Dag 537 – Transitiefase: mezelf in twijfel trekken

Broodje_twijfelAls ik wil gaan delen over mijn proces in relatie tot mijn fysiek, de fysieke ongemakken en hoe ik dit gewandeld heb en wandel en er komt een dag waarin ik mijn fysieke feedback niet begrijp en in ongemak verkeer, komen er direct gedachten en ervaringen omhoog dat ik het nog niet kan gaan delen omdat ik er zelf nog niet uit ben. Hierin valt volledig in het water – het woelen der emoties – wat ik al wel gewandeld heb en feitelijk is het een manier om mezelf te saboteren en ervan te weerhouden om te delen wat ik al wel kan delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet van mezelf te mogen delen wat ik gewandeld heb in relatie tot mijn eigen fysiek, als mijn eigen fysiek nog niet geheel functioneert zoals optimaal zou kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu een enorme moeheid op te voelen komen die ik ook vaak ervaar als ik doorga met het uitschrijven van een mind-construct in de DIP Pro lessen waarvan ik weet dat dit de weerstand is die ik opgooi in en als de geest, zo duidelijk en plotseling aanwezig, wat tevens aangeeft dat ik essentiële punten open en oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst even te willen stoppen met schrijven zo moe ervaar ik me opeens.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in gedachten dat ik nog niet mag en kan delen omdat ik mijn eigen fysieke ongemak nog niet geheel ‘in kaart’ heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in twijfel trek dus in conflict, in tweëen waarin ik juist in het doorzetten in het delen, deze twijfel kan stoppen in en als mezelf en zelfvertrouwen op zal bouwen.

Ik realiseer me dat ik deze tweedeling als polariteit opnieuw gebruik om nog niet de boodschap van eenheid en gelijkheid te hoeven delen en dus leven.

Ik realiseer me dat ik kan delen wat ik gewandeld heb en dat ik ook kan delen wat ik nog wandel.

Ik realiseer me dat ik denk dat ik de oplossing moet bieden voor het fysieke ongemak in kant en klare specifieke gegevens, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de manier waarop ik wandel, de oplossing is en een opening geeft voor een ieder om het zelf te wandelen, maar dat ik niet kan voorkauwen hoe de eigen structuren door te wandelen omdat die bij iedereen individueel en specifiek geprogrammeerd zijn door een ieder zelf.

Ik realiseer me dat ik zelf de oplossing wil voor mezelf en dat ik in het moment dat ik ‘last’ heb, zelf gefrustreerd ben doordat ik mezelf niet geheel begrijp en dus niet vergeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren en irriteren als en wanneer ik mezelf niet geheel begrijp in hoe ik de fysieke klachten gemanifesteerd heb als last voor mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te gaan liggen en te zien welke energetische lading ik vasthoud in het buik- en borstgebied en hier hardop zelfvergevingen bij uit te spreken om mezelf te bevrijden van de energetische lading.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap te delen waartoe ik in staat ben in eenheid en gelijkheid met mezelf in wat ik gewandeld heb en hierin zelfvertrouwen op te bouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in irritatie en frustratie naar mezelf toe over het feit dat ik niet geheel begrijp hoe ik een fysiek ongemak gemanifesteerd heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in deze irritatie en frustratie naar mezelf toe, mezelf opnieuw belast, mijn darmen irriteer door de energetische reacties en mijn ‘lever’ stagneer door mezelf te frustreren, waarin ik mezelf in deze hoedanigheid in stand houd, in plaats van mezelf te vergeven in hetgeen ik niet begrijp en van hieruit verder te zien.

Ik realiseer me dat het fysieke ongemak een eigenbelang in de weg zit waardoor ik geïrriteerd raak en gefrustreerd in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de irritatie en frustratie naar mezelf toe op momenten dat ik fysiek ongemak ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te zien welk eigenbelang ik wilde najagen, waarin ik onderzoek hoe ik hierin feitelijk zelf mijn fysieke ongemak manifesteer in tegenstrijdigheid met mijn fysieke beweging en mijn lichaam in eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in hetgeen ik in en als eigenbelang wilde najagen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de energetische lading die ik in en als eigenbelang manifesteer en opsla in mijn lichaam, te vergeven en de energetische ervaringen niet tegen te houden en onderdrukken, maar in te ademen zodat en waarin ik mezelf gelijk maak hieraan en mezelf werkelijk vergeef in en als deze specifieke ervaring.

Begin met Desteni I Process Lite

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 363 – Ontoereikend

PENTAX Image

Ik ervaar me als ontoereikend om Casper het konijn (wit) te ondersteunen bij de blaasklachten die hij heeft. Anti-biotica, chinese kruiden, het heeft heel goed gewerkt en een heel jaar ging het goed, maar sinds de warme weken in de zomer is het terug gekomen en het lukt me tot nu toe niet om het weer helemaal rustig te krijgen. Het frustreert me en vooral het ‘niet-weten’ irriteert me. Het niet-weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al weken iedere ochtend en avond lange tijd bezig te zijn met het verzorgen van de diertjes van een cavia en konijn die blaasklachten hebben, en het nu vanochtend, nu het niet gaat zoals ik wil, even helemaal zat te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet de hele dag bezig zijn met het verzorgen van de diertjes’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat eventuele onderzoeken bij dierenartsen mega-veel geld kosten waar vaak uiteindelijk oplossingen uitkomen die ook niet optimaal zijn, wat niet aan de dierenarts ligt – ik ga naar een hele fijne dierenarts – maar aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu te zitten schrijven over een onderwerp wat niet de werkelijke oorzaak is van mijn irritatie, maar ik zie niet direct wat wel het werkelijke punt is wat zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ontoereikend te ervaren om fysiek werkelijk en direct te zien, wat inhoudt dat ik me nog in de geest bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik me nog in de geest bevind en hierdoor niet direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een nietsnut te vinden als ik niet eens direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dat wel zou moeten kunnen, direct fysiek zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn mogelijkheid tot direct fysiek zien heb opgegeven door keuzes in en als de geest ten behoeve van mezelf in zelfzucht en hier lagen overheen te leggen als schuld en oordeel, welke juist het direct zien belemmeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben alsof ik mezelf niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik beide opties niet leuk vind: het handelen in zelfzucht is geen optie, deze geeft consequenties voor iedereen die niet tof zijn, en het handelen als wat het beste is is natuurlijk het beste, maar ervaar ik als ‘niet leuk’ doordat ik weerstanden en angsten hierin tegenkom en door moet wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben mijn eigenbelang geheel te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben om mijn eigenbelang geheel te stoppen omdat ik dan zie wat ik allemaal toegestaan en gedaan heb in mijn leven, bestaande in eigenbelang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik de moeilijke punten al doorlopen heb en door de weerstand en angst heen ben, zodat ik aan het ‘eindpunt’ ben als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eindpunt als wat het beste is in de geest gemakkelijker te ervaren dan het wandelen door de weerstanden in het fysiek als wat het beste is in en als het fysiek tot aan het nulpunt.

*

Als ik mezelf geirriteerd zie worden doordat iets niet helemaal gaat zoals ik wil met de diertjes, dan stop ik, ik adem. Ik maak het noodzakelijke af en laat het even rusten om het op een later tijdstip opnieuw in te zien en op te pakken zodat de diertjes geen last hebben van mijn ervaringen als irritatie in de geest.

Ik realiseer me dat er iets in mij is wat aandacht vraagt wat me irriteert, en dat dit eruit komt als projectie in het verzorgen van de diertjes.

Ik realiseer me dat een ‘over verzorgen’ van de diertjes duidt op afleiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik iets niet weet in de verzorging van de dieren, maar door en door te blijven gaan met zoeken en proberen, in plaats van het te laten rusten voor het moment en te zien wat er werkelijk speelt in mij, waardoor ik niet helder kan zien.

Ik verbind mezelf door met mezelf bezig te zijn in wat zich aandient in mij.

Als ik mezelf in irritatie bezig zie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me aan mezelf irriteer en dat ik weerstand ervaar om te veranderen, werkelijk te veranderen tot het niets, het nulpunt.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen als de irritatie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen ondersteunen als de irritatie opkomt en hierin mezelf de rug toe te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met minachting te benaderen in momenten van irritatie en een niet weten en hierin energie te genereren, welke ik in stand houd in de ervaring van ‘niet-weten’, als zijnde ik wil het eerst weten voordat ik stop met irriteren en niet-weten als energie genereren, waarin ik juist mezelf in een staat van niet-zien en niet-weten behoud door de hoeveelheid energie die ik genereer in en als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opzettelijk energie te genereren in en als een aanval op mezelf, en mezelf zo in een staat van niet-weten te behouden, welke exact is wat gebeurt in de wereld in en als aanval in en als oorlog. Wellicht hierover later meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik al te ver ben en dat het hierin ‘geen zin’ heeft om te stoppen aangezien ik het ervaar en dus geloof alsof dit ‘toch niet lukt’.

Aha, ontoereikend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontoereikend te ervaren om mezelf te stoppen in en als irritatie en niet-weten in en als de geest ter opwekking van energie, juist op het moment dat ik in ontspanning kom en dus werkelijk effectief kan gaan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren op momenten dat ik werkelijk effectief kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oplossing tot het stoppen van de irritatie en niet-weten te zoeken in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn participatie in en als de geest dien te stoppen als oplossing.

*

Als ik mezelf zie participeren in irritatie en een niet-weten in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ten eerste echt de energie dien te stoppen, dat dit werkelijk niets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in en als de geest in en als irritatie ten gevolge  van een niet-weten, direct te stoppen, te ademen, te bewegen, en me direct te realiseren dat het niets oplost en uithaalt, hoe oneerlijk of ongemakkelijk of onduidelijk een situatie ook is, en dat, als ik hieraan toegeef, ik in hoog tempo verdwijn in de geest en een ervaring van ontoereikendheid en zinloosheid creeer in mezelf in de geest, en hoe langer ik in de geestervaring aanwezig blijf, hoe moeilijker het wordt mezelf te stoppen met participeren hierin en hoe ‘echter’ de ervaring van ontoereikendheid wordt.

Prioriteit:

Stoppen met participatie in de ervaring van irritatie bij de eerste gedachte die opkomt, direct, zonder twijfel. Adem, fysieke handelingen voortzetten, eventueel een paar zelfvergevingen hardop uitspreken en later onderzoek in schrijven van wat er werkelijk speelt.

**

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Reactiedimensie:

Zelfcorrecties (Zelfcorrigerende Uitspraken en Doelstellingen):

In het blog van gisteren zie ik duidelijk hoe de emoties die opkomen direct of indirect gerelateerd zijn aan de ervaring van angst en mijn bestaan in deze ervaring van angst.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf verdrietig maak door te denken dat ik iets mis/gemist heb, welke ik probeer op te vullen met een energetische reactie in en als verdriet in mezelf, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik participatie in deze energie gerelateerd aan verdriet, ik mezelf mis, hier aanwezig in de adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf overstuur maak door mezelf niet te sturen door te stoppen met participatie in een emotie van verdriet.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te sturen door te stoppen met participatie in verdriet zodra deze ervaring in mij opkomt, en in plaats hiervan, te ademen, en even heel gericht de 4×4 ademhaling toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat de gedachte is die aan de ervaring van verdriet vooraf ging, zodat ik de illusie die verborgen ligt in deze gedachte, kan ontsluieren door middel van het toepassen van zelfvergeving, waarna ik mezelf corrigeer.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van boosheid en/of irritatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik boos wordt op mezelf als en dat ik mezelf steeds opgeef in een energetische ervaring.

Ik stel mezelf ten doel, als ik boosheid ervaar, te onderzoeken wat hieraan vooraf is gegaan, waar ik mezelf niet effectief heb toegepast, en mezelf dit te vergeven in plaats van boos en geirriteerd te worden.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verongelijking, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ergens heb verongelijkt door in een energetische ervaring te stappen, ongelijk aan mezelf, welke getriggerd is door wat een ander buiten mij zegt of doet.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken wat de ervaring van verongelijking in mezelf getriggerd heeft, welke ervaring van emoties ik in ben gestapt waarin ik mezelf verongelijk, en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onverschilligheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb afgescheiden van mezelf, een verschil heb gecreeerd, in participatie in gedachten en hieruit volgend emoties (en gevoelens) als energetische ervaring, gerelateerd aan een existentiele ervaring van angst en een geloof hierin als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel, als ik onverschilligheid ervaar, te onderzoeken in mezelf hoe de angst gerelateerd is, waar ik bang voor ben, en hierop zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van neerbuigendheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ergens verbogen heb, niet gelijk ben gaan staan als mezelf maar een compromis heb gesloten ten behoeve van de ander(=de mind), waardoor ik mezelf verminder en dit probeer te verhalen in energie door mezelf te vermeerderen ten opzichte van de ander, en dus neerbuigend te gaan doen in gedachten, naar een ander toe.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik mezelf verbogen heb, waar ik een compromis gemaakt heb ten behoeve van de ander = de mind, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van slachtofferschap en onmacht, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me slachtoffer voel van mijn eigen energetische ervaringen en/als de de ervaring van angst, welke ik ervaar alsof ik er niet tegenop kan, geprojecteerd als ‘niet tegen een andere persoon/situatie op kunnen wie/welke mijn ervaring van angst triggert’.

Ik realiseer me dat ik de energetische ervaringen zelf gecreeerd heb als reactie op de geprogrammeerde existentiele ervaring van angst, als afleidingsmanouvre, om mezelf eeuwig bezig te houden.

Ik realiseer me dat dit niet is wie ik ben, deze existentiele angst, maar dat dit een programma is die geactiveerd is een wordt, en dus dat ik mijn participatie hierin kan stoppen.

Ik realiseer me dat de existentiele angst bestaat uit angst voor het onbekende en gerelateerd hieraan angst voor verandering.

Ik stel mezelf ten doel, de energetische ervaringen als stressreactie op de existentiele ervaring van angst, te stoppen in mezelf, door direct in de adem te gaan en gericht de 4×4 adem toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel, stap voor stap, adem voor adem, met mezelf te wandelen en mezelf te ondersteunen door mijn energetische reacties te stoppen en mijn vermogen tot zelfexpressie te vergroten door schrijven, onderzoek en oefening en zo mijn zelfvertrouwen te vergroten, waarin ik mezelf, adem voor adem, in staat stel in het onbekende te stappen zonder een draaiboek van de geest, maar in en als zelfvertrouwen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onbegrip en ongeloof, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens mezelf niet begrijp en niet kan geloven dat ik in onbegrip gehandeld heb, in en als zelfzucht.

Ik stel mezelf ten doel rechtstreeks in mezelf te zien waar ik gehandeld heb in onbegrip in zelfzucht en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al ver heen ben, dat ik al ten onder ben gegaan in gedachten en energetische ervaringen, en dat ik het opgeef.

Ik realiseer me dat ik mezelf vaak heb opgegeven en dat deze ervaring keer op keer getriggerd wordt.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn naar mezelf toe ten aanzien van participatie in gedachten en gekoppelde energetische ervaringen, waarin ik mezelf train op tijd te stoppen en het niet zover te laten komen dat ik mezelf opgeef/opgegegeven heb.

Ik stel mezelf ten doel, heldere herinneringen waarin ik mezelf heb opgegeven te onderzoeken in schrijven en hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe te passen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst, dan stop ik, ik adem.

Ik stop participatie in de angst en als deze terug blijft komen onderzoek ik in mezelf door middel van schrijven, waardoor de angst getriggerd wordt, wat de aard van de angst is, of er een herinnering aan gekoppeld is, hoe en of ik de angst zelf gecreeerd heb en of er een existentieel gedeelte aanwezig is, en of en hoe ik de angst gegeneraliseerd heb. Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op mijn bevindingen in dit schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in samenwerking met de angst te wandelen en me niet te verongelijken, te verminderen ten aanzien van de angst als de geest, en niet langer te verdwijnen in een stressreactie in en als de geest, in en als participatie in emoties (en gevoelens), als afleiding van mezelf, bestaande in en als angst.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te geven zoals ik zou willen ontvangen, adem voor adem, en mezelf te vergeven en corrigeren waar ik dit nalaat, waarin en zodat ik mezelf in staat stel om adem voor adem, een ander te geven zoals ik zou willen ontvangen en ik stel mezelf ten doel een ander te geven zoals ik zou willen ontvangen en te onderzoeken waarin ik dit niet doe/niet wil en mezelf te vergeven en corrigeren, waarin ik me realiseer dat het geven aan een ander gelijk is aan een geven aan mezelf als en wanneer het vrij is van manipulatie om iets gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb me te realiseren en dus te leven dat geven aan een ander gelijk is aan geven aan mezelf, maar altijd verward te zijn in de draden van de geest in manipulatie, waarin ik constante angst ervaar om iets te verliezen.

Full_the-crucifixion-of-the-jesus-crucifying-the-self-part-1

The Crucifixion of Jesus 

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – angst-angst-angst  zie angstdimensie – en in en als angst mezelf op te geven in plaats van te gaan staan en mezelf richting te geven als wat het beste is voor mezelf en andere betrokkenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst, mezelf terug te houden, en hierin een scala aan emoties te creeren in en als mezelf, welke ik vervolgens gebruik als excuus om niet te hoeven bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, een reactie van stress te creeren, stress in en als de geest, in een creatie van vele gedachten en hieraan gekoppeld emoties,  waarin ik mijn lichaam vermoei en uitput en verkramp, welke mij opnieuw angst aanjaagt voor het verlies van mijn fysieke kracht, gemanifesteerd door mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, en hierin een niet opstaan, een tegenovergestelde reactie uit te lokken bij een ander als een soort van vrijbrief om mij te overheersen, en hierin wederom de macht in handen te houden door de ander uit de bocht te laten vliegen maar niet te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren tegenover de ervaring van angst in mij, welke zich keert in projectie als macht naar de ander toe binnenin mezelf, participerend in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me neerbuigend naar de ander toe te gedragen binnenin mezelf, participerend in backchat, welke in eerste instantie gevormd wordt door angst voor het nemen van verantwoordelijkheid in en als mezelf, in plaats van gelijk te gaan staan aan mezelf, de angst te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven, en in gelijkheid aan en als mezelf, eventueel de ander te benaderen en in gezond verstand te communiceren, waarin ik ook een ander de mogelijkheid geef zich te corrigeren en bewegen als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door te participeren in en als angst, ziende wat er gebeurt maar mezelf vasthoudend in en als een ervaring van onmacht ten aanzien van de angst, waarin ik de ander in onwetendheid houdt door niet te benoemen wat er gebeurt, waarin ik mezelf als beter blijf ervaren en zo de controle probeer te behouden in en als de geest in en als creatie van gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen ervaringen van angst door vast te houden aan de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te creeren ten aanzien van mensen die niet lijken te zien wat er gebeurt, welke komt door een ervaring van angst in en als mij, zo existentieel dat ik niet durf te spreken, en tegelijkertijd zelf gecreeerd door hierop voort te bouwen en de existentiele angst aan te nemen als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid ten aanzien van mezelf als leven te accepteren, toe te staan en vervolgens te creeren door geloof en participatie in een ervaring van angst als ‘dit is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van mezelf in en als een ervaring van angst, en hier vervolgens hele persoonlijkheden omheen te creeren zodat ik niet meer zie wie ik ben en ik een excuus heb om mezelf voorgoed verloren te laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om mezelf verloren te laten gaan, welke ik projecteer op de buitenwereld als zijnde  ‘maar zij willen toch niet luisteren en zij zijn zo gemeen’, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik het ben die niet luister naar mezelf door constant de angst toe te staan in mezelf, en dat ik het ben die gemeen is naar mezelf, waardoor ik vervolgens gemeen als onverschillig, neerbuigend en ongelijk wordt naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verongelijking te creeren door niet gelijk te gaan staan in en als mezelf, beginnende bij gelijk te gaan staan in en als de angst in mij en mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken en mezelf vervolgens in en als verongelijking te behouden door boos op mezelf te worden en geirriteerd naar mezelf toe te worden, in plaats van mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven vergeven, aangezien ik bang ben om mezelf te corrigeren en zelfverantwoordelijkheid te nemen en ik dus mijn angst onder ogen dien te zien en hier doorheen dien te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren ten aanzien van de verongelijking die ik ervaar in mezelf, waarin het lijkt alsof het verdriet enige verlichting geeft van de ervaring van verongelijking, bestaande in en als angst, niet ziende, realiserende en begrijpende dat in en als deze verlichting in en als een energetische reactie als verdriet, ik de ervaring niet stop, zelfvergeef en zelfcorrigeer, maar juist in mijn lichaam manifesteer, opberg, verberg, verstop zodat ik kan participeren in een ogenschijnlijke beweging als verlichting in en als een emotie van verdriet, terwijl mijn lichaam steeds vaster en verstopter raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van verdriet, in en als slachtoffer gevangen te houden, dit alles voortkomend uit een angst om op te staan en te spreken en bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip en ongeloof te creeren in mezelf, waarin ik niet begrijp en geloof dat een ander niet ziet wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen en geloven dat een ander niet ziet wat er gebeurt, en dit als excuus te gebruiken om niets te hoeven zeggen, niet te hoeven spreken, en me hierin neerbuigend en onverschillig te gedragen ten aanzien van een ander die maar ‘moet begrijpen wat er gebeurt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van onbegrip en ongeloof komt door onbegrip en ongeloof in het feit dat een ander niet ziet wat er gebeurt, in plaats van in te zien dat het onbegrip en ongeloof gaat over mezelf, over hetgeen ik toesta in mezelf, waarvan ik niet begrijp en kan geloven dat ik dit werkelijk toesta in mezelf en dus in een ander/naar een ander toe, welke me direct duidelijk maakt waarom een ander onacceptabel gedrag toestaat in zichzelf en dus vertoont, welke ik waarneem, maar waar niemand iets aan doet, welke zichtbaar is in de erbarmelijke staat waarin wij bestaan in de wereld hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat onacceptabel gedrag in en als zelf okay is zolang het maar niet geleefd wordt, in plaats van in te zien dat als ik onacceptabel gedrag binnenin mij toesta, in participatie in en als angst en hieruit volgend backchat en reactie in mezelf, dit automatisch onacceptabel gedrag voortbrengt/doorgeeft naar een ander toe, al dan niet direct zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door mijn onacceptabele gedrag, participerend in en als angst en hieruit voortkomend reactie en backchat en hieruit voortkomend het nalaten van spreken en bewegen als wat het beste is, als richting in en als mezelf, te verbergen in mezelf, en toe te zien en dus toe te laten hoe anderen onaccaptabel gedrag vertonen, waarin ik de macht als controle ‘bewaar’ in mezelf door meer te zien dan een ander maar dit niet te delen, en dus de ander geen mogelijkheid geef tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf, mezelf als de ander zelfverantwoordelijkheid te geven als nemen; to give als you would like to receive.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te geven zoals ik zou willen ontvangen door de angst in mij groter te laten worden dan ikzelf en dit als excuus te gebruiken om niet te geven zoals ik zou willen ontvangen, en in plaats hiervan, in en als reactie, stress, veel stress te creeren waarin ik mijn fysiek uitput en langzaamaan vernietig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de onoplettendheid – welke vernietigend werkt op de fysieke omgeving – van de kinderen rondom het huis, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn eigen fysieke omgeving als mijn eigen fysieke lichaam, onoplettend benader en dus langzaamaan vernietig, en niet ziende, realiserende en begrijpende dat de kinderen dus feitelijk, net als ik, in doodsangst moeten verkeren door het ontbreken van een voorbeeld als richting als zelfverantwoordelijkheid bij de ouders, en dus door het ontbreken van richting als zelfverantwoordelijkheid in het kind zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als versluiering te gebruiken om werkelijk te zien wat hier is, door zoveel reactie emoties en gevoelens als energie in mezelf te genereren waardoor ik alleen mezelf nog zien in en als (een geloof in) wie ik ben in en als reactie als emoties en gevoelens, welke ik gebruik als rechtvaardiging van mijn handelen en/of niet handelen, ten koste van mijn gezond verstand als wat het beste is voor ieder-een, al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever kwaad te doen en toe te staan, in, als en buiten mezelf dan door mijn eigen angst heen te wandelen en hierin op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid met als excuus, ‘zo bang ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als een gerechtvaardigd excuus te zien en gebruiken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat dit een bevestiging is van bestaan in en als mezelf in zelfzucht in en als de geest, in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in en als de geest als rechtvaardiging te gebruiken om angst in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen rechtvaardiging te zijn, te blijven en te worden in en als de geest, in en als angst, en zo mezelf gevangen te houden in een gesloten cirkel, een systeem wat zichzelf insluit, afzondert en isoleert.

Zelfcorrecties volgen

https://i2.wp.com/www.visionair.nl/wp-content/uploads/2011/01/Internal_view_of_the_Stanford_torus.jpg

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Probleem:

Ik zat gisteren een blog te schrijven, en op de achtergrond waren kinderen aan het spelen in het speeltuintje hier naast de deur. Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai. Ik vraag me af of spelen een passend woord is. Ik merk in mezelf reactie bij ieder stemgeluid, iedere bonk. Angst, samentrekking van spieren in het lichaam, schrikachtig, ergenis.

image

Oplossing:

Ik ga het uitschrijven in/als een karakter. Het lijkt dubbel op – een trucje van de geest –  aangezien ik dit onderwerp al vaker benoemd heb, maar ik heb het niet werkelijk (of onvoldoende) uitgewerkt, en het bestaat in vele lagen. Ik heb de uiterlijke reacties – het leven van de reacties gestopt, dus er is ruimte voor het uitwerken van hoe het binnenin mij bestaat.

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Gedachtendimensie:

Ik moet mezelf hier toch in leren stabiliseren als ik mijn stem wil laten horen in deze wereld, dus dit is een goede oefening hierin.

(Ik weet niet zeker of dit de Gedachte is of een gedachte als Backchat; misschien verander ik iets in de uitwerking).

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

*

Het is interessant te zien hoe soortgelijke backchat, reacties, fysieke gedragsveranderingen en uiteindelijk de consequenties steeds naar voren komen in het uitschrijven van een karakter.

Wat ik hier zie is mijn gedrag ten aanzien van de wereld, hoe ik me ben gaan opstellen ten aanzien van de wereld, welke getriggerd wordt door de harde geluiden die de kinderen maken waarin agressie doorklinkt, welke natuurlijk de reflectie zijn van hoe de wereld op dit moment bestaat, als gevolg van generatie lange vervolging van de opvoeding van de mens die onbekwaam is uitgevoerd en waarin de gevolgen van ‘kwaad tot erger’ worden, oftewel steeds meer bezeten door de energie-demon in en als de geest. De opvoeding die bij ieder-een onbekwaam is uitgevoerd, ook bij mij, anders zou ik geen angst ervaren, en ik ervaar veel angst; angst voor de medemens en hierin angst voor hoe ik zelf besta ten opzichte van de medemens.

Het is een voorbeeld ‘in het klein’; het is klein in mij aanwezig welke te maken heeft met de omgeving waarin ik ben opgegroeid, die fysiek redelijk stabiel was, maar waar desalnietemin de ongelijkheden duidelijk in aanwezig zijn. Klein aanwezig is net zo aanwezig als Groot aanwezig, de schade is gelijk; het Kleine wordt Groot in de Geest, en schaadt de fysieke werkelijkheid, van het eigen fysiek en/of van de fysieke werkelijkheid buiten zelf. De mechanismen zijn in een ieder aanwezig, met subtiele, individuele verschillen waar een ieder voor en als zichzelf verantwoordelijkheid voor dient te nemen en kan nemen.

Uitwerking met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties volgt.

Interessant is de connectie met het onderwerp Angst en Stress zoals wordt besproken in de interviews van de Atlanteans over Stress. Het lukt me nog niet hier een overzicht van te geven dus ik ga eerst uitwerken hoe het in mij bestaat aan de hand van dit praktisch voorbeeld.

Beloning:

Mezelf bevrijden van angst als manipulatie zodat en waarin ik mezelf in staat stel – adem voor adem, dag voor dag – te bewegen, handelen en spreken vrij van angst als manipulatie ten behoeve van/als wat het beste is voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde in en als het fysiek, in mezelf en buiten mezelf, waarin ik me realiseer hoe groot deze taak is die volbracht moet worden, en waarin ik me tevens realiseer dat ik als enige kan beslissen voor en als mezelf om hierin op te staan, en dat een ieder dit voor en als zichzelf dient te beslissen.

Full_atlanteans-the-beginning

Atlanteans – The Beginning

Beginnen bij het Begin

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 311 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren ten gevolge van de backchat die ik ontwikkel in mezelf naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan mezelf te irriteren in mijn innerlijk gedrag, maar dit niet direct te kunnen stoppen omdat ik niet exact zie hoe ik het manifesteer en dus opnieuw participeer in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn innerlijk gedrag ten aanzien van mezelf in reactie op backchat naar aanleiding van een gedachte, niet direct kan stoppen, en hierin beslis de irritatie voort te laten bestaan, in een geloof dat ik eerst moeten begrijpen waar de irritatie vandaan komt, waarin ik opnieuw hetzelfde patroon manifesteer in een gedachte en geloof in ‘niet weten – niet kunnen’, en hierin mezelf in en als reactie op deze Gedachte, in irritatie voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de irritatie keer op keer in mezelf te creeren, in een poging om te zien waar het vandaan komt en als ik het niet zie, een niet weten – niet kunnen in stand te houden, in plaats van de irritatie als reactie op mezelf in backchat en/als gedachten, direct te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar en/of zie in mezelf, om mezelf vrij te maken van reactie in mezelf, zodat ik een helder zicht krijg in en als mezelf op hoe ik functioneer in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven als ik niet precies zie hoe ik het manifesteer, en hierin opnieuw manifesteer wat ik nog dien zelf te vergeven aangezien ik niet zie hoe ik het doe, wat me irriteert in mezelf, niet ziende dat ik me irriteer aan het kringetje wat ik wandel en juist in de reactie als irritatie als schakel in het kringetje, het kringetje rond maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren in het feit dat ik eerst een patroon hercreeer voordat ik mezelf hierin zie en mezelf hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeven dat ik patronen hercreeer waarvan ik zie dat ze niet ‘kloppen’, maar waarvan ik niet exact zie hoe ik het creeer, en dus moet ik het hercreeren om in te zien, waarvoor ik mezelf opnieuw veroordeel en mezelf opnieuw irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opnieuw te veroordelen voor het hercreeren van een patroon wat ik al weet als zijnde niet het beste, maar nog niet zie, en waarin ik in dit ‘weten’ dus een heleboel irritatie als energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het ‘weten’ irritatie als energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van ‘weten’ en ‘niet weten’ in en als de geest, en mezelf hierin te irriteren door energie in polariteit te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie in polariteit als weten-niet weten te genereren en hiermee mezelf in en als het fysiek, te irriteren.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren ten aanzien van mezelf in het hercreeren van een patroon welke ik al duizend keer gezien heb en ervaren heb, welke ik weet dat ik het zelf doe maar waarin ik mezelf nooit werkelijk gezien heb – alleen de manifestatie – en waarin ik een gedeelte buiten mezelf blijf plaatsen in en als boosheid in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gedeelte buiten mezelf te plaatsen in en als boosheid, in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd, en hierin een deel van de zelfverantwoordelijkheid wegleg, en mezelf opdeel in fracties, waarin ik mezelf in reactie in boosheid in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in reactie in boosheid in stand te houden en dus mezelf in en als de geest in stand te houden, in plaats van in en als mezelf te staan als wat het beste is voor alle leven en niet alleen voor mezelf in de geest in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik gelijk ben als en aan het geheel, en mezelf dus afscheid in zelfinteresse in de geest en alleen nog zorg voor mezelf in en als een afgescheiden deel, waarin ik keer op keer afscheid neem van iets of iemand waarvan ik me heb afgescheiden – en omdat ik me ervan heb afgescheiden, me hieraan vastklamp door een relatie te leggen/creeren met hetgeen waarvan ik me afscheid, waarin ik in het afscheid nemen verdriet creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door me af te scheiden van iets of iemand buiten en binnenin mezelf, me vervolgens vastklamp aan hetgeen ik me van heb afgescheiden door een relatie te creeren, me hier vervolgens van losmaak  aangezien ik me beklemd ervaar in deze zelf gecreeerde relatie, waarin het losmaken bestaat uit ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee heb gecreeerd, waarin ik verdriet ervaar in het missen van hetgeen ik me heb af gescheiden en dus afscheid heb genomen, en door de ervaring van gemis te worden overweldigd in mezelf, en boosheid en irritatie te creeren in mezelf om hetgeen ik gedaan heb in zelf interesse, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse voor te laten gaan in en als een geloof dat ik voor mezelf dien te zorgen, niet ziende dat dit zorgen bestaat uit overleven in een wereld bestaande in zelfinteresse in afscheiding van eenheid en gelijkheid als leven.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van irritatie en/of boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in me in een reactie bevind, en dat ik dus een Gedachte en/of verschillende gedachten als backchat geloof die in me opkomen/getriggerd zijn.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van irritatie en/of boosheid direct te stoppen in mezelf. Ik adem in, ik laat de ervaring door me heen gaan en zie wat er in me opkomt, wat ik dien zelf te vergeven. Ik zie of er gedachten aanwezig zijn en stop participatie hierin.

Ik zie wat de boosheid triggert, en wat ik probeer vast te houden in en als irritatie en boosheid in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de angst voor verlies te onderzoeken die gepaard gaat met het creeren van een ervaring van irritatie en boosheid, zodat ik de angst onder de irritatie kan zelfvergeven in plaats van boosheid en irritatie te projecteren op het fysiek, van iets of iemand buiten mij en/of van mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar doordat ik me heb afgescheiden van mezelf, deze afscheiding probeer op te vullen door een relatie te leggen met iets buiten mezelf, hier mezelf dus afhankelijk van maak en mezelf verstik in deze relatie, en dus weet dat ik dit niet kan behouden, waarin ik als enige oplossing zie ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee gelegd heb, waarin ik opnieuw het gemis ervaar in en als mezelf in afscheiding, welke een ervaring van verdriet geeft.

Ik realiseer me dat ik hierin verstrikt raak in een weten en niet-weten in de geest, waarin ik een niet-weten ervaar hoe het werkelijk te doen want nooit gedaan, vervolgens iets te doen in een weten in het leggen van relaties, waarin ik tegelijkertijd weet dat het niet kan blijven bestaan, en me hier dus uit terugtrek en weer terecht kom in het niet-weten.

Ik realiseer me dat ik op deze manier in geen enkele situatie de beslissing neem om het weten en niet-weten te stoppen, en in plaats hiervan te blijven circuleren in de geest in en als actie-reactie.

Ik realiseer me dat ik mezelf in veiligheid stel en behoud in een polariteit van weten en niet-weten als excuus om in en als zelf te bewegen, waardoor ik zogenaamd ‘veilige situaties’ creeer, binnen en buiten mezelf, welke niet zelf-oprecht zijn en waar ik vervolgens weer uitstap, op zoek naar mezelf in zelfoprechtheid.

Ik stop, ik adem. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van verdriet, en hierin te onderzoeken wat het is dat ik mis, wat hetgeen is waarvan ik me dus heb afgescheiden en waar ik bang voor ben te verliezen en waarin ik dus in afscheiding van mezelf besta en een weten en niet-weten creeer als houvast.

Ik realiseer me dat ik geen uitkomst hoef te weten, ik kan hetgeen ik ‘weet’ als geleerd heb als gereedschap als schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en adem, Toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een uitkomst en/of een startpunt dien te weten, waarin ik mezelf vasthoud in een polariteit van weten en niet-weten waarin ik heel veel energie in reactie in mezelf genereer, in plaats van in te zien dat ik toepas in ieder moment hetgeen ik weet in het moment als praktisch toepasbaar gereedschap.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden en op de gevolgen hiervan als het opvullen met ervaringen, van ervaringen van gemis in mezelf.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Desteni-I-process

Equal Money System

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 284 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren als ik tegenover een afwachtend karakter kom te staan, waarin de ervaring van irritatie aangeeft dat ik me afscheidt van dit karakter in mezelf, en hierin ongelijk ga staan als mezelf, en dus ongelijk, dus inferior of superior, ten opzichte van de persoon die een afwachtend karakter toont, en ten gevolge hiervan op geirriteerde toon te gaan praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op geirriteerde toon te gaan praten als iemand een karakter toont – in dit geval afwachtend – waarvan ik mezelf in mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neerbuigend, dus superior te reageren tegenover een persoon die een afwachtend karakter laat zien, waarin ik in reactie in de geest schiet en dus superior, uit de hoogte in de geest, aanwezig ben in mezelf, waarin ik de onzekerheden onderdruk, welke onzekerheden zich bijvoorbeeld kunnen tonen in een afwachtend karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nors te reageren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik de ander(=de mind)  afhoud, buiten me probeer te houden, aangezien ik niet weet wat ik met dit afwachtende karakter moet doen, maar wel geloof iets te moeten doen, wat ik niet wil, en dus reageer ik nors en houd ik af.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met een afwachtend karakter van een ander, in plaats van in te zien dat ik iets moet met mijn reacties op het afwachtende karakter van een ander, waarin ik mezelf beweeg in het stoppen van mijn innerlijke reacties, welke voldoende zelfbeweging is in het moment, aangezien ik me pas werkelijk als mezelf kan bewegen als ik vrij ben van deze innerlijke reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als reactie op een afwachtend karakter, waarin ik niet ongeloof creeer in/als polariteit in/als geloof dat ik iets moet doen met het afwachtende karakter van een ander, en dus bezig ga met de ander in plaats van met/als mezelf, waarin ik uiteindelijk niet kan geloven wat en hoe ik mezelf manifesteer/gemanifesteerd heb in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van opgeven te hebben in reactie op een afwachtend karakter, waarin ik bij voorbaat opgeef in een geloof dat dit niets kan worden, dat er niets gebeurt, dat er niets verandert, zonder dat ik zelfs maar probeer om mezelf te veranderen door te starten met het inzien en zelfvergeven van mijn innerlijke reacties op een afwachtend karakter, van mezelf en tegenover mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in/als ongeloof in verandering, oftewel in een geloof dat er niets verandert, waarin bestaan in een ongeloof/geloof per definitie al een opgeven is van zelf, aangezien participatie in/als een polariteit van geloof/ongeloof, participatie is in/als de geest, welke een direct gevolg van opgeven heeft, opgeven van zelf aan de geest in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben gezien dat participatie in een geloof, dus religie, of in ongeloof, dus atheisme, beiden per definitie al een opgeven van zelf als startpunt hebben, en er dus per definitie in/als startpunt geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plaats vervangende schaamte te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik van plaats ruil, en mezelf direct definieer als wat ik zie tegenover mij in relatie tot mij, en hierin direct mezelf opgeef en dus direct afwachtend wordt en ben, zonder zelfbeweging, want die heb ik net opgegeven in een geloof  in een relatie die mij definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie mij definieert, welke wederom strekt tot in religie, waarin een relatie met God gecreeerd wordt, waarin zelf gedefineerd wordt in/als deze relatie, en zelf in zelfbeweging dus verdwenen, opgegeven is ten behoeve van de relatie met God, niet ziende dat een relatie met wie dan ook – in dit geval God – per definitie in/als de Geest is, welke Heilig gemaakt is, en waarin nu dus een relatie bestaat via de Heilige Geest, maar nog steeds een relatie, en dus in/als startpunt in/als de Geest, dus in een startpunt in Polariteit in Ongelijkheid, en dus ongelijkheid voortbrengend wereldwijd, geloven de dat men Go(e)d doet.

The Crucifixion of Jesus Series

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bezig te zijn met een religie in/als de geest, de religie van Zelf, door mezelf te definieren in/als relaties met wie of wat ik tegenover me krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schaamte over het afleggen van mezelf te projecteren op degene die ik tegenover me krijg in een afwachtend karakter, oftewel in een karakter waarin zelf dus is afgelegd/weggelegd/onderdrukt, in plaats van in te zien dat ik mijn schaamte wegleg op de ander, zonder te zien dat ik me feitelijk schaam voor wie ik ben in/als relatie, welke ik projecteer op de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben in/als relatie, zonder werkelijke schaamte te ervaren en dus zonder werkelijk zelf te veranderen, want zolang ik geen werkelijk schaamte in/als zelf ervaar, zal ik niet veranderen, maar proberen de ander(=de mind) en/of de situatie te veranderen waarop ik mijn schaamte projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk de schaamte zelf te willen ervaren en werkelijk te willen veranderen, aangezien ik hierin moet toegeven dat ik alles in het verleden verkeerd heb gedaan in een startpunt in/als de geest in/als zelfinteresse, participerend in de Religie van Zelf, zonder werkelijk te veranderen.

Day 311: The Secret to Self-Realisation

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke een vermomming is van angst om mezelf onder ogen te zien in relatie tot het afwachtende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, aangezien ik ook niet weer wat te doen en zeggen, en er dus feitelijk 2 afwachtende karakters bij elkaar zitten, waarin geen zelfbeweging aanwezig is en dus niets gebeurt, behalve de ervaring van afwachting met vele innerlijke reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren in/als mezelf als ik ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke walging afkeer bewerkstelligd, en in deze afkeer keer ik me af van mezelf in/als afwachtend karakter en dus tevens van degene tegenover mij in/als afwachtend karakter, en dus hoef ik mezelf niet onder ogen te zien en dus hoef ik mezelf niet te veranderen, met als excuus een ervaring van walging welke ik geloof als zijnde ‘hier hoor ik niet te wezen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van walging in/als de geest, zonder verder zelfonderzoek hierin toe te passen, en dus wederom in geloof te verkeren in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin weg te wezen, in plaats van mijn wezen te onderzoeken en in/als mijn wezen in/als zelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te wezen van wie ik in wezen ben en ben geworden door geloof in reacties in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin zelf afwachtend te worden, afgescheiden van zelf dus af-wezig, afwezig zonder zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet overgeven in een relatie, in plaats van in te zien dat ik de relaties stop in mezelf zodat ik op kan staan in/als zelf, en mezelf in/als geloof in relaties in Zelfreligie, stop, dus als het ware opgeef.

Reptilians – The Purpose of Spirituality for Me – Part 14

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in een reactie van irritatie, norsheid en/of neerbuigendheid als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van mezelf in/als afwachtend karakter en in/als deze afscheiding geirriteerd, nors en/of neerbuigend reageer. Ik realiseer me dat ik me hierin neerbuig in/als de geest door toe te geven/in te geven in/als reactie in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er voor ervaring onder de irritatie, norsheid en neerbuigendheid aanwezig is door diep in te ademen en de reacties te stoppen en/of door me heen te laten gaan in de adem.

Ik sta mezelf niet toe te reageren naar een ander buiten mij in irritatie, norsheid en neerbuigendheid, en hierin mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen. In plaats hiervan onderzoek ik de reacties in mezelf en pas zelfvergevingen toe, eventueel later in schrijven, totdat ik vrij ben van reactie. Indien nodig loop ik weg om tot mezelf te komen.

Atlanteans – When Energy has more Value than Life – Part 40

Als ik mezelf zie participeren in reacties van ongeloof en/of opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in geloof in de Geest in God, welke automatisch ongeloof in zelfverandering inhoudt, waarin  ik dus per direct vastzit in Polariteit van Geloof-Ongeloof in/als de Geest.

Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet langer toe te participeren in Polariteit van Geloof-Ongeloof. Als ik de ervaring van ongeloof en opgeven gestopt heb zie in zelf, zie ik wat er mogelijk is in het moment van afwachting.

Als ik mezelf zie participeren in plaatsvervangende schaamte, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van schaamte over wie ik ben geworden, projecteer op iets/iemand buiten mij. Ik onderzoek in zelf wat het is waar ik schaamte voor ervaar en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik sta mezelf niet langer toe de ervaring van schaamte weg te duwen en te projecteren op een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke relaties ik gelegd heb in mezelf, met/als de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij, waar ik me voor schaam, waarin ik me realiseer, dat zolang ik een relatie leg – dus mezelf neerleg en lieg – ik iets wil van de ander buiten mij, en dus wil ik geen afwachtend karakter tegenover mij, want hetgeen ik wil zal het afwachtend karakter niet toepassen, aangezien het karakter alleen maar afwacht.

Ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe en ik corrigeer mezelf in/als het vrijmaken van de relaties met het afwachtende karakter.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van afschuw en walging op in reactie op een afwachtend karakter, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar en verberg onder een ervaring van afschuw – schuwen –  en walging als excuus voor afkeer, dus als excuus voor me afkeren van het afwachtende karakter – binnen en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de angst te onderzoeken die me doet afkeren van mezelf in een ervaring van afschuw en walging. Ik schrijf, ik onderzoek de ervaringen in mezelf en laat deze door me heen gaan, ik pas hier zelfvergevingen op toe, totdat het stil wordt in mij en ik mezelf enigszins kan bewegen.

Ik sta mezelf toe weg te lopen indien nodig, en ik sta mezelf toe de reacties later uit te schrijven en in het moment alleen de reacties te stoppen in zelf, zodat ik deze niet projecteer op een ander buiten mij en hierin opnieuw consequenties creeer.

Ik sta mezelf niet langer toe consequenties te creeren door te reageren in projectie op een afwachtend karakter tegenover mij, in realisatie dat in het creeren van consequenties, ik het zicht in mezelf belemmer en het proces van zelfverandering verleng, aangezien ik dan moet ‘wachten’ op de volgende mogelijkheid waarin het afwachtende karakter zich toont, en ik dus het afwachtende karakter in mezelf langer in stand dus in leven houd, in plaats van zelf op te staan in/als leven.

Reptilians – Be Still and Know – I am God – Part 22

desteniartists.blogspot.nl

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 283 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

publieke tribune

Gedachtendimensie:

Ik kan dit niet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan dit niet dragen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit moet dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de ander – die niet beweegt – moet dragen, en dat kan ik niet.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die zit op de bank, waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief zij – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg. Alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een herinnering als verbeelding waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief de ander – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg; alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een geloof dat de ander afhankelijk van mij is, van wat ik doe, wat ik zeg, doordat alles gebeurt in respons op wat ik doe en zeg.

Backchatdimensie (interne gesprekken):

Dit meen je niet

Ziet iemand zelf niet wat er gebeurt?

Schaamt iemand zich niet?

Ga weg!

Ik wil dit niet

Je doet niks

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘dit meen je niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in respons te zijn door in backchat te praten in/als de geest, in plaats van hier te zijn in zelfexpressie, los van wat en wie zich om me heen al dan niet beweegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ziet iemand zelf niet wat er gebeurt’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te zien wat er in mij gebeurt in participatie in/als backchat in respons op wat ik zie in de ander buiten mij, dus feitelijk in respons op mijn eigen projectie van mezelf op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in respons te leven op mezelf als de ander=de mind, dus op mezelf in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, en hierin mijn projectie als ripple-effect in het fysiek te manifesteren en dus in het leven te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘schaamt iemand zich niet’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of iemand zich niet schaamt omdat hij/zij in automatische respons leeft en dit zogenaamd niet door heeft/waarvan het mij lijkt dat die ander dit niet door heeft aangezien die ander het gewoon blijft voortzetten, hoeveel signalen ik ook geef dat ik het niet prettig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb signalen te gaan geven als respons op het automatische gedrag van wat ik zie in een ander, welke feitelijk signalen zijn als respons op wat ik zie in de ander=de mind als mezelf in de geest geprojecteerd op de ander buiten mij, en vervolgens volgens deze respons ben gaan leven en mijn leven ben gaan leiden, en dus ben gaan lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik geen schaamte ervaar; ik ervaar slechts spijt, regret, enorm, elke dag in nieuwe realisaties, van wat ik gemanifesteerd heb op relatiegebied, welke wellicht gelijk is aan/als schaamte.

How to Transcend Shame and Transform It to Integrity – Part 170

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb immens verdriet dagelijks met me mee te hebben gesjouwed ten gevolge van dit patroon wat ik al levenslang aan het manifesteren ben, in voortzetting van mezelf in oneindig verdriet in/als de geest, als respons op wat ik manifesteer als projectie van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘Ga weg!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand steeds weg te duwen en/of zelf weg te gaan als respons op wat ik zie buiten mij geprojecteerd als mezelf in respons op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven van respons op respons in/als de geest, en hierin mezelf in zelfexpressie volledig kwijt te zijn/kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ik wil dit niet’, en hierin de conclusie te trekken dat ik de relatie niet wil, in plaats van in te zien dat ik niet wil leven zoals ik ben in relatie als respons op de ander buiten  mij, welke slechts respons is op de projectie van mezelf in/als de geest, in/als ripple-effect, op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘je doet niks’, in plaats van zelf iets te doen aan mijn eigen gedrag in respons op wat ik zie in de ander geprojecteerd als mezelf in de geest.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie in participatie in backchat in respons op wat ik in een ander buiten mij geprojecteerd zie van/als mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in backchat reageer/antwoord op een Gedachte/afbeelding in mij die getriggerd wordt door een karakter van een andere persoon buiten mij, welke feitelijk ook weer door mijn ogen gekleurd wordt gezien, dus feitelijk is het Trigger Character ook weer een interpretatie van mijzelf doordat ik getriggerd wordt en in/als reactie zie.

Ik realiseer me dat mijn backchat dus feitelijk een antwoord is op een Gedachte als afbeelding welke ik in mezelf heb opgeslagen, waarin ik dus constant in respons/antwoord leef op mijn eigen opgeslagen Gedachten, welke reacties hierin ik projecteer op de ander buiten mij – die natuurlijk hetzelfde aan het doen is, namelijk leven in/als reactie op zijn/haar Eigen Opgeslagen Gedachte – en omdat ik dit niet wil, reageer ik me af op de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat ik me beweeg in het Onderbewuste, in Backchat en Reacties als gevoelens en emoties, dus beweeg ik me in opgeslagen herinneringen uit de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen backchat als respons op een Gedachte/afbeelding in mijzelf, getriggerd door een karakter buiten mij, gezien door mijn ogen, te stoppen in mezelf. Ik onderzoek in mezelf wat de Gedachte/afbeelding is waarop ik respons/antwoord/reageer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wie ik geworden ben in/als respons op mijn eigen opgeslagen Gedachten als herinneringen, waarin ik me vrij maak om mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik zie in de ander waarop ik reageer als in respons leef, terug te halen naar zelf en te onderzoeken in zelf, wetende dat als ik in respons leef of me juist terugtrek, ik reageer op mezelf participerend in een Gedachte/afbeelding, waardoor ik in afwachting van de ander=de mind leef, wederom geprojecteerd op de ander buiten mij, en dus leef ik in afwachting van wat ik denk te zien in de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat de ander buiten mij ongeveer hetzelfde doet, en dus indien nodig, bespreek wat er gebeurt in mij, als een opening voor zelf en de ander om beiden in zelf in de patronen te zien, waarin het bespreken van wat er gebeurt in mij, tegelijkertijd de zelfexpressie is in het moment.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de ander iets doet en/of zegt, ik nog iets wil van de ander om in respons op te kunnen leven, in plaats van te leven in/als zelfwil in/als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of ik iets werkelijk wil bespreken, of dat ik eerst alleen alles terug naar zelf wil halen ter onderzoek en zelfvergeving en mezelf vrij maak tot het spreken van zelf in zelfexpressie als werkelijke fysieke correctie.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Afwachten II

Consequentiedimensie:

Mezelf verongelijken door middel van inhouden van expressie en verdwijnen in reactie en fysieke gedragsdimensie, dus in de geest; hierin ongelijk gaan staan aan mezelf en de ander, en hierin zelf afwachtend worden;

Alles alleen doen

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mijn leven steeds te hebben ontkoppeld, ontwricht, alle relaties steeds te hebben gestopt, om los te komen van de patronen en om mezelf vrij te maken om de patronen in te zien, en nu ik dan, relatief vrij van uitwendig beknellend ervarende relaties, in de patronen zie, de enorme spijt ervaar van alle potentiele mogelijkheden tot bestendige relaties die ik gestopt ben buiten mijzelf, tot aan abortus toe, niet ziende hoe en dat ik de relaties binnen mijzelf had kunnen stoppen en mezelf hierin had kunnen veranderen.

Reptilians – My Greatest Regret – Part 56

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

publieke tribune

*

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 275 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Aandacht (controle/attentie):

Gedachtendimensie:

Ik wil hier niet zo zijn

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen iemand weg te jagen, weg uit mijn gezichtsveld, omdat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te proberen te komen, uit iemands gezichtsveld, omdat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen reageren op de ander waarin ik me in het gezichtsveld ervaar, en dus wil ik weg, uit het gezichtsveld, want ik wil dit niet, ik wil hier niet zo zijn, ik wil niet vast komen te zitten in mijn reacties op de eventuele aandacht in het gezichtsveld van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben afgescheiden van mijn reacties op een ander waarin ik me in die anders gezichtsveld ervaar, welke ik als vervelend ervaar, de reacties, en deze geprojecteerd op de ander, en dus ervaar ik de ander als vervelend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander als vervelend te ervaren doordat ik mijn reacties op die ander als vervelend ervaar, en deze projecteer op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt te raken in mijn reacties op wat de ander doet in zichzelf, waarin ik zie dat de ander ook iets doet met aandacht richten, en waarin ik ga geloven dat ik verstrikt raak in wat de ander doet, en dus MOET die ander stoppen hiermee, in plaats van in te zien dat ik verstrikt raak in mijn eigen reacties op hetgeen de ander al dan niet doet maar waarvan ik geloof dat de ander het doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in reactie precies hetgeen te gaan doen wat ik zo vervelend vind, namelijk het aandacht richten op een ander, al dan niet zichtbaar, en dus kom ik verstrikt in een aandacht in de geest, waarin ik mezelf in aandacht gevangen houd.

Als ik mezelf mezelf zie vervelen in reactie op een ander en ga doen wat ik juist zo vervelend vind in een ander, namelijk aandacht richten op de ander – al dan niet zichtbaar – dan stop ik, ik adem.

Ik focus op mijn adem in/als zelf. Ik adem in, over de keel – wel met de mond dicht – ik houd de adem vast – ik adem uit, over de keel- wel met de mond dicht – en laat hierbij de energie gaan – ik ben even in rust. Ik voel fysiek de connectie tussen stuitje en keel in/als de ademhaling, en breng mezelf via deze connectie in mijn fysiek. Ik adem de energie in, maak mezelf er gelijk aan, en laat het los via de adem in connectie met keel en stuitje, en ben even stil. Dit is alles waarop ik focus.

Definitie ‘zo’ in ‘Ik wil hier niet zo zijn:

In een ervaring van mezelf, verstikt, gevangen, dichte keel, niet in staat tot bewegen, gelovende dat ik hierin moet blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in de situatie moet blijven en dus mezelf niet te kunnen bewegen, verstikt en gevangen in mezelf met dichte keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verstoppen in mezelf omdat ik niet wil dat de ander me ziet en ik geloof hier te moeten blijven bij de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten kennen en dus net doe of ik hier kan zijn met de ander, terwijl ik in alles in mezelf ervaar dat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn niet zo hier willen zijn iets te maken heeft met de ander en dus stop ik het weg en verstop ik mezelf, zodat ik toch niet hier hoef te zijn terwijl ik ogenschijnlijk hier ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van hoe ik hier ben, en hierin te geloven dat hoe ik hier ben, iets te maken heeft met de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hoe ik hier ben verbonden is met de aanwezigheid van een ander in de ruimte, in plaats van in te zien dat hoe ik hier ben, verbonden is met de aanwezigheid van de ander=de mindin mezelf, welke ik relateer in de mind/geest aan de ander doordat ik een relatie heb gelegd in de geest met de ander, en hierin projecteer ik hoe ik hier ben, op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld te ervaren door de ander de schuld te geven in/als projectie van de ander=de mind – dus mijn eigen geest – op de ander buiten mij.

Dus:

Ik wil hier niet zijn in een relatie in de geest met een ander, in relatie tot en als mijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier te zijn in een relatie in de geest met een ander, in relatie tot en als mijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in hier zijn in geloof in relaties in de geest, en me hierin verstikt, gevangen, met dichte keel en niet in staat tot bewegen te ervaren, gelovende dat ik hierin moet blijven, waar ‘hierin’ in de geest betreft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hier in de geest moet blijven, hierdoor niet werkelijk hier in het fysiek aanwezig ben en kan zijn.

Als ik mezelf gevangen zie geraken in een geloof in relaties in de geest en in een hier moeten blijven in relaties in de geest, dan stop ik, ik adem. Ik maak mezelf vrij van de geest in de adem door heel diep in te ademen en even vast te houden, ik adem uit, en laat los. Indien gewenst sta ik op, en ik beweeg. Indien nodig voor mezelf beweeg ik me naar een andere ruimte.

Ik realiseer me dat ik mezelf definieer in en als deze relaties, en zodra ik relaties leg in de geest, verdwijn ik in de geest in deze gelegde relatie, waarin ik me onmachtig voel me te bewegen en te expressen, en in de ervaring van onmacht leg ik de verantwoordelijkheid bij de ander in projectie, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaring van onmacht ion de gelegde relaties in de geest. Ik wil dit niet, ik wil niet zo hier zijn.

Ik realiseer me dat het enorm verwikkeld zit in de geest, opgebouwd in lagen en lijnen, en dus geef ik mezelf de tijd en ruimte om mezelf hier in te zien en uit vrij te maken, zodra ik zie wat er gebeurt. Tussendoor neem ik voldoende tijd om dit zelf uit te schrijven en om tevens te ontspannen  in een andere setting.

Ik ondersteun mezelf en geef mezelf de tijd tot het stoppen van reacties en uitwerken van patronen in mezelf in hoe ik besta en hoe ik geworden ben, totdat en zodat ik het stiller wordt in mij en ik werkelijk zie hoe ik mijn ervaringen creeer.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die op een vaste plek de bank zit in de kamer, ogenschijnlijk ‘onschuldig’ maar ondertussen alles ziend wat er in de kamer gebeurt, zich hier al dan niet mee bemoeiend

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een afbeelding van moeder die op een vaste plek op de bank zit, ogenschijnlijk ‘onschuldig’ maar ondertussen alles ziend wat er in de kamer gebeurt, zich hier al dan niet mee bemoeiend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf iemand te zijn geworden die ogenschijnlijk ‘onschuldig’ op een bank of plek kan zitten en ondertussen alles zie wat er in de kamer gebeurt, me inhoudend om me hier niet mee te bemoeien omdat ik weet hoe vervelend dit is en/of kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als vervelend te ervaren als iemand alles ziet wat er in de kamer gebeurt en zich hiermee bemoeit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vervelend te vinden als ik alles zie wat er in de kamer gebeurt en me hiermee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te vervelen in mezelf, en daarom alles in de kamer om me heen te zien, alles wat een ander doet en hoe een ander beweegt, om mezelf mee op te vullen, en om een aanleiding te vinden om iets over te zeggen, zodat ik iets te bespreken heb, aangezien ik zelf niet zoveel te zeggen heb vanuit mezelf in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de expressie als reactie op wat ik zie om me heen, ook weer in te houden, aangezien ik ervaar dat dit geen zelfexpressie is maar een reactie op de omgeving, welke ik als vervelend ervaar in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn omgeving in controle te willen houden, aangezien ik enorm reageer in mezelf op mijn omgeving, en mijn omgeving dus liefst zo moet zijn zoals ik het minste reactie heb in mezelf en/of zodat ik reageer in ‘goedkeuring’ en dus een prettig gevoel heb van binnen als reactie op mijn omgeving.

Backchatdimensie:

Kijk eens ergens anders heen

Laat me met rust; ga weg

Bemoei je met jezelf

Ik wil dit niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘kijk eens ergens anders heen’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘laat me met rust, ga weg’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘bemoei je met jezelf, in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘ik wil dit niet’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten zinnen te geraken van alle zinnen die ik in mijn hoofd laat opkomen en vervolgens in me laat bestaan, laat wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen ruimte in mezelf te hebben door alle zinnen die ik in me laat wonen, en hierdoor de ander, in de ruimte om me heen, niet te kunnen laten bestaan en/of wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een grote ruimte te willen wonen als er een ander aanwezig is, zodat er ten minste nog ruimte buiten mij is waar ik heen kan gaan als de ruimte binnenin mij bezet is en ik bezeten ben door de geest buiten zinnen, in het toestaan en laten bestaan en wonen van zinnen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te geloven dat ‘ik dit niet wil’, en hierdoor werkelijk de zin als backchat te gaan leven, waaraan ik zin geef aan de backchat, en zelf in zinloosheid verval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reactie in/als backchat te geloven en me hierdoor te laten leiden in dit ene punt, welke ik mijn hele levensloop laat bepalen, in plaats van zelf te lopen, de backchat te stoppen in mezelf en te onderzoeken hoe het komt dat ik zo volledig buiten zinnen geraak van een aanwezigheid van een ander om me heen die al dan niet de aandacht op mij richt en/of op de omgeving richt, verwikkeld in een eigen spel van zingeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gebruikt te voelen door de ander die op de een of andere manier zin geeft met mij in het scenario, in plaats van in te zien dat ik mezelf misbruik in de geest in mijn reactie op de aanwezigheid van een ander, gebaseerd op situaties in het verleden die ik niet gecorrigeerd heb in zelf.

Ik stel mezelf ten doel backchat niet langer in mezelf op te laten komen en/of in mezelf te laten bestaan, en in plaats hiervan, als er toch een zin vormt in mijn hoofd, de zin van deze zin te onderzoeken en te zien waarom ik zinnen creeer in mijn hoofd.

(Herinnering: ik aan de telefoon in de huiskamer, moeder die zich hier vanaf de bank mee bemoeit en meepraat en alles hoort).

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven, in te zien en zelf te vergeven, zodat ik de relaties met de herinnering, bestaande in en als mezelf, losser kan maken.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

boosheid, irritatie, ongeduld, afwijzing, arrogantie, angst, verdriet, schaamte, schuld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren in mezelf als reactie op aandacht van een ander die op de bank zit en al dan niet de omgeving in de gaten houdt zonder zelf te bewegen en/of fysiek te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren in mezelf als reactie op mezelf in reactie op iemand buiten mijzelf, waardoor ik me niet meer zelf kan en wil bewegen in/als het fysiek, aangezien ik bang ben dat de aandacht dan nog meer op mij gevestigd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in gedachten en aannames in de geest, geprojecteerd in de toekomst als eventualiteiten, waarin ik opnieuw reacties in mezelf eventueel ervaar, en dus blijf ik liever heel stil zitten, zodat ik zo min mogelijk aandacht op mezelf vestig en dus zo min mogelijk reactie in mezelf opwek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misselijk en draaierig te ervaren in het vastzetten van mezelf in reactie in een aanname dat de ander aandacht op mij vestigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geloof en de gedachte aan te nemen dat de ander aandacht op op mij vestigt, waardoor en waarin ik gevangen als gevallen ben in de geest in aandacht in/als mezelf, door dit – de geest – aan te nemen als mezelf als zijnde waar wat ik denk en ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren in mezelf als ik met een ander in een ruimte ben waarvan ik denk en geloof dat die aandacht op mij vestigt, en waarin ik in ieder geval zeker weet dat ik aandacht op die ander vestig om ‘in de gaten’ te houden of die ander naar me kijkt en mij ‘in de gaten’ houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander mij in de gaten kan houden door mij te definieren door de bril waardoor die ander ziet en kijkt, in plaats van in te zien dat een ander mij niet kan definieren, dat ik alleen mezelf kan definieren door hetgeen de ander vindt van mij aan te nemen en door in mezelf aan te nemen hetgeen ikzelf vind en denk van de ander, en hierin de geest als waarheid aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren door de waarheid van de geest in en als mezelf aan te nemen, en hierin volledig verstrikt te geraken door aanname van mijn eigen projecties naar buiten toe en door aanname van projecties op mij gericht en/of door aanname van mijn reacties op deze projecties op mij gericht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt te geraken in mijn reacties op projecties, van mezelf en/of van een ander, en deze reacties voor waar aan te nemen, en dus de geest als God voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb God de Geest voor waar aan te nemen in en als mezelf, en hierin mezelf af te leggen en dus op te geven, ten behoeve van de Geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van de waarheid/het geloof in de waarheid van de Geest, en hierin een commitment te creeren waar ik in iedere gelijke situatie tegenaan loop, waarin het lijkt of ik mezelf opgeef als ik mijn reacties stop in zelf – aangezien ik mezelf als Waar heb aangenomen in en als deze reacties – zonder te zien dat ik mezelf allang opgegeven heb en dat ik daardoor gevangen ben in en als reactie in mezelf, en dus in een omgekeerde wereld verkeer, en niet langer in de wereld sta en beweeg als zelf, maar van de wereld in/als de Geest, in/als Reactie, geworden ben, en mijn zelfbeweging en dus mezelf, kwijt ben en in plaats hiervan de wereld probeer te bewegen, wat niet lukt, en dus geef ik het op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten verleiden door de geest, en hierin te geloven in de man als de geest, om er keer op keer achter te komen dat ik hierin mezelf opnieuw opgeef in een hoop dat het deze keer beter is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets of iemand buiten mij te richten in de geest, en hierin te neigen naar opnieuw een commitment in de geest met een andere geest, als oplossing voor het helen van mezelf in afscheiding van mezelf, in plaats van hier fysiek te zien hoe de situatie ervoor staat, waarin ik fysiek ervaar dat ik niet gelijk sta in en als een commitment met een andere geest, en dus deze niet maak, maar in mijn eigen fysiek ga bewegen en alleen een commitment in en als mezelf maak voor het stoppen van mijn eigen reacties in mezelf, en zo de ooit gemaakte commitment van mezelf afgeven aan mijn eigen geest, te ontmaskeren en ontkrachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben ontkracht in het toegeven van een commitment aan de geest en in het willen toegeven van mezelf aan een commitment met een andere geest, welke geen werkelijke zelfwil is maar een wil van de geest in verlangen naar snelle bevrediging als solution om zelf in/als geest in stand te kunnen houden.

Ik stel mezelf ten doel alles naar zelf terug te halen en mijn reacties op de ander in te zien en te onderzoeken in zelf, en hierin een commitment als agreement met en als mezelf aan te gaan als enige agreement die werkelijk bestand is en staat in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf die mezelf steeds weggeeft in een commitment in de geest met de geest van een ander, en hierin vervolgens zelf verliest en dus de ander moet gaan sturen als controle van de wereld/de leefomgeving, waarin ik opnieuw reactie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf die zichzelf weggeeft in de geest in commitment aan een andere geest zonder hier werkelijk fysiek in en als gelijk te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vervolgens te schamen voor mijn  gedrag welke ik vertoon als reactie op en in de situatie waarin ik mezelf aan de geest gegeven heb, en om deze schaamte te verbergen, kan ik alleen maar doorgaan met reageren op iets buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte in en over mezelf te ervaren en zelfvergeven, en deze te gebruiken om mezelf werkelijk te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht te verleggen op de ander=de mind/de ander=de geest in het weggeven van mezelf aan de geest en/of in het weggeven van mezelf in de geest in een commitment aan een andere geest, welke fysiek bevestigd wordt in seksuele gemeenschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn bevestiging van het weggeven van mezelf als geest aan een andere geest in seksuele gemeenschap als oplossing als snelle bevrediging voor hetgeen ik ervaar in mezelf als afscheiding en weerstand.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in en als weerstand dus afscheiding van mezelf in reactie op een ander, te stoppen en te onderzoeken en zelfvergeven in zelf, als enige werkelijk blijvende oplossing voor het stoppen van de afscheiding in mezelf in reactie op een ander, en als als ik vrij ben in en als reactie, kan ik zien wat ik wil in en als zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de afwijzing van mezelf in reactie, de ander af te wijzen op wie ik mijn reacties projecteer.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in mezelf naar zelf terug te halen, in te zien, te onderzoeken en zelfvergeven, en dan te zien wat ik wil in zelfbeweging en met wie in welk moment, en niet lukraak de ander af te wijzen gebaseerd op reacties als teken van afscheiding in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb arrogant gedrag te vertonen als ik me in reactie in afwijzing ervaar, welke arrogant als uit de hoogte is in/als de geest in reactie, in een poging de macht te behouden in/als de geest, want zodra ik de reactie stop en inzie, verliest de geest aan kracht en macht, en dus controle.

Als ik mezelf in arrogantie zie vervallen/verkeren in de geest in reactie op iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta, niet aan mezelf in het fysiek in wat hier is, en dus dien ik te onderzoeken waarop en waarom ik reageer en waarom ik controle uit wil voeren. Ik stop, ik adem. ik stop met spreken in reactie en start onderzoek in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in aanwezigheid van een ander, welke angst is verstrikt te geraken in mijn eigen reacties op hetgeen ik zie gebeuren in mijn eigen geest, waardoor ik denk en geloof dat die ander dezelfde controle uitvoert.

Ik realiseer me dat ik nog niet geheel helder zie hoe alles naar zelf terughalen werkelijk de oplossing is om in zelf op te staan, vrij van hetgeen een ander ten toon spreid, en dus ervaar ik nog angst in mezelf aangezien ik me nog afhankelijk ervaar van hetgeen een ander doet en toepast.

Ik stel mezelf ten doel toch mijn reacties in zelf te stoppen en mijn controle op de ander hierin te stoppen, aangezien alleen het stoppen van mijn eigen reacties een opening geeft om werkelijk te zien wat er gaande is, in zelf in de fysieke realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het weggeven van mezelf aan de geest en in de geest aan een andere geest, en hierin een ervaring van afhankelijkheid te creeren, zonder fysiek werkelijk gelijk te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik fysiek niet werkelijk gelijk sta in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel verdriet in en als mezelf te stoppen, aangezien het niet langer nodig is mezelf te belonen met een energetische ervaring van verdriet als ervaring van beweging als uitweg in een uitzichtloze situatie. Ik stop mezelf in reactie, ik onderzoek mezelf in reactie en ik vergeef mezelf in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alles naar zelf te halen en hierin de controle te verliezen door van alles en iedereen de schuld te krijgen, in plaats van in te zien dat ik in/als controle in/als schuld blijf bestaan in/als angst, als ik niet alles naar zelf haal, en alleen ik dus de beslissing kan nemen in schuld, angst en controle te bestaan of hierin op te staan en dit te stoppen in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven om controle te behouden in een angst om zelf de schuld te krijgen, in plaats van in te zien dat anderen de schuld geven, het afgeven van zelfcontrole is door participatie in de geest in een concept van schuld en ik mezelf tevens ‘schuldig’ maak door het afschuiven van schulden in/als de geest, en dus mezelf vasthoud in de geest in een concept van schuld.

Ik stop het concept van schuld in mezelf door al mijn reacties in/als de geest terug naar zelf te halen.

*

Ondersteunend interview waarin wordt uitgelegd hoe we constant hetzelfde reageren in/als personaliteit op een soortgelijk karakter tegenover ons als waarop we 1x in/als angst gereageerd hebben in controle, en dit blijven doen:

Quantum Mind Self Awareness – STEP 3

*

Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie werk ik later uit.

Ik zie dat ik de Angstdimensie vergeten ben, een essentiele dimensie.

Ik werk deze uit in het vervolgblog.

*

Fysieke Gedragsdimensie:

verkramping als niet meer kunnen bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijven zitten

weg willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank

spanning nek-schouderspieren

wegkijken/diegene niet aan willen kijken

boos gezicht opzetten

verkramping darmspieren/niet of lastig kunnen poepen

expressie volledig inhouden

stoppen met communiceren

fysieke uitputting van de spanning binnenin mijn fysiek

kriebeling en/of spanning/pijn in het stuitje, niet in het stuitje willen zijn maar weg willen, weg bewegen

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Full_viktor-persson-looking-for-more

Free Eqafe Interviews

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/