Dag 648 – Ken je dat?

snorharen

Ken je dat, die ervaring van angst voor jezelf om iets te doen wat een ander, fysiek wezen schaadt, omdat het kan? Vreemde gedachten die opkomen naar aanleiding van een voorgaand opgevangen ‘verhaal’. Zoals ik bijvoorbeeld niet zolang geleden hoorde dat een kind de snorharen van een kat had afgeknipt en dat die kat toen niet meer wilde eten en uiteindelijk is gestorven. Waarin naar voren kwam hoe belangrijk die snorharen dus zijn voor het dier.

Ik realiseer me bijna dagelijks hoe kwetsbaar we allen zijn als fysieke wezens. Zoals een kat vol vertrouwen hier op mijn bureau ligt te slapen en waarin ik zonder enige moeite de snorharen af zou kunnen knippen. Hoe kan het dat er zo’n gedachte in mij opkomt? Net als dat als ik een fiets zie staan zonder slot, er altijd in een flits door me heen gaat dat ik die mee kan nemen. Gedachten van misbruik, stelen, vernieling.

Dat is hoe een programma eruit ziet in en als de geest, opgedaan vanuit allerhande informatie die in deze wereld beschikbaar is en waaraan we van jongs af aan worden blootgesteld. En als we ons hier niet van gewaar zijn en/of deze gedachten onderdrukken, er bang voor zijn, erop gaan reageren binnenin onszelf, denkende dat we slecht zijn enzovoort en dat we hier niets aan kunnen doen, kan dit weleens tot verstrekkende gevolgen leiden in een onverwacht moment.

Nu is dit voorbeeld van de kat een voorbeeld waarin velen van ons (in de Westerse samenleving) voldoende gewaar zijn en dit in principe niet toepassen ook al komen zulke gedachten op, echter we kunnen er vanuit gaan dat wat we denken, ook ergens gebeurt en/of gebeurd is. Dat is hoe de wereld er op dit moment uitziet.

Dat is iets wat urgent nodig is om te veranderen, binnenin onszelf en buiten onszelf. Liever vandaag dan morgen. Hoe kunnen we dit veranderen, in eerste instantie binnenin onszelf? Door onszelf te onderwijzen in hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we bestaan in afscheiding van onszelf en ons fysiek door deelname in gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest/de mind en hoe deze gebieden met elkaar verweven zijn. We kunnen onszelf onderwijzen over wat gedachten, gevoelens en emoties eigenlijk inhouden en leren zien hoe dit niet is wie we werkelijk zijn en hoe we onszelf hierin richting kunnen geven, om tot in leven te komen als wat het beste is voor al het leven, in en als het fysiek, in en als deze fysieke werkelijkheid.

We hebben als mens een enorme verantwoordelijkheid aangezien we de macht hebben om bijvoorbeeld de snorharen van een kat af te knippen, echter dit brengt schade toe aan de kat, aan het wezen en het fysiek van dit dier en hiermee aan het fysieke leven als geheel. Dit is niet wat we willen en/of zouden moeten willen en iedereen is in staat om te bewegen van deze vorm van ‘machtsmisbruik’ in en als de geest, tot een zorgzaamheid in en als het fysiek.

Dit begint bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, voor wie we hebben toegestaan en aanvaard hebben te zijn geworden in afscheiding en kwaadaardigheid, in en door deelname in gedachten en programmeringen die ervaringen, gevoelens en emoties met zich meebrengen waarvan we geloven dat die werkelijkheid zijn, dat onze gevoelens en emoties, onszelf zijn. Onze gedachten en opvolgende energetische ervaringen zijn zo geïntegreerd binnenin ons dat we werkelijk zijn gaan denken en geloven dat ‘dit is wie ik ben’.

Dan stel ik nu de volgende vraag: wat als dit niet is ‘wie we werkelijk zijn’? Wat als we levenslang het verkeerde geleerd hebben en dus volledig in illusie en afscheiding bestaan van onze wezenlijkheid en ons fysieke lichaam?

Er is een eenvoudige cursus gratis online waarin je in zes maanden kunt leren wat gedachten, gevoelens en emoties zijn en hoe je jezelf hierin kunt leren richting geven om uiteindelijk te komen tot een wezen die zorg draagt, die verantwoordelijkheid wil en durft te nemen voor zichzelf en van hieruit bereid is te veranderen tot een leven in woord en daad als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan de snorharen van de kat zo afknippen’ en hierin angst te ervaren voor mezelf in deze gedachte en zelfs een lichte impuls te ervaren met een angstgedachte dat ik ‘het opeens een keer zou proberen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na het horen van een verhaal, een angst als gedachte te ontwikkelen alsof ik opeens snorharen zou gaan afknippen terwijl ik daarvoor geen moment aan het knippen van snorharen dacht en dus in en als de geest een focus te leggen op iets wat ik gehoord heb als iets dat niet zou moeten gebeuren, terwijl ik tegelijkertijd weet van mezelf dat ik zoiets niet zou doen of ooit gedaan heb en ik voldoende gewaar ben om mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak ‘ondersteboven’ te ervaren van de kwetsbaarheid die ik gereflecteerd zie in de dieren waarin ze zo vol vertrouwen in en als hun fysiek aanwezig zijn, in en als de wetenschap dat deze kwetsbaarheid zo enorm misbruikt is en kan worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke aanwezigheid in en als vertrouwen als ‘kwetsbaar’ te omschrijven alsof het wezen eigenlijk ‘beter zou moeten oppassen’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit de omgekeerde wereld is, dat ik gewend ben aan een wereld vol vijandigheid en machtsmisbruik en dus ‘op mijn hoede’ ben als tegenovergestelde van leven in en als vertrouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of zie neigen tot deelname in een gedachte waarin ik een ander levend wezen zou schaden (zoals bijvoorbeeld het kunnen knippen van de snorharen van een katje), dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een gedachte die in me opkomt naar aanleiding van een verhaal dat me verteld is als dat een kind een keer de snorharen van de kat heeft doorgeknipt waardoor de kat niet meer wilde eten en uiteindelijk doodging en dat hierin de gedachte ‘automatisch’ als herinnering in me opkomt als ik naar de snorharen van de kat kijk.

Ik realiseer me dat ‘angst’ in essentie ook een gedachte is, niet meer en niet minder en dat ik geen waarde hoef te hechten aan een ervaring van angst maar dat ik beter, kan zien wat de gedachte is waarin ik controle laat nemen in en als de geest, in en als een ervaring van angst als herinnering en/of als basisprogrammering zoals we allen in de basis in en als ons geestbewustzijnssysteem, geprogrammeerd zijn.

Ik realiseer me dat ik mezelf richting kan geven en dat ik beslis wie ik wil zijn als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging van het fysieke leven en dat de gedachte die opkomt in mij, niet is wie ik ben maar opkomt als een herinnering aan een verhaal. Ik realiseer me dat dit simpelweg is hoe de geest/de mind werkt; die brengt gedachten omhoog die ooit zijn gehoord en/of gezien en/of voorgeprogrammeerd zijn en alleen als ik geloof in de inhoudt van die gedachte, geef ik macht aan de gedachte en geef ik mijn zelfsturing weg; echter als ik eenvoudig zie dat er een gedachte opkomt binnenin mij zonder hier ‘waarde aan te hechten’, dan houd ik de macht en sturing bij mezelf en beslis ik om niet deel te nemen in de gedachte.

Ik realiseer me dat de angst voor dit soort gedachten sterk is afgenomen en minder opkomen sinds ik meer begrip en inzicht heb in hoe ik besta als mens met een geestbewustzijnssysteem als programmering waarin ik zelf de leiding leer nemen in hoe ik wil bestaan ter ondersteuning van en als leven.

Ik stel mezelf ten doel gedachten te zien voor wat ze zijn, namelijk programmeringen als herinneringen die ik binnenin mij heb opgeslagen naar aanleiding van informatie waarin ik ooit ben blootgesteld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met deelnemen in de gedachten die ongestuurd lijken op te komen en ik stel mezelf ten doel om, als er eventueel energetische ervaringen als gevoelens (positief) en/of emoties (negatief) in mij opkomen, deze te benoemen en vervolgens te vergeven binnenin mezelf, om mezelf zo te bevrijden van de ‘energetische sturing’ als ‘waarde’ vanuit de geest, zodat en waarin ik mezelf kan sturen vanuit een beslissing tot een spreken en handelen als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging, in en als verantwoordelijkheid voor leven als geheel, binnenin en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelname in ervaringen en impulsen van angst(gedachten) en van hieruit te zien welke energetische ervaringen (gevoelens en emoties) er in mij opkomen die ik benoem en zelfvergeef zodat en waarna ik mezelf eenvoudig kan stoppen met deelname in de gedachten als controlemechanismen en eventueel kan zien of deze aan een herinnering gekoppeld is die ik nog wat nader dien te onderzoeken voor mezelf en als dit nodig is, dit zelfonderzoek toe te passen met behulp van het uitschrijven van de herinnering.

Ik stel mezelf ten doel te leven in en als zelfverantwoordelijkheid en de beslissing tot zorgzaamheid voor en als dit fysieke leven, iedere dag opnieuw in woord en daad tot uitdrukking te brengen en waar ik dit niet doe, mezelf dag voor dag, stap voor stap te stoppen, vergeven en corrigeren tot in eenheid en gelijkheid met wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid, in overweging van en als leven zodat en totdat ik mezelf kan vertrouwen en sta als betrouwbaar, levend wezen.

Mind, Consciousness, Being & Awareness – Back to Basics:

How do you exist as the words Mind, Consciousness, Being and Awareness?

What is the difference between your Mind and your Being?

What is the difference between your Consciousness and Awareness?

How can you see this difference for yourself when observing simple everyday life moments and experiences?

Thinking vs Looking – Back to Basics:

What is the difference between thinking and looking?

How does thinking come from the Mind and Looking from your Being?

What does it mean to “use the infrastructure of thinking to look at things within yourself”?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

The Origin of Violent Thoughts and the Thoughts that occur irregularly without any Context, seemingly appearing out of nowhere. (Demons in the Afterlife)

How does possession begin within a person? What are the origins of unpredictable behaviour? This interview discusses how we are the thoughts we have and the emotions we feel, even the violent ones. Violent thoughts and behaviour accumulate over time to result in explosive and unpredictable behaviour. (The Future of Consequence)

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 423 – De Gezondheidszorg – Wat is de zonde?

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel. (Dag 420)
 
 
Sin's Origin
 
 
 

Zonde is in dit blog omschreven als het niet volgen van God’s woord, terwijl in dit blog tevens naar voren gekomen is dat het volgen van God’s woord als woorden buiten onszelf geplaatst in afscheiding van zelf, afscheiding met zich meebrengt/voortbrengt en dat de zogenaamde god als zichzelf niet het beste voorhad met het Leven in eenheid en gelijkheid.  Dus het woord ‘zonde’ is hierin niet accuraat omschreven. Wat is dan de werkelijke zonde zoals we die in de wereld en/als binnenin onszelf gemanifesteerd/geintegreerd hebben?

We kunnen de definitie van het woord ‘zonde’ gebruiken zoals omschreven, als we hierin ‘God’s woord’ herzien binnenin onszelf. In het gelinkte artikel in blog 420, is omschreven hoe God het Levende Woord is. Door het spreken van woorden, hebben we de wereld gecreeerd zoals die is. En wie spreekt de woorden? De mens. Dus wie moeten we hierin verantwoordelijk stellen voor hoe we bestaan in en als deze wereld en hoe dus deze wereld bestaat op dit moment? De creator van deze wereld. Als de mens de Woorden spreekt, wie is dan de Creator? De mens in en als de woorden die we spreken, Dus wie is er uiteindelijk verantwoordelijk? De mens.

Jezus is degene die zijn woorden heeft geleefd; hij heeft geleefd een en gelijk als zijn woorden; en hierin was/is hij het Levende Voorbeeld. Echter, de mens heeft hier weer een God van gemaakt als zijnde dat we Jezus moeten volgen, in plaats van Jezus als voorbeeld te volgen als hoe hij leefde in eenheid en gelijkheid als zijn woorden.  Dit voorbeeld volgen we in/als onszelf. Hierin moet tevens duidelijk zijn, dat Jezus vergeving heeft geplaatst in de wereld, maar geen zelfvergevingDus hierin is hij geen voorbeeld als hoe zelf te vergeven gelijk als hoe we een ander vergeven volgens zijn levende voorbeeld als onszelf. (Ook voor Jezus waren destijds dingen gedeeltelijk verborgen met betrekking tot hoe we bestaan in en als het geestbewustzijnssysteem – zie teksten Jezus). Zelfvergeving is werkelijk een nieuw concept. Iedereen weet welke invloed de Vergeving van Jezus heeft sinds het in de wereld geplaatst is. De vraag hierin is dan ook, waarom is de wereld zoals die is, als het leven van het gegeven als Vergeving door zo’n enorme groep Christenen in de wereld wordt toegepast? Waarom vindt er geen verandering plaats? Wat is de missende factor hierin?

Hetgeen we missen is/wordt zichtbaar in de toepassing Zelfvergeving. Zelf mist, Zelf als Verantwoordelijke, als Leven, en dit begint bij het Vergeven van Zelf door Zelf. Alleen als zelf opstaat hierin is er sprake van een totale ‘macht’ binnenin en als zelf – macht als leven in eenheid en gelijkheid als de woorden die we spreken – en alleen als vergeving werkelijk wordt toegepast binnenin zelf door zelf, zal er Leven opstaan in en als zelf in eenheid en gelijkheid. Zolang het gestuurd is door het ego, is er geen toegang tot leven. Het gaat echter niet om zelfopoffering, als offer voor een god buiten onszelf; het gaat om zelfvergeving, als vergeving van zelf door zelf, als gift van zelf aan zelf door zelf.

En wat is dan de zonde hierin? Zolang er geen zelfvergeving plaatsvindt en er dus afscheiding als oordeel binnenin zelf blijft bestaan. In deze afscheiding zal men zich altijd beter of slechter voelen dan iets of iemand, buiten zichzelf en/of binnenin zichzelf, welke is opgebouwd in en als polariteit. En wie creëert deze polariteit? De Geest, de Mind, in en als onszelf. Wat houdt de geest in? Gedachten, gevoelens en emoties (reacties), innerlijke verbeelding, interne gesprekken. De geest, gedachten als oordeel, geven afsplitsing van onszelf en brengen dus woorden voort die oordeel plaatsen in de wereld, iedere dag vele malen, ieder woord dat we spreken in en als de geest in polariteit als afsplitsing van onszelf, als leven.

Zie maar eens in jezelf; alleen als je een gedachte produceert kun je een polariteit manifesteren binnenin (en vervolgens buiten) jezelf. Het Oordeel. God is niet degene die oordeelt (als een god buiten onszelf); nee, het grote oordeel, die plaatsen wij zelf, in en als de Geest via gedachten, keer op keer, iedere dag opnieuw, in vele herhalingen. Hierin splitsen we onszelf als leven totaal, in polariteit als oordeel via gedachten, welke gevoelens en emoties (reacties) genereren binnenin onszelf.

Zolang we gedachten produceren, splitsen we onszelf af van de fysieke realiteit in en als een interpretatie van deze fysieke realiteit. Deze interpretatie, dat is het oordeel: dit vind ik leuk, dat vind ik niet leuk. Hij is mooi, zij is lelijk. en zo verder. Als je gaat zien: de hele wereld is op deze manier opgebouwd. En hierin is er Altijd, een beter of slechter ervaren dan iets of iemand, binnenin of buiten zelf. Er is dus altijd een vergelijking gaande ten behoeve van het ego – het eigenbelang wordt hierin gevoed; in plaats van gelijk te staan aan hetgeen zich fysiek presenteert. Gelijk staan zonder interpretatie, dus zonder inmenging van een gedachte/gevoel/emotie in en als de geest.

Hoe kunnen we verantwoordelijkheid nemen voor deze zonde binnenin onszelf? Via Zelfvergeving. We vergeven onszelf de zonde als afscheiding als interpretatie als oordeel als creatie als gedachte. In en als deze zelfvergeving, opnieuw in woorden gebracht, specifiek, in schrift en klank, zijn we in staat de afscheiding te zien, stoppen, zelfvergeven, en vervolgens corrigeren; eerst in woord in schrift en vervolgens al levende in en als de fysieke realiteit. Dat is God. Dat is Zelfverantwoordelijkheid.

En wie zal dit moeten doen? De mens; iedereen binnenin zichzelf, voor zichzelf, en hierin wordt ieder zelf, een levend voorbeeld voor een ander als hoe dit te doen. En hierin, zie, als we zelf vergeven, zullen we de ander vergeven, want alleen dat wat we onszelf niet vergeven hebben, zullen we de ander blijven kwalijk nemen als projectie van onze eigen schuldervaring, van onze eigen ineffectiviteit binnenin onszelf. We plaatsen de schuld buiten onszelf. Net als dat we geleerd hebben te doen met het aannemen van het denkbeeld van een God buiten onszelf geplaatst als eindverantwoordelijke voor deze wereld. In het moment dat we dit denkbeeld aannemen (in en als de geest) nemen we de zonde aan en zijn we in feite al verloren, want de macht hebben we zelf in handen gelegd van een God buiten ons, van een denkbeeld buiten ons. En iets wat we buiten onszelf plaatsen, kunnen we niet veranderen, want we hebben ons ervan afgescheiden.

Als we de Gezondheidszorg willen veranderen, zullen we in moeten zien wat de Zonde is binnenin onszelf. Het startpunt dient naar zelf gehaald te worden, zodat en waarin we onszelf in staat stellen, hierin richting te geven. We dienen de macht naar onszelf te halen, en alleen vanuit en als het startpunt van zelf als zelfverantwoordelijkheid, als begin- en als eindverantwoordelijke in en als de woorden die we spreken, kunnen we beginnen met werkelijke verandering, van binnen en van buiten.

Voor context en onderzoek klik op de links in de tekst en in Dag 420.

DIP-Lite

(klik op afbeelding)

Desteni Artists

——————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Hierbij start ik een serie over de Gezondheidszorg: Hoe zit het in elkaar? Wat zijn de problemen? Wat zijn de oplossingen? En wat is uiteindelijk de beloning? In het ontrafelen hiervan zal blijken dat het gerelateerd is aan hoe de wereld in zijn geheel functioneert op het moment en hoe religie als ‘geloof’ hierin verweven is, zoals alles wat bestaat met elkaar verbonden is. Om iets werkelijk op te lossen is niets los van elkaar te benaderen, aangezien dan niet alles in overweging wordt genomen en het probleem/de afscheiding blijft bestaan en consequenties blijft creeren. We moeten naar de basis, naar het startpunt, anders zal er niets blijvend veranderen.

Probleem:

Hoe zit de Gezondheidszorg in elkaar? In Nederland, in de wereld, binnenin onszelf? Laten we eerst eens in het woord Gezondheidszorg zien. We gaan er inzien, dus niet ‘naar kijken’ alsof het een plaatje is, als een entertainment waarnaar we kunnen kijken met onze fysieke ogen om onszelf te entertainen/bezig te houden; we gaan In het Woord Zien. Immers het woord vertelt ons waar we mee werken, wat we in de wereld manifesteren/gemanifesteerd hebben aangezien we de woorden iedere dag opnieuw in klank brengen in het fysieke, aardse bestaan.

Het bestaat uit het woord gezondheid en zorg. Hierin lijkt het dus alsof er gezorgd wordt voor de gezondheid. Dus moeten we gaan zien waar we voor aan het zorgen zijn als voor de gezondheid: in het woord gezondheid zitten de woorden gezond en heid, welke gerelateerd zijn aan (ge)zondigen en heid(en). We hebben gezondigd als een heiden.

In Christelijke zin betekent dit dat we niet leven volgens het woord van God; we leven als een heiden en zondigen hierin. Echter, dit brengt slechts polariteit met zich mee. Want, het woord van God is niet heel, het is niet het woord één en gelijk als onszelf, maar woorden ‘als van een god’ buiten ons geplaatst, en iets buiten ons geplaatst, is in afscheiding van onszelf, en dus niet heel als een en gelijk als onszelf, en dus opgebouwd in polariteit. Polariteit, want niet een en gelijk als zelf, en als iets niet als een en gelijk als onszelf wordt gezien, gesproken, geleefd, brengt het verdeling met zich mee – twee belangen die in polariteit met elkaar zijn welke frictie geven om te kunnen bestaan. Wrijving, energie, conflict, iets wat steeds verder uit elkaar beweegt als twee tegenpolen. Zie hier de intentie van God. Hoe deze als geloofsysteem in de wereld is gezet. God had niet het beste voor met de mens en de dieren en de planten als het leven op/als de aarde; God wilde tegenpolen, conflict, frictie, wrijving, en dus energie om het geest bewustzijn systeem op te laden, in de mens en zo in het ‘hemelse bestaan’. Ik zeg god ‘had’ niet het beste voor met de mens en het leven op aarde, want god bestaat niet meer als zodanig, en hetgeen er wel bestaat van God-Anu, is in overeenstemming gebracht met en ten behoeve van wat het beste is voor al het leven, en dus is de polariteit gestopt hierin; in het dimensionele (‘hemelse’) bestaan. Nu de mens nog en/als het aardse bestaan; een levensgrote taak die de mens op aarde zal moeten volbrengen om uberhaupt tot leven te kunnen komen, als wat het beste is voor alles en iedereen.

Goed, gezondheid is dus al een woord in afsplitsing van onszelf in wezen; het is als zondigen als een heiden, wat aangeeft dat het niet volgens het woord van god is, wat dus in zichzelf al frictie geeft. Zorgen voor gezondheid – laten we het hier even benoemen als de fysieke gezondheid – wordt als in frictie beschreven als iets wat eigenlijk niet in overeenstemming is met het woord van god. Zoals het fysieke lichaam niet in overeenstemming is met het woord van god; het fysieke, het vlees, wordt afgedaan als iets wat tot zondiging brengt.

Is dit werkelijk zo? Wie heeft er weleens een fysiek lichaam zien zondigen in en als zichzelf? Wie heeft er weleens een hart de bloedvaten zien verraden? Zal het hart er niet alles aan doen om de bloedvaten in werking te ondersteunen? Is het niet de besturing van het fysieke lichaam, welke in staat is tot beslissingen nemen als zondigen of niet zondigen? En wie bestuurt het fysieke lichaam op het moment? De Geest. Ook dat is bekend. Dus vanuit Christelijk oogpunt, wordt dan gezegd, we moeten in overeenstemming komen met de Heilige Geest; de heilige geest in ons laten wonen als leidinggevende waarin de heilige geest in directe verbinding staat met het woord van god. De geest in overeenstemming brengen met het woord van God is de heilige geest in ons laten wonen. En dan worden we niet langer geleid door de geest maar door de heilige geest. Maar…we hebben net gezien dat het woord van God polariteit, frictie, conflict, wrijving, energie voortbrengt. Dus als we ons fysiek hiermee in overeenstemming brengen – met de heilige geest, brengen we ons fysiek in overeenstemming met energie als wrijving als frictie als conflict door polariteit toe te staan in onszelf; door ons af te scheiden van onszelf in eenheid en gelijkheid met ons wezen in en als ons fysiek, in en als overeenstemming met het woord van God.

Hoe kan hierin een fysiek lichaam functioneren? Een Levend organisme in overeenstemming met en als zichzelf, samenwerkend met alle delen die in en als zichzelf staan in, als en ten behoeve van het fysieke Leven? De geest brengt volledige verwarring in dit proces. En dit betreft dan de gezondheid van de mens – en het gehele fysieke, aardse leven – waar we ‘voor gaan zorgen’  met een overheidsorgaan zoals de gezondheidszorg, welke eveneens is opgezet in en als het startpunt van diezelfde polariteit. Dus de polariteit als conflict als frictie als conflict als wrijving als energie (geld) buiten onszelf zorgt voor de polariteit als frictie als conflict als wrijving als energie binnen onszelf. En zo, houden elkaar in stand, in ‘evenwicht’.

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel.

Het resultaat is voor een ieder zichtbaar in de erbarmelijke staat waarin de fysieke gesteldheid van de mens en al het leven op aarde verkeert en tevens in de manier waarop het overheidsorgaan als gezondheidszorg – welke een reflectie is van de innerlijke mens, het is geen afgescheiden orgaan van onszelf al is dat graag wat we denken – enigszins de symptomen probeert te bestrijden, waarin tevens de werking van de farmacie zichtbaar is: symptoombestrijding, geen werkelijke genezing; geen werkelijke ondersteuning maar een wegmoffelen als onderdrukken van de fysieke symptomen van de vreselijke (dus angstaanjagende) verdeeldheid in de wereld en/als binnenin onszelf, gemanifesteerd in het fysieke, aardse bestaan.

Wordt vervolgd.

(Klik op de links in de tekst voor context en onderzoek)

https://i2.wp.com/www.desteni.net/images/stories/plaatjes2/Jesus%20EQUALITY%20for%20ALL%20DESTENI%20%20.jpg

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 372 – Roosje is dood

Roosje is dood (de vrouwtjes cavia). Ze was al oud, ze verloor haar kroesachtige vacht, ze kreeg wat staar in haar oogjes, ze liep rond op haar dunne pootjes, ze liet overal de hele tijd drolletjes welke ze met haar hele lijfje eruit bewoog. Ze was zo leuk, en zo aanwezig, en ze deed precies wat ze wilde, wat soms op ‘de zenuwen’ werkte van haar caviahuisgenootjes – vroeger haar moeder en nu Roy de mannetjes cavia – of haar mensenhuisgenootje (ikzelf).

PENTAX Image

De laatste maanden zijn, en voor haar waren, heel intensief qua verzorging. De mannetjesdieren hebben blaasklachten, en iedereen had behoefte aan verschillend voedsel. Roos kreeg ook verzorging om te zien of haar vachtje weer wat wilde groeien. Hiermee was ik ’s ochtend en ’s avonds een uur bezig. Het was/is heel gezellig. De hele tijd al die diertjes op het aanrecht nemen en even zitten en wat eten en het middeltje geven. Soms was het wat ‘veel’. Gisteren bleven ze maar doorgaan, vragen om eten, Witneus het konijn die 100 keer naar binnen en naar buiten wilde, Roos die door het huis banjerde en overal poepjes liet die de laatste paar dagen iets dunner waren. Opeens was ik het even zat. Ik had vaker gemerkt, dat hoe meer aandacht ik gaf, en inging op hun vraag naar eten, hoe vaker ze bleven vragen. Dus gisterenavond – ze hadden allemaal al eten en overdag verzorging gehad, wilde ik dit weer wat rustiger krijgen. Roos bleef maar komen en ik dacht dat ze eten wilde. Uiteindelijk heb ik het gedeelte rondom het hok afgezet met 2 planken. Ze rende nog een paar keer heen en weer, en toen schoot ze onder het hooi, het hok in, en daar is ze gebleven.

Als ik nu terugzie, was dit vreemd. Ze komt vaak aanlopen maar niet zo aanhoudend; ze schiet niet op die manier onder het hooi in de avond, en ze kwam ook niet meer vragen om het avondvoer. Ik heb alle diertjes deze avond laten rusten en ben zelf naar bed gegaan, met het voornemen de volgende ochtend 6.00 uur de gebruikelijke verzorging te geven, aangezien de mannetjes stabieler werden en Roos had niet perse het middeltje elke avond nodig. Dus ik heb, voor 1x, niet meer gekeken hoe Roos onder het hooi lag. Ik ervoer mezelf om geen aanwijzbare reden, super chagrijnig woensdagavond; en ben die nacht wel 6x wakker geworden, iets wat beiden vrijwel niet meer voorkomt.

Vanochtend kwam ik beneden, en ik hoorde wat vreemd bewegen in het hooi. Daar lag Roos op haar ruggetje, ze kon niet meer terugkeren. Ik pakte haar op en ik merkte dat ze al was afgekoeld, ik dacht even dat ze al dood was. Toen ik goed keek zag ik haar ademen, en heb ik haar in een bak met hooi en een doek gelegd, op haar zij. Ze knipperde af en toe met haar oogje, soms ging ze nog met haar pootjes trappelen, in het niets, en als er iets kriebelde op haar hoofdje schudde ze dit. Ze maakte al geen geluid meer maar ik kon nog een beetje met haar communiceren.

Ik wist dat ze een dezer dagen zou sterven van ouderdom; ik wist alleen niet dat het zo onverwacht en hierin zo snel zou gaan. Ze is niet ziek geweest, ze heeft tot en met de laatste dag gegeten en rond gerend en we hebben de laatste maanden veel tijd intensief doorgebracht waarin ik echt naar haar geluisterd en gekeken heb. Waarin heb ik dan gefaald?

Ik heb haar niet gehoord en niet gezien gisteren avond. Ik heb alleen geluisterd naar mijn eigen ‘het is even genoeg’, en hierin een angst dat ik ‘teveel’ vertroeteld had of zoiets, en dat ik dit even een halt toe moest roepen, dat het ‘anders maar door zou gaan’. Ik weet nu niet eens meer ‘wat me bezielde’. Het is werkelijk een reis van ‘ziel naar leven’. Hierin heb ik Roos gemist die herhaaldelijk naar mij toe kwam, op het tijdstip dat we even samen bij het aanrecht zaten de laatste dagen. Ik heb nagelaten even te zien hoe het met haar ging vlak voor het slapen gaan, iets wat ik normaal altijd bij iedereen doe aangezien iedereen nog het hok in moet buiten en nog iets te eten binnen. Als ik nu zie heb ik alle opmerkelijkheden geregistreerd, maar langs me heen laten gaan. Ik heb opzettelijk even niet gekeken om zelf zogenaamd tot rust te komen. Hierin heb ik mezelf en Roos de mogelijkheid ontnomen om nog 1 keer samen te zitten, even met haar te zijn, en haar comfortabel neer te leggen als ik bijvoorbeeld gezien zou hebben dat ze opeens zwakker werd, of eerder zou zien dat ze op haar rug lag. Het zijn speculaties van hoe lang dit allemaal geduurd heeft; punt hierin is dat ik een tijdsbestek van 7 uur heb waarin ik niet gezien heb hoe of wat, en  nu met de vraag blijf zitten wat ze me kwam vertellen gisteren avond.

Ik schaam me dat ik haar gestopt heb in de ruimte rondom het hok, waardoor ze niet meer naar me toe kon blijven komen, in plaats van mezelf in en als reactie te stoppen op haar aanhoudend aanlopen en hierin te zien wat er is. Ik heb geen enkel moment erbij stil gestaan dat ze vlak voor haar sterven was; ik ging er vanuit de volgende dag de hele verzorging voort te zetten. 1 moment waarin ik niet aanwezig was en besloot in zelfzucht ‘even te stoppen’, 1 moment waarin verandering plaats had kunnen vinden, welke bepalend is voor een gehele ervaring. Ik zie haar nooit meer in de gedaante van ‘Roos’, en vanochtend was ze al heel ver weg. Het sterven is niet het meest lastige punt hierin, al merk ik dat ik haar fysieke aanwezigheid behoorlijk mis; mijn eigen afwezigheid en nalatigheid in een onverwacht bepalend moment is het probleem welke ik moeilijk kan verteren. Het lijkt zo’n heel klein punt die met heel veel rechtvaardigingen teniet gedaan kan worden; echter het is een essentieel punt die bepaald wie ik ben in het moment, of ik er ben, of ik er ben voor iemand in en als mezelf, of dat ik verdwijn in de geest.

Zoals ik het zie heb ik het op het laatste moment laten afweten, en dit geeft aan dat ik het (nog) niet waard ben om als Leven te staan. Op het laatste moment laat ik het afweten, wat alles onderuit haalt. En ik begrijp zelf niet waarom ik dit doe. Het heeft met de dood te maken; met het ‘opgeven’ als stoppen van het eigenbelang in en als de geest en met de dood als transcendent punt. Het laatste, enige, allesbepalende, vasthoudende punt in en als de geest. Waarin werkelijke zelfvergeving nodig is. En ik ervaar in mezelf dat ik dit mezelf maar heel moeilijk kan vergeven. Ik begrijp niet hoe ik zo onoplettend heb kunnen zijn. Alsof opeens alle deuren dichtgingen. Er zit een polariteit in van zorgen, verzorgen, zorgen maken en opeens de zorg in een moment van afwezigheid nalaten, al is het maar voor een kort moment. Het is niet constant. Niet geheel constant aanwezigheid als werkelijke zorgzaamheid. Niet absoluut betrouwbaar.

Er is plotseling een huisgenootje verdwenen, terwijl we al jaren met z’n vijven samen leefden. Nu ze niet meer hier is merk ik hoe aanwezig ze was. Het is vreselijk stil opeens.

Zelfvergevingen volgen.

PENTAX Image

Roos in haar jongere jaren met volle vacht.

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 44 – Mezelf fysiek ondersteunen in plaats van te vervloeken in de mind

Mezelf in het fysiek ondersteunen. Als het op fysieke klachten aankomt ‘denk’ ik dat ik mezelf behoorlijk ondersteun, maar is dat wel zo? Ik word boos op mezelf dat de klacht er weer is, ik wil de klacht (dus mezelf als de klacht) weg hebben, en ondertussen doe ik niet werkelijk iets om mezelf te ondersteunen maar blijf ik rond tollen in deze gedachten-kronkels.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf fysiek behoorlijk ondersteun, in plaats van in te zien dat ik mezelf ondersteun qua voeding, maar niet in/als de mind; in/als de mind val ik mijn fysiek constant aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek in/als de mind constant aan te vallen, waarmee ik de fysieke klachten, voortkomend uit oordelen en herinneringen in oordeel, versterk door mezelf opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen als ik fysieke klachten, met name in mijn darmen, ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te kunnen denken “niet weer”, zodra ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik last heb van mijn darmen, in plaats van in te zien dat mijn darmen last van mij als mind hebben, wat zich heeft gemanifesteerd als systeem in mijn darmen waardoor mijn darmen hun fysieke werk niet kunnen uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelf liefde te kennen, mezelf als liefde onvoorwaardelijk, waardoor ik liefde zoek buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaardelijk van mezelf te houden, in plaats van een en gelijk te zijn als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen zien wat ik moet doen als ik dezelfde fysieke klachten in mijn darmen ervaar, terwijl ik weet dat ik mezelf hier ergens blokkeer waardoor ik niet kan/wil zien wat in het moment het beste is om mezelf te ondersteunen, onvoorwaardelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen als ik pijn in mijn darmen en moeite met de stoelgang ervaar, waardoor ik niet meer kan en wil zien wat het beste is om mezelf als leven te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de moeizame stoelgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als ik niet kan poepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van een geobstipeerde darm, dat ik alles wil opgeven in dat moment, niet wetende hoe ik mezelf kan bewegen.

aha, ik weet niet hoe ik mezelf kan bewegen, wat best weleens de oorzaak zou kunnen zijn van de geobstipeerde en verkrampte darm. Me niet kunnen bewegen als Zelf als Leven, wat zich reflecteert in de darm, die zich niet kan bewegen als Zelf als Leven door gehinderd te worden door krampen veroorzaakt als energie in/als het mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten door de gecreeerde energie in/als mindsysteem als reactie als bescherming op andere mindsystemen of zelfs weer op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mindsysteem, wat zich reflecteert in mijn darm die verkrampt en vasthoudt alsof zijn leven er vanaf hangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in/als de mind alsof mijn leven er vanaf hangt, wat voortkomt uit afhankelijkheid van een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor de ander moet zorgen als die ander wil leven via zijn liefde voor mij in afhankelijkheid van mij, aangezien ik geloof dat die ander dood gaat als ik niet voor die ander zorg, aangezien die ander net doet alsof die doodgaat als ik niet voor die ander zorg, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door dit geloof, wat ik projecteer op de ander die dan weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te geloven die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik dood ga als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als die ander, die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg, niet voor mij zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het zorgen voor elkaars geloof en afhankelijkheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een trillend oog te creeren door langdurige participatie in en onderdrukking van de energie die het zorgen voor elkaar in/als de mind geeft.

Als ik mezelf zie participeren in het zorgen voor elkaar en het onderdrukken hiervan in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit patroon in stand houd uit angst om alleen te staan. Zolang ik mezelf blijf vasthouden in angst om alleen te staan, zal ik dit gereflecteerd zien in mijn omgeving door vastgehouden te worden door iemand die bang is om alleen te staan. Ik sta mezelf en de ander niet toe te zorgen voor elkaar in/als de mind als vasthouden in angst in/als de mind in zogenaamde liefde dan wel afkeer. Ik hoef me niet af te keren; deze afkeer creeert slechts een nieuwe reactie van polariserende liefde, aangezien afkeren in/als de mind gelijk is aan angst, wat gelijk is als liefde. Ik ben Hier. In de Adem. Wat een ander doet heeft geen invloed op mij als ik niet participeer in dit patroon en geloof dat ik verantwoordelijk ben voor die ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren uit angst voor eeuwig gevangen te zitten in de liefde=angst van de ander=de mind, waarmee ik mezelf afkeer van het leven en dus de mind in ga, waar ik alsnog of eigenlijk juist voor eeuwig gevangen zit in de liefde=angst van de ander=de mind.

Als ik mezelf mezelf zie afkeren van mezelf in fysieke en emotionele pijn van een moeizame stoelgang, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door me af te keren, ik mezelf voor eeuwig gevangen houd in de liefde=angst van de ander=de mind, oftewel in de angst van/voor het voor eeuwig gevangen zitten in/als mijn eigen mind, waardoor ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fysiek niet vrij kunnen bewegen als ergste te ervaren wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te ervaren bij de gedachte dat ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik me nooit fysiek vrij zal kunnen bewegen, aangezien de vastzettende systemen zich fysiek gemanifesteerd hebben in de darm, waardoor ik me niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als mijn grootste nachtmerrie te zien om voor altijd last te hebben van mijn darmen, waarin dus mijn grootste nachtmerrie is dat mijn darmen als ikzelf als fysiek last hebben van mij als gemanifesteerd mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verdoemd ben tot de mind, waardoor ik me niet vrij kan bewegen als Zelf als Leven.

Liefde voor de ander op voorwaarde dat de ander jou ook lief heeft. Hierop is de afhankelijkheid gebaseerd, hetzelfde als in een kerkelijke vloek, waar je vervloekt wordt als je niet van God houdt/voor God leeft die zogenaamd van jou houdt, waarin van God houden betekent dat je doet wat de door de mens gemaakte regels zijn, geprojecteerd op een Macht als God, welke eigenlijk de Macht als de Mind is van de mens die de regels gemaakt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten vervloeken/mezelf te vervloeken door te geloven dat iemand mij kan vervloeken als ik niet doe wat de ander als de mind als regels gemaakt heeft in voorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slecht/schuldig ben door niet aan de regels van voorwaardelijke liefde te voldoen, waardoor ik mezelf afkeer/vervloek de mind in, zonder in te zien dat ik daarmee juist mezelf slecht en schuldig maak door te participeren in oordelen in/als de mind, wat een ervaring van schuld als gevolg heeft voor alle consequenties die ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene die mij voorwaardelijk lief heeft ook lief moet hebben, in plaats van een en gelijk te zijn als Leven als Gelijkheid=Liefde.

Als ik mezelf zie participeren in mijn ergste nachtmerrie van een toekomstprojectie van me nooit vrij kunnen bewegenin/als het fysiek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier ben, aangezien ik bang ben voor iets in de toekomst. Ik zie in mezelf dat de klachten minder vaak aanwezig zijn, waarmee ik mezelf bewijs dat ik mezelf kan ondersteunen in het stoppen van de fysieke klachten in mijn darm. Ik stop met klagen, aangezien het klagen de klachten in stand houden. Klagen tegen de klaagmuur, participerende in de slachtofferrol, waarin mijn darmslijmvlies weleens de klaagmuur zou kunnen vertegenwoordigen. ik stop met het gebruiken van mijn darm als klaagmuur. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darmslijmvlies als klaagmuur te gebruiken. Het stoppen van het gebruiken van mijn darmslijmvlies als klaagmuur is een eerste stap in het zien hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen op het moment dat de klacht, voorkomende uit het klagen, zich voordoet. Zolang ik blijf klagen over de klachten zal ik niet zien hoe ik de klachten gemanifesteerd heb door het klagen in participatie in de slachtofferrol.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met klagen als ik darmklachten ervaar, wat een eerste stap is in het zien hoe ik de darmklachten uit het klagen in slachtofferrol gemanifesteerd heb.