in en als de geest, te bepalen hoeveel ik kan/mag eten in plaats van te eten totdat ik fysiek prettig verzadigd ben en vanuit hier verder te gaan met andere bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bezig te houden in en als de geest door mezelf voeding die mijn lichaam nodig heeft te ontzeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met eten omdat ik het zo lekker vind en door te eten totdat ik oncomfortabel vol zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf oncomfortabel te hebben gemaakt, ofwel met teveel voeding ofwel met te weinig voeding en zo bezig te blijven met een ervaring van teveel of te weinig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tekort te creëren in mijn fysiek door mezelf voeding te onthouden en zo op een laag lichaamsgewicht te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn lichaam slachtoffer te maken van mijn eigen controlemechanisme van bepalen hoeveel ik kan/mag eten in en als de geest en hierin fysiek een ‘grens’ te manifesteren, in plaats van te eten tot ik een natuurlijke, fysieke verzadiging ervaar als in ‘ik heb genoeg, bedankt’ waarna ik verder kan met andere bezigheden zonder afleiding van gedachten over eten of van een lichaam die ondervoed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden in en als de geest met een teveel of met een tekort aan fysieke voeding zonder te weten dat ik hierin een patroon manifesteer in mezelf/mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een schoonheidsideaal te bepalen hoeveel ik kan/mag eten en hierin op een lichaamsdeel te focussen die niet binnen dit schoonheidsideaal valt en verder niet te letten op de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te fixeren in en als de geest op een ideaal, geprojecteerd op mijn eigen lichaam en mijn lichaam hierin en hiervoor te verzwakken.

In deze periode ben ik terecht gekomen in een ervaring van zinloosheid, die ik ook nog steeds aanwezig ervaar in mezelf. Ik heb hierin begrepen dat er bepaalde ‘zinnen’ liggen opgeslagen als constructen in mijn buikgebied en één hiervan is ‘het heeft geen zin’ welke is doorgegeven via voorouderlijnen. Om uit de ervaring van zinloosheid te blijven, focus ik me op eten, of koffie drinken. Als ik dit nu bekijk, is het dan niet zo dat ik juist deze ervaring van zinloosheid fysiek gemanifesteerd heb in deze periode, of wellicht beter gezegd, geactiveerd (van een patroon dat latent aanwezig was in en als de geest, doorgegeven via ‘de genen’)? De ervaring van zinloosheid bestaat alleen in de geest – een dier zie ik bijvoorbeeld geen zinloosheid ervaren, die is hier fysiek aanwezig. Dus met het te weinig eten als tegenhanger ter controlemechanisme van het eerdere ‘teveel’ eten/veel willen eten, leidt ik mezelf af van een ‘niet weten wat te doen’ (als een tweede zin als construct in mijn buikgebied’) en kom ik juist meer terecht in de ervaring van zinloosheid, aangezien ik mezelf meer en meer in en als de geest beweeg en mijn lichaam verzwak en minder fysiek aanwezig ben in fysieke activiteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van een ervaring van zinloosheid met eten of koffiedrinken en mezelf te willen vullen met fysiek voedsel of juist met een ‘niet mogen’ eten.

Feitelijk zie ik hier een verslavingspatroon als ‘meer willen’ zoals de geest is opgebouwd – in en als de geest ervaren we nooit genoeg aangezien de geest uit energie bestaat en hiervan leeft en energie raakt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest altijd meer te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ervaring van zinloosheid en mezelf hiervan af te leiden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in een gedachte en gekoppelde ervaring. Ik realiseer me dat ik aanwezig kan zijn in en als de adem en gedachten en ervaringen kan zelfvergeven. Ik stel mezelf ten doel te focussen op mijn ademhaling en door te gaan met de bezigheden die ik aan het doen ben en/of iets eenvoudigs en praktisch op te pakken, hoe ‘zinloos’ het klusje ook lijkt.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring als gedachte van ‘niet weten’ dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het niet gaat om iets ‘weten of niet weten’ maar dat het uiteindelijk gaat om iets ‘te doen’ in overweging van en als leven. Ik stel mezelf ten doel, te stoppen met deelname in een gedachte als ‘ik weet het niet’ en te focussen op wat ik kan doen en/of doe in het moment.

Als en wanneer ik ervaar te weinig gegeten te hebben, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf of het fysiek mogelijk is om meer te eten tot in een fysieke ervaring van ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel, met aandacht te eten en te proeven en me te focussen op de textuur van de voeding, zodat en waarin ik meer fysiek aanwezig ben en minder in gedachten in en als de geest en zo beter ervaar hoeveel ik het beste kan eten en prettig verzadigd raak.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte aan een volgende maaltijd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wegga uit het moment, de toekomst in. Ik breng mezelf terug bij wat ik aan het doen ben, zie wat voor een ervaring en/of er in me opkomt en spreek een zelfvergeving uit op de energie die ik ervaar en/of gedachte die ik zie opkomen.

Als en wanneer ik mezelf in gedachten zie bepalen hoeveel ik kan/mag eten en/of gegeten heb, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik op deze manier niet fysiek kan ervaren wanneer ik verzadigd ben als in ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bepalen in en als de geest hoeveel ik kan/mag eten. Ik stel mezelf ten doel te oefenen met de hoeveelheid die ik wil eten op een moment.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een verlangen om door te blijven eten terwijl ik fysiek verzadigd ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind en dat ik iets wil voortzetten als ervaring, terwijl ik in mijn fysiek voldoende heb. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met eten, te ademen, mezelf de energie/de ervaring te vergeven die ik door zou willen zetten en de spullen op te ruimen.

Ik realiseer me dat er heel wat specifieke begeleiding nodig is voor en als mezelf in deze punten en dat ik hier wat aspecten naar voren haal. Helaas krijg ik het punt niet meer zo helder en simpel verwoord als deze ochtend. Het punt van de fysieke verzadiging is in ieder geval zichtbaar als factor en als een oorzaak van het genereren van energie de hele dag door als ik mezelf hierin niet voorzie. Dit is direct te koppelen aan de hoeveelheid energie die er gegenereerd wordt in de wereld waarin een groot deel van de bevolking een tekort aan voedsel heeft en hier dus de gehele dag mee bezig is en een klein deel van de wereld heeft juist een behoorlijk ‘teveel’ waarin er energie gegenereerd wordt door bijvoorbeeld een overdaad aan suikers, maar ook door bijvoorbeeld overgewicht en een overeten om wat voor reden dan ook. En met name, in het conflict dat hierin ontstaat door deze polariteit als ongelijkheid in de wereld die feitelijk op geen enkel gezond verstand gebaseerd is in en als de fysieke gelijkheid en dus, is het gebaseerd op een polariteit, op plus en min als energiebeweging in en als de geest. Zou het kunnen zijn dat we dit blijven toestaan in de wereld omdat we zelf zo enorm verslaafd zijn aan deze energie binnenin onszelf? Want als we iets buiten onszelf niet meer willen toestaan, zullen we het ook binnenin onszelf moeten stoppen en als we iets binnenin onszelf stoppen, zullen we het niet langer toestaan buiten onszelf. Zo binnen zo buiten. Hierin wordt weer zichtbaar in hoe de wereld bestaat in polariteit, in ongelijkheid, hoe we als mens in elkaar steken van binnen in en als de geest.

Zo blijven we afwezig van ons volle potentieel om onszelf geboren laten worden in en als het fysiek in eenheid en gelijkheid; ofwel in een tekort en dus verzwakking en een streven naar fysieke overleving, ofwel in een overdaad waarin ook verzwakking plaatsvindt van het lichaam en overleving in en als de geest in energie als verzadiging. Waar we zowel van binnen als van buiten, druk mee zijn.

kleurgebruik_verzadiging

Desteni I Process

De Weg Vooruit is Politiek

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 487 – Bouwen op en als mezelf

muurtje

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zinloos te ervaren om geld te besteden aan leven wat misschien binnenkort dood gaat zoals bijvoorbeeld bij (zieke, oudere) dieren het geval is.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in de gedachte en/of ervaring dat het zinloos is om geld te besteden aan leven wat misschien binnenkort dood gaat zoals bijvoorbeeld bij zieke, oudere dieren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik kijk vanuit mezelf in en als de geest waarin ik afweeg wat het meest voordelig uitkomt wat betreft de hoeveelheid geld die ik uitgeef en de hoeveelheid geld die ik ‘voor mezelf houd’ in en als een poging om mezelf in en als de geest ‘in leven’ te houden.

Ik realiseer me dat er een participatie in eigenbelang in betrokken is in de afweging van wat het meest voordelig uitkomt waarin ik eventuele uitgaven in de toekomst meereken die niet direct noodzakelijk zijn om te overleven, maar die ook iets later kunnen worden uitgevoerd als en wanneer ik hiervoor voldoende geld ter beschikking heb en zo niet, dan (nog) niet.

Ik realiseer me dat ik niet aanwezig ben in en als leven maar in participatie in en als een gedachte welke een ervaring van zinloosheid voortbrengt/activeert in afscheiding van mezelf in en als leven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of en hoeveel geld ik ter beschikking heb om een eventueel ziek en/of ouder dier extra te ondersteunen in overweging van de praktische bestedingen voor mezelf en het huishouden.

Ik stel mezelf ten doel het geld wat ik ter beschikking heb ter extra ondersteuning van een ziek en/of ouder dier (naast de gewone basisvoorzieningen) direct en zonder twijfel uit te geven aan de specifieke ondersteuning die nodig en het beste is voor het dier na volledig onderzoek wat dit als ondersteuning exact zal zijn.

Ik stel mezelf ten doel te zien waar ik graag geld voor zou willen bewaren in en als eigenbelang, hier zelfvergeving toe te passen op energetische ervaringen als bijvoorbeeld een angst voor verlies als ik dit niet kan uitvoeren en hetgeen ik graag zou willen, in overweging te nemen zodat en waarin ik mezelf zie en hoor in alle aspecten binnenin mij en van hieruit te onderzoeken in hoeverre hetgeen ik zou willen binnen de praktische mogelijkheden bestaat en welke aspecten niet nodig zijn en in feite ‘oplossen’ door het eenvoudig te zien, horen, vergeven en corrigeren in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om dood te gaan welke ik vertaal als angst te ervaren om te leven en dus participeer ik in controle in een inhouden als ‘dralen’ in gedachten.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in angst om te leven welke zich uit in een inhouden als ‘dralen’ in gedachten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zich een gebied aandient welke ik niet volledig onderzocht heb en dus is er onduidelijkheid hierover binnenin mezelf waardoor en waarin ik ga dralen in gedachten.

Ik stel mezelf ten doel de dralende gedachten op papier te schrijven en hier hardop zelfvergevingen bij uit te spreken.

Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik het gebied waarover de dralende gedachten gaan, kan en zal wandelen in en als het fysiek zodat en waarin ik meer informatie als duidelijkheid verkrijg, waarin ik me realiseer dat hier tijd overheen gaat en tevens dat zaken niet bekend zijn van tevoren en ik bestaande in en als de geest, bekendheid als controle wil hebben over iets wat zich opent en verduidelijkt in de loop der tijd.

Ik stel mezelf ten doel te ademen en van adem naar adem te bewegen zodat en waarin ik mezelf vertraag.

Ik stel mezelf ten doel zelfvertrouwen op te bouwen door het wandelen in en als het fysiek van de gebieden van onduidelijkheid naar duidelijkheid en hierin steeds mezelf te vertragen met ondersteuning van mijn eigen ademhaling en de tijd te nemen om alle aspecten die zich openen, te onderzoeken en overwegen alvorens ik richting bepaal in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen met schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie, het luisteren van interviews en het lezen van blogs.

Ik stel mezelf ten doel in de gebieden waarin ik helder ben, mezelf volledig in te zetten en toe te passen en mezelf zo te verankeren in en als  het fysiek, in en als zelfvertrouwen en dit te gebruiken als uitgangspunt, als grond onder mijn voeten voor het wandelen van de gebieden waarover ik nog minder helder ben en zo te bouwen in vertrouwen op en als mezelf.

Dag 486 – Een vreemde gedachte onderzocht

tuinmuren-11-nieuw————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 486 – Een vreemde gedachte onderzocht

In mijn vorige blog schreef ik een gedachte op als ‘het heeft geen zin om zoveel geld uit te geven aan dieren aangezien ze toch dood gaan’.

Dit is een hele vreemde gedachte. Het zal velen vast niet vreemd voorkomen, we denken allemaal veel ‘vreemde’ gedachten die we nooit werkelijk onderzoeken maar die ons wel dagelijks beïnvloeden. Ik ga deze gedachte eens wat nader onderzoeken.

Het meest vreemde is dat ik dit denk ten aanzien van dieren terwijl het net zo goed ten aanzien van mensen ‘geldt’. Ook wij als mensen gaan dood. Bij dieren is het zichtbaarder aanwezig omdat ze, afhankelijk van welk dier het betreft, eerder dood gaan.

Wij als mensen zijn niet in leven aanwezig maar leven in en als de geest in gedachten, gevoelens, emoties, afbeeldingen en gedragingen. Als we fysiek dood gaan, verdwijnt de geest. Echter als we alleen in de geest aanwezig zijn geweest en zijn op het moment dat we overlijden, hebben we een probleem. Want alles wat we kennen in en als de geest verdwijnt zodra we overlijden.

Dieren zijn aanwezig als leven en in en als het fysiek. Zij hebben geen geestbewustzijnssysteem en participeren hier dus niet in. Zo zijn dieren een ondersteunend voorbeeld voor ons als mensen. Als zij overlijden en de fysieke hoedanigheid verlaten bestaan ze niet meer in de vorm zoals wij ze kennen maar voor henzelf houdt het geen ‘verlies’ in aangezien ze zichzelf al kennen in wezen in eenheid en gelijkheid als leven.

Vreemd in de gedachte die ik schrijf, is dat ‘het geen zin heeft geld uit te geven aan dieren aangezien ze toch dood gaan’, terwijl ik als mens veel minder tot niet aanwezig ben in en als leven in en als het fysiek en blijkbaar vind ik het voor mezelf als mens minder zinloos om geld uit te geven aan een mens – althans de gedachte komt niet direct op –  al ken ik wel de ervaring van zinloosheid en de gedachte als ‘het heeft toch geen zin’ die ik hieraan gerelateerd zie.

Het is dus een gedachte die heel duidelijk laat zien hoe (ik als) de geest in elkaar steek. Dat ik het zinloos vind geld uit te geven aangezien we toch dood gaan. Dat ik het geld dus niet wil gebruiken ter ondersteuning van  leven aangezien we toch dood gaan. Met deze ene gedachte haal ik alles onderuit, heel het leven in en als mezelf en indirect in anderen inclusief de dieren. Vervreemd van mezelf als leven door geloof en participatie in gedachten die (ver)vreemd(end) zijn.

Wat komt doordat ik niet weet wat leven is. Ik ken mezelf voornamelijk alleen in en als de geest en die is afhankelijk van energie en/of geld maar wat heeft het voor zin als we toch dood gaan? Het potentieel in deze gedachte is dat het leven inderdaad geen zin heeft als ik deze unieke mogelijkheid op aarde tot mezelf geboren laten worden in en als het fysiek, voornamelijk doorbreng in en als de geest in participatie in gedachten, gevoelens en emoties en zo het fysieke leven en mezelf in wezen, hierin mis en slechts bezig ben met geld en energie vergaren in en als de geest terwijl ik als de geest toch niet blijf bestaan. De geest kent zichzelf heel wel.

Het is een cirkel in en als de geest waar we in een bepaalde vorm allemaal mee te maken hebben en ik kan het ook omschrijven als angst voor de dood. ‘Laat ik maar niet gaan leven, dat heeft geen zin want we gaan toch weer dood’. een deprimerende gedachte en dat is het precies, een gedachte die het concept van de dood in en als de geest ondersteunt en al het leven direct onderdrukt en ontkent. En juist in deze gedachte omschrijf ik wie ik ben in en als de geest en juist het geloof en participatie in deze gedachte, maakt het leven zinloos en zo houd ik mezelf gevangen in de geest in en als een ervaring van zinloosheid terwijl ik hierin nog steeds energie vergaar waarin ik fysieke substantie verbruik. Gevangen in het concept van de dood in en als de geest, in en als een gedachte.

Zelfvergevingen volgen.

God, de dood en religie:

(…) “Wat is een godsdienstig instituut en het concept van God anders dan een gedachte?
Wat is een gedachte? Kennis en informatie afgescheiden door een definitie verbonden met een plaatje. Is dat niet wat religie ook is? Kijk er eens even naar… Wat anders is religie, het concept van God dan een definitie van woorden afgescheiden van jouzelf, verbonden door verhaaltjes en plaatjes… En meer woorden.
Al wat ik aanwezig zie in zo’n religieus instituut en geloof in God is jou als angst voor de dood!” (…)

Swami Muktananda – In den beginne was het woord en het woord was God en het woord was met God:

(…) De wording en zoektocht van God is de meest onmogelijke edoch populaire karaktereigenschap van menselijke wezens in deze wereld – terwijl wie je bent bestaat in en als het meest simpele van expressie: Het Levende Woord – dit is gemist – hier is overheen gekeken – het ‘antwoord’ de ‘sleutel’ tot zelf op de vraag op de zoektocht naar zelf is exact hier: Woorden. Het is met je geweest als jou gedurende aeonen van tijd en je hebt het niet opgemerkt…” (…)

Gelijkheid voor Iedereen en Alles – muziek

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Ik sta op en ik bemerk in mezelf een wat ‘doffe’ ervaring. Er zit zinloosheid in, en een ‘opgegeven hebben’. Depressief is niet het woord, maar als dit accumuleert wordt het een depressieve staat van zijn als algehele ervaring. Het is geen nieuwe ervaring. Vaak gaat dit gepaard met hierbij een fysieke vermoeidheid, of verkramping, of dufheid, of organen die hard aan het werk zijn en ontgiftingsverschijnselen geven, of een lichte hoofdpijn. Dit alles was niet aanwezig, het was alleen vrij helder deze ‘ervaring’. Ik ben ermee opgestaan en de dagelijkse bezigheden gaan doen. Ondertussen ziende wat er nu eigenlijk aan de hand is. Ik zie punten waarover ik ontevreden ben wat betreft mijn toepassing. Punten die ik heb laten liggen waardoor situaties zijn ontstaan die ik heb verlaten, waarover ik niet tevreden ben. Echter het doorwandelen van de cirkel rondom deze punten neemt tijd in.

Ik ga achter de computer zitten, open de email, en merk hier, he, hier ben ik wel tevreden vanochtend. Gisteren heb ik mezelf gepushed om wat langer door te gaan en wat ‘extra’ taken op te pakken en zo de tijd in de avond optimaal te gebruiken. Dit geeft een heel prettige start. Waarin het tot me door dringt: De doffe ervaring is een ervaring van ontevredenheid; ontevredenheid met mezelf dat ik mezelf niet optimaal heb toegepast op een aantal vlakken in mijn leven welke zich heeft opgestapeld tot een algemene ervaring van ontevredenheid over mezelf.

Zelfvergevingen volgen.

Desteni I Process Lite – free course to start with the process of self-realization

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 125 – De tv doet het niet

mmm ik wilde nog even een uurtje tv kijken, zet de tv aan, heeft de provider een storing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat ik het leuke programma niet kan kijken als uurtje ontspanning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op de provider dat het netwerk blijkbaar geen signaal geeft waardoor ik geen tv kan kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo gewend te zijn dat alles maar werkt en boos te worden en te geloven dat ik recht heb op ‘boos worden’ als iets even niet werkt, waarin de woorden boos worden al zegt wat er gebeurt, ik word boos dus ik word emotie/mind/geest/bezeten, wat de werkelijke reden is van mijn boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden door toe te staan dat ik bezeten word door boosheid welke ik zelf toesta/creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om nu een uur lang met deze storing bezig te gaan zijn in plaats van deze tijd effectief in te vullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uurtje tv kijken als leuker/meer ontspannen te ervaren dan een blog schrijven, terwijl een blog schrijven me altijd ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uur tv kijken te verkiezen boven een dag leven als blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring te hebben dat me iets ontnomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik het nu helemaal alleen met mezelf moet doen zonder afleiding/mogelijkheid tot afleiding, en dat gevoel beangstigt me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een angst te ervaren van niet meer leven als de (kans op) afleiding me ontnomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uurtje tv kijken nog vaak te gebruiken om mezelf een lekker gevoel te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de tv het helemaal niet meer gaat doen en ik dus geen leuke programma’s als afleiding kan kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er aan de hand is met de tv/provider, en dat dat is wat me onrustig/zorgelijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgelijk/onrustig te worden/laten maken door een niet begrjjpen van en dus geen grip hebben op de situatie.

Ik stop, ik adem ik ben hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf even te willen troosten met een uurtje tv kijken omdat ik net een lastige emailwisseling gehad heb en vind dat ik het wel verdiend heb om even voor de tv te ontspannen en even geen blog te schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vrij te geven van het blog schrijven omdat ik vandaag al geschreven heb in een emailwisseling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om me te zetten tot meer doen dan minimaal nodig is op een dag, waarin ik zelf heb gesteld wat nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik nu heen moet met mezelf nu ik mezelf niet even kan voeden met een leuk tv-programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op de tv en de provider, in plaats van in te zien dat deze boosheid het verdriet/de teleurstelling in mezelf bedekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik verdriet over ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wellicht gewoon verdriet ervaar omdat ik gewend ben verdriet te ervaren na een lastige emailwisseling en een tv die het niet doet, terwijl ik eigenlijk helemaal geen verdriet ervaar, en eigenlijk helemaal niets ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen met (mezelf in) dit niets ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik iets mis nu ik het tv-programma niet kan zien, in plaats van in te zien dat ik ervaar dat ik mezelf hier in/als de adem mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in het schrijven van corrective statements/zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel in een moment waarin ik ‘tijd over’ heb deze tijd effectief te gebruiken en iets op te pakken van de dingen die gedaan moeten worden of gewoon een blog te gaan lezen, een interview te luisteren of te gaan raten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het raten als saai te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het blog lezen als niet voldoende te ervaren, terwijl ik het juist prettig vind om hier en daar een blog van een ander te lezen zonder haast als een gevoel dat ik eigenlijk iets anders moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zinloosheid te ervaren in dit uurtje wat niet wordt opgevuld met tv zoals ik gepland heb en dus niet wordt ingevuld door afleiding in/als de mind, in plaats van in te zien dat de mind zichzelf laat zien in afscheiding in afleiding in zinloosheid.

Ik stel mezelf ten doel het voor nu te laten rusten en morgen te zien of de provider weer werkt, en anders even te bellen om uit te zoeken wat er speelt.

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.