Dag 457 – Autoimmuniteit – een zelfonderzoek


Ik was vandaag op een lezing van Circadian welke een stukje over autoimmuniteit ging en hoe dit in een fase van en na zwangerschap altijd een rol speelt. Het afweersysteem van de moeder wordt tijdens de zwangerschap onderdrukt aangezien het anders het eigen kind zou afstoten als indringer/lichaamsvreemde stof in het lichaam en hoe dit na de zwangerschap een rol kan spelen als de hormonen drastisch dalen en de moeder hier op kan reageren door (tijdelijk) het kind ‘af te stoten’ als de hormonale balans niet op orde is en het fysiek het niet op kan vangen zoals optimaal zou zijn. En ook dat het autoimmuunsysteem van de vrouw enorm sterk is, wat hieraan gerelateerd is. De spreker omschrijft het ook heel mooi als dat het immuunsysteem het ‘duurste’ traject is van het lichaam waarmee hij bedoelt dat dit systeem het meeste energie kost/verbruikt, samen met het werk van de hersenen die 20% van de energie inneemt. Dus vertaald, zijn we enorm druk binnenin onszelf met het geestbewustzijnssysteem en het beschermen van onszelf tegen alles wat ons bestaan in en als de geest bedreigt. Ook werd duidelijk dat we in feite zelf de schade toe richten door ontstekingsreacties te produceren – bijvoorbeeld het virus is niet het probleem maar hoe ons lichaam hierop reageert om het zo goed als mogelijk onschadelijk te maken. Dat op zich is de bedoeling maar het wordt een probleem als dit proces uit balans raakt en gezonde cellen gaat aanvallen waar dit niet nodig is en dus ontstekingen produceert waar dit niet nodig is en tevens juist niets doet als er wel iets moet worden opgeruimd, zoals bijvoorbeeld bij kankercellen. Het geestbewustzijnssysteem is volledig geintegreerd waardoor het voor het lichaam veel moeilijker is om zelf de balans te herstellen en de geest interfeart dus altijd in dit proces. Ik maak hieruit op dat we dus fysiek geleid worden door ons immuunsysteem in de vorm van autoimmuniteitsreacties (reageren terwijl niet nodig)  en het nalaten van een effectieve immuniteitsoplossing (niets doen/achterover leunen terwijl we actie moeten ondernemen) ter bescherming van onszelf in en als de geest, in en als energie, terwijl we hierin dus het meeste energie verbruiken en de fysieke substantie opbranden binnen dit proces, in gevecht met onszelf.

Ik voelde bij het gegeven van de afwijzing van de moeder van het kind na geboorte een beweging in mezelf welke ik hier in zelfvergeving zet in en als zelfonderzoek. Dus het betreft geen absolute informatie maar informatie die in mijzelf ligt opgeslagen.

Hetgeen ik voelde bewegen is een realisatie dat ik hieraan gerelateerd een herinnering heb opgeslagen als afwijzing van de moeder (waarschijnlijk onderdrukt of zelfs onbewust). Het is ook hetgeen ik zelf angst voor heb ervaren dat zou gebeuren als ik zwanger zou worden en een van de factoren waarom ik de keer dat ik zwanger was, de beslissing heb genomen het weg te laten halen. Angst dat ik in een postnatale depressie zou komen, gerelateerd aan hoe ik op dat moment (14 jaar geleden) verstrikt zat in de ervaring van familiepatronen binnenin mezelf. Een direct begrip in mezelf ook voor een enorm sterke ervaring van afwijzing geprojecteerd op mijn moeder en/of een ander die dit patroon triggert in mij. Uiteindelijk betreft het een afwijzing van (een deel van) mezelf in autoimmuniteit – een afwijzen en aanvallen van een deel van mezelf – getriggerd door iets in een ander en vervolgens geprojecteerd op die ander. En hierin een ervaring van gemis van intimiteit en een verlangen naar ‘intimiteit ervaren zonder weerstand’ en dit weer gerelateerd aan een ander waarbij dit ervaren wordt, welke feitelijk is voorgeprogrammeerd en illusionair bestaat in en als de geest, maar voelt als werkelijkheid en ‘alsof het zo moet zijn’ en ondertussen leidt tot een zoeken naar intimiteit buiten zelf waarin de afscheiding binnenin zelf in stand wordt gehouden en/of zelfs vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen in mijn gedrag van afwijzing naar moeder en/of een ander die hetzelfde patroon triggert in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in een ervaring van intimiteit zonder weerstand naar een ander toe, dus eigenlijk zonder weerstand naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen zonder weerstand naar mezelf toe, dus in eenheid en gelijkheid met wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn leiding weg te geven in wie ik ben in ervaring en gedrag met anderen door in te gaan op triggerpunten en zo in een mindconstruct – een constructie opgebouwd in en als de geest en fysiek gemanifesteerd – te belanden, in plaats van mezelf te gronden in en als mijn fysieke aanwezigheid, in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedrag van afwijzing in stand te houden door een ander af te wijzen als weerspiegeling van een afwijzing van een deel van mezelf, welke feitelijk een autoimmuunreactie is als fysieke manifestatie van deze afwijzing van een deel van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb intimiteit te ervaren in en als de hormonale activatie welke de eigen immuniteit onderdrukt en welke aanwezig is met reproductie als doel, om aan te trekken, seks te hebben en voort te planten – aangezien als er geen aantrekking bestaat ter onderdrukking van de onderliggende zelfafwijzing, er geen reproductie zal plaatsvinden aangezien dit voelt als afwijzing van de ander welke leidt tot afstoting van de ander en dus zouden we dan niet eens overwegen om seks te hebben en onszelf dus niet voortplanten (als we dit niet stoppen, vergeven en corrigeren in en als zelf als een richting geven van en als zelf, de ervaringen van de geest uit, het fysiek in).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hormonale activatie als herkenning als aantrekking als liefde als intimiteit te ervaren in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er hier sprake is van een polariteit en er dus angst en onderdrukking van de weerstand aanwezig is welke bedekt wordt met de mantel der liefde; de mantel der herkenning als connectie, in en als de zielservaring welke ik voor waar aanneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen te bewegen als er een herkenning als mantel der liefde aanwezig is en als deze niet aanwezig is, weerstand te ervaren en mezelf dus niet te bewegen en zelfs te overwegen om weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te overwegen om weg te gaan van de weerstand, in plaats van de neiging tot weggaan te weerstaan en zelf op te staan in en als de weerstand en mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaringen van liefde en intimiteit te geloven en dus ook mijn ervaringen van afweer en afstoten te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door voorprogrammering in en als de geest, bedoeld voor en gerelateerd aan reproductie of juist geen reproductie, zodat er niet buiten de paden getreden wordt die in en als het geestbewustzijnssysteem zijn aangelegd, binnen onszelf en buiten onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn gedrag in autoimmuniteit in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaringen die plaatsvinden binnen deze autoimmuniteit door toepassing van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met de daadwerkelijke zelfverandering door de fysiek gemanifesteerde weerstand heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afgewezen te voelen door afwijzing als autoimmuunreactie van een ander en te denken dat ik een ander afwijs als ik reageer in en als een autoimmuunreactie binnenin mezelf op het gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door (mijn waarneming van) een patroon van ‘zelf weg cijferen’ van en in een ander, een patroon van afwijzing van die ander in mij te laten triggeren, welke dus feitelijk ook een afwijzing van mezelf is dus een ‘zelf weg cijferen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen, weg te cijferen als reactie op wat ik waarneem als de zelfafwijzing als het zelf wegcijferen van een ander en dit te verstoppen in een ervaring van afwijzing geprojecteerd op die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de manifestatie van zelfafwijzing/zelf wegcijferen/zelf terughouden af te wijzen in de ander en/als in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen door zelf weg te cijferen in en als het inhouden van zelfexpressie waarin ik mezelf onderdruk in en als mijn eigen boosaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn van aard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken in en als wraak en boosaardigheid, welke in principe plaatsvindt ter verdediging van een eventuele ervaring van eventuele afwijzing door een ander op afstand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak als boze aard te gebruiken als verdediging om afstand te bewaren om mezelf in en als een energetische ervaring te behouden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik hierin het fysiek – mijn eigen fysiek op afstand houd door middel van een onderdrukte ervaring van angst en boosaardigheid in en als een autoimmuunreactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met mijn eigen autoimmuunreacties in en als de geest en gemanifesteerd in en als het fysiek.

Wordt vervolgd

colored-cell

Wetenschappelijk artikel ten aanzien van autoimmuniteit:

Abnormale celdood cruciaal bij ontstaan auto-immuniteit

Voorbeeld van fysieke therapeutische ondersteuning en uitleg:

Mens Sana

Echter zolang (de rol van) het geestbewustzijnssysteem niet in overweging wordt genomen zal er geen werkelijke oplossing plaatsvinden die we zelf kunnen wandelen en leven.

Interviews ter ondersteuning van het verkrijgen van inzicht in het ontstaan van virussen in relatie tot het geestbewustzijnssysteem:

The Evolution of Viruses

The Evolution of Viruses (Part 2)

Fighting off Viruses

The Virus and the Body

Mind + Virus Versus Body

Interview ter ondersteuning van het verkrijgen van inzicht in stress in relatie tot het geestbewustzijnssysteem:

Stress: The History, Origin and Nature

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 88 – Zelfvergevingen van een abortus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen 12 jaar geleden terwijl ik dat eigenlijk niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik werd weggezogen in het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik niet op kon staan in dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander en omdat ik niet kon leven met mezelf als ik dit patroon zou doorgeven aan een kindje, terwijl ik eigenlijk graag het kindje had willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen steun te ervaren door dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander, en dus alles alleen heb besloten en niet de overweging durfde te nemen om het echt helemaal alleen te gaan doen met het kindje en dus alleen zonder het kindje, waarin ik sindsdien weet dat daden consequenties hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen gezien te hebben dat daden consequenties hebben en niet dat woorden consequenties hebben, waardoor ik nog niet in staat ben geweest mezelf te veranderen aangezien ik mezelf blijf programmeren in/als het liefdesconstruct met het gebruik van geladen woorden zonder het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden om dit onderdrukkende mind-construct van leven via de liefde van/voor de ander wat aangeeft dat het construct in mij aanwezig is en ik het nog macht over mij geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het feit dat ik door dit liefdesconstruct niet staan ben tot nu toe om effectief een agreement te wandelen waarin eventueel ruimte is voor een kindje, en gezien mijn leeftijd is de kans ook niet groot dat me dat op tijd ‘lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefdesconstruct nog de schuld te geven van mijn onkunde om effectief een agreement te wandelen waarin ik me nog afhankelijk maak van de ander=de mind in dit liefdesconstruct en ik nog niet alleen kan staan en dus geen agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen kindje te willen omdat ik niet vast wilde te komen zitten in het wereldsysteem van scholen en ouderschap waarin je gedwongen wordt mee te doen en als ik niet alleen sta in zelfvertrouwen zie ik geen mogelijkheid om me hierin te bewegen zonder meegezogen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 12 jaar geleden een vergeving van een Antilliaanse predikant nodig te hebben (aangezien de vader Antilliaans was/is) waarin ik hem expliciet vroeg om de woorden te spreken ‘ik vergeef je’, waarin ik niet in staat was mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst de zwangerschap te sturen als een beslissing in een moment van een seconde om er vervolgens niet in te durven gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de volgorde verkeerd te doen door eerst zwanger te willen worden en hierna pas de relatie onder de loep te nemen waarvan ik allang gezien heb dat het bij lange na geen gelijkheidsrelatie is en dus nog niet klaar voor eventueel ouderschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dragen en geboren worden van een kindje te willen gebruiken als substituut van het geboren worden van mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kindje moet krijgen om zelf op te kunnen staan een en gelijk als zelf, waarin weer het concept naar voren komt van alleen kunnen/willen leven via liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het krijgen van een kindje meerdere malen te hebben geforceerd uit angst dat het me niet op tijd lukt om effectief een agreement te wandelen waarin ik en de partner alleen staan in gelijkheid beiden als startpunt hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat degene met wie ik een relatie heb gewoon weggaat en me expliciet zegt dat hij niet wil horen wat ik zeg over alleen staan en liever vast wil blijven houden aan de illusie van leven via de liefde voor een ander, waarin mijn boos worden aangeeft dat ik nog afhankelijk ben van dit construct en ook nog niet alleen wil staan als Zelf, en dit dus niet zonder boosheid als voorbeeld kan leven in ieder moment waardoor er ‘lijnen’ gebroken moeten worden om op deze manier alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn en genoeg te hebben van dit lijnen breken in situaties van weggaan gemanifesteerd in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat het leven via de liefde van/voor de ander is wat we allemaal doen, namelijk leven via gevoelens en emoties en die voor waar aannemen als wie we zijn, en door dit niet zo te kunnen zien heb ik het steeds ervaren alsof die ander via mij leeft in plaats van via zijn eigen gevoelens en emoties waar ik in feite niets mee te maken heb, behalve dat we niet in eenheid en gelijkheid als zelf als leven kunnen communiceren aangezien er rekening moet worden gehouden met deze gevoelens en emoties, en als dat niet gebeurt sta je alleen, wat niemand wil zolang we zelf nog leven via relaties in/als de mind als energie genererend door participatie in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor de ander de schuld te geven van het afhankelijk zijn van mezelf van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om hierin volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen en de schuld op de ander los te laten, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het volledig zelfverantwoordelijkheid nemen van participatie in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waarin ik het mogelijk maak voor mezelf mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren en dus te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf geboren te laten worden als Leven in het fysiek door het toepassen van schrijven wie ik ben geworden in/als mindstructuren, het toepassen van zelfvergevingen hierop en het corrigeren van zelf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het alleen staan in eenheid en gelijkheid als uitgangspunt te zien/zijn/nemen in alles wat ik doe en in het eventueel wandelen van een agreement als hier een mogelijkheid toe is, waarin ik van tevoren deze uitgangspunten bespreek om zo te zien of we dezelfde taal spreken, en als dit niet zo is, zien of we dezelfde taal kunnen gaan spreken en als dit niet lukt, te stoppen en alleen verder te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf Hier in het wandelen van het proces waarin ik mezelf deconstrueer uit het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander als leven via gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren in het ‘leven via gedachten, gevoelens en emoties in/als de (ander=) de mind’, waarin ik de agreement met mezelf als Leven in/als de Adem wandel.